῾Η ᾽Ακολουθία κατά τήν τάξιν τῆς 15ης Αὐγούστου. Καταλιμπάνονται εἰς τόν ῾Εσπερινόν τό Ψαλτήριον καί τά ᾽Αναγνώσματα, εἰς τό Μεσονυκτικόν τά ᾽Ιδιόμελα τῆς Λιτῆς, εἰς τόν ῎Ορθρον, ὁ Πολυέλεος καί τό Κάθισμα αὐτοῦ, τό Εὐαγγέλιον τοῦ ῎Ορθρου, ἀντί τῆς μετά τήν γ´ ᾽ῼδήν ῾Υπακοῆς ἕν Κάθισμα τῆς ῾Εορτῆς κατά βούλησιν, τό Συναξάριον, καί ἀντ' αὐτοῦ ἀναγινώσκεται τό τῆς ἡμέρας (23ης Αὐγούστου).

ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

᾽Αντίφωνα: Τῆς ῾Εορτῆς.
Εἴσοδος.
Εἰσοδικόν: «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... ὁ ἐν ῾Αγίοις θαυμαστός...»
Μετά τήν Εἴσοδον.
᾽Απολυτίκιον: Τῆς ῾Εορτῆς· «᾽Εν τῇ γεννήσει...».
Κοντάκιον: ῾Ομοίως· «Τήν ἐν πρεσβείαις...».
Τρισάγιον.
᾽Απόστολος: Τῆς ῾Εορτῆς· «Τοῦτο φρονείσθω ἐν ὑμῖν...» (Φιλιπ. β´ 5-11).
Εὐαγγέλιον: ῾Ομοίως· «Εἰσῆλθεν ὁ ᾽Ιησοῦς εἰς κώμην τινά...» (Λουκ. ι´ 38-42, ια´ 27-28), ζήτει ἀμφότερα τῇ 15ῃ Αὐγούστου.
Εἰς τό ᾽Εξαιρέτως: «Αἱ γενεαί πᾶσαι... – Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι...».
Κοινωνικόν: «Ποτήριον...».
«Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ.
᾽Απόλυσις.