῏Ηχος πλ. β´ – ῾Εωθινόν Δ´.
Αἱ δύο ᾽Ακολουθίαι συμψάλλονται, προηγουμένης τῆς Θεοτόκου
(ἐκ τῆς ἰδιαιτέρας αὐτῆς Φυλλάδος)111.

Τῷ Σαββάτῳ ἑσπέρας: Θ´ ΩΡΑ

᾽Απολυτίκιον: «῾Η πρώην οὐ τίκτουσα...».
Κοντάκιον: «Εὐφραίνεταιλαμπρῶς...».
᾽Απόλυσις: Μικρά.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Προοιμιακός – Ψαλτήριον.
Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...».
῾Εσπέρια: 1.– Τά 3 Στιχηρά ᾽Αναστάσιμα· «Νίκην ἔχων, Χριστέ... – Σήμερον ὁ Χριστός... – Σέ, Κύριε, τόν ὄντα ἐν πάσῃ τῇ κτίσει...». 2.– 1 Στιχηρόν ᾽Ανατολικόν· «᾽Εν τῷ Σταυρῷ σου, Χριστέ καυχώμεθα...». 3.– Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τῆς Θεοτόκου·
῏Ηχος α´. ῎Ω τοῦ παραδόξου.
῎Ω τοῦ παραδόξου θαύματος, τοῦ φανέντος ἡμῖν, ἐν τῇ μνήμῃ σήμερον, τῆς μόνης τόν ποιητήν ἡμῶν, καί Κύριον, τεκούσης ἄνευ σπορᾶς, ἀνερμηνεύτως ἀῤῥήτως ὡς ἄνθρωπον, καί πόθῳ τούς εὐσεβεῖς, πρός εὐφροσύνην καί ἦχον ἑόρτιον, καί πρός εὐωχίαν θείαν, προσκαλοῦντος ἅπαντας, τῇ Παρθένῳ κραυγάζειν, χαῖρε πάντων ἡ ἀντίληψις.
Βαβαί τῶν σῶν θαυμασίων, ἁγνή! ῞Οτι ἀνεδείχθη, πηγή θαυματόβρυτος, ὁ πάνσεπτος καί τερπνός, καί θεῖος οἶκός σου. Συνδράμωμεν οὖν, πιστοί, καί χαρμοσύνως οἱ πάντες ὀψόμεθα, τό μέγα καί θαυμαστόν, καί ὑπερένδοξον ἔργον γεραίροντες, τῆς πανυπεράγνου Κόρης, τό λαμπρόν τεράστιον, ἥν πιστῶς προσκυνοῦμεν· τόν παράλυτον γάρ ἤγειρε.
Τήν σήν ὑμνοῦσι μετάστασιν, Θεομῆτορ κόρη, ἀσωμάτων τάξεις τε, τήν δόξαν σου καί λαμπρότητα, νῦν γεραίρουσαι. Συμφώνως οὖν καί ἡμεῖς, πάντων τά στίφη πιστῶς συγκροτοῦμέν σοι, ἐν φόβῳ τε καί χαρᾷ, τήν θαυματόβρυτον ταύτην πανήγυριν, τῆς σῆς πανενδόξου μνήμης, τεσσαρακονθήμερον, καί πιστῶς προσκυνοῦμεν, τήν πανσέβαστον εἰκόνα σου.
4. – Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τῆς ῾Αγίας· «Κύριε, εἰ καί ἐν θυρίδι... – Κύριε, εἰ καί δεσμευθέντι... – Κύριε, εἰ καί διδασκάλου...».
Δόξα: Τό ᾽Ιδιόμελον τῆς Θεοτόκου·
῏Ηχος πλ. δ´.
Τίς μή θαυμάσει, τίς μή δοξάσει, Θεοτόκε ᾽Αειπάρθενε, τά πολλά καί ὑπέρ φύσιν μεγαλεῖά σου; Οὐ μόνον γάρ παράλυτον, προσελθόντα σοι πιστῶς, θαυμασίως ἰάτρευσας, ἀλλά καί πάντοτε, τοῖς αἰτοῦσί σε πόθῳ, τά αἰτήματα παρέχεις. Διό ἄχραντε Θεόνυμφε, εὐχαρίστως πόθῳ δεόμεθα· τήν σήν βοήθειαν ἡμῖν δώρησαι καί σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν.
Καί νῦν: Τό α´ Θεοτοκίον τοῦ ἤχου· «Τίς μή μακαρίσει σε...».
Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν...», τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας καί τά ᾽Αναγνώσματα τῆς Θεοτόκου, ζήτει ταῦτα τῇ 8ῃ τοῦ παρόντος μηνός.
᾽Απόστιχα: Τό ᾽Αναστάσιμον Στιχηρόν· «Τήν ᾽Ανάστασίν σου, Χριστέ...» καί τά κατ' ᾽Αλφάβητον τοῦ ἤχου· «Πύλας συντρίψας χαλκᾶς... – ῾Ρεύσεως ἡμᾶς τῆς πάλαι... – Σταυρωθείς ὡς ἠβουλήθης...».
Δόξα: Τό ᾽Ιδιόμελον τῆς ῾Αγίας· «Λεόντων ὁρμάς κατεπάτησας...».
Καί νῦν: Τό ᾽Ιδιόμελον τῆς Θεοτόκου·
῏Ηχος πλ. α´.
῎Ω τῶν πολλῶν σου θαυμάτων, ἁγνή! Πῶς ταύτῃ τῇ τῶν Κυθηραίων Νήσῳ, δέδωκας εἰς ἐπίσκεψιν τήν θείαν σου εἰκόνα, Πηγή γάρ θαυμάτων τοῖς προστρέχουσιν ὑπάρχει, δι' ἧς ἡμῖν τάς ἐνεργείας σου φανεροῖς. Καί γάρ τόν προσιόντα σοι, εὐθέως ἐθεράπευσας καί τήν τῶν ἄρθρων ῥῶσιν δέδωκας αὐτῷ. ᾽Αλλ' ἡ πάντα τά πρός βοήθειαν ἡμῖν ἀπονέμουσα, οὐ μόνον αὐτόν ὑγιῆ ἐποίησας, ἀλλά καί πάντας τούς πίστει σοι προστρέχοντας, χαρίσμασιν ἰάσεων πλουτίζεις. Διό καί ἡμῶν αἱ καρδίαι, πρός πόθον σου ἀναφλέγονται. Καί μετά πίστεως τῷ σῷ ναῷ συναθροισθέντες, δοξάζομεν τά μεγαλεῖα σου, δι' ὧν ἐλέησον ἡμᾶς.
Τρισάγιον.
᾽Απολυτίκια: 1.– Τό ᾽Αναστάσιμον· «᾽Αγγελικαί δυνάμεις...». 2.– Τῆς ῾Αγίας Θέκλης (συντεθέν ὑπό τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Κυρίλλου ΣΤ´).
῏Ηχος γ´. Θείας πίστεως.
Θείου κήρυκος διδασκαλίας, πόθῳ κτίστου σου ἀναφλεχθεῖσα, τῶν γεηρῶν ὡς ῥεόντων ἠλόγησας· καί σεαυτήν ἱερόν καλλιέργημα, τῷ Θεῷ δοῦσα ποινῶν κατετόλμησας. Θέκλα ἔνδοξε, Παύλου τοῦ θείου συνέκδημε, τόν σόν Νυμφίον Χριστόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.
καί 3.– Καί νῦν, τῆς Θεοτόκου·
῏Ηχος δ´. Ταχύ προκατάλαβε.
Λαοί, νῦν κροτήσωμεν δεῦτε τάς χεῖρας πιστῶς, καί ᾄσωμεν ᾄσμασι τῇ Θεομήτορι, ἐν πόθῳ κραυγάζοντες· χαῖρε, ἡ προστασία πάντων τῶν δεομένων· χαῖρε, ἡ σωτηρία τῶν τιμώντων σε πόθῳ· χαῖρε, ἡ τῷ παραλύτῳ τήν ἴασιν βραβεύσασα.
᾽Απόλυσις: «῾Ο ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...».

Τῇ Κυριακῇ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ

Μετά τόν Ν´ Ψαλμόν, ὁ Τριαδικός Κανών· «Τρεῖς ὑποστάσεις ὑμνοῦμεν...», τά διά τήν Λιτήν τῆς Θεοτόκου ᾽Ιδιόμελα·
Εἰς τήν λιτήν ἰδιόμελα ἦχος β´
Μέγα καί παράδοξον θαῦμα τοῖς πᾶσιν ἐπέλαμψε, τῆς Θεοτόκου ὁ Ναός· ἐν τούτῳ γάρ προστρέχοντες ἐν πίστει ἀδιστάκτῳ, τά αἰτήματα λαμβάνομεν πρός τό συμφέρον τῆς αἰτήσεως. ῾Η γάρ χάρις κατῴκησε τῆς Πανάγνου ἐν αὐτῷ· διό πάντες προσείπωμεν· Δέσποινα ἁγνή τούς σέ τιμῶντας καί ἑορτάζοντας, περιφρούρει καί σκέπε, ἐκ πάντων κινδύνων, καί σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν.
῾Ο αὐτός.
Μέγας ἦχος τῶν ἑορταζόντων πέφηνεν, ἡ θαυματούργησις ἁγνή τῆς πανσέπτου καί παντίμου σου Εἰκόνος. ῞Οτι τόν παράλυτον ἤγειρε, καί τήν Νῆσον ταύτην περιέπει ἀπό παντοίων κινδύνων. Διό πάντες πιστοί ἐν φωναῖς ἀγαλλιάσεως μεεγαλύνομεν τό ὄνομά σου Δέσποινα καί δοξολογοῦμέν σε πᾶσαι αἱ γενεαί τῶν πιστῶν.
Δόξα καί νῦν, ἦχος πλ. β´
Σήμερον συγκαλεῖται ἡμᾶς τάς ὁμηγύρεις τῶν πιστῶν ἡ πανέορτος καί πανθαύμαστος πανήγυρις, τῆς πανυμνήτου Θεομήτορος. Δεῦτε οὖν φιλέορτοι, καί φιλόδουλοι τῆς ἡμῶν Δεσποίνης, ἑορτάσωμεν ψαλμικῶς, τήν πάνσεπτον μεγαλουργίαν αὐτῆς, ἐπί τῇ θείᾳ νεύσει τῇ χαριτοβρύτῳ τῆς παντίμου αὐτῆς Εἰκόνος. ᾽Ιδού γάρ οἱ προστρέχοντες πίστει καί πόθῳ πρός αὐτήν, κορέννυνται ἰάματα ψυχῶν τε καί σωμάτων· οὐ μόνον γάρ παράλυτον θαυμασίως συνέσφιξεν, ἀλλά καί πᾶσαν αἴτησιν τοῖς πᾶσι χορηγεῖ· πάντες οὖν ἐκβοήσωμεν· Φύλαξον ἡμᾶς πανάχραντε Θεοτόκε, ἐκ τῶν ἀθέων βαρβάρων, καί σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν.
Τά Τριαδικά· «῎Αξιόν ἐστιν...», Τρισάγιον καί τό ᾽Απολυτίκιον τῆς Θεοτόκου.

ΟΡΘΡΟΣ

῾Εξάψαλμος.
Εἰς τό· «Θεός Κύριος...».
᾽Απολυτίκια: Τά τοῦ ῾Εσπερινοῦ.
Καθίσματα: Τά ᾽Αναστάσιμα τῆςα´ Στιχολογίας εἰς τό Καί νῦν, τῆς Θεοτόκου.
῏Ηχος δ´. Κατεπλάγη ᾽Ιωσήφ
Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί, δεῦτε θεάσασθε θερμῶς θαῦμα παράδοξον καί γάρ, σήμερον ἔλαμψεν ἡμῖν, ἐν τῇ πανσέπτῳ καί τεσσαρακονθημέρῳ ἡμέρᾳ τῆς ἁγνῆς θείας κοιμήσεως, ἐν ᾗ λαμπρῶς τελοῦμεν τήν πανήγυριν, πᾶς ὁ λαός καί παῖδες τῶν Κυθηραίων· καί γάρ Παράλυτον ἤγειρεν ἡ Θεοτόκος, ἐν τῷ ἁγίῳ τῶν Μυρτιδίων Ναῷ αὐτῆς.
Τῆς β´ Στιχολογίας, εἰς τό Καί νῦν, τῆς Θεοτόκου·
Τό προσταχθέν. ῏Ηχος πλ. δ´
Τῶν ᾽Ορθοδόξων ὁ πιστός σύλλογος θεῖος, ἐν τῷ πανσέπτῳ σου Ναῷ Κόρη πανάχραντε, μετά πόθου προθύμως νῦν προσπελάζων, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου κράζει θερμῶς. ᾽Εν ᾣρα τῆς καταδίκης τε καί ὀργῆς, τῆς μελλούσης Κολάσεως, λύτρωσαι πάντας τούς πιστούς, καί σωτηρίαν δώρησαι τοῖς πιστῶς προσκυνοῦσί σε.
Τά Εὐλογητάρια – ἡ ῾Υπακοή – οἱ ᾽Αναβαθμοί καί τό Προκείμενον τοῦ ἤχου.

Κανόνες: 1.– ῾Ο ᾽Αναστάσιμος· «῾Ως ἐν ἠπείρῳ πεζεύσας...», μετά τῶν Εἱρμῶν αὐτοῦ. 2.– ῾Ο α´ τῆς Θεοτόκου· «῾Υμνήσωμεν ἅπαντες πίστει καί πόθῳ». 3.– Τῆς ῾Αγίας· «῏Ηχος γλώττης οὐ σθένει...».
᾽Από γ´ ᾽ῼδῆς·
Μεσῴδια Καθίσματα: 1.– Τῆς ῾Αγίας· «Εἰς ἀνδρείαν τό θῆλυ...». 2.– Δόξα, Καί νῦν, τῆς Θεοτόκου·
῏Ηχος δ´. Κατεπλάγη ᾽Ιωσήφ.
Κατεπλάγη εὐλαβῶς, τῶν Κυθηραίων ὁ λαός, καί ἐλάμβανεν εἰς νοῦν, τῶν ἀκενώτων δωρεῶν, πηγήν σε εἶναι Θεόνυμφε καί Παρθένε, ἄνανδρον, Παρθένον καί πανέντιμον, πύλην κεκλεισμένην Θεοῦ ἡμῶν, καί ἱερόν παλάτιον τοῦ Λόγου, καί πλάστου Πατρός τοῦ ὑψίστου, τοῦ γεννηθέντος σπέρματος δίχα, ἐκ τῆς νηδύος σοῦ τῆς θεόπαιδος.
᾽Αφ' ς´ ᾽ῼδῆς·
Κοντάκιον – Οἶκος: Τά ᾽Αναστάσιμα.
Συναξάριον: Τῆς Θεοτόκου·
Τῇ ΚΔ´ τοῦ Σεπτεμβρίου Μηνός, ποιοῦμεν ἐνθύμησιν τοῦ θαύματος τῆς ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου τῶν Μυρτιδίων ἐν τῇ νήσῳ Κυθήρων, ὅτε τόν παράλυτον ἤγειρε.
Στίχοι: Τέρας νεουργόν εὐλογῶ τῆς Παρθένου.
῎Εσφιγξε καί γάρ νῦν μέλη παρειμένα.
Εἰκάδι ἀμφί τετάρτῃ ἔῤῥωται παράλυτος.
καί τό τῆς ἡμέρας ἐκ τοῦ Μηναίου.
Καταβασίαι: «᾽Ανοίξω τό στόμα μου...».
Εὐαγγέλιον ῎Ορθρου: Τό Δ´ ῾Εωθινόν· «Τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων ὄρθρου βαθέος...», κτλ.
῾Η Τιμιωτέρα.
Εἱρμός θ´ ᾽ῼδῆς: «῞Απας γηγενής...».
«῞Αγιος Κύριος...»
᾽Εξαποστειλάρια: 1.– Τό Δ´ ᾽Αναστάσιμον· «Ταῖς ἀρεταῖς ἀστράψαντες...». 2.– Τῆς ῾Αγίας· «῾Ρωσθεῖσα καλλιπάρθενε...» καί 3.– Τῆς Θεοτόκου.
῏Ηχος β´. Τοῖς Μαθηταῖς συνέλθωμεν.
Νῦν τῷ τεμένει δράμωμεν, Μυρτιδίων τῷ θείῳ, ὅπως ψυχῆς καί σώματος, λάβωμεν τάς ἰάσεις, παρά Μαρίας Παρθένου, καί Θεοῦ ἡμῶν Λόγου, τοῦ γεννηθέντος ἐξ αὐτῆς, ὑπέρ νοῦν τε καί λόγον, ἵνα ἡμᾶς, ἐκ χειρός ἁρπάσῃ τοῦ διαβόλου, καί πρός ζωήν αἰώνιον, καί τρυφήν ἐπανάγῃ.
Αἶνοι: 1.– 4 Στιχηρά ᾽Αναστάσιμα· «῾Ο Σταυρός σου, Κύριε... – ῾Η ταφή σου, Δέσποτα... – Σύν Πατρί καί Πνεύματι... – Τριήμερος ἀνέστης» καί 2.– Τά 4 Στιχηρά Προσόμοια τῆς Θεοτόκου· «Θυμιατήριον θεῖον... – Δεῦτε προθύμῳ καρδίᾳ... – ῾Ως θαυμαστά τά ἔργα... – Δεῦτε ἀρύσασθε χάριν...», μετά στίχων τά δύο τελευταῖα· α. – «Παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου περιβεβλημένη πεποικιλμένη», β. – ᾽Εξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν»
Δόξα: Τό Δ´ ῾Εωθινόν· «῎Ορθρος ἦν βαθύς..».
Καί νῦν: «῾Υπερευλογημένη...».
«Σήμερον σωτηρία...».

ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

«᾽Αγγελικαί Δυνάμεις...».
Εἴσοδος.
Εἰσοδικόν: «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...».
Μετά τήν Εἴσοδον.
᾽Απολυτίκια: 1.– Τό ᾽Αναστάσιμον· «᾽Αγγελικαί δυνάμεις...». 2.– Τῆς Θεοτόκου· «Λαοί, νῦν κροτήσωμεν...». 3.– Τῆς ῾Αγίας· «Θείου κήρυκος διδασκαλίας...», 4.– Τοῦ Ναοῦ.
Κοντάκιον: «Προστασία...».
Τρισάγιον.
᾽Απόστολος: Τῆς ῾Αγίας· «Παρηκολούθηκάς μου τῇ διδασκαλίᾳ...» (Β´ Τιμ. γ´ 10-15), ζήτει τοῦτον τῇ Κυριακῇ τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου.
Εὐαγγέλιον: Α´ Κυριακῆς Λουκᾶ. «῾Εστώς ὁ ᾽Ιησοῦς παρά τήν λίμνην Γενησαρέτ...» (Λουκ. ε´ 1-11).
Εἰς τό ᾽Εξαιρέτως: «῎Αξιόν ἐστιν...».
Κοινωνικόν: «Αἰνεῖτε...».
«Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ.
᾽Απόλυσις: ῾Η τοῦ ῾Εσπερινοῦ.