[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Photo
Ὁ Θεοφιλ. Ἐπίσκοπος Χαριουπόλεως κ. Ἰωάννης (Renneteau) Πατριαρχικός Ἔξαρχος τῶν ἐν Δυτικῇ Εὐρώπῃ Ὀρθοδόξων Παροικιῶν Ρωσσικῆς Παραδόσεως, ἐγεννήθη εἰς τό Bordeaux τῆς Γαλλίας, τήν 13ην Νοεμβρίου 1942. Μετά τήν ἐγκύκλιον παιδείαν ἐπραγματοποίησε σπουδάς, ἀρχικῶς μέν τεχνικάς, εἰδικευθείς εἰς τήν ἀγρονομίαν, εἶτα δέ φιλοσοφικάς. Ἐν συνεχείᾳ, εἰργάσθη εἰς τόν χῶρον τοῦ κινηματογράφου. Προσελθών εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, μετεῖχε τῆς λατρευτικῆς ζωῆς εἰς τήν Ρωσσικήν Ὀρθόδοξον Ἐνορίαν τῆς γενετείρας του. Τῷ 1967 μετέβη εἰς τήν Ἱ. Πατριαρχικήν καί Σταυροπηγιακήν Μονήν τοῦ Τιμίου Προδρόμου ἐν Essex τῆς Ἀγγλίας, ἔνθα διέμεινεν ἐπί διετίαν ὑπό τήν πνευματικήν καθοδήγησιν τοῦ Ἀρχιμ. Σωφρονίου Sakharov. Ἀκολούθως, εὐλογίᾳ τοῦ π. Σωφρονίου καί ἐνθαρρύνσει τοῦ ἐν Γενεύῃ Ἐπισκόπου Ἀντωνίου τῆς ἐν Ὑπερορίᾳ Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας ἐνεγράφη (1969) εἰς τό ἐν Παρισίοις Θεολογικόν Ἰνστιτοῦτον τοῦ Ἁγίου Σεργίου. Παραλλήλως πρός τάς θεολογικάς σπουδάς του εἰργάσθη (1972) εἰς τήν Γαλλικήν Τηλεόρασιν ὡς ὑπεύθυνος τῶν ὀρθοδόξων θρησκευτικῶν ἐκπομπῶν αὐτῆς, θέσιν ἥν διετήρησεν ἐπί δεκατριετίαν. Μετά τό πέρας τῶν θεολογικῶν του σπουδῶν ἐχειροτονήθη ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Συρακουσῶν Γεωργίου Διάκονος (1973) καί Πρεσβύτερος (1974) εἰς τόν ἐν Παρισίοις Καθεδρικόν Ἱ. Ναόν τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νέφσκυ τῆς Ἐξαρχίας τῶν ἐν Δυτικῇ Εὐρώπῃ Ὀρθοδόξων Παροικιῶν Ρωσσικῆς Παραδόσεως καί ὑπηρέτησεν ὡς τρίτος Ἐφημέριος εἰς τό ἐκεῖσε Ἰνστιτοῦτον τοῦ Ἁγίου Σεργίου. Τῷ 1975, κληθείς εἰς Γενεύην, ἀνέλαβε χρέη Ἐφημερίου τῆς νεοσυσταθείσης ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ ἐν Σαμπεζύ Ὀρθοδόξου Κέντρου γαλλοφώνου Ἐνορίας τῆς Ἁγίας Τριάδος-Ἁγίας Αἰκατερίνης, παραλλήλως πρός τάς ἐν Παρισίοις ὑποχρεώσεις του. Τῷ 1981 ἔλαβεν ὀφφίκιον τοῦ Ἀρχιμανδρίτου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Ὑπαχθείσης κανονικῶς τῆς Ἐνορίας του εἰς τήν ἱδρυθεῖσαν Ἱ. Μητρόπολιν Ἑλβετίας (1982), ἐνετάχθη ὀργανικῶς εἰς τόν Ἱ. Κλῆρον αὐτῆς. Συμβουλῇ τοῦ Μητροπολίτου Φιλαδελφείας (νῦν Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου) Βαρθολομαίου καί εὐλογίᾳ τοῦ Μητροπολίτου Ἑλβετίας Δαμασκηνοῦ, ἐγκατεστάθη μονίμως εἰς τήν Γενεύην (1985), διορισθείς ὑπό τοῦ Ποιμενάρχου του Ἱερατικῶς Προϊστάμενος τῆς ὡς ἄνω γαλλοφώνου Ἐνορίας καί Ἀρχιερατικῶς Ἐπίτροπος γαλλοφώνων Ἐνοριῶν Ἑλβετίας, θέσεις τάς ὁποίας διετήρησεν ἕως τῆς εἰς Ἐπίσκοπον ἐκλογῆς του. Προτάσει τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, ἐξελέγη παμψηφεί ὑπό τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου Βοηθός παρ’ Αὐτῷ Ἐπίσκοπος, ὑπό τόν τίτλον τῆς πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Ἐπισκοπῆς Χαριουπόλεως, χειροτονηθείς εἰς τόν βαθμόν τοῦ Ἐπισκόπου τήν 15ην Μαρτίου 2015, Κυριακήν τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, εἰς τόν Ἱ. Ναόν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου τοῦ ἐν Σαμπεζύ Γενεύης Πατριαρχικοῦ Σταυροπηγίου. Σεπτῇ Πατριαρχικῇ ἀποφάσει, διετέθη διά τάς ἀνάγκας τῆς Πατριαρχικῆς Ἐξαρχίας τῶν ἐν Δυτικῇ Εὐρώπῃ Ὀρθοδόξων Παροικιῶν Ρωσσικῆς Παραδόσεως, τῆς ὁποίας τῷ 2016 διωρίσθη Συνοδικῶς Πατριαρχικός Ἔξαρχος, ἀνυψωθείς ἐν ταὐτῷ εἰς Τιτουλάριον Ἀρχιεπίσκοπον.

Ὀνομαστήρια: 26 Σεπτεμβρίου

 

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή