῏Ηχος γ´ – ῾Εωθινόν ΣΤ´.

Τῷ Σαββάτῳ ἑσπέρας: Θ´ ΩΡΑ

᾽Απολυτίκιον: «῾Η Γέννησίς σου, Χριστέ...».
Κοντάκιον: «῾Η Παρθένος σήμερον...».
᾽Απόλυσις: Μικρά· «῾Ο ἐν σπηλαίῳ γεννηθείς...».

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Προοιμιακός – Ψαλτήριον.
Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...».
῾Εσπέρια: 1.– Τά 3 Στιχηρά ᾽Αναστάσιμα· «Τῷ σῷ Σταυρῷ, Χριστέ Σωτήρ... – Πεφώτισται τά σύμπαντα... – Δοξάζω τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ τήν δύναμιν...». 2.– 1 Στιχηρόν ᾽Ανατολικόν· «Τόν Σταυρόν σου τόν τίμιον...». 3. – Τά 2 ᾽Ιδιόμελα τῆς ῾Εορτῆς· «Συγκαταβαίνων ὁ Σωτήρ...», «Οὐκ ἐπῃσχύνθη...» εἰς 3, το πρῶτον δίς. 4. – Τά 3 Προσόμοια τοῦ ῾Αγίου· «῾Ο ἐπωνύμως κληθείς τῆς βασιλείας...» – «῾Ιεραρχίας στολαῖς ἠγλαϊσμένος...» – «῾Ο οὐρανίαις συνών χοροστασίαις...».
Δόξα: Τό ᾽Ιδιόμελον τοῦ ῾Αγίου· «Σοφίας ἐραστής...».
Καί νῦν: Τό α´ Θεοτοκίον τοῦ ἤχου· «Πῶς μή θαυμάσωμεν...».
Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν...». Τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας καί τά ᾽Αναγνώσματα.
᾽Απόστιχα: Τό Στιχηρόν ᾽Αναστάσιμον· «῾Ο τῷ πάθει σου, Χριστέ...» καί τά κατ' ᾽Αλφάβητον· «῾Η ζωοδόχος σου ἔγερσις... – Θεός ὑπάρχων ἀναλλοίωτος... – ῞Ινα τό γένος ἡμῶν...».
Δόξα: Τό ᾽Ιδιόμελον τοῦ ῾Αγίου· «῾Ο τήν χάριν τῶν θαυμάτων...».
Καί νῦν: Τό ᾽Ιδιόμελον τῆς ῾Εορτῆς· «Οὐκ ἐπῃσχύνθη ὁ πανάγαθος...».
Τρισάγιον.
᾽Απολυτίκια: 1.– Τό ᾽Αναστάσιμον· «Εὐφραινέσθω τά οὐράνια...». 2.– Δόξα , τοῦ ῾Αγίου· «Εἰς πᾶσαν τήν γῆν...», καί 3.– Καί νῦν, τῆς ῾Εορτῆς· «Μορφήν ἀναλλοιώτως...».
᾽Απόλυσις: «῾Ο ἐν τῇ ὀγδόῃ ἡμέρᾳ σαρκί περιτμηθῆναι καταδεξάμενος διά τήν ἡμῶν σωτηρίαν, καί ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...».

Τῇ Κυριακῇ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ

Μετά τόν Ν´ Ψαλμόν,ὁ Τριαδικός Κανών· «᾽Ακατάληπτε μόνη κυριαρχία...», τά 3 Στιχηρά τῆς Λιτῆς τοῦ ῾Αγίου, Δόξα, Καί νῦν, τό ᾽Ιδιόμελον τῆς ῾Εορτῆς· «Συγκαταβαίνων ὁ Σωτήρ...». Τρισάγιον. Τά Τριαδικά, Τρισάγιον καί τό ᾽Απολυτίκιον τῆς ῾Εορτῆς· «Μορφήν ἀναλλοιώτως...». ᾽Απόλυσις μικρά, ὡς ἐν τῷ ῾Εσπερινῷ.

ΟΡΘΡΟΣ

῾Εξάψαλμος.
Εἰς τό· «Θεός Κύριος...».
᾽Απολυτίκια: Τά τοῦ ῾Εσπερινοῦ.
Καθίσματα: ᾽Ανά ἕν ᾽Αναστάσιμον τῆς α´ καί β´ Στιχολογίας, Δόξα· ἐπίσης ἀνά ἕν τοῦ ῾Αγίου καί εἰς τό Καί νῦν πάλιν ἀνά ἕν τῆς ῾Εορτῆς. Εἰς τήν γ´ Στιχολογίαν Μετά τόν Πολυέλεον τά Καθίσματα, ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ.
Τά Εὐλογητάρια – ἡ ῾Υπακοή – οἱ ᾽Αναβαθμοί καί τό Προκείμενον τοῦ ἤχου.
Κανόνες: 1. – ῾Ο ᾽Αναστάσιμος· «῾Ο τά ὕδατα πάλαι νεύματι θείῳ...», μετά τῶν Εἱρμῶν αὐτοῦ. 2. – Τῆς ῾Εορτῆς· «Δεῦτε λαοί...», καί 3.– Τοῦ ῾Αγίου· «Σοῦ τήν φωνήν...», ἀνά δ´.
᾽Από γ´ ᾽ῼδῆς·
Τό ᾽Αναστάσιμον Κοντάκιον καί ὁ Οἶκος καί τά·
Μεσῴδια Καθίσματα: 1.– «᾽Εξανοίξας τό στόμα...». 2.– Δόξα, «Πᾶσαν ἤρδευσας...». 3.– Καί νῦν, «῾Ο τῶν ὅλων Κύριος».
᾽Αφ' ς´ ᾽ῼδῆς·
Κοντάκιον – Οἶκος: Τοῦ ῾Αγίου.
Συναξάριον: Τῆς ἡμέρας.
Καταβασίαι: Διπλαῖ· «Βυθοῦ ἀνεκάλυψε...» καί· «Στείβει θαλάσσης...».
Εὐαγγέλιον ῎Ορθρου: Τό ΣΤ´ ῾Εωθινόν· «᾽Αναστάς ὁ ᾽Ιησοῦς ἐκ νεκρῶν...».
«᾽Ανάστασιν Χριστοῦ...», κτλ.
῾Η Τιμιωτέρα: Οὐ στιχολογεῖται, ἀντ' αὐτῆς τά τροπάρια τῆς θ´ ᾽ῼδῆς ἀμφοτέρων τῶν Κανόνων.
1. Μεγάλυνον, ψυχή μου, τήν τιμιωτέραν τῶν ἄνω στρατευμάτων.
«῾Η τόν πρό ἡλίου φωστῆρα...».
2. Μεγάλυνον, ψυχή μου, τόν κατά τόν Νόμον σαρκί περιτμηθέντα.
«῾Υπερβάς τούς ὅρους Χριστός...».
3. Μεγάλυνον, ψυχή μου, τόν ἐν τῇ ὀγδόῃ περιτομήν λαβόντα.
«῾Υπερβάς τούς ὅρους Χριστός...».
4. Σήμερον ὁ Δεσπότης σαρκί περιετμήθη, καί ᾽Ιησοῦς ἐκλήθη.
«Δεῦτε τοῦ Δεσπότου τά ἔνδοξα...».
5. Μεγάλυνον, ψυχή μου, τόν ἐν ῾Ιεράρχαις, Βασίλειον τόν Μέγαν.
«Τοῦ ᾽Αρχιποίμενος ὡς πρόβατον...».
6. Μεγάλυνον, ψυχή μου, τόν ἐκ Καισαρείας, Βασίλειον τόν Μέγαν.
«Τό τῆς ᾽Εκκλησίας πανίερον...».
7. Δόξα· Μεγάλυνον, ψυχή μου, τῆς τρισυποστάτου καί ἀδιαιρέτου Θεότητος τό κράτος.
«Τῆς τῶν ᾽Αποστόλων...».
8. Καί νῦν· Μεγάλυνον, ψυχή μου, τήν λυτρωσαμένην ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας.
«῾Ο τά ὑπερῷα ἐν ὕδασι...».
– Μεγάλυνον, ψυχή μου, τήν τιμιωτέραν τῶν ἄνω στρατευμάτων.
«᾽Απορεῖ πᾶσα γλῶσσα...».
– Μεγάλυνον, ψυχή μου, τήν λυτρωσαμένην ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας.
«῎Ω τῶν ὑπέρ νοῦν...».
«῞Αγιος Κύριος...»
᾽Εξαποστειλάρια: 1. – Τό ΣΤ´ ᾽Αναστάσιμον· «Δεικνύων ὅτι ἄνθρωπος...». 2. – Τοῦ ῾Αγίου· «Φιλοσοφίας ἔρωτι...». 3.– Τῆς ῾Εορτῆς· «Τήν σάρκα περιτέμνεται...».
Αἶνοι: 1. – Τά 4 Στιχηρά ᾽Αναστάσιμα· «Δεῦτε πάντα τά ἔθνη... – Διηγήσαντο πάντα τά θαυμάσια... – Χαρᾶς τά πάντα πεπλήρωται... – ᾽Εν τῷ φωτί σου, Δέσποτα...». 2. – Τά 4 Στιχηρά Προσόμοια τῆς ῾Εορτῆς καί τοῦ ῾Αγίου· «Φέρει περιτομήν ἐν σαρκί... – Θέσει υἱός Θεοῦ γεγονώς... – ῎Ενδον ἐπουρανίου Ναοῦ... – ῞Ολως ἱερωμένος Θεῷ...» μετά στίχων τά δύο τελευταῖα: α´. – «Τό στόμα λαλήσει σοφίαν καί ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν», β´.– «Στόμα δικαίου μελετήσει σοφίαν καί ἡ γλῶσσα αὐτοῦ λαλήσει κρίσιν».
Δόξα: Τό ᾽Ιδιόμελον τοῦ ῾Αγίου· «᾽Εξεχύθη ἡ χάρις...».
Καί νῦν: Τό ᾽Ιδιόμελον τῆς ῾Εορτῆς· «Συγκαταβαίνων ὁ Σωτήρ...».
Δοξολογία: Μεγάλη.
᾽Απολυτίκιον: «Σήμερον σωτηρία...».


Σημείωσις:
Αἱ διπλαῖ Καταβασίαι ψάλλονται κατά τόν ἀκόλουθον τρόπον:
᾽ῼδή α´. πεζή, δεξιός· ἰαμβική, ἀριστερός
᾽ῼδή γ´. πεζή, δεξιός· ἰαμβική, ἀριστερός, τέλος δεξιός
᾽ῼδή δ´. πεζή, ἀριστερός· ἰαμβική, δεξιός, τέλος ἀριστερός
᾽ῼδή ε´. πεζή, δεξιός· ἰαμβική, ἀριστερός, τέλος δεξιός
᾽ῼδή ς´. πεζή, ἀριστερός· ἰαμβική, δεξιός, τέλος ἀριστερός
᾽ῼδή ζ´. πεζή, δεξιός· ἰαμβική, ἀριστερός, τέλος δεξιός
᾽ῼδή η´. πεζή, ἀριστερός· ἰαμβική, δεξιός, καί
᾽ῼδή θ ´. πεζή, δεξιός· ἰαμβική, ἀριστερός.

ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

᾽Αντίφωνα: Τῆς ῾Εορτῆς.
᾽Αντίφωνον α´.
῏Ηχος β´.
«᾽Αλαλάξατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ.
       Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς.
Ψάλατε δή τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.
       Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς.
Διηγήσασθε πάντα τά θαυμάσια αὐτοῦ.
       Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς.
Εἴπατε τῷ Θεῷ ὡς φοβερά τά ἔργα σου.
       Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς.
Δόξα... Καί νῦν...
       Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς.».

᾽Αντίφωνον β´.
῏Ηχος ὁ αὐτός.
«Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοί καί ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ.
       Σῶσον ἡμᾶς, Υἱέ Θεοῦ, ὁ σαρκί περιτμηθείς, ψάλλοντάς Σοι· ᾽Αλληλούϊα.
῎ᾼσατε τῷ Κυρίῳ, ᾄσμα καινόν.
       Σῶσον ἡμᾶς, Υἱέ Θεοῦ, ὁ σαρκί περιτμηθείς, ψάλλοντάς Σοι· ᾽Αλληλούϊα.
᾽Εκ Σιών ἡ εὐπρέπεια τῆς ὡραιότητος αὐτοῦ.
       Σῶσον ἡμᾶς, Υἱέ Θεοῦ, ὁ σαρκί περιτμηθείς, ψάλλοντάς Σοι· ᾽Αλληλούϊα.
῾Ο Θεός ἡμῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καί ἐν τῇ γῆ, πάντα ὅσα ἠθέλησεν ἐποίησεν.
       Σῶσον ἡμᾶς, Υἱέ Θεοῦ, ὁ σαρκί περιτμηθείς, ψάλλοντάς Σοι· ᾽Αλληλούϊα.
Δόξα... Καί νῦν... ῾Ο Μονογενής Υἱός...».

᾽Αντίφωνον γ´.
῏Ηχος α´.
«Τά ἐλέη σου, Κύριε, εἰς τόν αἰῶνα ᾄσομαι.
       Μορφήν ἀναλλοιώτως ἀνθρωπίνην...
᾽Απαγγελῶ τήν ἀλήθειάν σου ἐν τῷ στόματί μου.
       Μορφήν ἀναλλοιώτως ἀνθρωπίνην...
᾽Ηγάπησας δικαιοσύνην καί ἐμίσησας ἀνομίαν
       Μορφήν ἀναλλοιώτως ἀνθρωπίνην...».
Εἴσοδος.
Εἰσοδικόν: «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...».
Μετά τήν Εἴσοδον.
᾽Απολυτίκια: 1.–Τό ᾽Αναστάσιμον· «Εὐφραινέσθω τά οὐράνια...». 2. – Τῆς ῾Εορτῆς· «Μορφήν ἀναλλοιώτως». 3.– Τοῦ ῾Αγίου· «Εἰς πᾶσαν τήν γῆν». 4.– Τοῦ Ναοῦ.
Κοντάκιον: «῾Ο τῶν ὅλων Κύριος» (τό ἐπισφραγιστικόν τῶν ἀπό γ´ ᾽ῼδῆς Μεσῳδίων Καθισμάτων).
Τρισάγιον.
᾽Απόστολος: Τῆς ἡμέρας· «Βλέπετε μή τις ὑμᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν...» (Κολ. β´ 8-12).
Εὐαγγέλιον: ῾Ομοίως· «῾Υπέστρεψαν οἱ ποιμένες...» (Λουκ. β´ 20-21, 40-52).
Καθεξῆς ἡ Θεία Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.
Εἰς τό ᾽Εξαιρέτως: «᾽Επί σοι χαίρει...»
Εἰς τά Δίπτυχα: Τό Μεγαλυνάριον·
῏Ηχος β´.
Τόν οὐρανοφάντορα τοῦ Χριστοῦ, μύστην τοῦ Δεσπότου, τόν φωστῆρα τόν φαεινόν, τόν ἐκ Καισαρείας, καί Καππαδόκων χώρας, Βασίλειον τόν μέγαν, πάντες τιμήσωμεν.
Κοινωνικόν: «Αἰνεῖτε...».
᾽Αντί τοῦ «Εἴδομεν τό φῶς», τό ᾽Απολυτίκιον τῆς ῾Εορτῆς· «Μορφήν ἀναλλοιώτως...».
Σήμερον μόνον ἀναγινώσκεται ἡ ὀπισθάμβωνος εὐχή τῆς Λειτουργίας τοῦ Μ. Βασιλείου· «῾Ο θυσίαν αἰνέσεως».
᾽Απόλυσις: ῾Ως ἐν τῷ ῾Εσπερινῷ.


Εἰς τάς ἐν τῷ ᾽Εξωτερικῷ ᾽Επαρχίας τοῦ Θρόνου εἴθισται νά τελῆται κατά τήν ἡμέραν ταύτην ἡ καθιερωμένη Δοξολογία, ἐπί τῇ ἐνάρξει τοῦ νέου ἔτους, κατά τήν ἑξῆς τάξιν:

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΗΣ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑΣ
ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΤΟΥΣ

῾Ο Διάκονος: «Εὐλόγησον, Δέσποτα...».
῾Ο ῾Ιερεύς: «Εὐλογητός ὁ Θεός...».
῾Ο Χορός: ᾽Αμήν.
Τό ᾽Αναστάσιμον ᾽Απολυτίκιον· «Εὐφραινέσθω τά οὐράνια...».

Τό ᾽Απολυτίκιον τῆς ῾Εορτῆς.
῏Ηχος α´.Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Μορφήν ἀναλλοιώτως ἀνθρωπίνην προσέλαβες, Θεός ὤν κατ' οὐσίαν, πολυεύσπλαγχνε Κύριε· καί Νόμον ἐκπληρῶν περιτομήν, θελήσει καταδέχῃ σαρκικήν, ὅπως παύσῃ τά σκιώδη, καί περιέλῃς τό κάλυμμα τῶν παθῶν ἡμῶν. Δόξα τῇ ἀγαθότητι τῇ σῇ· δόξα τῇ εὐσπλαγχνίᾳ σου· δόξα τῇ ἀνεκφράστῳ, Λόγε συγκαταβάσει σου.

Εἶτα τό Κοντάκιον τῆς ᾽Ινδίκτου.
῏Ηχος δ´.῾Ο ὑψωθείς.
῾Ο τῶν αἰώνων Ποιητής καί Δεσπότης, Θεέ τῶν ὅλων ὑπερούσιε ὄντως, τήν ἐνιαύσιον εὐλόγησον περίοδον, σῴζων τῷ ἐλέει Σου τῷ ἀπείρῳ Οἰκτίρμον, πάντας τούς λατρεύοντάς Σοι τῷ μόνῳ Δεσπότῃ, καί ἐκβοῶντας φόβῳ· Λυτρωτά, εὔφορον πᾶσι τό ἔτος χορήγησον.

Εἶτα τό ᾽Απολυτίκιον τοῦ ῾Αγίου Βασιλείου.
῏Ηχος α´.
Εἰς πᾶσαν τήν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος σου, ὡς δεξαμένην τόν λόγον σου· δι' οὗ θεοπρεπῶς ἐδογμάτισας, τήν φύσιν τῶν ὄντων ἐτράνωσας, τά τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησας. Βασίλειον ἱεράτευμα. Πάτερ ὅσιε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.

Εἶτα δέ Στίχους τῆς Δοξολογίας· «Δόξα σοι τῷ δείξαντι τό φῶς...».
῾Ο Διάκονος: «᾽Ελέησον ἡμᾶς ὁ Θεός...».
῾Ο Χορός: «Κύριε, ἐλέησον...» τρίς, (εἰς ἑκάστην δέησιν).
῾Ο Διάκονος: «῎Ετι δεόμεθα ὑπέρ τῶν εὐσεβῶν...».
«῎Ετι δεόμεθα ὑπέρ τοῦ ᾽Αρχιεπισκόπου ἡμῶν...».
«῎Ετι δεόμεθα ὑπέρ τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν ῎Εθνους καί πάσης ᾽Αρχῆς καί ἐξουσίας ἐν αὐτῷ, τοῦ κατά ξηράν, θάλασσαν καί ἀέρα φιλοχρίστου ἡμῶν Στρατοῦ, καί ὑπέρ τοῦ Κύριον τόν Θεόν ἡμῶν ἐπιπλέον συνεργῆσαι καί κατευοδῶσαι αὐτούς ἐν πᾶσιν».
«῎Ετι δεόμεθα ὑπέρ εὐκρασίας ἀέρων, εὐφορίας τῶν καρπῶν τῆς γῆς καί καιρῶν εἰρηνικῶν, καί ὑπέρ τοῦ εὐλογηθῆναι τόν νέον ἐνιαυτόν τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου».
«῎Ετι δεόμεθα ὑπέρ τοῦ διαφυλαχθῆναι τήν ἁγίαν ᾽Εκκλησίαν...».
῾Ο Χορός: «Κύριε, ἐλέησον» (μ´ χῦμα, ὡς εἴθισται καί ἠπίως).
«῎Ετι δεόμεθα καί ὑπέρ τοῦ εἰσακοῦσαι Κύριον τόν Θεόν ἡμῶν φωνῆς τῆς δεήσεως ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν καί ἐλεῆσαι ἡμᾶς».
῾Ο Χορός: «Κύριε, ἐλέησον» , τρίς.
῾Ο Διάκονος: «Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν».
῾Ο Χορός: «Κύριε, ἐλέησον», ἅπαξ.
῾Ο ῾Ιερεύς τήν Εὐχήν ταύτην:
Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ καιρούς καί χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος, ὁ ἄναρχος καί ἀτελεύτητος καί ἐπέκεινα παντός χρόνου νοούμενός τε καί ὑπάρχων, ὁ πάσης ἐκτός μεταβολῆς τε τῶν ὄντων καί ἀλλοιώσεως, ὁ τόν πάντα χρόνον τόν τε γεγονότα, τόν τε ὄντα καί τόν ἐσόμενον πληρῶν, ὁ ἐν τῇ ἀφάτῳ σου μακροθυμίᾳ καταξιώσας ἡμᾶς εἰς νέον ἐνιαυτόν εἰσελθεῖν· αὐτός, πανάγαθε Δέσποτα, τήν εἴσοδον ταύτην τῇ θείᾳ σου χάριτι εὐλόγησον· ὄμβρους εἰρηνικούς πρός καρποφορίαν τῇ γῇ δώρησαι· τούς ἀέρας ὑγιεινούς καί εὐκράτους ἀνθρώποις τε καί κτήνεσι κατασκεύασον· δός ἡμῖν ἐν εἰρήνῃ καί ὁμονοίᾳ βεβαίᾳ τόν κύκλον αὐτοῦ διελθεῖν, τῷ στεφάνῳ τῆς δόξης τῶν ἀρετῶν κοσμουμένους, τῷ φωτί τῶν ἐντολῶν σου εὐσχημόνως ὡς ἐν ἡμέρᾳ καλῶς ὁδεύοντας. Τήν ἁγίαν ἡμῶν ᾽Εκκλησίαν καλῶς διαφύλαξον· τό εὐσεβές ἡμῶν ῎Εθνος τῇ δυνάμει σου κραταίωσον· τούς ῎Αρχοντας ἡμῶν καί τόν Στρατόν τῇ κραταιᾷ σου χειρί στερέωσον καί κράτυνον. Τήν νεότητα παιδαγώγησον, τό γῆρας περικράτησον, τούς ἐσκορπισμένους ἐπισυνάγαγε, τούς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καί σύναψον τῇ ἁγίᾳ σου ᾽Εκκλησίᾳ. ᾽Ελθέτω δή ἐφ' ἡμᾶς ἡ βασιλεία σου, βασιλεία πάντων τῶν αἰώνων, βασιλεία χρηστότητος, δικαιοσύνης καί εἰρήνης, καί ἀξίωσον ἡμᾶς ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ ὑμνεῖν σε καί δοξάζειν τόν ἐν Τριάδι ἄναρχον καί αἰώνιον Θεόν εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ᾽Αμήν.
Εἶτα ἡ ᾽Απόλυσις.