[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Ἀντιφώνησις κατά τήν δεξίωσιν ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις Αὐτοῦ (11/06/2004).

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Τίμιον Πρεσβυτέριον,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Ἐντιμότατε κύριε Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα,
Ὁσιώτατοι μοναχοί καί μοναχαί,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Σᾶς εὐχαριστοῦμεν ὅλους διά τήν ἀγάπην σας καί διά τάς εὐχάς σας ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις τῆς ἡμετέρας Μετριότητος. Ἡ παρουσία σας καί ἡ πνευματική συμπαράστασίς σας ἀποτελεῖ ἀληθῶς συμμετοχήν εἰς τό ἔργον ἡμῶν καί τῆς Μητρός Ἐκκλησίας. Ὄχι μόνον διότι ἀποτελεῖ σπουδαίαν ἠθικήν καί ψυχικήν ἡμῶν ἐνίσχυσιν, ἀλλά κυρίως διότι ἀγωνιζόμεθα ἀπό κοινοῦ ἀγῶνας πνευματικούς, μή στρεφόμενοι κατά συνανθρώπων ἡμῶν, ἀλλά κατά τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας, τά ὁποῖα προσπαθοῦν νά παρασύρουν ἡμᾶς τε καί τούς συνανθρώπους ἡμῶν εἰς τό κακόν.

Εἰς αὐτόν δέ τόν ἀγῶνα ὁ ὁποῖος διεξάγεται μέ πνευματικά μέσα, τήν πίστιν, τήν προσευχήν, τήν ἀγάπην, τήν ταπείνωσιν, τήν συγχώρησιν, τήν καταλλαγήν καί ἐν γένει τήν ἀλλοίωσιν ὅλης τῆς διανοίας ἡμῶν κατά τό πρότυπον τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, Οὗτινος τήν δόξαν κατοπτριζόμεθα, κατά τόν Ἀπόστολον, μεταμορφούμενοι πρός τό ὁμοιάσαι πρός αὐτήν, σπουδαιοτάτη εἶναι ἡ συμβολή τῆς ἑνότητος ἡμῶν μετ᾽ ἀλλήλων. Ὅλοι γνωρίζομεν πόσην σημασίαν δίδει ὁ Κύριος εἰς τήν μεταξύ ἡμῶν ἑνότητα. Ἐνθυμούμεθα ὅτι κατά τήν πρό τῆς σταυρώσεως Αὐτοῦ ἀρχιερατικήν προσευχήν Του, τήν ὁποίαν μᾶς διέσωσεν ὁ Εὐαγγελιστής τῆς ἀγάπης Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, παρεκάλεσε τόν Πατέρα νά    ἔχωμεν μεταξύ μας τήν ἰδίαν ἑνότητα, τήν ὁποίαν ἔχει Αὐτός ὁ ἴδιος πρός τόν Πατέρα, δηλαδή πλήρη ταύτισιν τοῦ θελήματός μας μέ τό ἰδικόν Του. Τό γεγονός τοῦτο συνεπάγεται καί τήν πλήρη ταύτισιν τῶν θελημάτων ὅλων ἡμῶν μεταξύ των. Ἐνθυμούμεθα ἐπίσης ὅτι ὑπεσχέθη εἰς τούς μαθητάς Του ὅτι ἐάν συμφωνήσουν περί ἑνός αἰτήματος, τό ὁποῖον νά ὑποβάλουν πρός τόν Θεόν ὡς κοινόν ὅλων αἴτημα, ὁ Θεός θά ἱκανοποιήσῃ τό αἴτημά των αὐτό.

Ἡ αἴσθησις τῆς ἑνότητος αὐτῆς δι᾽ ἡμᾶς δέν εἶναι μόνον αἴσθησις τῆς ἑνότητος ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων μεταξύ μας, ἀλλά αἴσθησις τῆς ἑνότητος ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος ἐν Χριστῷ. Ὑπάρχει πλῆθος Εὐαγγελικῶν καί Πατερικῶν λόγων καταδεικνυόντων τήν ἀλήθειαν αὐτήν. Ἐπί παραδείγματι, ὁ Κύριος θέλει «πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Ὁ Ἀπόστολος διακηρύσσει ὅτι δέν ὑπάρχει διάκρισις μεταξύ ἕλληνος καί ἰουδαίου, ἀνδρός καί γυναικός, δούλου καί ἐλευθέρου καί ὅτι πάντες «ἕν ἐσμεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Ἡ Ἐκκλησία μας εἰς ἑκάστην Θείαν Λειτουργίαν εὔχεται «ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἐνώσεως». Βασικός νόμος τῆς πνευματικῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς εἶναι ἡ ἑνοποιός ἀγάπη. Οἱ εἰρηνοποιοί μακαρίζονται ἀπό τόν Χριστόν, γνωστόν δέ εἶναι ὅτι ἡ εἰρήνη καί ἡ ἑνότης ἀλληλοπροϋποτίθενται.

Τούτων δεδομένων, γίνεται ἀμέσως κατανοητόν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἀντίθετος πρός πᾶσαν ἀντιπαράθεσιν αὐτῆς πρός οἱανδήποτε ἄλλην ἑνότητα. Ἡ ἐπιδίωξίς της δέν εἶναι νά δημιουργήσῃ ἕν ὀρθόδοξον τόξον, μίαν ὀρθόδοξον ἀσπίδα, ἤ μίαν ὀρθόδοξον αἰχμήν ἐναντίον οἱασδήποτε ἄλλης μή ὀρθοδόξου ὀντότητος. Θέλησίς της καί ἐπιθυμία της εἶναι νά ἐπιτευχθῇ ἡ ἑνότης τῶν πάντων ἐν Χριστῷ, καί ὡς ἐκ τούτου δέν αἰσθάνεται ὅτι ἔχει ἀντιπάλους, ἀλλά μόνον ἀγαπητούς ἀδελφούς ἐν Χριστῷ, ἤ μέλλοντας ἀδελφούς ἐν Χριστῷ, ὁπωσδήποτε δέ συνανθρώπους, τῶν ὁποίων θέλει τήν ἐν τῇ ἀληθείᾳ πρόοδον καί τήν εἰς τήν χαράν τοῦ Θεοῦ εἴσοδον. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί συνακολούθως καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶναι ὡς ἐκ τῆς φύσεώς της Ἐκκλησία οἰκουμενική, παγκόσμιος καί καθολική. Δέν σώζει τμῆμα τοῦ κόσμου, ἀλλά ὅλον τόν κόσμον. Δέν ταυτίζεται μέ μέρος τοῦ κόσμου, ἀλλά μέ ὅλον τόν κόσμον. Δέν ἀποτελεῖ Ἐκκλησίαν ἑνός ἔθνους, ἀλλά Ἐκκλησίαν ὅλων τῶν ἐθνῶν. Δέν ἐνδιαφέρεται διά τήν πρόοδον ἑνός μόνον λαοῦ, ἀλλά ὅλων τῶν λαῶν.

Ὑπ᾽ αὐτό τό πνεῦμα ἡ Μεγάλη Διορθόδοξος Σύνοδος τοῦ ἔτους 1872 κατεδίκασε τήν ἀντίληψιν τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ ὡς αἱρετικήν. Ἀτυχῶς ἀνταύγειαι αὐτῆς τῆς ἀντιλήψεως ἐξακολουθοῦν καί σήμερον νά προβάλλωνται ὡς ὀρθόδοξοι καί πολλά τῶν ὀρθοδόξων χριστιανικῶν ἐθνῶν αὐτοπροβάλλονται ὡς κατ᾽ ἐξοχήν φορεῖς τῆς Ὀρθοδοξίας ἤ ὑπερασπισταί ἤ ἐκφρασταί αὐτῆς καί ὡς δικαιωματικοί διά διαφόρους λόγους ἡγέται αὐτῆς. Τό ἀληθές ὅμως εἶναι ὅτι ἀληθής ἐκφραστής τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἐμφορεῖται ἀπό τό ἑνοποιόν πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ καί ὑπηρετεῖ τήν πνευματικήν πρόοδον πάντων τῶν λαῶν ἐξ ἴσου, χωρίς ὑπεροχικάς ἤ ἡγετικάς ἐπιδιώξεις. Αὐτός δέ ὑπηρετεῖ κατά τόν καλύτερον τρόπον τό συμφέρον τῆς ἰδίας αὐτοῦ πατρίδος, ὁ ὁποῖος συμβουλεύει αὐτήν νά ἀποδεχθῇ τό οἰκουμενικόν καί ἑνοποιόν πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου. Τό πνεῦμα τοῦτο δέν καταργεῖ τά ἔθνη καί τάς ὁροθεσίας αὐτῶν, ἀλλά αἴρει τήν διάθεσιν τῶν μεταξύ τῶν ἐθνῶν ἀνταγωνισμῶν καί ἰδίᾳ τήν ὑπεροπτικήν ἐπιθυμίαν τῆς κατακυριεύσεως τοῦ ἑνός ἔθνους ὑπό τοῦ ἄλλου, ἡ ὁποία τόσα δεινά ἐπεσώρρευσεν εἰς τόν κόσμον.

Δέν ἐμποδίζει καθόλου τήν ἀγάπην πρός τήν πατρίδα ἑκάστου, ἀλλ᾽ ἐπεκτείνει αὐτήν τήν ἀγάπην πρός ὅλους καί πρός ὅλα, χωρίς νά καταργῇ τόν ἰδιαίτερον δεσμόν ἑκάστου πρός μίαν πατρίδα, ὅπως ἡ χριστιανική ἀγάπη πρός ὅλους δέν καταργεῖ τήν ἰδιαιτέραν ἀγάπην πρός τήν οἰκογένειαν ἑκάστου.

Τό πνεῦμα αὐτό τῆς οἰκουμενικότητος εἶναι οἰκεῖον πρός τόν Ἑλληνισμόν. Εἶχεν ἐκφρασθῆ ὑπό τοῦ Ἰσοκράτους διά τῆς γνωστῆς ρήσεως ὅτι ἕλληνες εἶναι οἱ τῆς ἑλληνικῆς παιδείας μετέχοντες, διεκηρύχθη κατά τόν πλέον εὐρύν καί πανηγυρικόν τρόπον ὑπό τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, εἰπόντος ὅτι οἱ ἄνθρωποι θά διακρίνωνται εἰς τήν ἐπικράτειάν του ἐπί τῇ βάσει τῆς ἀρετῆς καί ὄχι τῆς φυλῆς ἤ τοῦ ἔθνους αὐτῶν, ἐβιώθη σαφῶς καί πλήρως καθ᾽ ὅλην τήν διάρκειαν τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας. Εἰδικώτερον κατ᾽ αὐτήν αἱ πολλαί καί ποικίλαι ἱεραποστολικαί δραστηριότητες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπέβλεπον εἰς τόν ἐκχριστιανισμόν καί ἐκπολιτισμόν τῶν διαφόρων λαῶν καί ὄχι εἰς τόν ἐξελληνισμόν αὐτῶν. Διά τοῦτο πολλαί ἐγένοντο μεταφράσεις εἰς τάς γλώσσας τῶν ἐν λόγῳ λαῶν, πλείονα ἐφευρέθησαν τοπικά ἀλφάβητα καί δέν ὑποχρεώθησαν οἱ λαοί οὗτοι νά ἐκμάθουν τήν Ἑλληνικήν, ὡς πολλάκις συνέβη μέ τήν λατινικήν καί τάς ἐπιδιώξεις ἄλλης Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἐπέβαλεν ὡς γλῶσσαν καί γραφήν τῶν προσηλύτων τήν ἰδικήν της.

Αὐτό τό πνεῦμα ἐμπνέει ἀκόμη καί σήμερον τήν Ἐκκλησίαν ἡμῶν. Ὑπηρετοῦμεν μετά πολλῆς τῆς ἀγάπης καί τοῦ ἐνδιαφέροντος τάς πνευματικάς ἀνάγκας τοῦ ἰδιαιτέρου Γένους εἰς τό ὁποῖον ἀνήκομεν, ἀλλ᾽ ὑπηρετοῦμεν εἰλικρινῶς μετά ἴσης ἀγάπης καί ἐνδιαφέροντος καί τάς πνευματικάς ἀνάγκας παντός ἄλλου λαοῦ καί ἔθνους. Ὑπ᾽ αὐτήν τήν ἔννοιαν ἀντιλαμβανόμεθα τά καθήκοντα ἡμῶν καί οὕτως ἐκτελοῦμεν αὐτά, ἔχοντες τήν βεβαιότητα ὅτι προσφέρομεν τάς καλυτέρας ὑπηρεσίας τόσον εἰς τό ἰδιαίτερον Γένος ἡμῶν, ὅσον καί εἰς ὁλόκληρον τήν ἀνθρωπότητα. Πιστεύομεν δέ ὅτι ἡ μακραίων παράδοσις τοῦ τοιούτου ἑλληνικοῦ πνεύματος ἔχει πείσει ὅλους περί τῆς εἰλικρινείας τῶν δηλώσεων καί προθέσεών μας αὐτῶν καί ὅτι ἡ οἰκουμενικότης τῆς ἀποστολῆς μας δέν ἐμποδίζει τήν πλήρη καί ἀποτελεσματικήν ἀγάπην μας πρός τε τούς κατά σάρκα οἰκείους καί πρός τούς κατά πνεῦμα τοιούτους. Ἡ ἀγάπη, ἡ ὁποία «πάντα στέγει», εἶναι ἄπειρος καί μεριζομένη ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ἄπειρος καί ἑπομένως ἕκαστος ἀποδέκτης τῆς ἀγάπης αὐτῆς δέν στερεῖται τῆς πληρότητος αὐτῆς ἐκ τοῦ ὅτι ὑπάρχουν καί ἄλλοι ἀποδέκται της. Μόνον ἡ ἐγωϊστική καί κατακτητική αἴσθησις, ἡ ὁποία ἐνίοτε τιτλοφορεῖται ἀνακριβῶς ὡς ἀγάπη, ἀξιοῖ τήν ἀπόλυτον προσήλωσιν τοῦ αἰσθήματος αὐτοῦ πρός ἕνα καί μοναδικόν ἀποδέκτην. Ἀλλά τό αἴσθημα αὐτό δέν εἶναι πλέον ἀγάπη, καί μάλιστα χριστιανική.

Καί πάλιν σᾶς εὐχαριστοῦμεν ἀπό βάθους καρδίας διά τάς εὐχάς σας καί τήν πνευματικήν συμπαράστασίν σας. Εἶναι δύναμις ἡ ἀγάπη παρ᾽ ὅλον ὅτι ὁ θυσιαστικός καί μάλιστα σταυρώσιμος χαρακτήρ αὐτῆς ὁδηγεῖ τινας εἰς τήν πεπλανημένην ἀντίληψιν ὅτι εἶναι ἀδυναμία. Εἶναι γνωστός ὁ σκανδαλισμός τοῦ κόσμου ἀπό τό σταυρικόν πάθος τοῦ Θεανθρώπου καί ἡ ἄρνησις πολλῶν νά ἀποδεχθοῦν τήν κρυπτομένην δύναμιν ὑπό τό φαινόμενον τῆς ὑψίστης ἀδυναμίας Θεανθρώπου προσηλωμένου εἰς σταυρόν διά τῆς μείζονος θεωρουμένης ἀνθρωπίνης ἰσχύος τῶν σταυρωτῶν. Ἡ φαινομένη ἀντινομία τοῦ σώζοντος διά τῆς ἑαυτοῦ θυσίας ἐξακολουθεῖ νά προκαλῇ προβληματισμόν εἰς πολλούς τῶν συγχρόνων δύο χιλιάδες σχεδόν ἔτη μετά τήν ἐκθαμβωτικήν ταπείνωσιν τοῦ κυρίου τῶν κυριευόντων. Καί ἀσφαλῶς παρόμοιον προβληματισμόν προκαλεῖ καί ἡ ἑκούσιος θυσία τῶν ἐπεχόντων τόπον καί τύπον Αὐτοῦ, ὁσάκις καθ᾽ ὑπέρβασιν τῶν κοσμικῶν ἀντιλήψεων ἀναδέχονται οὗτοι τήν ἑκουσίαν ταπεινωτικήν σταύρωσιν αὐτῶν ὑπέρ τοῦ κόσμου. Ἀλλ᾽ οἱ γνωρίζοντες δέν σείουν τάς κεφαλάς ὡς οἱ παραπορευόμενοι τόν κρανίου τόπον, ἀλλά δοξάζουν τόν Χριστόν, τόν ζῶντα μεθ᾽ ἡμῶν καί ἐμπνέοντα ἀκόμη καί σήμερον, εἰς ἐποχήν ἐξόχως ἀτομιστικήν, πράξεις θυσίας τοῦ δυσχερέστερον θυσιαζομένου στοιχείου τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος.

Ταῦτα σήμερον πρός τήν ἀγάπην σας ἀπό τοῦ Ἱεροῦ τούτου Κέντρου, τῆς Κορυφῆς τῆς ζώσης ἱστορίας τοῦ Γένους τῶν Ρωμηῶν.

Ταῦτα ἀπό τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία στέκεται ὀρθή καί ἀνίκητη ἀπό τοῦ χρόνου τήν φθοράν, εἰς δόξαν Θεοῦ.

Εἴθε ὁ Κύριος νά ἀξιώσῃ πάντας ἡμᾶς τῆς κατανοήσεως τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ καί τῆς ἐξ αὐτοῦ ἀπορρεούσης μυστικῆς καί ἁγιαστικῆς δυνάμεως. Εἶναι τό μυστήριον τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀληθείας, τό ὁποῖον ἐνσωματοῦται καί προσωποποιεῖται εἰς τό πρόσωπον τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Γένοιτο.