Τῇ Κυριακῇ ἑσπέρας: Θ´ ΩΡΑ

Ἀπολυτίκια: 1.– «Τό φαιδρόν τῆς Ἀναστάσεως...» καί 2.– Δόξα, «Ἡ Γέννησίς σου, Χριστέ...».
Κοντάκιον: «Ἡ Παρθένος σήμερον...».
Ἀπόλυσις: Μικρά· «Ὁ ἐν σπηλαίῳ γεννηθείς... καί ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...».

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Προοιμιακός.
Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...».
Ἑσπέρια: 1.– Τά 2 Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς· «Συγκαταβαίνων ὁ Σωτήρ...», «Οὐκ ἐπῃσχύνθη...», εἰς 3, τό πρῶτον δίς καί 2.– Τά 3 Προσόμοια τοῦ Ἁγίου· «Ὁ ἐπωνύμως κληθείς τῆς βασιλείας...» – «Ἱεραρχίας στολαῖς ἠγλαϊσμένος...» – «Ὁ οὐρανίαις συνών χοροστασίαις...»
Δόξα: Τό Ἰδιόμελον τοῦ Ἁγίου· «Σοφίας ἐραστής...».
Καί νῦν: Τό Ἰδιόμελον τῆς Ἑορτῆς· «Συγκαταβαίνων ὁ Σωτήρ...».
Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν...». Τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας καί τά Ἀναγνώσματα.
Ἀπόστιχα: Τά 3 Ἰδιόμελα τοῦ Ἁγίου· 1.– «Ὤ θεία καί ἱερά...». 2.– Στίχος· «Τό στόμα μου λαλήσει σοφίαν καί ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν». «Πάντων τῶν Ἁγίων...» καί 3.– Στίχος· «Στόμα δικαίου μελετήσει σοφίαν καί ἡ γλῶσσα αὐτοῦ λαλήσει κρίσιν». «Τῶν ὄντων ἐκμελετήσας...».
Δόξα: Τό Ἰδιόμελον τοῦ Ἁγίου· «Ὁ τήν χάριν τῶν θαυμάτων...».
Καί νῦν: Τό Ἰδιόμελον τῆς Ἑορτῆς· «Οὐκ ἐπῃσχύνθη ὁ πανάγαθος...».
Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκια: 1.– Τοῦ Ἁγίου· «Εἰς πᾶσαν τήν γῆν...» καί 2.– Δόξα, Καί νῦν, τῆς Ἑορτῆς· «Μορφήν ἀναλλοιώτως...».
Ἀπόλυσις: «Ὁ ἐν τῇ ὀγδόῃ ἡμέρᾳ σαρκί περιτμηθῆναι καταδεξάμενος διά τήν ἡμῶν σωτηρίαν, Χριστός ὁ ἀληθινός Θεός ἡμῶν...».

Τῇ Δευτέρᾳ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ

Μετά τόν Ν´ Ψαλμόν, τά 3 Στιχηρά τῆς Λιτῆς μετά τοῦ Δόξα, Καί νῦν. Τρισάγιον καί τό Ἀπολυτίκιον· «Μορφήν ἀναλλοιώτως...».
Ἀπολυτίκιον: «Μορφήν ἀναλλοιώτως...».

Ἀπόλυσις: Μικρά, ὡς ἐν τῷ Ἑσπερινῷ. ΟΡΘΡΟΣ

Ἑξάψαλμος.
Εἰς τό· «Θεός Κύριος...».
Ἀπολυτίκια: 1.– Τοῦ Ἁγίου· «Εἰς πᾶσαν τήν γῆν...». 2.– Δόξα, τό αὐτό καί 3. – Καί νῦν, τῆς Ἑορτῆς· «Μορφήν ἀναλλοιώτως...».
Καθίσματα: Ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ κατά σειράν.
Ἀναβαθμοί: Τό α´ Ἀντίφωνον τοῦ δ´ ἤχου· «Ἐκ νεότητός μου...».
Προκείμενον: «Τό στόμα μου λαλήσει σοφίαν καί ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν».
Στίχος: «'Ακούσατε ταῦτα, πάντα τά ἔθνη· ἐνωτίσασθε πάντες οἱ κατοικοῦντες τήν οἰκουμένην».
Εὐαγγέλιον Ὄρθρου: Τοῦ Ἁγίου· «Ἀμήν, ἀμήν λέγω ὑμῖν, ὁ μή εἰσ-ερχόμενος...», ζήτει τοῦτο τῇ 13ῃ Νοεμβρίου εἰς τόν Ὄρθρον.
Ὁ Ν´ Ψαλμός: (Χῦμα). Δόξα, «Ταῖς τοῦ Ἱεράρχου...». Καί νῦν, «Ταῖς τῆς Θεοτόκου...». Τό Ἰδιόμελον· «Ἐξεχύθη ἡ χάρις...».
Κανόνες: 1. Τῆς Ἑορτῆς· «Δεῦτε λαοί...», μετά τῶν Εἱρμῶν καί στίχου· «Δόξα σοι, ὁ Θεός ἡμῶν, δόξα σοι», εἰς 4 καί 2.– Τοῦ Ἁγίου· «Σοῦ τήν φωνήν...», μετά στίχου· «Ἅγιε τοῦ Θεοῦ...», ἐπίσης εἰς 4.
Ἀπό γ´ ᾨδῆς τά·
Μεσῴδια Καθίσματα: 1.– «Ἐξανοίξας τό στόμα...». 2.– Δόξα, «Πᾶσαν ἤρδευσας...» καί 3.– Καί νῦν, «Ὁ τῶν ὅλων Κύριος».
Ἀφ' ς´ ᾨδῆς·
Κοντάκιον – Οἶκος: Τοῦ Ἁγίου.
Συναξάριον: Τῆς ἡμέρας.
Καταβασίαι: Διπλαῖ· «Βυθοῦ ἀνεκάλυψε...» καί· «Στείβει θαλάσσης...».
Ἡ Τιμιωτέρα: Οὐ στιχολογεῖται, ἀντ' αὐτῆς τά τροπάρια τῆς θ´ ᾨδῆς ἀμφοτέρων τῶν Κανόνων.
1. Μεγάλυνον, ψυχή μου, τήν τιμιωτέραν, τῶν ἄνω στρατευμάτων.
«Ἡ τόν πρό ἡλίου φωστῆρα...».
2. Μεγάλυνον, ψυχή μου, τόν κατά τόν Νόμον, σαρκί περιτμηθέντα.
«Ὑπερβάς τούς ὅρους Χριστός...».
3. Μεγάλυνον, ψυχή μου, τόν ἐν τῇ ὀγδόῃ, περιτομήν λαβόντα.
«Ὑπερβάς τούς ὅρους Χριστός...».
4. Σήμερον ὁ Δεσπότης σαρκί περιετμήθη, καί Ἰησοῦς ἐκλήθη.
«Δεῦτε τοῦ Δεσπότου τά ἔνδοξα...».
5. Μεγάλυνον, ψυχή μου, τόν ἐν Ἱεράρχαις, Βασίλειον τόν Μέγαν.
«Τοῦ Ἀρχιποίμενος ὡς πρόβατον...».
6. Μεγάλυνον, ψυχή μου, τόν ἐκ Καισαρείας, Βασίλειον τόν Μέγαν.
«Τό τῆς Ἐκκλησίας πανίερον...».
7. Δόξα· Μεγάλυνον, ψυχή μου, τῆς τρισυποστάτου καί ἀδιαιρέτου Θεότητος τό κράτος.
«Τῆς τῶν Ἀποστόλων...».
8. Καί νῦν· Μεγάλυνον, ψυχή μου, τήν λυτρωσαμένην, ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας.
«Ὁ τά ὑπερῷα ἐν ὕδασι...».
Καταβασία α´: Μεγάλυνον, ψυχή μου, τήν τιμιωτέραν, τῶν ἄνω στρατευμάτων.
«Ἀπορεῖ πᾶσα γλῶσσα...».
Καταβασία β´: Μεγάλυνον, ψυχή μου, τήν λυτρωσαμένην, ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας.
«Ὦ τῶν ὑπέρ νοῦν...».
Ἐξαποστειλάρια: 1. Τοῦ Ἁγίου· «Φιλοσοφίας ἔρωτι...». 2. Τῆς Ἑορτῆς· «Τήν σάρκα περιτέμνεται...».
Αἶνοι: Τό 1 Στιχηρόν Προσόμοιον τῆς Ἑορτῆς καί τά 3 τοῦ Ἁγίου· «Φέρει περιτομήν ἐν σαρκί... – Θέσει υἱός Θεοῦ γεγονώς... – Ἔνδον ἐπουρανίου Ναοῦ... – Ὅλως ἱερωμένος Θεῷ...».
Δόξα: Τό Ἰδιόμελον τοῦ Ἁγίου· «Ἐξεχύθη ἡ χάρις...».
Καί νῦν: Τό Ἰδιόμελον τῆς Ἑορτῆς· «Συγκαταβαίνων ὁ Σωτήρ...».
Δοξολογία: Μεγάλη.
Ἀπολυτίκιον: «Μορφήν ἀναλλοιώτως...».


Σημείωσις:
Αἱ διπλαῖ Καταβασίαι ψάλλονται κατά τόν ἀκόλουθον τρόπον:
ᾨδή α´. πεζή, δεξιός· ἰαμβική, ἀριστερός
ᾨδή γ´. πεζή, δεξιός· ἰαμβική, ἀριστερός, τέλος δεξιός
ᾨδή δ´. πεζή, ἀριστερός· ἰαμβική, δεξιός, τέλος ἀριστερός
ᾨδή ε´. πεζή, δεξιός· ἰαμβική, ἀριστερός, τέλος δεξιός
ᾨδή ς´. πεζή, ἀριστερός· ἰαμβική, δεξιός, τέλος ἀριστερός
ᾨδή ζ´. πεζή, δεξιός· ἰαμβική, ἀριστερός, τέλος δεξιός
ᾨδή η´. πεζή, ἀριστερός· ἰαμβική, δεξιός, καί
ᾨδή θ ´. πεζή, δεξιός· ἰαμβική, ἀριστερός.

ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

Ἀντίφωνα: Τῆς Ἑορτῆς.
Ἀντίφωνον α´. Ἦχος β´.
«Ἀλαλάξατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ.
       Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς.
Ψάλατε δή τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.
       Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς.
Διηγήσασθε πάντα τά θαυμάσια αὐτοῦ.
       Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς.
Εἴπατε τῷ Θεῷ ὡς φοβερά τά ἔργα σου.
       Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς.
Δόξα... Καί νῦν...
       Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς.».

Ἀντίφωνον β´. Ἦχος ὁ αὐτός.
«Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοί καί ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ.
       Σῶσον ἡμᾶς, Υἱέ Θεοῦ, ὁ σαρκί περιτμηθείς, ψάλλοντάς Σοι· Ἀλληλούϊα.
ᾌσατε τῷ Κυρίῳ, ᾄσμα καινόν.
       Σῶσον ἡμᾶς, Υἱέ Θεοῦ, ὁ σαρκί περιτμηθείς, ψάλλοντάς Σοι· Ἀλληλούϊα.
Ἐκ Σιών ἡ εὐπρέπεια τῆς ὡραιότητος αὐτοῦ.
       Σῶσον ἡμᾶς, Υἱέ Θεοῦ, ὁ σαρκί περιτμηθείς, ψάλλοντάς Σοι· Ἀλληλούϊα.
Ὁ Θεός ἡμῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καί ἐν τῇ γῆ, πάντα ὅσα ἠθέλησεν ἐποίησεν.
       Σῶσον ἡμᾶς, Υἱέ Θεοῦ, ὁ σαρκί περιτμηθείς, ψάλλοντάς Σοι· Ἀλληλούϊα.
Δόξα... Καί νῦν... Ὁ Μονογενής Υἱός...».

Ἀντίφωνον γ´. Ἦχος α´.
«Τά ἐλέη σου, Κύριε, εἰς τόν αἰῶνα ᾄσομαι.
       Μορφήν ἀναλλοιώτως ἀνθρωπίνην...
Ἀπαγγελῶ τήν ἀλήθειάν σου ἐν τῷ στόματί μου.
       Μορφήν ἀναλλοιώτως ἀνθρωπίνην...
Ἠγάπησας δικαιοσύνην καί ἐμίσησας ἀνομίαν
       Μορφήν ἀναλλοιώτως ἀνθρωπίνην...».

Εἴσοδος.
Εἰσοδικόν: «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... ὁ σαρκί περιτμηθείς...».
Μετά τήν Εἴσοδον.
Ἀπολυτίκια: 1.–Τῆς Ἑορτῆς· «Μορφήν ἀναλλοιώτως». 2.– Τοῦ Ἁγίου· «Εἰς πᾶσαν τήν γῆν» καί 3.– Τοῦ Ναοῦ.
Κοντάκιον: «Ὁ τῶν ὅλων Κύριος» (τό ἐπισφραγιστικόν τῶν ἀπό γ´ ᾨδῆς Μεσῳδίων Καθισμάτων).
Τρισάγιον.
Ἀπόστολος: Τοῦ Ἁγίου· «Βλέπετε μή τις ὑμᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν...» (Κολ. β´ 8-12).
Εὐαγγέλιον: Τῆς Ἑορτῆς· «Ὑπέστρεψαν οἱ ποιμένες...» (Λουκ. β´ 20-21, 40-52).
Καθεξῆς ἡ Θεία Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.
Εἰς τό Ἐξαιρέτως: «Ἐπί σοι χαίρει...»
Εἰς τά Δίπτυχα: Τό Μεγαλυνάριον·
Ἦχος β´.
Τόν οὐρανοφάντορα τοῦ Χριστοῦ, μύστην τοῦ Δεσπότου, τόν φωστῆρα τόν φαεινόν, τόν ἐκ Καισαρείας, καί Καππαδόκων χώρας, Βασίλειον τόν μέγαν, πάντες τιμήσωμεν.
Κοινωνικόν: «Αἰνεῖτε...».
Ἀντί τοῦ «Εἴδομεν τό φῶς», τό Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς· «Μορφήν ἀναλλοιώτως...».
Σήμερον μόνον ἀναγινώσκεται ἡ ὀπισθάμβωνος εὐχή τῆς Λειτουργίας τοῦ Μ. Βασιλείου· «Ὁ θυσίαν αἰνέσεως».
Ἀπόλυσις: Ὡς ἐν τῷ Ἑσπερινῷ· «Ὁ ἐν τῇ ὀγδόῃ ἡμέρᾳ...»
Εἰς τάς ἐν τῷ Ἐξωτερικῷ Ἐπαρχίας τοῦ Θρόνου εἴθισται νά τελῆται κατά τήν ἡμέραν ταύτην ἡ καθιερωμένη Δοξολογία, ἐπί τῇ ἐνάρξει τοῦ νέου ἔτους, κατά τήν ἑξῆς τάξιν:

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΗΣ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑΣ
ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΤΟΥΣ

Ὁ Διάκονος: «Εὐλόγησον, Δέσποτα...».
Ὁ Ἱερεύς: «Εὐλογητός ὁ Θεός...».
Ὁ Χορός: Ἀμήν.
Τό Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς.
Ἦχος α´. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Μορφήν ἀναλλοιώτως ἀνθρωπίνην προσέλαβες, Θεός ὤν κατ' οὐσίαν, πολυεύσπλαγχνε Κύριε· καί Νόμον ἐκπληρῶν περιτομήν, θελήσει καταδέχῃ σαρκικήν, ὅπως παύσῃ τά σκιώδη, καί περιέλῃς τό κάλυμμα τῶν παθῶν ἡμῶν. Δόξα τῇ ἀγαθότητι τῇ σῇ· δόξα τῇ εὐσπλαγχνίᾳ σου· δόξα τῇ ἀνεκφράστῳ, Λόγε συγκαταβάσει σου.
Εἶτα τό Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Βασιλείου.
Ἦχος α´.
Εἰς πᾶσαν τήν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος σου, ὡς δεξαμένην τόν λόγον σου· δι' οὗ θεοπρεπῶς ἐδογμάτισας, τήν φύσιν τῶν ὄντων ἐτράνωσας, τά τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησας. Βασίλειον ἱεράτευμα. Πάτερ ὅσιε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.
Εἶτα τό Κοντάκιον τῆς Ἰνδίκτου.
Ἦχος δ´. Ὁ ὑψωθείς.
Ὁ τῶν αἰώνων Ποιητής καί Δεσπότης, Θεέ τῶν ὅλων ὑπερούσιε ὄντως, τήν ἐνιαύσιον εὐλόγησον περίοδον, σῴζων τῷ ἐλέει σου τῷ ἀπείρῳ Οἰκτίρμον, πάντας τούς λατρεύοντάς σοι τῷ μόνῳ Δεσπότῃ, καί ἐκβοῶντας φόβῳ· Λυτρωτά, εὔφορον πᾶσι τό ἔτος χορήγησον.
Εἶτα δέ Στίχους τῆς Δοξολογίας·
«Δόξα σοι τῷ δείξαντι τό φῶς...».
Ὁ Διάκονος: «Ἐλέησον ἡμᾶς ὁ Θεός...».
Ὁ Χορός: «Κύριε, ἐλέησον...», τρίς (εἰς ἑκάστην δέησιν).
Ὁ Διάκονος: «Ἔτι δεόμεθα, ὑπέρ τῶν εὐσεβῶν...».
«Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν...».
«Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν Ἔθνους καί πάσης Ἀρχῆς καί ἐξουσίας ἐν αὐτῷ, τοῦ κατά ξηράν, θάλασσαν καί ἀέρα φιλοχρίστου ἡμῶν Στρατοῦ, καί ὑπέρ τοῦ Κύριον τόν Θεόν ἡμῶν ἐπιπλέον συνεργῆσαι καί κατευοδῶσαι αὐτούς ἐν πᾶσιν».
«Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ εὐκρασίας ἀέρων, εὐφορίας τῶν καρπῶν τῆς γῆς καί καιρῶν εἰρηνικῶν, καί ὑπέρ τοῦ εὐλογηθῆναι τόν νέον ἐνιαυτόν τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου».
«Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ τοῦ διαφυλαχθῆναι τήν ἁγίαν Ἐκκλησίαν...».
Ὁ Χορός: «Κύριε, ἐλέησον» (μ´ χῦμα, ὡς εἴθισται καί ἠπίως).
«Ἔτι δεόμεθα καί ὑπέρ τοῦ εἰσακοῦσαι Κύριον τόν Θεόν ἡμῶν φωνῆς τῆς δεήσεως ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν καί ἐλεῆσαι ἡμᾶς».
Ὁ Χορός: «Κύριε, ἐλέησον» τρίς.
Ὁ Διάκονος: «Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν».
Ὁ Χορός: «Κύριε, ἐλέησον» ἅπαξ.
Ὁ Ἱερεύς τήν Εὐχήν ταύτην:
Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ καιρούς καί χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος, ὁ ἄναρχος καί ἀτελεύτητος καί ἐπέκεινα παντός χρόνου νοούμενός τε καί ὑπάρχων, ὁ πάσης ἐκτός μεταβολῆς τε τῶν ὄντων καί ἀλλοιώσεως, ὁ τόν πάντα χρόνον τόν τε γεγονότα, τόν τε ὄντα καί τόν ἐσόμενον πληρῶν, ὁ ἐν τῇ ἀφάτῳ σου μακροθυμίᾳ καταξιώσας ἡμᾶς εἰς νέον ἐνιαυτόν εἰσελθεῖν· αὐτός, πανάγαθε Δέσποτα, τήν εἴσοδον ταύτην τῇ θείᾳ σου χάριτι εὐλόγησον· ὄμβρους εἰρηνικούς πρός καρποφορίαν τῇ γῇ δώρησαι· τούς ἀέρας ὑγιεινούς καί εὐκράτους ἀνθρώποις τε καί κτήνεσι κατασκεύασον· δός ἡμῖν ἐν εἰρήνῃ καί ὁμονοίᾳ βεβαίᾳ τόν κύκλον αὐτοῦ διελθεῖν, τῷ στεφάνῳ τῆς δόξης τῶν ἀρετῶν κοσμουμένους, τῷ φωτί τῶν ἐντολῶν σου εὐσχημόνως ὡς ἐν ἡμέρᾳ καλῶς ὁδεύοντας. Τήν ἁγίαν ἡμῶν Ἐκκλησίαν καλῶς διαφύλαξον· τό εὐσεβές ἡμῶν Ἔθνος τῇ δυνάμει σου κραταίωσον· τούς Ἄρχοντας ἡμῶν καί τόν Στρατόν τῇ κραταιᾷ σου χειρί στερέωσον καί κράτυνον. Τήν νεότητα παιδαγώγησον, τό γῆρας περικράτησον, τούς ἐσκορπισμένους ἐπισυνάγαγε, τούς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καί σύναψον τῇ ἁγίᾳ σου Ἐκκλησίᾳ. Ἐλθέτω δή ἐφ' ἡμᾶς ἡ βασιλεία σου, βασιλεία πάντων τῶν αἰώνων, βασιλεία χρηστότητος, δικαιοσύνης καί εἰρήνης, καί ἀξίωσον ἡμᾶς ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ ὑμνεῖν σε καί δοξάζειν τόν ἐν Τριάδι ἄναρχον καί αἰώνιον Θεόν εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Εἶτα ἡ Ἀπόλυσις.