Αἱ δύο ᾽Ακολουθίαι συμψάλλονται, προηγουμένης τῆς Θεοτόκου (ἐκ τῆς ἰδιαιτέρας αὐτῆς Φυλλάδος).

Διά τήν ἀκριβῆ τέλεσιν τῶν ᾽Ακολουθιῶν τῆς σήμερον παρατίθενται τά ἀπαραίτητα στοιχεῖα ἐκ τῆς ἰδιαιτέρας Φυλλάδος τῆς Θεοτόκου (τά παρόντα ἐκ τῆς ἐκδόσεως 1894).
Οἱ κάτοχοι τῆς ἑτέρας ᾽Ακολουθίας τῆς ἐγκριθείσης ὑπό τῆς ᾽Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος καί ἐκδοθείσης ἐν ἔτει 1953 ψάλλουσι τά ἀντίστοιχα τροπάρια ἐξ αὐτῆς.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Προοιμιακός – Ψαλτήριον.
Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...».
῾Εσπέρια: 1.– Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τῆς Θεοτόκου·
῏Ηχος α´. ῎Ω τοῦ παραδόξου.
῎Ω τοῦ παραδόξου θαύματος, τοῦ φανέντος ἡμῖν, ἐν τῇ μνήμῃ σήμερον, τῆς μόνης τόν ποιητήν ἡμῶν, καί Κύριον, τεκούσης ἄνευ σπορᾶς, ἀνερμηνεύτως ἀῤῥήτως ὡς ἄνθρωπον, καί πόθῳ τούς εὐσεβεῖς, πρός εὐφροσύνην καί ἦχον ἑόρτιον, καί πρός εὐωχίαν θείαν, προσκαλοῦντος ἅπαντας, τῇ Παρθένῳ κραυγάζειν, χαῖρε πάντων ἡ ἀντίληψις.

Βαβαί τῶν σῶν θαυμασίων, ἁγνή! ῞Οτι ἀνεδείχθη, πηγή θαυματόβρυτος, ὁ πάνσεπτος καί τερπνός, καί θεῖος οἶκός σου. Συνδράμωμεν οὖν, πιστοί, καί χαρμοσύνως οἱ πάντες ὀψόμεθα, τό μέγα καί θαυμαστόν, καί ὑπερένδοξον ἔργον γεραίροντες, τῆς πανυπεράγνου Κόρης, τό λαμπρόν τεράστιον, ἥν πιστῶς προσκυνοῦμεν· τόν παράλυτον γάρ ἤγειρε.

Τήν σήν ὑμνοῦσι μετάστασιν, Θεομῆτορ κόρη, ἀσωμάτων τάξεις τε, τήν δόξαν σου καί λαμπρότητα, νῦν γεραίρουσαι. Συμφώνως οὖν καί ἡμεῖς, πάντων τά στίφη πιστῶς συγκροτοῦμέν σοι, ἐν φόβῳ τε καί χαρᾷ, τήν θαυματόβρυτον ταύτην πανήγυριν, τῆς σῆς πανενδόξου μνήμης, τεσσαρακονθήμερον, καί πιστῶς προσκυνοῦμεν, τήν πανσέβαστον εἰκόνα σου.

2. – Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τῆς ῾Αγίας· «Κύριε, εἰ καί ἐν θυρίδι... – Κύριε, εἰ καί δεσμευθέντι... – Κύριε, εἰ καί διδασκάλου...».
Δόξα, Καί νῦν: Τό ᾽Ιδιόμελον τῆς Θεοτόκου·
῏Ηχος πλ. δ´.
Τίς μή θαυμάσει, τίς μή δοξάσει, Θεοτόκε ᾽Αειπάρθενε, τά πολλά καί ὑπέρ φύσιν μεγαλεῖά σου; Οὐ μόνον γάρ παράλυτον, προσελθόντα σοι πιστῶς, θαυμασίως ἰάτρευσας, ἀλλά καί πάντοτε, τοῖς αἰτοῦσί σε πόθῳ, τά αἰτήματα παρέχεις. Διό ἄχραντε Θεόνυμφε, εὐχαρίστως πόθῳ δεόμεθα· τήν σήν βοήθειαν ἡμῖν δώρησαι καί σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν.
Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν...», τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας καί τά ᾽Αναγνώσματα τῆς Θεοτόκου, ζήτει ταῦτα τῇ 8ῃ τοῦ παρόντος μηνός.
᾽Απόστιχα: Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τῆς ῾Αγίας· «῏Ω εὐκλεής Πρωτομάρτυς... – Δι' ὀμβροτόκου νεφέλης... – Τόν πανωραῖον ἐν κάλλει...» μετά στίχων τά δύο τελευταῖα: α´– «Εἰς πᾶσαν τήν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῆς καί εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης τά ῥήματα αὐτῆς». β´.– «Καί ἔστησεν ἐπί πέτραν τούς πόδας μου καί κατηύθυνε τά διαβήματά μου».
Δόξα: Τό ᾽Ιδιόμελον τῆς ῾Αγίας· «Λεόντων ὁρμάς κατεπάτησας...».
Καί νῦν: Τό ᾽Ιδιόμελον τῆς Θεοτόκου·
῏Ηχος πλ. α´.
῎Ω τῶν πολλῶν σου θαυμάτων, ἁγνή! Πῶς ταύτῃ τῇ τῶν Κυθηραίων Νήσῳ, δέδωκας εἰς ἐπίσκεψιν τήν θείαν σου εἰκόνα, Πηγή γάρ θαυμάτων τοῖς προστρέχουσιν ὑπάρχει, δι' ἧς ἡμῖν τάς ἐνεργείας σου φανεροῖς. Καί γάρ τόν προσιόντα σοι, εὐθέως ἐθεράπευσας καί τήν τῶν ἄρθρων ῥῶσιν δέδωκας αὐτῷ. ᾽Αλλ' ἡ πάντα τά πρός βοήθειαν ἡμῖν ἀπονέμουσα, οὐ μόνον αὐτόν ὑγιῆ ἐποίησας, ἀλλά καί πάντας τούς πίστει σοι προστρέχοντας, χαρίσμασιν ἰάσεων πλουτίζεις. Διό καί ἡμῶν αἱ καρδίαι, πρός πόθον σου ἀναφλέγονται. Καί μετά πίστεως τῷ σῷ ναῷ συναθροισθέντες, δοξάζομεν τά μεγαλεῖα σου, δι' ὧν ἐλέησον ἡμᾶς.
Τρισάγιον.
᾽Απολυτίκιον: Τῆς ῾Αγίας Θέκλης (συντεθέν ὑπό τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Κυρίλλου ΣΤ´).
῏Ηχος γ´. Θείας πίστεως.
Θείου κήρυκος διδασκαλίας, πόθῳ κτίστου σου ἀναφλεχθεῖσα, τῶν γεηρῶν ὡς ῥεόντων ἠλόγησας· καί σεαυτήν ἱερόν καλλιέργημα, τῷ Θεῷ δοῦσα ποινῶν κατετόλμησας. Θέκλα ἔνδοξε, Παύλου τοῦ θείου συνέκδημε, τόν σόν Νυμφίον Χριστόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.
Δόξα, Καί νῦν: τῆς Θεοτόκου·
῏Ηχος δ´. Ταχύ προκατάλαβε.
Λαοί, νῦν κροτήσωμεν δεῦτε τάς χεῖρας πιστῶς, καί ᾄσωμεν ᾄσμασι τῇ Θεομήτορι, ἐν πόθῳ κραυγάζοντες· χαῖρε, ἡ προστασία πάντων τῶν δεομένων· χαῖρε, ἡ σωτηρία τῶν τιμώντων σε πόθῳ· χαῖρε, ἡ τῷ παραλύτῳ τήν ἴασιν βραβεύσασα.
᾽Απόλυσις.

Τῷ Σαββάτῳ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ

῾Ως εἴθισται. ῞Οπου δέν ὑπάρχει Φυλλάς καταλιμπάνονται τά διά τήν Λιτήν ᾽Ιδιόμελα τῆς Θεοτόκου.

ΟΡΘΡΟΣ

῾Εξάψαλμος.
Εἰς τό· «Θεός Κύριος...».
᾽Απολυτίκια: Τά τοῦ ῾Εσπερινοῦ.
Καθίσματα: Τῆς Θεοτόκου· α´, β´ Στιχολογίας καί τῆς γ´ Στιχολογίας μετά τόν Πολυέλεον.
᾽Αναβαθμοί: Τό α´ ᾽Αντίφωνον τοῦ δ´ ἤχου· «᾽Εκ νεότητός μου...».
Προκείμενον: «Μνησθήσομαι...».
Στίχος: «῎Ακουσον, θύγατερ...».
Εὐαγγέλιον ῎Ορθρου: Τῆς Θεοτόκου· «᾽Αναστᾶσα Μαριάμ...» (Λουκ. α´ 39-49,56).
῾Ο Ν´ Ψαλμός: (Χῦμα), κτλ.
Κανόνες: 1.– ῾Ο α´ τῆς Θεοτόκου· «῾Υμνήσωμεν ἅπαντες πίστει καί πόθῳ...». 2.– Τῆς ῾Αγίας· «῏Ηχος γλώττης οὐ σθένει...».
᾽Από γ´ ᾽ῼδῆς·
Μεσῴδια Καθίσματα: 1.– Τῆς ῾Αγίας· «Εἰς ἀνδρείαν τό θῆλυ...». 2.– Δόξα, Καί νῦν, τῆς Θεοτόκου·
῏Ηχος δ´. Κατεπλάγη ᾽Ιωσήφ.
«Κατεπλάγη εὐλαβῶς, τῶν Κυθηραίων ὁ λαός, καί ἐλάμβανεν εἰς νοῦν, τῶν ἀκενώτων δωρεῶν, πηγήν σε εἶναι Θεόνυμφε καί Παρθένε, ἄνανδρον, Παρθένον καί πανέντιμον, πύλην κεκλεισμένην Θεοῦ ἡμῶν, καί ἱερόν παλάτιον τοῦ Λόγου, καί πλάστου Πατρός τοῦ ὑψίστου, τοῦ γεννηθέντος σπέρματος δίχα, ἐκ τῆς νηδύος σοῦ τῆς θεόπαιδος.»
᾽Αφ' ς´ ᾽ῼδῆς·
Κοντάκιον – Οἶκος: Τῆς Θεοτόκου·
Κοντάκιον, ἦχος πλ. δ´. Τῇ ὑπερμάχῳ.
«Τῇ Θεοτόκῳ, οἱ πιστοί νῦν προσπελάσωμεν, ὡς χορηγούσῃ τοῖς πιστοῖς πᾶσιν ἰάματα, ἀναμέλποντες ἐφύμνια μετά πόθου· ἀλλ' ὡς ἤγειρας παράλυτον, Θεόνυμφε, ἀπό πάσης ἡμᾶς ῥῦσαι περιστάσεως, τούς σοί κράζοντας, χαῖρε, δόξα παγκόσμιος.»
῾Ο Οἶκος.
«῎Αγγελοι ἀοράτως, καί βροτῶν πᾶσα φύσις, συμφώνως ἀνυμνήσωμεν πάντες, τήν πανθαύμαστον Θεοτόκον ἁγνήν· πολλῶν γάρ θαυμάτων αὐτουργός πέφηνε, καί ταύτην χαρμοσύνως εὐφημήσωμεν, πιστῶς βοῶντες.
Χαῖρε, Παρθένε Μῆτερ Κυρίου.
Χαῖρε, ἀρχή Μυστηρίου θείου.
Χαῖρε, ἀνομβρίας αὐχμόν καταπαύουσα.
Χαῖρε, ἐναντίους ἐχθρούς καταθραύουσα.
Χαῖρε, ὅτι τόν παράλυτον καθυγίασας λαμπρῶς.
Χαῖρε, ὅτι τῶν προσφύγων σου προστατεύεις ἐναργῶς.
Χαῖρε, ὅτι τῶν Κυθηραίων πέλεις καύχημα πάντων.
Χαῖρε, παντός τοῦ κόσμου ὑπερμέγιστον θάμβος.
Χαῖρε, δι' ἧς ἡ χαρά ἐπέλαμψε.
Χαῖρε, δι' ἧς ἡ λύπη κατέπαυσε.
Χαῖρε, ἁγνή ἀσθενῶν ἰατρεία.
Χαῖρε, πάντων τῶν πιστῶν σωτηρία.
Χαῖρε, δόξα παγκόσμιος.»
Συναξάριον: Τῆς Θεοτόκου·
«Τῇ ΚΔ´ τοῦ Σεπτεμβρίου Μηνός, ποιοῦμεν ἐνθύμησιν τοῦ θαύματος τῆς ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου τῶν Μυρτιδίων ἐν τῇ νήσῳ Κυθήρων, ὅτε τόν παράλυτον ἤγειρε.
Στίχοι:
Τέρας νεουργόν εὐλογῶ τῆς Παρθένου.
῎Εσφιγξε καί γάρ νῦν μέλη παρειμένα.
Εἰκάδι ἀμφί τετάρτῃ ἔῤῥωται παράλυτος.»
καί τό τῆς ἡμέρας ἐκ τοῦ Μηναίου.
Καταβασίαι: «᾽Ανοίξω τό στόμα μου...».
῾Η Τιμιωτέρα.
Εἱρμός θ´ ᾽ῼδῆς: «῞Απας γηγενής...».
᾽Εξαποστειλάρια: 1.– Τῆς ῾Αγίας· «῾Ρωσθεῖσα καλλιπάρθενε...». 2.– Τῆς Θεοτόκου·
῏Ηχος β´. Τοῖς Μαθηταῖς συνέλθωμεν.
«Νῦν τῷ τεμένει δράμωμεν, Μυρτιδίων τῷ θείῳ, ὅπως ψυχῆς καί σώματος, λάβωμεν τάς ἰάσεις, παρά Μαρίας Παρθένου, καί Θεοῦ ἡμῶν Λόγου, τοῦ γεννηθέντος ἐξ αὐτῆς, ὑπέρ νοῦν τε καί λόγον, ἵνα ἡμᾶς, ἐκ χειρός ἁρπάσῃ τοῦ διαβόλου, καί πρός ζωήν αἰώνιον, καί τρυφήν ἐπανάγῃ.»
Αἶνοι: 1.– 3 Στιχηρά τῆς Θεοτόκου· «Θυμιατήριον θεῖον... – Δεῦτε προθύμῳ καρδίᾳ... – ῾Ως θαυμαστά τά ἔργα...». 2.– Τά 3 ᾽Ιδιόμελα τῆς ῾Αγίας· «᾽Αθλητικόν στάδιον... – Νυμφίον ἔχουσα ἐν οὐρανοῖς... – ᾽Αναθεῖσα σεαυτήν...».
Δόξα: Τό ᾽Ιδιόμελον τῆς ῾Αγίας· «Τήν σήν ὑπεράνθρωπον ἄθλησιν...».
Καί νῦν: Τό ᾽Ιδιόμελον τῆς Θεοτόκου·
῏Ηχος πλ. α´.
«῞Οπου ἐπισκιάσῃ ἡ χάρις σου, Πανάχραντε, ἐκεῖθεν τῶν ἀνιάτων ἀλγηδόνων διώκεται ἡ δύναμις· τίς γάρ μετοχή φωτός πρός σκότος, ἤ εὐεργετικῶν ἀγαθῶν πρός τιμωρίαν ἀθεράπευτον; διό καί ἡμᾶς τῇ κραταιᾷ τῆς εὐσπλαγχνίας σου σκέπῃ προστρέχοντας, μή ὑπερίδῃς δεόμεθα· ἀλλ' ἐν τῇ τῆς δυνάμεώς σου φρούρησον σκέπη, Μαρία, Χριστιανῶν τό καύχημα.»
Δοξολογία: Μεγάλη.
«Λαοί, νῦν κροτήσωμεν...».
Σημειώσεις:
῞Οπου δέν ὑπάρχει Φυλλάς τῆς ᾽Ακολουθίας τῆς Θεοτόκου δύναται ὁ Κανών νά ἀντικατασταθῇ ἤ διά τοῦ Μικροῦ Παρακλητικοῦ Κανόνος ἤ ἑτέρου τῆς Θεοτόκου κατά βούλησιν ἐκ τῆς Παρακλητικῆς ἤ καί τοῦ Θεοτοκαρίου.
Εἰς τούς Αἴνους τά εἰς τόν ῾Εσπερινόν 3 Στιχηρά Προσόμοια τῆς Θεοτόκου· «῎Ω τοῦ παραδόξου θαύματος...», κτλ.

ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

«Λαοί νῦν κροτήσωμεν...».
Εἴσοδος.
Εἰσοδικόν: «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... ὁ ἐν ῾Αγίοις θαυμαστός...».
Μετά τήν Εἴσοδον.
᾽Απολυτίκια: 1.– Τῆς Θεοτόκου· «Λαοί, νῦν κροτήσωμεν...». 2.– Τῆς ῾Αγίας· «Θείου κήρυκος διδασκαλίας...». 3.– Τοῦ Ναοῦ.
Κοντάκιον: «Προστασία...».
Τρισάγιον.
᾽Απόστολος: Τῆς ῾Αγίας· «Παρηκολούθηκάς μου τῇ διδασκαλίᾳ...» (Β´ Τιμ. γ´ 10-15), ζήτει τοῦτον τῇ Κυριακῇ τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου.
Εὐαγγέλιον: Τῆς Θεοτόκου· «Εἰσῆλθεν ὁ ᾽Ιησοῦς εἰς κώμην τινα...» (Λουκ. ε´ 12-16), ζήτει τοῦτο τῇ 8ῃ Σεπτεμβρίου.
Εἰς τό ᾽Εξαιρέτως: «῎Αξιόν ἐστιν...».
Κοινωνικόν: «Ποτήριον σωτηρίου...».
«Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ.
᾽Απόλυσις.