Τῇ Μεγάλη Παρασκευῇ ἑσπέρας: ΟΡΘΡΟΣ

῾Η ᾽Ακολουθία τοῦ ῎Ορθρου τοῦ Μ. Σαββάτου (᾽Επιτάφιος θρῆνος) τελεῖται κατά τήν ἐν τῷ Τριῳδίῳ τάξιν καί τήν ἐν τῷ ΤΜΕ παρ. 85, σ. 262 κ.ἑξ. διατύπωσιν.
Μετά τόν ῾Εξάψαλμον.
Εἰς τό· «Θεός Κύριος...».
᾽Απολυτίκια: 1.– «῾Ο εὐσχήμων ᾽Ιωσήφ...», μέχρι τό· «κηδεύσας ἀπέθετο». 2.– Δόξα, «῞Οτε κατῆλθες...», ὁλόκληρον. 3.– Καί νῦν, «Ταῖς μυροφόροις... ἐδείχθη ἀλλότριος».
Αἴτησις: Καθίσματα· 1.– «Σινδόνι καθαρά...». 2.– Δόξα, Καί νῦν· «᾽Εξέστησαν χοροί...».

῾Ο Ν´ Ψαλμός: (Χῦμα).
Κανών: «Κύματι θαλάσσης...», εἰς 6, μετά τῶν Εἱρμῶν αὐτοῦ. Εἰς τό τέλος ἑκάστης ᾽ῼδῆς ἐπαναλαμβάνεται ὁ Εἱρμός αὐτῆς.
᾽Από γ´ ᾽ῼδῆς·
Τό Κάθισμα: «Τόν τάφον σου, Σωτήρ, στρατιῶται τηροῦντες...».

᾽Αφ' ς´ ᾽ῼδῆς·
Κοντάκιον: «Τήν ἄβυσσον ὁ κλείσας...».
῾Ο Οἶκος: «῾Ο συνέχων τά πάντα ἐπί Σταυροῦ ἀνυψώθη...». Τό συναξάριον τῆς ἡμέρας (22ας ᾽Απριλίου) καί τό ῾Υπόμνημα τοῦ Τριῳδίου.
῾Ο Διάκονος: «Τήν Θεοτόκον...». ῾Ο Διάκονος δέν θυμιᾷ. ῾Η Τιμιωτέρα: Οὐ στιχολογεῖται, ἀντ' αὐτῆς ἡ θ´ ᾽ῼδή τοῦ Κανόνος.
Τά Μεγαλυνάρια· «῾Η ζωή ἐν τάφῳ...». Μετά τήν πλήρωσιν τῆς α´ στάσεως, μικρά Συναπτή καί ἡ ᾽Εκφώνησις· «῞Οτι ηὐλόγηταί σου τό ὄνομα...». Εὐθύς ἄρχεται ἡ β´ στάσις· «῎Αξιόν ἐστιν...», ἧς πληρωθείσης μικρά Συναπτή καί πάλιν καί ἡ ᾽Εκφώνησις· «῞Οτι ἅγιος εἶ ὁ Θεός ἡμῶν». ᾽Εν συνεχείᾳ ἄρχεται ἡ γ´ στάσις· «Αἱ γενεαί πᾶσαι...», πληρωθείσης καί αὐτῆς γίνεται καί πάλιν μικρά Συναπτή μετ' ᾽Εκφωνήσεως· «Σύ γάρ εἶ ὁ βασιλεύς...».
Εὐλογητάρια: Τά ᾽Αναστάσιμα.
Συναπτή μικρά καί ἡ ᾽Εκφώνησις· «῞Οτι σέ αἰνοῦσι...».
«῞Αγιος Κύριος ὁ Θεός ἡμῶν» ἐκ τρίτου.
Αἶνοι: Τά 4 Στιχηρά ᾽Ιδιόμελα· «Σήμερον συνέχει τάφος... – Τί τό ὁρώμενον θέαμα;... – Δεῦτε ἴδωμεν τήν ζωήν ἡμῶν... – ᾽ῌτήσατο ᾽Ιωσήφ τό σῶμα τοῦ ᾽Ιησοῦ...».
Δόξα: Τό ἕτερον ᾽Ιδιόμελον· «Τήν σήμερον μυστικῶς...».
Καί νῦν: «῾Υπερευλογημένη...».
Δοξολογία: Μεγάλη.
Εἰς τό ᾀσματικόν «῞Αγιος ὁ Θεός...» γίνεται ἡ περιφορά τοῦ ᾽Επιταφίου. Κατά τήν ἐπάνοδον ἅμα τῇ εἰσόδῳ τῆς πομπῆς εἰς τό ῾Ιερόν Βῆμα, ὁ (᾽Αρχ)ἱερεύς ἐκφωνεῖ· «Πρόσχωμεν», «Εἰρήνη πᾶσι», «Σοφία», καί προπορευόμενος τῶν κρατούντων τόν ᾽Επιτάφιον θυμιᾷ κύκλῳ τήν ῾Αγίαν Τράπεζαν ψάλλων τά ᾽Απολυτίκια· «῞Οτε κατῆλθες...», «Ταῖς Μυροφόροις γυναιξί... ἐδείχθη ἀλλότριος» καί «῾Ο εὐσχήμων ᾽Ιωσήφ... κηδεύσας ἀπέθετο». Τήν στιγμήν αὐτήν ἀποθέτουσιν τόν ᾽Επιτάφιον ἐπί τῆς ῾Αγίας Τραπέζης.
Προφητεία: Τό τροπάριον τῆς Προφητείας· «῾Ο συνέχων τά πέρατα...», τό Προκείμενον αὐτῆς· «᾽Ανάστα Κύριε...», καί ἡ Προφητεία τοῦ ᾽Ιεζεκιήλ· «᾽Εγένετο ἐπ' ἐμέ χείρ Κυρίου...».
᾽Απόστολος: «Μικρά ζύμη...» (Α´ Κορ. ε´ 6-8, Γαλ. γ´ 13-14).
῾Ο (᾽Αρχ)ἱερεύς ἀπό τῶν Βημοθύρων τό·
Εὐαγγέλιον: «Τῇ ἐπαύριον...» (Ματθ. κζ´ 62-66).
᾽Εκτενής. Πληρωτικά.
᾽Απόλυσις: «῾Ο δι' ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν τά φρικτά Πάθη καί τόν ζωοποιόν Σταυρόν, καί τήν ἑκούσιον ταφήν σαρκί καταδεξάμενος, Χριστός ὁ ἀληθινός Θεός ἡμῶν...». «Δι' εὐχῶν...».

Τῷ Μ. Σαββάτῳ πρωΐ: ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ – Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Προοιμιακός.
Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...».
῾Εσπέρια: 1.– Τά 4 ᾽Αναστάσιμα Στιχηρά τοῦ α´ ἤχου· «Τάς ἑσπερινάς ἡμῶν εὐχάς... – Κυκλώσατε, λαοί, Σιών... – Δεῦτε, λαοί, ὑμνήσωμεν... – Τῷ πάθει σου, Χριστέ...». 2.– Τά 3 ᾽Ιδιόμελα τῆς ἡμέρας· «Σήμερον ὁ ῞ᾼδης στένων βοᾷ...», εἰς 4, τό πρῶτον δίς.
Δόξα: Τό ᾽Ιδιόμελον· «Τήν σήμερον μυστικῶς...».
Καί νῦν: Τό α´ Θεοτοκίον τοῦ ἤχου· «Τήν παγκόσμιον δόξαν...».
Εἴσοδος: Μετ' Εὐαγγελίου· «Φῶς ἱλαρόν...». Τά ᾽Αναγνώσματα· α´.– Γενέσεως τό ᾽Ανάγνωσμα· «᾽Εν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεός...». β´.– Προφητείας ᾽Ιωνᾶ τό ᾽Ανάγνωσμα· «᾽Εγένετο λόγος Κυρίου...». γ´.– Προφητείας Δανιήλ τό ᾽Ανάγνωσμα· «῎Ετους ὀκτωκαιδεκάτου...».
(Τά ἀνωτέρω ᾽Αναγνώσματα εἰς τό Τριῴδιον ἔχουσιν ἀντιστοίχως ἀρίθμησιν α´, δ´ καί ιε´).
Εἰς τό τέλος τοῦ γ´ ᾽Αναγνώσματος ψάλλομεν εἰς ἦχον α´· «Τόν Κύριον ὑμνεῖτε καί ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τούς αἰῶνας», καί ἐπαναλαμβάνεται εἰς τέλος ἑκάστου στίχου τῆς η´ ᾽ῼδῆς μέχρι τέλους, ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ. «Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν» καί ἐκφώνησις· «῞Οτι ῞Αγιος εἶ...».
᾽Αντί τοῦ Τρισαγίου: «῞Οσοι εἰς Χριστόν...».
᾽Απόστολος: Μεγάλου Σαββάτου· «῞Οσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθημεν...» (῾Ρωμ. ς´ 3-11).
Δέν ψάλλεται τό· «᾽Αλληλούϊα» ἀντ' αὐτοῦ δέ ὁ λειτουργῶν ῾Ιερεύς ἐξερχόμενος εἰς τά βημόθυρα καί σκορπίζων φύλλα δάφνης ψάλλει εἰς ἦχον βαρύν τό· «᾽Ανάστα ὁ Θεός...», τό ὁποῖον ἐπαναλαμβάνουσιν οἱ Χοροί ἐναλλάξ μετά τῶν πρό αὐτοῦ ψαλμικῶν στίχων, ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ, μέχρις ὅτου ὁ ῾Ιερεύς περιέλθῃ ὅλον τόν Ναόν.
Εὐαγγέλιον: ῾Ομοίως· «᾽Οψέ Σαββάτων...» (Ματθ. κη´ 1-20).
Καθεξῆς ἡ Θεία Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.
᾽Αντί τοῦ Χερουβικοῦ ὁ ὕμνος: «Σιγησάτω πᾶσα σάρξ βροτεία...». ῾Η Εἴσοδος τῶν Τιμίων Δώρων γίνεται μετά τήν φράσιν· «πάσης ἀρχῆς καί ἐξουσίας», καί εὐθύς ὁ β´ Χορός συμπληρώνει τόν ὕμνον ἀπό τοῦ σημείου· «Τά πολυόμματα Χερουβείμ...», καί ἑξῆς.
Εἰς τό ᾽Εξαιρέτως: «᾽Επί σοί χαίρει...».
Κοινωνικόν: «᾽Εξηγέρθη, ὡς ὁ ὑπνῶν Κύριος, καί ἀνέστη σῴζων ἡμᾶς. ᾽Αλληλούϊα».
᾽Αντί τοῦ· «Εἴδομεν τό φῶς...», εἰς ἦχον β´, εἱρμολογικῶς, τό· «Μνήσθητι, εὔσπλαχνε, καί ἡμῶν, καθώς ἐμνημόνευσας τοῦ λῃστοῦ, ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν».
᾽Απόλυσις: «῾Ο ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...».