Ἐπιστροφή
 

Προσλαλιά κατά τήν Ἐξόδιον Ἀκολουθίαν τοῦ ἀοιδίμου Πάπα καί Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς κυροῦ Πέτρου (Κάϊρον, 15 Σεπτεμβρίου 2004)

Προσφιλέστατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί καί πενθηφόρε λαέ τοῦ Θεοῦ,

Ἡ Ἁγία Ἐκκλησία μας, ἡ ὁποία εἶναι αὐτός ὁ Χριστός παρατεινόμενος εἰς τούς αἰῶνας, προπέμπει σήμερον εἰς τήν γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθη τό τίμιον λείψανον τοῦ μακαρίᾳ τῇ λήξει γενομένου ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ ἡμῶν κυροῦ Πέτρου, Πάπα καί Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, ἐνῷ ἡ ψυχή αὐτοῦ ἀπό τινων ἡμερῶν εὑρίσκεται ἤδη εἰς τάς αἰωνίους μονάς, πλησίον τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, Ὅν ἠγάπησεν, εἰς Ὅν ἀφιερώθη καί Ὅν ὑπηρέτησε μετ᾿ ἀγάπης, ζήλου καί ἐνθουσιασμοῦ.

Κατώδυνος ἡ καρδία ἡμῶν ἐπί τῷ σωματικῷ ἀποχωρισμῷ, ἀλλ᾿ οὐχί ἄπελπις, ὥσπερ ἡ τῶν μή ἐχόντων ἐλπίδα. Διότι ἡ πνευματική ὑπόστασις τοῦ ἀοιδίμου κατ᾿ οὐδέν ἐβλάβη, κατ᾿ οὐδέν ἠλλοιώθη, κατ᾿ οὐδέν ἠλαττώθη ἐκ τοῦ ὅτι ἀπεξεδύθη τοῦ φθαρτοῦ σκηνώματος αὐτῆς. Ἡ δέ εὐλόγως μεθ᾽ ἡμῶν συναλγοῦσα καί βαθέως θλιβομένη Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία τῆς Ἀλεξανδρείας, ἡ ὁποία κατά κρίσιν ἀνθρωπίνην ἀπώλεσε τόν δεξιόν οἰακοστρόφον αὐτῆς, κατ᾿ ἀλήθειαν ἀπέκτησεν ἕνα ἀκόμη πνευματικόν συναγωνιστήν καί ὑποστηρικτήν, ὁ ὁποῖος καί ἐκ τῶν οὐρανῶν θά προσφέρῃ, διά τῶν ἐνώπιον τοῦ αἰωνίου Θυσιαστηρίου προσευχῶν του, τήν στήριξιν καί τήν ἐνίσχυσιν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὑπέρ τῆς ὁποίας καί μεταξύ ἡμῶν σαρκί εὑρισκόμενος ηὔχετο καί προσέφερε τήν ἀναίμακτον θυσίαν. Ἀρχιερεύς τοῦ Ὑψίστου ἐχρημάτισεν ἔτι μεθ᾿ ἡμῶν ζῶν, Ἀρχιερεύς τοῦ Ὑψίστου θά παραμείνῃ εἰς τούς αἰῶνας.

Ὁ διάβολος κατά τήν ἐλλειμματικήν κρίσιν του φρονεῖ ὅτι ἡ βιαία διακοπή τῆς ζωῆς τοῦ μακαριστοῦ ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ ἡμῶν κυροῦ Πέτρου ἐστέρησε τήν μέν πρεσβυγενῆ Ἐκκλησίαν τῆς Ἀλεξανδρείας ἑνός τῶν σπουδαιοτέρων, τοῦ πρώτου, στελεχῶν αὐτῆς, αὐτόν δέ τόν μεταστάντα τῆς δυνατότητος νά ἐργάζεται ὑπέρ αὐτῆς. Ἀλλ᾿ οὕτω φρονῶν πλανᾶται, διότι ὡς ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός καί θανών ἐκήρυξε πρός τούς ἐν τῷ ᾍδῃ καί ἀνέστη συνανιστῶν καί σώζων τούς εἰς Αὐτόν πιστεύοντας καί τάς ἐντολάς Αὐτοῦ τηροῦντας, ὁ ἀφ᾿ ἡμῶν μεταστάς θά συνεχίσῃ τό Ἀρχιερατικόν ἔργον του ἀπό ἄλλης θέσεως ἐν οὐρανοῖς. Ἡ δέ Ἐκκλησία τῆς Ἀλεξανδρείας ἐστερήθη μέν τῶν πολυτίμων Πατριαρχικῶν ὑπηρεσιῶν αὐτοῦ, ἀπέκτησεν ὅμως ἕνα ἐπί πλέον μάρτυρα τῆς πίστεως, θυσιάσαντα τήν ζωήν αὐτοῦ ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ ἐκτελέσει τοῦ καθήκοντος αὐτοῦ καί καταστάντα ἐργάτην ἐν τοῖς οὐρανοῖς ὑπέρ τῶν ἐπί γῆς μελῶν της.

Δέν γνωρίζομεν τάς βουλάς τοῦ Κυρίου, οὔτε τούς λόγους ὅλων τῶν γεγονότων, τῶν ὁποίων τήν πραγματοποίησιν ἐπιτρέπει ὁ Παντοκράτωρ. Δέν γνωρίζομεν οὔτε τούς λόγους διά τούς ὁποίους ἐπέτρεψεν αὐτόν τόν βαθέως θλίψαντα ἡμᾶς προσωπικῶς καί ὁλόκληρον τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ἁπάσας τάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας ἀνθρωπίνως πρόωρον ἀποχωρισμόν ἡμῶν ἀπό τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου κυροῦ Πέτρου, οὔτε ἀκόμη τούς λόγους διά τούς ὁποίους ἐπέτρεψεν αὐτήν τήν ὁμαδικήν μετάστασιν τόσων ἀδελφῶν ἡμῶν, ἡ ὁποία στερεῖ τό Πατριαρχεῖον Ἀλεξανδρείας πολλῶν τῶν πολυτίμων συνεργατῶν του. Γνωρίζομεν ὅμως ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἀγαθός καί πλήρης ἀγάπης καί πατρικοῦ ἐνδιαφέροντος, ὅτι εἶναι προνοητής ὅλων τῶν ἀνθρώπων, καί πιστεύομεν ὅτι αἱ βουλαί Του εἶναι ἀνεξιχνίαστοι καί ὑποτασσόμεθα εἰς αὐτάς. Δεόμεθα Αὐτοῦ θερμῶς ὅπως, ἐπιβλέπων ἐπί τήν ἀσθένειαν ἡμῶν, ἐπί τήν εὐαισθησίαν καί ἐπί τήν ἀγάπην μας, παραμυθήσῃ ἐνεργῶς ἡμᾶς τούς κατά πνεῦμα καί πάντας τούς κατά σάρκα συγγενεῖς τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου καί πάντων τῶν κατά τό αὐτό συμβάν τελειωθέντων, ὅπως συγκαταριθμήσῃ τούς κοιμηθέντας μετά τῶν ἁγίων μαρτύρων τῶν Αὐτῷ εὐαρεστησάντων, καί ὅπως ἀναδείξῃ ἀξίους διαδόχους αὐτῶν ἐπ᾿ ἀγαθῷ τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας Αὐτοῦ, τῆς ὁποίας Αὐτός μέν εἶναι ἡ κεφαλή, ἡμεῖς δέ μέλη.

Ἔχομεν τήν ἐκ πίστεως βεβαιότητα ὅτι θά εἰσακούσῃ τάς προσευχάς ἡμῶν ταύτας καί ὅτι τάς συναισθηματικάς πληγάς μας θά περιποιηθῇ ὡς Καλός Σαμαρείτης, ἐπιχέων εἰς αὐτάς ἔλεον ἐλπίδος καί οἶνον καινῆς ζωῆς. Μακράν ἀφ᾿ ἡμῶν ἡ ὀλιγοπιστία, ἡ ἀπελπισία, ὁ μαρασμός. Ὁ ἀδελφός ἡμῶν Πέτρος θέλει νά συνεχίσωμεν τό ἔργον του μέ πίστιν καί ζῆλον, μέ φρόνημα ἀναστάσιμον, μέ αἰσιοδοξίαν καί βεβαιότητα ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν πλήττεται, οὐδέ φθείρεται ἐκ τοιούτων συμβάντων, ἀλλά ἀναγεννᾶται καί συνεχίζει τό σωτήριον ἔργον της, ἐργαζομένη τό ἀγαθόν καί καλοῦσα πάντας εἰς ἐπιστροφήν καί μετάνοιαν.

Ὁ ἀδελφός ἡμῶν Πέτρος μετέστη ἐκ τῶν λυπηρῶν ἐπιγείων ἐπί τά θυμηδέστερα οὐράνια. Ἐπί γῆς ὤν εἰργάσθη διά τήν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τάς Χώρας τῆς Ἀφρικῆς, διά τήν ἀναδιοργάνωσιν τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, διά τήν καλλιέργειαν τῶν διορθοδόξων καί διαχριστιανικῶν σχέσεων, διά τήν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν, διά τήν καταλλαγήν μέ τούς    πιστούς τῶν διαφόρων θρησκειῶν καί τήν ἀποφυγήν τοῦ φανατισμοῦ. Πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, εὐπροσήγορος, ἀνεξίκακος, μιμητής τοῦ Χριστοῦ. Ἀπῆλθε καταλείψας μνήμην ἀγαθωτάτην. Προσωπικῶς εἴχομεν συνδεθῆ δι᾽ εἰλικρινοῦς φιλίας μετ᾽ αὐτοῦ καί εἴχομεν τήν εὐκαιρίαν πολλάκις νά ἐκτιμήσωμεν τάς πολλάς ἀρετάς του καί νά ἀπολαύσωμεν τῆς ἀγάπης του. Θά τόν ἐνθυμούμεθα πάντοτε εἰς τήν προσευχήν μας, εἰς τάς λειτουργίας μας, καθώς καί τούς ἀδελφούς Ἱεράρχας Εἰρηναῖον, Χρυσόστομον καί Νεκτάριον καί τά λοιπά θύματα τοῦ τραγικοῦ δυστυχήματος.
Αἰωνία αὐτῶν ἡ μνήμη!