῏Ηχος πλ. β´.

Τῇ Πέμπτῃ ἑσπέρας: Θ´ ΩΡΑ

῾Η ᾽Εναρκτήριος ᾽Ακολουθία τοῦ Πάσχα.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

«Δόξα τῇ ῾Αγίᾳ καί ῾Ομοουσίῳ...».
«Χριστός ἀνέστη...» (δεκάκις), ἡ μεγάλη Συναπτή.
Μετά τήν ἐκφώνησιν· «῞Οτι πρέπει...».
Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...».
῾Εσπέρια: 1.– Τά 3 Στιχηρά ᾽Αναστάσιμα· «Νίκην ἔχων, Χριστέ... – Σήμερον ὁ Χριστός... – Σέ, Κύριε, τόν ὄντα...». 2.– 3 Στιχηρά ᾽Ανατολικά· «᾽Εν τῷ Σταυρῷ Σου, Χριστέ... – Δόξα τῇ δυνάμει σου... – Διά παντός εὐλογοῦντες τόν Κύριον...». 3.– Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τῆς Θεοτόκου· «Ξένα καί παράδοξα... – Μάννα σε οὐράνιον... – ῾Ρεῖθρα τῶν ἰάσεων...», εἰς 4, τό πρῶτον δίς.
Δόξα: Τῆς Θεοτόκου· «Τίς λαλήσει τάς δυναστείας σου...».
Καί νῦν: Τό α´ Θεοτοκίον τοῦ ἤχου· «Τίς μή μακαρίσει σε...».
Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν...» καί τό Μέγα Προκείμενον τῆς ἡμέρας εἰς ἦχον βαρύν· «᾽Αγαπήσω σε, Κύριε...», μετά τῶν πρό αὐτοῦ στίχων.
᾽Απόστιχα: Τό ᾽Αναστάσιμον Στιχηρόν· «Τήν ᾽Ανάστασίν σου, Χριστέ Σωτήρ...» (ἄρχεται ὁ β´ Χορός) καί τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τῆς Θεοτόκου· «Χαίροις, ἡ ζωηφόρος... – ῞Υμνοις ἐν ἐξαισίοις... – Χαίροις, ἡ Ζωοδόχος Πηγή...» μετά τῶν πρό αὐτῶν στίχων: α´.– «᾽Εξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν, λέγω ἐγώ τά ἔργα μου τῷ βασιλεῖ». β´.– «῾Ηγίασε τό σκήνωμα αὐτοῦ ὁ ῞Υψιστος». γ´.– «Τοῦ ποταμοῦ τά ὁρμήματα, εὐφραίνουσι τήν πόλιν τοῦ Θεοῦ».
Δόξα: Τῆς Θεοτόκου· «Σαλπίσωμεν, φιλέορτοι...».
Καί νῦν: «᾽Αναστάσεως ἡμέρα...», μέχρι τοῦ· «Χριστός ἀνέστη...», ὅπερ ψάλλει ὁ β´ Χορός, ἀκολούθως ὁ α´ Χορός τό ᾽Απολυτίκιον τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς καί πάλιν ὁ β´ Χορός τό· «Χριστός ἀνέστη...».
᾽Απόλυσις: Τοῦ Πάσχα, διαλογική.

Τῇ Παρασκευῇ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ

῾Η ᾽Εναρκτήριος ᾽Ακολουθία τοῦ Πάσχα.

ΟΡΘΡΟΣ

«Δόξα τῇ ῾Αγία καί ῾Ομοουσίῳ...».
«Χριστός ἀνέστη...» δεκάκις, ἡ μεγάλη Συναπτή καί μετά τήν ἐκφώνησιν· «῞Οτι πρέπει...» οἱ·
Κανόνες: 1.– Τοῦ Πάσχα μετά στίχου· «Δόξα τῇ ῾Αγίᾳ ᾽Αναστάσει σου, Κύριε». 2.– Τῆς Θεοτόκου μετά στίχου· «῾Υπεραγία Θεοτόκε...», ἀμφότεροι εἰς 4. ᾽Εν τέλει ἑκάστης ᾽ῼδῆς ἐπαναλαμβάνεται ὁ Εἱρμός τοῦ Κανόνος τοῦ Πάσχα (Καταβασία)· «Χριστός ἀνέστη...», τρίς. «᾽Αναστάς ὁ ᾽Ιησοῦς...», ἅπαξ. Αἴτησις καί ἡ οἰκεία ᾽Εκφώνησις ἑκάστης ᾽ῼδῆς.
᾽Από γ´ ᾽ῼδῆς·
Κοντάκιον καί Οἶκος τοῦ Πάσχα καί τό·
Μεσῴδιον Κάθισμα: Τῆς Θεοτόκου· «Τήν ἀέναον κρήνην...».
᾽Αφ' ς´ ᾽ῼδῆς·
Κοντάκιον – Οἶκος: Τῆς Θεοτόκου.
Συναξάριον: Τῆς ἡμέρας καί τό ῾Υπόμνημα τοῦ Πεντηκοσταρίου.
῾Η Τιμιωτέρα: Οὐ στιχολογεῖται, ἀντ' αὐτῆς ψάλλεται ἡ θ´ ᾽ῼδή τοῦ Πάσχα· «Φωτίζου, φωτίζου...», μετά τῶν Μεγαλυναρίων καί ἡ θ´ ᾽ῼδή τοῦ Κανόνος τῆς Θεοτόκου· «῾Υδάτων ἁπάντων...», μετά στίχου· «῾Υπεραγία Θεοτόκε...» κτλ.
᾽Εξαποστειλάρια: 1.– Τοῦ Πάσχα· «Σαρκί ὑπνώσας...». 2.– Τῆς Θεοτόκου· «Πηγή ὑπάρχεις ἀληθῶς...».
Αἶνοι: 1.– Τά 4 Στιχηρά ᾽Αναστάσιμα· «῾Ο Σταυρός σου, Κύριε... – ῾Η ταφή σου, Δέσποτα... – Σύν Πατρί καί Πνεύματι... – Τριήμερος ἀνέστης, Χριστέ...». 2.– Τά 4 Στιχηρά Προσόμοια τῆς Θεοτόκου· «῞Υδωρ τό τῆς πηγῆς... – Φρέαρ τό ζωηρόν... – ῾Ρώννυσι τάς ψυχάς... – Στάμνος ἡ ῾Ιερά...», μετά στίχων τά δύο τελευταῖα, τούς στίχους τῶν ᾽Αποστίχων τοῦ ῾Εσπερινοῦ. 3.– Τά 4 Στιχηρά τοῦ Πάσχα· «Πάσχα ἱερόν... – Δεῦτε ἀπό θέας γυναῖκες... – Αἱ Μυροφόροι γυναῖκες... – Πάσχα τό τερπνόν...», μετά τῶν πρό αὐτῶν στίχων.
Δόξα, Καί νῦν: «᾽Αναστάσεως ἡμέρα...».
«Χριστός ἀνέστη...», τρίς.

ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

᾽Αντίφωνα: Τοῦ Πάσχα
Εἰσοδικόν: Τοῦ Πάσχα
Μετά τήν Εἴσοδον.
Εὐθύς τό· «Χριστός ἀνέστη...».
῾Η ῾Υπακοή: «Προλαβοῦσαι...» τό·
᾽Απολυτίκιον: Τῆς Θεοτόκου· «῾Ο ναός σου Θεοτόκε...».
Κοντάκιον: Τοῦ Πάσχα· «Εἰ καί ἐν τάφῳ...».
«῞Οσοι εἰς Χριστόν...».
᾽Απόστολος: Παρασκευῆς τῆς Διακαινησίμου· «Πέτρος καί ᾽Ιωάννης ἀνέβαινον...» (Πράξ. γ´ 1-8).
Εὐαγγέλιον: ῾Ομοίως· «῏Ηλθεν ὁ ᾽Ιησοῦς εἰς Καπερναούμ...» (᾽Ιω. β´ 12-22).
Εἰς τό ᾽Εξαιρέτως: «῾Ο ῎Αγγελος ἐβόα... – Φωτίζου, φωτίζου...».
Εἰς τά Δίπτυχα: Τό Μεγαλυνάριον· «῞Υδωρ τό ζωήῤῥυτον τῆς πηγῆς, μάννα τό προχέον, τόν ἀθάνατον δροσισμόν, τό νέκταρ τό θεῖον, τήν ξένην ἀμβροσίαν, τό μέλι τό ἐκ πέτρας, ὕμνοις τιμήσωμεν».
Κοινωνικόν: «Σῶμα Χριστοῦ...» κτλ.
᾽Απόλυσις: Τοῦ Πάσχα, διαλογική.

Καταχωρίζομεν τό 3ον Προσόμοιον, ληφθέν ἐκ χειρογράφων Κωδίκων, καθ' ὅσον τό εἰς τά ἔντυπα Πεντηκοστάρια καταχωρημένον εἶναι ἐλλιπές.

«Χαίροις, ἡ Ζωοδόχος Πηγή, ἡ ἀενάως ἀναβλύζουσα χάριτας, ἡ βρύσις τῶν ἰαμάτων, ἡ πᾶσαν νόσων ἰσχύν, ἀσθενῆ καί φαύλην ἀπελέγχουσα· τυφλῶν ἡ ἀνάβλεψις, καί λεπρῶν θεία κάθαρσις· σθένος ἀρρώστων, παρειμένων ἀνόρθωσις, ἡ πηγάζουσα, νοσημάτων πᾶν φάρμακον, ἅπασι τοῖς προστρέχουσι, πιστῶς τῷ τεμένει σου, μέγα κοινόν ἰατρεῖον, ἄμισθον ὄντως καί ἕτοιμον, Χριστοῦ Μῆτερ Λόγου, τοῦ πηγάζοντος τῷ κόσμῳ, τό μέγα ἔλεος.»
Πρβλ. «Δίπτυχα τῆς ᾽Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος 1997», σ. 114.

᾽Επειδή εἰς τά ἔντυπα Πεντηκοστάρια καί δή τῆς Βενετίας δέν ἀναγράφεται τό ᾽Απολυτίκιον, ἀντ' αὐτοῦ δέ τό ΤΜΕ ὑποδεικνύει ὡς τοιοῦτον τό Κοντάκιον· «᾽Εξ ἀκενώτου σου Πηγῆς...» ὅπερ ἄτοπον, παρατίθεται ἐνταῦθα τό ᾽Απολυτίκιον τῆς Θεοτόκου ὁλόκληρον.

῏Ηχος α´.
«῾Ο ναός σου, Θεοτόκε, ἀνεδείχθη παράδεισος, ὡς ποταμούς ἀειζώους, ἀναβλύζων ἰάματα· ᾧ προσερχόμενοι πιστῶς, ὡς Ζωοδόχου ἐκ Πηγῆς, ῥῶσιν ἀντλοῦμεν, καί ζωήν τήν αἰώνιον· πρεσβεύεις γάρ σύ, τῷ ἐκ σοῦ τεχθέντι Σωτῆρι Χριστῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.»