Ἦχος πλ. β´

Τῇ Πέμπτῃ ἑσπέρας: Θ´ ΩΡΑ

Ἡ Ἐναρκτήριος Ἀκολουθία τοῦ Πάσχα.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

«Δόξα τῇ Ἁγίᾳ καί Ὁμοουσίῳ...».
«Χριστός ἀνέστη...» (δεκάκις), ἡ μεγάλη Συναπτή.
Μετά τήν ἐκφώνησιν· «Ὅτι πρέπει...».
Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...».
Ἑσπέρια: 1.– Τά 3 Στιχηρά Ἀναστάσιμα· «Νίκην ἔχων, Χριστέ... – Σήμερον ὁ Χριστός... – Σέ, Κύριε, τόν ὄντα...». 2.– 3 Στιχηρά Ἀνατολικά· «Ἐν τῷ Σταυρῷ Σου, Χριστέ... – Δόξα τῇ δυνάμει σου... – Διά παντός εὐλογοῦντες τόν Κύριον...». 3.– Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τῆς Θεοτόκου· «Ξένα καί παράδοξα... – Μάννα σε οὐράνιον... – Ῥεῖθρα τῶν ἰάσεων...», εἰς 4, τό πρῶτον δίς.
Δόξα: Τῆς Θεοτόκου· «Τίς λαλήσει τάς δυναστείας σου...».
Καί νῦν: Τό α´ Θεοτοκίον τοῦ ἤχου· «Τίς μή μακαρίσει σε...».
Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν...» καί τό Μέγα Προκείμενον τῆς ἡμέρας εἰς ἦχον βαρύν· «Ἀγαπήσω σε, Κύριε...», μετά τῶν πρό αὐτοῦ στίχων.
Ἀπόστιχα: Τό Ἀναστάσιμον Στιχηρόν· «Τήν Ἀνάστασίν σου, Χριστέ Σωτήρ...» (ἄρχεται ὁ β´ Χορός) καί τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τῆς Θεοτόκου· «Χαίροις, ἡ ζωηφόρος... – Ὕμνοις ἐν ἐξαισίοις... – Χαίροις, ἡ Ζωοδόχος Πηγή...» μετά τῶν πρό αὐτῶν στίχων: α´.– «Ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν, λέγω ἐγώ τά ἔργα μου τῷ βασιλεῖ». β´.– «Ἡγίασε τό σκήνωμα αὐτοῦ ὁ Ὕψιστος». γ´.– «Τοῦ ποταμοῦ τά ὁρμήματα, εὐφραίνουσι τήν πόλιν τοῦ Θεοῦ».
Δόξα: Τῆς Θεοτόκου· «Σαλπίσωμεν, φιλέορτοι...».
Καί νῦν: «Ἀναστάσεως ἡμέρα...», μέχρι τοῦ· «Χριστός ἀνέστη...», ὅπερ ψάλλει ὁ β´ Χορός, ἀκολούθως ὁ α´ Χορός τό Ἀπολυτίκιον τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς καί πάλιν ὁ β´ Χορός τό· «Χριστός ἀνέστη...».
Ἀπόλυσις: Τοῦ Πάσχα, διαλογική.

Τῇ Παρασκευῇ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ

Ἡ Ἐναρκτήριος Ἀκολουθία τοῦ Πάσχα.

ΟΡΘΡΟΣ

«Δόξα τῇ Ἁγία καί Ὁμοουσίῳ...».
«Χριστός ἀνέστη...» δεκάκις, ἡ μεγάλη Συναπτή καί μετά τήν ἐκφώνησιν· «Ὅτι πρέπει...» οἱ·
Κανόνες: 1.– Τοῦ Πάσχα μετά στίχου· «Δόξα τῇ Ἁγίᾳ Ἀναστάσει σου, Κύριε». 2.– Τῆς Θεοτόκου μετά στίχου· «Ὑπεραγία Θεοτόκε...», ἀμφότεροι εἰς 4. Ἐν τέλει ἑκάστης ᾨδῆς ἐπαναλαμβάνεται ὁ Εἱρμός τοῦ Κανόνος τοῦ Πάσχα (Καταβασία)· «Χριστός ἀνέστη...», τρίς. «Ἀναστάς ὁ Ἰησοῦς...», ἅπαξ. Αἴτησις καί ἡ οἰκεία Ἐκφώνησις ἑκάστης ᾨδῆς.
Ἀπό γ´ ᾨδῆς·
Κοντάκιον καί Οἶκος τοῦ Πάσχα καί τό·
Μεσῴδιον Κάθισμα: Τῆς Θεοτόκου· «Τήν ἀέναον κρήνην...».
Ἀφ' ς´ ᾨδῆς·
Κοντάκιον – Οἶκος: Τῆς Θεοτόκου.
Συναξάριον: Τῆς ἡμέρας καί τό Ὑπόμνημα τοῦ Πεντηκοσταρίου.
Ἡ Τιμιωτέρα: Οὐ στιχολογεῖται, ἀντ' αὐτῆς ψάλλεται ἡ θ´ ᾨδή τοῦ Πάσχα· «Φωτίζου, φωτίζου...», μετά τῶν Μεγαλυναρίων καί ἡ θ´ ᾨδή τοῦ Κανόνος τῆς Θεοτόκου· «Ὑδάτων ἁπάντων...», μετά στίχου· «Ὑπεραγία Θεοτόκε...» κτλ.
Ἐξαποστειλάρια: 1.– Τοῦ Πάσχα· «Σαρκί ὑπνώσας...». 2.– Τῆς Θεοτόκου· «Πηγή ὑπάρχεις ἀληθῶς...».
Αἶνοι: 1.– Τά 4 Στιχηρά Ἀναστάσιμα· «Ὁ Σταυρός σου, Κύριε... – Ἡ ταφή σου, Δέσποτα... – Σύν Πατρί καί Πνεύματι... – Τριήμερος ἀνέστης, Χριστέ...». 2.– Τά 4 Στιχηρά Προσόμοια τῆς Θεοτόκου· «Ὕδωρ τό τῆς πηγῆς... – Φρέαρ τό ζωηρόν... – Ῥώννυσι τάς ψυχάς... – Στάμνος ἡ Ἱερά...», μετά στίχων τά δύο τελευταῖα, τούς στίχους τῶν Ἀποστίχων τοῦ Ἑσπερινοῦ. 3.– Τά 4 Στιχηρά τοῦ Πάσχα· «Πάσχα ἱερόν... – Δεῦτε ἀπό θέας γυναῖκες... – Αἱ Μυροφόροι γυναῖκες... – Πάσχα τό τερπνόν...», μετά τῶν πρό αὐτῶν στίχων.
Δόξα, Καί νῦν: «Ἀναστάσεως ἡμέρα...».
«Χριστός ἀνέστη...», τρίς.

ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

Ἀντίφωνα: Τοῦ Πάσχα
Εἰσοδικόν: Τοῦ Πάσχα
Μετά τήν Εἴσοδον.
Εὐθύς τό· «Χριστός ἀνέστη...».
Ἡ Ὑπακοή: «Προλαβοῦσαι...» τό·
Ἀπολυτίκιον: Τῆς Θεοτόκου· «Ὁ ναός σου Θεοτόκε...».
Κοντάκιον: Τοῦ Πάσχα· «Εἰ καί ἐν τάφῳ...».
«Ὅσοι εἰς Χριστόν...».
Ἀπόστολος: Παρασκευῆς τῆς Διακαινησίμου· «Πέτρος καί Ἰωάννης ἀνέβαινον...» (Πράξ. γ´ 1-8).
Εὐαγγέλιον: Ὁμοίως· «Ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς Καπερναούμ...» (Ἰω. β´ 12-22).
Εἰς τό Ἐξαιρέτως: «Ὁ Ἄγγελος ἐβόα... – Φωτίζου, φωτίζου...».
Εἰς τά Δίπτυχα: Τό Μεγαλυνάριον· «Ὕδωρ τό ζωήῤῥυτον τῆς πηγῆς, μάννα τό προχέον, τόν ἀθάνατον δροσισμόν, τό νέκταρ τό θεῖον, τήν ξένην ἀμβροσίαν, τό μέλι τό ἐκ πέτρας, ὕμνοις τιμήσωμεν».
Κοινωνικόν: «Σῶμα Χριστοῦ...» κτλ.
Ἀπόλυσις: Τοῦ Πάσχα, διαλογική.

Καταχωρίζομεν τό 3ον Προσόμοιον, ληφθέν ἐκ χειρογράφων Κωδίκων, καθ' ὅσον τό εἰς τά ἔντυπα Πεντηκοστάρια καταχωρημένον εἶναι ἐλλιπές.

«Χαίροις, ἡ Ζωοδόχος Πηγή, ἡ ἀενάως ἀναβλύζουσα χάριτας, ἡ βρύσις τῶν ἰαμάτων, ἡ πᾶσαν νόσων ἰσχύν, ἀσθενῆ καί φαύλην ἀπελέγχουσα· τυφλῶν ἡ ἀνάβλεψις, καί λεπρῶν θεία κάθαρσις· σθένος ἀρρώστων, παρειμένων ἀνόρθωσις, ἡ πηγάζουσα, νοσημάτων πᾶν φάρμακον, ἅπασι τοῖς προστρέχουσι, πιστῶς τῷ τεμένει σου, μέγα κοινόν ἰατρεῖον, ἄμισθον ὄντως καί ἕτοιμον, Χριστοῦ Μῆτερ Λόγου, τοῦ πηγάζοντος τῷ κόσμῳ, τό μέγα ἔλεος.»
Πρβλ. «Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος 1997», σ. 114.

Ἐπειδή εἰς τά ἔντυπα Πεντηκοστάρια καί δή τῆς Βενετίας δέν ἀναγράφεται τό Ἀπολυτίκιον, ἀντ' αὐτοῦ δέ τό ΤΜΕ ὑποδεικνύει ὡς τοιοῦτον τό Κοντάκιον· «Ἐξ ἀκενώτου σου Πηγῆς...» ὅπερ ἄτοπον, παρατίθεται ἐνταῦθα τό Ἀπολυτίκιον τῆς Θεοτόκου ὁλόκληρον.

Ἦχος α´.
«Ὁ ναός σου, Θεοτόκε, ἀνεδείχθη παράδεισος, ὡς ποταμούς ἀειζώους, ἀναβλύζων ἰάματα· ᾧ προσερχόμενοι πιστῶς, ὡς Ζωοδόχου ἐκ Πηγῆς, ῥῶσιν ἀντλοῦμεν, καί ζωήν τήν αἰώνιον· πρεσβεύεις γάρ σύ, τῷ ἐκ σοῦ τεχθέντι Σωτῆρι Χριστῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.»