Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ Θ. Λειτουργία.

Τῷ Σαββάτῳ ἑσπέρας: Θ´ ΩΡΑ

Ἀπολυτίκιον: «Ὁ βάθει σοφίας...»,
Κοντάκιον: «Μετὰ τῶν ἁγίων...».
Ἀπόλυσις: Μικρά.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Προοιμιακος.
Εἰς τὸ «Κύριε, ἐκέκραξα...».
Ἑσπέρια: 1.- Τὰ 3 Στιχηρὰ Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς τοῦ α´ ἤχου, «Πεντηκοστὴν ἑορτάζομεν... - Γλώσσαις ἀλλογενῶν... - Πάντα χορηγεῖ...» εἰς 4, τὸ πρῶτον δὶς καὶ 2.-Τὰ ἕτερα 5 Στιχηρὰ Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς, «Εἴδομεν τὸ φῶς... - Ἐν τοῖς Προφήταις... - Ἐν ταῖς αὐλαῖς σου ὑμνήσω σε... – Ἐν ταῖς αὐλαῖς σου, Κύριε... - Τριάδα ὁμοούσιον...», εἰς 6, τὸ πρῶτον δίς.
Δόξα, Καὶ νῦν: Τὸ Ἰδιόμελον τῆς Ἑορτῆς «Δεῦτε λαοί...».
Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν...». Τὸ Προκείμενον τῆς ἡμέρας καὶ τὰ Ἀναγνώσματα.
Ἀπόστιχα: Τὰ 3 Στιχηρὰ Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς, «Ἀγνοοῦντα τὰ ἔθνη, Κύριε... - Κύριε τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ ἐπιφοίτησις... - Βασιλεῦ οὐράνιε...», μετὰ τῶν πρὸ αὐτῶν στίχων, εἰς τὰ δύο τελευταία.
Δόξα, Καὶ νῦν: Τὸ Ἰδιόμελον αὐτῶν «Γλῶσσαι ποτὲ συνεχύθησαν...».
Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον: Τῆς Ἑορτῆς, «Εὐλογητὸς εἶ...», τρίς.
Ἀπόλυσις: «Ὁ ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν οὐρανόθεν καταπέμψας τὸ πανάγιον Πνεῦμα, ἐπὶ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ μαθητὰς καὶ Ἀποστόλους, Χριστός, ὁ ἀληθινός...».

Τῇ Κυριακῇ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ

Μετὰ τὸ «Εὐλογητός...», Τρισάγιον, ὁ Ν´ Ψαλμὸς (χῦμα) καὶ τὰ διὰ τὴν Λιτὴν Στιχηρὰ Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς, «Ἐν τοῖς Προφήταις ἀνήγγειλας ὑμῖν...», κτλ. μετὰ τοῦ Δόξα, Καὶ νῦν, αὐτῶν. Τρισάγιον, καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς, «Εὐλογητὸς εἶ...».

ΟΡΘΡΟΣ

Ἑξάψαλμος.
Εἰς τὸ «Θεὸς Κύριος...».
Ἀπολυτίκιον: Τῆς Ἑορτῆς, «Εὐλογητὸς εἶ...», τρίς.
Καθίσματα: Τῆς Ἑορτῆς τῆς α´ καὶ β´ Στιχολογίας καὶ τὸ μετὰ τὸν Πολυέλεον, ὡς ἐν τῷ Πεντηκοσταρίῳ, ἅπαντα ἐκ δευτέρου.
Ἀναβαθμοί: Τὸ α´ Ἀντίφωνον τοῦ δ´ ἤχου «Ἐκ νεότητός μου...».
Προκείμενον: «Τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ».
Στίχος: «Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου».
Εὐαγγέλιον Ὄρθρου: Τῆς Ἑορτῆς, «Οὔσης ὀψίας...», μέχρι τοῦ «... ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται», τὸ Θ´ Ἑωθινόν.
Ὁ Ν´ Ψαλμός: (Χῦμα). Δόξα «Ταῖς τῶν Ἀποστόλων...». Καὶ νῦν «Ταῖς τῆς Θεοτόκου...» καὶ τὸ Ἰδιόμελον «Βασιλεῦ οὐράνιε...».
Κανόνες: Οἱ δύο τῆς Ἑορτῆς, «Ἔργῳ, ὡς πάλαι. ..» καὶ «Ἔφη τὸ σεπτόν...», μετὰ τῶν Εἱρμῶν αὐτῶν, ἄνευ στίχου καὶ εἰς τὰ δύο τελευταία, Δόξα, Καὶ νῦν, ἀμφότεροι, εἰς 4.
Ἀπὸ γ´ Ὠδῆς
Μεσῴδιον Κάθισμα: Τῆς Ἑορτῆς «Οἱ τοῦ Σωτῆρος ἐρασταί...». ἅπαξ.
Ἀφ᾽ ς´ Ὠδῆς
Κοντάκιον - Οἶκος: Τῆς Ἑορτῆς.
Συναξάριον: Τῆς ἡμέρας καὶ τὸ Ὑπόμνημα τοῦ Πεντηκοσταρίου.
Καταβασίαι: Οἱ Εἱρμοὶ ἀμφοτέρων τῶν Κανόνων «Πόντῳ ἐκάλυψε...» καὶ «Θείῳ καλυφθείς...»
Ἡ Τιμιωτέρα: Οὐ στιχολογεῖται, ἀντ᾽ αὐτῆς ἡ Θ´ Ὠδὴ ἀμφοτέρων τῶν Κανόνων τῆς Ἑορτῆς, ὡς ἐν τῷ Πεντηκοσταρίῳ.
Εἱρμὸς Θ´ Ὠδῆς: «Μὴ τῆς φθορᾶς... » καὶ «Χαίροις ἄνασσα...».
Ἐξαποστειλάρια: Τῆς Ἑορτῆς, «Τὸ πανάγιον Πνεῦμα...», δὶς καὶ «Φῶς ὁ Πατήρ...», ἅπαξ.
Αἶνοι: Τὰ 3 Στιχηρὰ Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς «Παράδοξα σήμερον... - Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἦν μὲν ἀεί... - Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, φῶς καὶ ζωή...», εἰς 4, τὸ πρῶτον δίς.
Δόξα, Καὶ νῦν: Τὸ Ἰδιόμελον αὐτῶν «Βασιλεῦ οὐράνιε...».
Δοξολογία: Μεγάλη.
«Εὐλογητὸς εἶ...».

ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕITΟΥΡΓΙΑΝ

Ἀντίφωνα: Τῆς Ἑορτῆς.
Ἀντίφωνον α´. Ἦχος β´.
«Οἱ Οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει τὸ στερέωμα».
«Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς».
«Ἡμέρα τῇ ἡμέρᾳ ἐρεύγεται ῥῆμα καὶ νὺξ νυκτὶ ἀναγγέλλει γνῶσιν».
«Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς».
«Οὔκ εἰσι λαλιαί, οὐδὲ λόγοι, ὧν οὐχὶ ἀκούονται αἱ φωναὶ αὐτῶν».
«Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς».
«Εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν, καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν».
«Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς».
Ἀντίφωνον β´, Ἦχος ὁ αὐτός.
«Ἐπακούσαί σου Κύριος ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως, ὑπερασπίσαί σου τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ Ἰακώβ».
«Σῶσον ἡμᾶς, Παράκλητε ἀγαθέ, ψάλλοντάς σοι, Ἀλληλούια».
«Ἐξαποστείλαί σοι, βοήθειαν ἐξ ἁγίου, καὶ ἐκ Σιὼν ἀντιλάβοιτό σου».
«Σῶσον ἡμᾶς, Παράκλητε ἀγαθέ, ψάλλοντάς σοι, Ἀλληλούια».
«Μνησθείη πάσης θυσίας σου καὶ τὸ ὁλοκαύτωμά σου πιανάτω».
«Σῶσον ἡμᾶς, Παράκλητε ἀγαθέ, ψάλλοντάς σοι, Ἀλληλούια».
Δόξα... Καὶ νῦν... Ὁ Μονογενὴς Υἱός...».
Ἀντίφωνον γ´, - Ἦχος πλ. δ´
«Κύριε, ἐν τῇ δυνάμει σου εὐφρανθήσεται ὁ Βασιλεύς, καὶ ἐπὶ τῷ σωτηρίῳ σου ἀγαλλιάσεται σφόδρα».
«Εὐλογητὸς εἶ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν...».
«Τὴν ἐπιθυμίαν τῆς καρδίας αὐτοῦ ἔδωκας αὐτῷ καὶ τὴν θέλησιν τῶν χειλέων αὐτοῦ οὐκ ἐστέρησας αὐτόν».
«Εὐλογητὸς εἶ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν...».
«Ὅτι προέφθασας αὐτὸν ἐν εὐλογίαις χρηστότητος, ἔθηκας ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ στέφανον ἐκ λίθου τιμίου».
Εὐλογητὸς εἶ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν...».
«Ζωὴν ᾐτήσατό σε, καὶ ἔδωκας αὐτῷ μακρότητα ἡμερῶν εἰς αἰῶνα αἰῶνος».
«Εὐλογητὸς εἶ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν...».
Εἴσοδος.
Εἰσοδικόν, Ἦχος β´:
«Ὑψώθητι Κύριε ἐν τῇ δυνάμει, σου, ᾄσωμεν καὶ ψαλοῦμεν τὰς δυναστείας σου. «Σῶσον ἡμᾶς, Παράκλητε ἀγαθέ, ψάλλοντάς σοι, Ἀλληλούια».
Μετὰ τὴν Εἴσοδον.
Ἀπολυτικόν: Τῆς Ἑορτῆς «Εὐλογητὸς εἶ...».
Κοντάκιον: Ὁμοίως «Ὅτε καταβάς...».
Ἀντὶ τοῦ Τρισαγίου: «Ὅσοι εἰς Χριστόν...».
Ἀπόστολος: Τῆς Ἑορτῆς, «Ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν...» (Πράξ.β´ 1-11).
Εὐαγγέλιον: Ὁμοίως, «Τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς...» (Ἰω. ζ´ 37-52).
Εἰς τὸ Ἐξαιρέτως: «Μὴ τῆς φθορᾶς...».
Κοινωνικόν: «Τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. Ἀλληλούϊα».
«Εὐλογητὸς εἶ...», κτλ.
Ἀπόλυσις: Ἡ τοῦ Ἑσπερινοῦ.
Ἐν συνεχείᾳ ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ, ὡς ἕπεται.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Προοιμιακός.
Εἰς τὸ «Κύριε, ἐκέκραξα...».
Ἑσπέρια: Εἰς τὸ «Κύριε, ἐκέκραξα...». 1. - Τὰ 3 Στιχηρὰ Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς, «Παράδοξα σήμερον... - Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἦν μὲν ἀεί... - Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, φῶς καὶ ζωή...», εἰς 6, ἅπαντα ἐκ δευτέρου.
Δόξα, Καὶ νῦν: Τὸ Ἰδιόμελον τῆς Ἑορτῆς «Βασιλεῦ οὐράνιε...».
Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν...». Τὸ μέγα Προκείμενόν «Τίς Θεὸς μέγας...». μετὰ τῶν πρὸ αὐτοῦ στίχων, ὡς ἐν τῷ Πεντηκοσταρίῳ καὶ αἱ εὐχαὶ τῆς Γονυκλισίας.
Ἀπόστιχα: Τὰ 3 Στιχηρὰ Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς «Νῦν εἰς σημεῖον τοῖς πᾶσιν... - Νῦν τὸ Παράκλητον Πνεῦμα... - Νῦν περιβάλλονται κράτος...», μετὰ τῶν πρὸ αὐτῶν στίχων, εἰς τὰ δύο τελευταία: α´.- «Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεὸς καὶ Πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου». β´.- «Μὴ ἀπορρίψης με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ᾽ ἐμοῦ».
Δόξα, Καὶ νῦν: Τὸ Ἰδιόμελον αὐτῶν «Δεῦτε λαοί...»,
Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον: Τῆς Ἑορτῆς, «Εὐλογητὸς εἶ...», τρίς.
Ἀπόλυσις: «Ὁ ἐκ τῶν πατρικῶν κόλπων...» ἀπαράλλακτος, ὡς ἀναγράφεται ἐν τῷ Πεντηκοσταρίῳ καὶ ἐν τῷ Ἱερατικῷ.
Τὴν ἑβδομάδα ταύτην γίνεται κατάλυσις εἰς πάντα.