Ἦχος γ´ – Ἑωθινόν Ε´.

Τῷ Σαββάτῳ ἑσπέρας: Θ´ ΩΡΑ

Ἀπολυτίκια: 1.– «Ὅτε κατῆλθες...». 2.– «Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ...». 3.– Δόξα, «Ταῖς Μυροφόροις...».
Κοντάκιον: «Τό χαῖρε ταῖς Μυροφόροις...».
Ἀπόλυσις: Μικρά.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Προοιμιακός – Ψαλτήριον.
Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...».
Ἑσπέρια: 1.– Τά 3 Στιχηρά Ἀναστάσιμα· «Τῷ σῷ Σταυρῷ, Χριστέ... – Πεφώτισται τά σύμπαντα... – Δοξάζω τοῦ Πατρός...». 2.– Τά 4 Στιχηρά Ἀνατολικά· «Τόν Σταυρόν σου τόν τίμιον... – Ὑμνοῦμεν τόν Σωτῆρα... – Τοῖς ἐν ᾍδῃ καταβάς... – Οἱ ἀναξίως ἑστῶτες...», καί 3.– Τά 2 Στιχηρά Ἰδιόμελα τοῦ Παραλύτου· «Ὁ τῇ παλάμῃ τῇ ἀχράντῳ... – Ἄταφος νεκρός ὑπάρχων...», εἰς 3, τό πρῶτον δίς.
Δόξα: Τό Ἰδιόμελον αὐτῶν· «Ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα...».
Καί νῦν: Τό α´ Θεοτοκίον τοῦ ἤχου· «Πῶς μή θαυμάσωμεν...».
Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν...», τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας.
Ἀπόστιχα: Τό Ἀναστάσιμον Στιχηρόν· «Ὁ τῷ πάθει σου, Χριστέ...», καί τά 4 Στιχηρά τοῦ Πάσχα· «Πάσχα ἱερόν... – Δεῦτε ἀπό θέας γυναῖκες... – Αἱ Μυροφόροι γυναῖκες... – Πάσχα τό τερπνόν...», μετά τῶν πρό αὐτῶν στίχων, εἰς τά τρία τελευταῖα.
Δόξα: Τό Ἰδιόμελον τοῦ Παραλύτου· «Ἐν τῇ στοᾷ τοῦ Σολομῶντος...».
Καί νῦν: «Ἀναστάσεως ἡμέρα...» μετά τοῦ «Χριστός ἀνέστη...» ἅπαξ.
Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκια: 1.– Τό Ἀναστάσιμον· «Εὐφραινέσθω τά οὐράνια...». 2.– Δόξα, Καί νῦν, τό Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Σέ τήν μεσιτεύσασαν...».
Ἀπόλυσις: Ἡ Ἀναστάσιμος.

Τῇ Κυριακῇ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ

Μετά τόν Ν´ Ψαλμόν, ὁ Τριαδικός Κανών· «Ἀκατάληπτε μόνη κυριαρχία...». Δόξα, τό διά τήν Λιτήν Ἰδιόμελον τοῦ Παραλύτου· «Ἐπί τῇ προβατικῇ κολυμβήθρᾳ...». Καί νῦν, τό Θεοτοκίον· «Ναός καί πύλη ὑπάρχεις...». Τά Τριαδικά, Τρισάγιον καί ἡ Ὑπακοή τοῦ ἤχου· «Ἐκπλήττων τῇ ὁράσει...».

ΟΡΘΡΟΣ

Ἑξάψαλμος.
Εἰς τό· «Θεός Κύριος...».
Ἀπολυτίκια: 1. Τό Ἀναστάσιμον· «Εὐφραινέσθω τά οὐράνια...». 2. Δόξα τό αὐτό. 3. Καί νῦν τό Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Σέ τήν μεσιτεύσασαν...».
Καθίσματα: 1.– Τά Ἀναστάσιμα τῆς α´ καί β´ Στιχολογίας μετά τῶν Θεοτοκίων αὐτῶν, ὡς ἐν τῷ Πεντηκοσταρίῳ.
Τά Εὐλογητάρια – ἡ Ὑπακοή – οἱ Ἀναβαθμοί καί τό Προκείμενον τοῦ ἤχου.
Κανόνες: Τοῦ Πάσχα μετά τῶν δύο Θεοτοκίων, καταλιμπανομένου τοῦ Κανόνος τοῦ Παραλύτου.
Ἀπό γ´ ᾨδῆς·
Μεσῴδιον Κάθισμα: Τοῦ Παραλύτου· «Ῥῆμα παράλυτον...». Δόξα καί νῦν τό Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Τήν ὡραιότητα...».
Ἀφ' ς´ ᾨδῆς·
Κοντάκιον – Οἶκος: Τοῦ Παραλύτου.
Συναξάριον: Τῆς ἡμέρας καί τό Ὑπόμνημα τοῦ Πεντηκοσταρίου.
Καταβασίαι: Τοῦ Πάσχα· «Ἀναστάσεως ἡμέρα...».
Εὐαγγέλιον Ὄρθρου: Τό Ε´ Ἑωθινόν· «Ὁ Πέτρος ἀναστάς ἔδραμεν...», κτλ.
Ἡ Τιμιωτέρα: Οὐ στιχολογεῖται, ἀντ' αὐτῆς ἡ θ´ ᾨδή τοῦ Κανόνος τοῦ Πάσχα μετά τῶν δύο Θεοτοκίων, ὡς καί τῇ Κυριακῇ τῶν Μυροφόρων.
Εἱρμός θ´ ᾨδῆς: «Ὁ Ἄγγελος ἐβόα... – Φωτίζου, φωτίζου...». «Ἅγιος Κύριος...».
Ἐξαποστειλάρια: 1.– Τοῦ Πάσχα· «Σαρκί ὑπνώσας...» καί 2.– Τοῦ Παραλύτου· «Ἐπέστη ὁ φιλάνθρωπος...».
Αἶνοι: 1.– Τά 4 Στιχηρά Ἀναστάσιμα· «Δεῦτε πάντα τά ἔθνη... – Διηγήσαντο πάντα τά θαυμάσια... – Χαρᾶς τά πάντα πεπλήρωται... – Ἐν τῷ φωτί σου, Δέσποτα....» καί 2.– Τά 4 Στιχηρά τοῦ Πάσχα· «Πάσχα ἱερόν... – Δεῦτε ἀπό θέας γυναῖκες... – Αἱ Μυροφόροι γυναῖκες... – Πάσχα τό τερπνόν...», μετά τῶν πρό αὐτῶν στίχων, εἰς τά τρία τελευταῖα.
Δόξα: Τό Ἰδιόμελον τοῦ Παραλύτου· «Κύριε, τόν παράλυτον...».
Καί νῦν: «Ἀναστάσεως ἡμέρα...».
Δοξολογία: Μεγάλη.
«Σήμερον σωτηρία...».

ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

Ἀντίφωνα: Τοῦ Πάσχα
Εἰσοδικόν: Τοῦ Πάσχα
Μετά τήν Εἴσοδον.
Ἀπολυτίκια: 1.– Τό Ἀναστάσιμον· «Εὐφραινέσθω τά οὐράνια...» καί 2.– Τοῦ Ναοῦ.
Κοντάκιον: Τοῦ Πάσχα· «Εἰ καί ἐν τάφῳ...».
Τρισάγιον.
Ἀπόστολος: Κυριακῆς δ´ τῶν Πράξεων· «Ἐγένετο Πέτρον διερχόμενον...» (Πράξ. θ´ 32-42).
Εὐαγγέλιον: Κυριακῆς τοῦ Παραλύτου· «Ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα...» (Ἰω. ε´ 1-15).
Εἰς τό Ἐξαιρέτως: «Ὁ Ἄγγελος ἐβόα... – Συμφώνως Παρθένε...»88.
Κοινωνικόν: «Σῶμα Χριστοῦ...», κτλ.
«Χριστός ἀνέστη...», κτλ.
Ἀπόλυσις: Ἡ Ἀναστάσιμος.