[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Χαιρετισμός τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου πρός τήν Ἀντιπροσωπείαν τῆς Ἐκκλησίας Ρώμης ἐπί τῇ Θρονικῇ Ἐορτῇ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου(30/11/2007).

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Σεβασμιώτατε Καρδινάλιε κύριε Walter Kasper καί λοιποί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, οἱ ἀποτελοῦντες τήν Ἀντιπροσωπείαν τῆς Ἐκκλησίας Ρώμης,

Μετ᾿ ἰδιαιτέρας χαρᾶς ὑποδεχόμεθα ὑμᾶς σήμερον ἐν τῷ ἱστορικῷ Κέντρῳ τῆς Ὀρθοδοξίας κατά τήν ἡμέραν ἐν τῇ ὁποίᾳ τελοῦμεν τήν λαμπράν ἑορτήν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Ἡ παρουσία ὑμῶν ἐνταῦθα ἐνισχύει καί ἐπιβεβαιοῖ τούς δεσμούς ἀγάπης καί ἐμπιστοσύνης τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καλλιεργηθῆ κατά τάς τελευταίας δεκαετίας, καί τούς ὁποίους ἰδιαιτέρως ἐστερέωσεν ἡ πρό ἑνός ἔτους ἐπίσκεψις ἐνταῦθα τῆς Αὐτοῦ Ἁγιότητος, τοῦ προσφιλοῦς ἀδελφοῦ ἐν Χριστῷ Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου Ις´ , καί ἡ πρόφρων συμμετοχή Αὐτοῦ εἰς τήν Θρονικήν Ἑορτήν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Εἶναι δέ ἰδιαιτέρα ἡ συγκίνησις ἡμῶν διότι ἐφέτος ἔχομεν τήν μεγάλην εὐλογίαν καί ἀφορμήν πνευματικῆς εὐφροσύνης νά τιμήσωμεν τόν προστάτην τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως ἔνδοξον Ἀπόστολον Ἀνδρέαν τόν Πρωτόκλητον διά τῶν λειψάνων αὐτοῦ, τά ὁποῖα γενναιοδώρως καί ἐκθύμως ἡ ἀγάπη τῆς Αὐτοῦ Ἁγιότητος ἐπέτρεψε νά δωρηθοῦν εἰς ἡμᾶς, κατά τήν πρόσφατον ἐπίσκεψίν μας εἰς Νεάπολιν Ἰταλίας, καί νά ἐπιστραφοῦν ἐκ τῆς Ἀμάλφης εἰς τήν ἕδραν τοῦ Πατριαρχείου, διά νά παραμείνουν εἰς αὐτήν πρός ἁγιασμόν τῶν πιστῶν καί ὡς σημεῖον κοινωνίας μετά τοῦ ἑορτάζοντος σήμερον Ἀποστόλου, ἀλλά καί ἀδελφικῆς ἑνότητος τῶν ἁπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης χριστιανῶν.

Μετ᾿ ἀγαθῶν ἐντυπώσεων μιμνησκόμεθα τῆς προσφάτου συναντήσεως τῆς ἡμετέρας Μετριότητος μετά τῆς Αὐτοῦ Ἁγιότητος ἐν Νεαπόλει καί τῆς ἐποικοδομητικῆς καί ἀδελφικῆς συνομιλίας τήν ὁποίαν εἴχομεν ἐκεῖσε. Ἡ συνάντησις αὕτη συνετέλεσεν ἔτι μᾶλλον εἰς τήν καλλιέργειαν κλίματος φιλίας καί συνεργασίας μεταξύ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν καί ἔτι ἰσχυρότερον συνέσφιγξε τάς σχέσεις ἡμῶν. Πιστεύομεν δέ πάντοτε, ὅτι ἡ εἰρηνική καί ἐν πνεύματι ἑνότητος καί ὁμονοίας συνύπαρξις τῶν χριστιανῶν πρέπει νά ἀποτελῇ βασικόν μέλημα ἁπάντων ἡμῶν.

Τοῦτο διεκηρύξαμεν καί συνυπεγράψαμεν ἀπό κοινοῦ μετά τῆς Αὐτοῦ Ἁγιότητος κατά τήν περυσινήν ἐνταῦθα συνάντησιν ἡμῶν, ἡ ὁποία ἦτο ἐνθάρρυνσις “ὅπως συμμεριζώμεθα τά αὐτά αἰσθήματα καί τάς αὐτάς διαθέσεις ἀδελφοσύνης, συνεργασίας καί κοινωνίας ἐν ἀγάπῃ καί ἐν ἀληθείᾳ” (Κοινή Διακήρυξις τοῦ Πάπα Βενεδίκτου Ις´ καί τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου).
Εἰς μίαν ἐποχήν, καθ᾿ ἥν, ὡς ἐπίσης ἀπό κοινοῦ πέρυσιν ἐπεσημάναμεν, παρατηρεῖται μία “ἔξαρσις τῆς ἐκκοσμικεύσεως, τῆς σχετικοκρατίας ἤ καί τοῦ μηδενισμοῦ, ἰδίᾳ ἐν τῷ δυτικῷ κόσμῳ” (“Κοινή Διακήρυξις”), εἶναι ἀνάγκη νά ἀντλήσωμεν ἔμπνευσιν ἀπό τό παράδειγμα τοῦ Ἀποστόλου, ὁ ὁποῖος “ἐν ἑκάστῃ χώρᾳ πολλά τά ἀντιπίπτοντα ὑφίστατο, πολλαῖς τε πραγμάτων δυσχερείαις ὡμίλει” (“Βίος Ἁγίου Ἀνδρέου” κατά τόν Συναξαριστήν Κωνσταντινουπόλεως), ἀλλά “ροπῇ Χριστοῦ καί βοηθείᾳ πάντων ἐκράτει”.

Ἡ ἑορτή τοῦ Ἀποστόλου ἀποτελεῖ ἀφορμήν διά νά προσευχηθῶμεν ἔτι συντονώτερον ὑπέρ ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου. Ἡ διάσπασις αὐτῆς τῆς ἑνότητος πολλά δεινά προεκάλεσεν εἰς τήν ἀνθρωπότητα καί τά ἀποτελέσματά της ὑπῆρξαν τραγικά. Ἡ Φιλοσοφία τῶν Φώτων ἐν τῇ Δύσει καί ἡ Γαλλική Ἐπανάστασις ἐνήργησαν μίαν ἀληθινήν πολιτιστικήν ἐπανάστασιν, μέ σκοπόν νά ἀντικατασταθῇ ἡ προηγουμένη χριστιανική παράδοσις τοῦ Δυτικοῦ Κόσμου μέ μίαν νέαν, μή χριστιανικήν, ἀντίληψιν διά τόν ἄνθρωπον καί τήν κοινωνίαν. Ἐξ αὐτῆς τῆς ἐπαναστάσεως προέρχονται ἐν πολλοῖς ὁ πρακτικός ὑλισμός τῶν σημερινῶν κοινωνιῶν, καθώς καί αἱ διάφοροι μορφαί τοῦ στρατευμένου ἀθεϊσμοῦ καί ὁλοκληρωτισμοῦ, αἱ ὁποῖαι δυστυχῶς, κατά τούς δύο τελευταίους αἰῶνας, ἐστοίχισαν εἰς τόν κόσμον ἑκατομμύρια ἀθώων ἀνθρωπίνων θυμάτων. Εἰς ἕν τοιοῦτον νέον πολιτισμικόν περιβάλλον, ὅσοι παρέμειναν πιστοί εἰς τάς χριστιανικάς ἀξίας, ὡδηγήθησαν διά ποικίλων διαδικασιῶν εἰς μίαν ἀπώλειαν τῆς ἐννοίας τοῦ μυστηρίου τοῦ Θεοῦ καί τῆς ζώσης λατρείας του, ἡ ὁποία διατηρεῖται εἰς τήν Ἀνατολήν, καί εἰς ἕνα ὑποβιβασμόν τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς εἰς μίαν ἀνθρωπιστικήν ἠθικήν, μέ σχετικοποίησιν τῶν δογματικῶν διατυπώσεων.

Σήμερον, λοιπόν, καθίσταται ἐπιτακτική, ὅσον ποτέ ἄλλοτε, ἡ ἀνάγκη ἐπιστροφῆς εἰς τάς χριστιανικάς ρίζας τῆς Εὐρώπης καί εἰς τήν πνευματικήν, μυστηριακήν καί δογματικήν ἑνότητα, τήν ὁποίαν ἐβίωνεν αὕτη πρό τοῦ Σχίσματος τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Ὁ ἐπανευαγγελισμός τοῦ λαοῦ εἶναι “σήμερον, εἴπερ ποτέ καί ἄλλοτε, ἐπίκαιρος καί ἀναγκαῖος, καί εἰς αὐτάς εἰσέτι τάς κατά παράδοσιν χριστιανικάς χώρας”, ὡς πρό ἑνός ἀκριβῶς ἔτους παρεδέχθημεν καί ὡμολογήσαμεν ἀπό κοινοῦ ἐνταῦθα.

Οὕτω, φρονοῦμεν ὅτι ἡ Δυτική καί ἡ Ἀνατολική Εὐρώπη πρέπει νά παύσουν νά θεωρῶνται ξέναι μεταξύ των. Ἡ ἐπαφή μεταξύ χριστιανῶν τῆς λατινικῆς παραδόσεως καί Ὀρθοδόξων δύναται νά ἀποβῇ ἐξαιρετικῶς γόνιμος καί διά τάς δύο πλευράς. Ἡ ἑορτή τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, τήν ὁποίαν σήμερον πανηγυρίζομεν, ἀποτελεῖ μίαν κλῆσιν πρός ἐπιστροφήν τῶν χριστιανῶν ὅλου τοῦ κόσμου εἰς τήν πληρότητα, τήν νεανικότητα καί τήν ἁγνότητα τῆς χριστιανικῆς παραδόσεως τῶν ἀποστολικῶν χρόνων καί τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων. Τό παράδειγμα τό ὁποῖον ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Ἀπόστολος, παραμείνας πιστός εἰς τόν Διδάσκαλον αὐτοῦ καί εἰς τάς πλέον ἀντιξόους περιστάσεις, καί προτιμήσας τόν Σταυρόν τοῦ Χριστοῦ ἀντί παντός ἑτέρου συμβιβασμοῦ, καλεῖ ἡμᾶς εἰς μίαν ἀνυποχώρητον ἀντίστασιν ἔναντι τῶν καταστρεπτικῶν συνεπειῶν τάς ὁποίας ἔχει σήμερον ὁ πολιτισμός τῆς καταναλώσεως, ἔναντι τῆς περιρρεούσης σχετικοποιήσεως τῶν δογμάτων καί τῆς πίστεως ἡμῶν, ἔναντι “τῶν διαφόρων μορφῶν ἐκμεταλλεύσεως τῶν πτωχῶν, τῶν μεταναστῶν, τῶν γυναικῶν καί τῶν παιδίων” καί εἰς μίαν “ἀπό κοινοῦ δρᾶσιν ὑπέρ τοῦ σεβασμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, παντός ἀνθρώπου πλασθέντος κατ᾿ εἰκόνα καί καθ᾿ ὁμοίωσιν Θεοῦ”. Ὁ Πρωτόκλητος Ἀνδρέας ἠδύνατο νά μετριάσῃ τάς ἀπαιτήσεις τοῦ κηρύγματός του, νά ὑποχωρήσῃ καί νά ἀποφύγῃ τόν φρικτόν θάνατον, διά τοῦ ὁποίου ἠπείλει αὐτόν ὁ Ἡγεμών τῶν Πατρῶν. Προετίμησεν ὅμως τήν αἰώνιον δόξαν τοῦ Κυρίου ἀντί ἑνός ἐφημέρου συμβιβασμοῦ, “μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος ... τόν ὀνειδισμόν τοῦ Χριστοῦ” (Ἑβρ. 11, 26). Αὐτός σήμερον καλεῖ ἅπαντας τούς χριστιανούς, ἰδιαιτέρως δέ τούς ἐκκλησιαστικούς ταγούς καί ποιμένας, νά προτιμήσωμεν “συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἤ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν” (Ἑβρ. 11, 25).

Εἶναι ἡ σημερινή ἑορτή μία κλῆσις τῶν δύο Ἐκκλησιῶν εἰς τήν ἑνότητα τοῦ Σταυροῦ. Ὅπως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἁπλώσας τάς χεῖρας Αὐτοῦ ἐν τῷ Σταυρῷ, ἥνωσεν εἰς ἕν πάντα τά πρίν διεστῶτα, οὕτω καί ὁ Ἀπόστολός Του, ὅστις, κατά μίμησιν τοῦ Διδασκάλου του, ἥπλωσε καί ἐκεῖνος χεῖρας εἰς τόν Σταυρόν, συνάπτει σήμερον ἡμᾶς ἐνταῦθα, καί καλεῖ νά ἁπλώσωμεν τάς χεῖρας μας εἰς νοητούς σταυρούς διά νά ἐπιτύχωμεν τήν ποθητήν ἑνότητα.

Ἡ Πρεσβυτέρα Ρώμη ἔχει Ἀπόστολον καί προστάτην αὐτῆς τόν Πρωτοκορυφαῖον Πέτρον. Ἡ δέ Νέα Ρώμη, ἡ Κωνσταντινούπολις, τόν ἀδελφόν τοῦ κορυφαίου καί πρωτόκλητον τῶν Ἀποστόλων Ἀνδρέαν. Ἀμφότεροι καλοῦν ἡμᾶς εἰς τήν ἀδελφικήν αὐτήν ἑνότητα, τήν ὁποίαν οὗτοι διετήρουν μεταξύ των, καί ἡ ὁποία δύναται νά ἐπιτευχθῇ μόνον μέ σημεῖον ἀναφορᾶς καί βιωματικῆς προσεγγίσεως τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου.

Αὐτούς τούς δύο ἀδελφούς καί μεγίστους Ἀποστόλους ἄς παρακαλέσωμεν σήμερον νά εἰρηνεύσουν τόν κόσμον καί νά ὁδηγήσουν πάντας εἰς τήν ἑνότητα, κατά τό ἰδιαιτέρως ἐπίκαιρον τροπάριον τοῦ Ἁγίου Συμεών τοῦ Μεταφραστοῦ, Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης:

“Σύ γέγονας τῶν Ἀποστόλων πρωτόκλητος,
ὁ δέ Πέτρος πρόκριτος,
Ὑπέστητε σταυρόν δέ καί ἄμφω,
Μιμηταί φανέντες τοῦ Χριστοῦ,
Ἕν ὑπάρχοντες. Διό νῦν μετ᾿ αὐτοῦ,
ὦ αὐτάδελφοι, εἰρήνην ἡμῖν νέμοιτε”. Ἀμήν.