[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Λόγος τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου κατά τήν ἐναρκτήριον λατρευτικήν τελετήν τῆς Γ΄ Εὐρωπαϊκῆς Οἰκουμενικῆς Συνελεύσεως ἐν Σιμπίου Ρουμανίας(05/09/2007).

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

“Φῶς  Χριστοῦ φαίνει πᾶσι!
Ἐλπίς δι᾽ ἀνανέωσιν καί ἑνότητα εἰς τήν Εὐρώπην”

Δοξάζομεν τόν Πανάγαθον καί Τριαδικόν Θεόν, ὁ ὁποῖος κατηξίωσεν ἡμᾶς ἐξ  Ἀνατολῶν καί Δυσμῶν, ἀπό Βορρᾶν καί Νότον τῆς ἱστορικῆς ἡμῶν Ἡπείρου, τῆς Εὐρώπης, ὅπως συνέλθωμεν διά τρίτην φοράν ἅπασαι αἱ Χριστιανικαί Ἐκκλησίαι τῆς Εὐρώπης, ἵνα «ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ»  δοξάσωμεν τό ἅγιον Ὄνομα Αὐτοῦ, καί δώσωμεν κοινήν Χριστιανικήν μαρτυρίαν.

Δοξολογοῦμεν τόν Πανάγαθον Θεόν, διότι, διά τοῦ Φωτός τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὡδήγησεν τά διαβήματα καί τά βήματα πάντων ἡμῶν κατά τό χρονικόν διάστημα τῆς τελευταίας τριακονταετίας καί ἀνεπτύξαμεν μίαν ἀξιόλογον οἰκουμενικήν δραστηριότητα καί ἐντατικήν συνεργασίαν ὅλων τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν, μέ ἐλπιδοφόρους προγνώσεις διά τήν δημιουργίαν καί ἀνάπτυξιν μιᾶς νέας Εὐρώπης. Ἀκριβῶς κατά τήν εὔσημον ταύτην στιγμήν ἀναμιμνησκόμεθα καί τῶν Χριστιανικῶν θεμελίων τῆς Εὐρώπης καί τῆς φωνῆς τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος, τό ὁποῖον ἐκηρύχθη ἀπό  Ἀνατολῶν μέχρι Δυσμῶν καί ἔδωσεν τάς βάσεις διά τόν Εὐρωπαϊκόν πολιτισμόν καί τήν εὐρωπαϊκήν ταυτότητα μέχρι καί σήμερον, ἀσχέτως ἐάν ὡρισμένοι ἀγνοοῦν τήν πραγματικότητα αὐτήν ἤ συνεχίζουν καί θέλουν νά ἀγνοοῦν αὐτήν. 

Καί σήμερον, εὑρισκόμεθα εἰς τήν ὡραίαν αὐτήν καί ἱστορικήν πόλιν τοῦ Σιμπίου, ἀντιπρόσωποι καί μέλη πασῶν τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Εὐρώπης, εἰς τήν πόλιν ταύτην, ἡ ὁποία ἔχει καί τό προνόμιον νά εἶναι συγχρόνως μία ἐκ τῶν πολιτιστικῶν πρωτευουσῶν τῆς Εὐρώπης διά τό ἔτος 2007.

Τήν χαράν ἡμῶν τήν στιγμήν ταύτην ἐπισκιάζει ἡ πρόσφατος εἰς Κύριον ἐκδημία τοῦν λίαν ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ ἡμῶν γεραροῦ Πατριάρχου Ρουμανίας κυροῦ Θεοκτίστου, ὅστις παρακολουθεῖ καί ἐπευλογεῖ ἄνωθεν τήν εὐλογημένην ταύτην Συνάντησιν. Εὐχόμεθα ἐκ βαθέων καρδίας, ὅπως ὁ Δημήτωρ Κύριος τάξῃ τήν ψυχήν αὐτοῦ ἔνθα οἱ δίκαιοι ἀναπαύονται.

Ἤλθομεν ἐνταῦθα κατά προσκυνηματικῷ τῷ τρόπῳ ἀπό σταθμοῦ εἰς σταθμόν. Καί πρῶτον μέν ἐκκινήσαντες ἀπό τῆς πρώτης Εὐρωπαϊκῆς Οἰκουμενικῆς Συνελεύσεως εἰς τήν Βασιλείαν τῆς Ἑλβετίας, τό 1989, πορευθέντες ἐν συνεχείᾳ εἰς τό Γκράτς τῆς Αὐστρίας, τό 1997, διά τήν Δευτέραν Εὐρωπαϊκήν Οἰκουμενικήν Συνέλευσιν καί ἀφίχθημεν ἐνταῦθα νῦν διά τήν τρίτην Εὐρωπαϊκήν Οἰκουμενικήν Συνέλευσιν, μέσῳ Ῥώμης καί Βυττεμβέργης. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ φωτίζων πάντα τά ἔθνη, ὡς φῶς ἐθνῶν (Ἠσ. 49,6 καί Πράξ. 13, 47), καί τοῦ κόσμου καθόλου, ὡδήγησεν καί τήν φοράν αὐτήν τά βήματα ὅλων ἡμῶν εἰς τήν εὐλογημένην ταύτην Συνάντησιν, διότι πράγματι Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι, ὡς διαλαλῶμεν καί εἰς τήν λειτουργικήν ἡμῶν ζωήν κατά τήν διάρκειαν τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, προετοιμαζόμενοι ὅπως ἑορτάσωμεν καί πανηγυρίσωμεν τό μέγα καί θαυμάσιον γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. 

Χαιρετίζομεν καί εὐλογοῦμεν τήν προσκυνηματικήν ταύτην συμπόρευσιν τοῦ εὐρωπαϊκοῦ Χριστιανισμοῦ, τήν καθοδηγουμένην ὑπό τοῦ φωτός τοῦ Χριστοῦ, τρόπον τινά ἀπό φάρου εἰς φάρον, διά τῆς ὁποίας συνειδητοποιοῦμεν τήν σταυρικήν πορείαν αὐτοῦ διά μέσου τῶν αἰώνων καί μάλιστα, ἀφ΄ ἑνός μέν τόν κατακερματισμόν τῆς Χριστιανοσύνης εἰς πλειάδας Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν, ἀλλά καί ἀφ΄ ἑτέρου τήν αὔξησιν τοῦ πόθου καί ἔτι περισσότερον τῆς ἀναγκαιότητος τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς Χριστιανικῆς κοινωνίας καί ἑνότητος.

Καί εἶναι εὐχῆς ἔργον καί καρπός τοῦ φωτός τοῦ Χριστοῦ καί τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τό γεγονός, ὅτι ἡ οἰκουμενική συνεργασία τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν δέν τυγχάνει κάτι τό ἀπολύτως νέον. Ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν Ἐκκλησία, πρωτοσταντοῦντος τοῦ Οἰκουμενικοῦ ἡμῶν Πατριαρχείου, ἤδη, ἀπό ἑκατόν καί πλέον ἐτῶν, καλεῖ τόσον τάς ἀδελφάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, ὅσον καί τάς λοιπάς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ὅπου γῆς, ὅπως συνεργασθῶμεν διά τήν πλήρη ἀποκατάστασιν τῆς Χριστιανικῆς κοινωνίας καί ἑνότητος, ἀλλά καί διά τήν στήριξιν τοῦ χειμαζομένου ἀνθρώπου. Καί εἰς τήν κίνησιν ταύτην τά συγκεκριμένα ταῦτα προβλήματα δέν εἶναι ἄγνωστα. Κατ’ ἐπανάληψιν ἔχουν τεθῆ ἐπί τάπητος καί εἰς τάς ἤδη πραγματοποιηθεῖσας οἰκουμενικάς συναντήσεις ἐπί πανευρωπαϊκοῦ ἐπιπέδου, εἰς τάς ὁποίας, τῇ ἐπενεργείᾳ τοῦ φωτός τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ φωτισμοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔχουν ληφθῆ καί αἱ δέουσαι ἀποφάσεις καί ἔχουν ἐξαχθῆ καί τά σχετικά λίαν χρήσιμα συμπεράσματα, συνοψισθέντα ἐπιτυχῶς μεταξύ ἄλλων καί εἰς τήν Charta Oecumenica, τήν δημοσιοποιηθεῖσαν τόν Ἀπρίλιον τοῦ 2001 ἐν Στρασβούργῳ τῆς Γαλλίας. Εἰς ταύτην ἔχουν δεσμευθῆ αἱ Ἐκκλησίαι τῆς Εὐρώπης διά συγκεκριμένας πράξεις καί δραστηριότητας, εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῆς Χριστιανικῆς ἑνότητος ἐπί τῶν θεμελίων τῆς αὐτῆς πίστεως ἐν ἀγάπῃ, καθ’ ὁδόν πρός τήν Μίαν, Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, ὡς διατυπώνεται εἰς τό διαχρονικόν Σύμβολον τῆς Πίστεως, τῆς Δευτέρας Οἰκουμενικῆς ἐν Νικαίᾳ-Κωνσταντινουπόλει Συνόδου (381), πρός στήριξιν καί προστασίαν τῆς ἀξιοπρεπείας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, τῆς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ καί τῆς καταλλαγῆς μεταξύ τῶν λαῶν καί τῶν πολιτισμῶν τῆς εὐρωπαϊκῆς Ἡπείρου.

Βεβαίως γνωρίζομεν, ὅτι ἡ Charta Oecumenica δέν ἀποτελεῖ Καταστατικόν  Χάρτην μιᾶς ὑπερ-ἐκκλησίας, οὔτε θεωροῦμεν τήν Χάρταν αὐτήν ὡς ἀλάθητον κείμενον. Πλήν ὅμως αὕτη, παρά τάς τυχόν ἐλλείψεις αὐτῆς, δέν παύει νά εἶναι τό ἀποτέλεσμα μιᾶς ἐντατικῆς καί ὑπευθύνου διεκκλησιαστιακῆς συνεργασίας καί δεῖγμα τῆς ἱσχυρᾶς θελήσεως πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Εὐρώπης πρός συνέχισιν καί αὔξησιν καί ἐνίσχυσιν τῆς συνεργασίας αὐτῶν διά τό νέον καθόλου εὐρωπαϊκόν γίγνεσθαι. Ἡ Charta Oecumenica ἀποτελεῖ καρπόν κυρίως τῆς Δευτέρας Εὐρωπαϊκῆς Οἰκουμενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Γκράτς, καί συνδετικόν κρίκον μεταξύ αὐτῆς καί τῆς Τρίτης καί θεμελιῶδες κείμενον διά τήν προώθησιν τῆς συνεργασίας τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Εὐρώπης.

Διά τούς λόγους τούτους δέν εἶναι τυχαῖον τό γεγονός, ὅτι καί διά τήν Τρίτην ταύτην Εὐρωπαϊκήν Οἰκουμενικήν Συνέλευσιν,  ἐτέθη τό κείμενον τῆς Charta Oecumenica, ὡς βάσις διά τόν καθορισμόν τῆς πρός ἐξέτασιν θεματολογίας : Τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ καί ἡ Ἐκκλησία, Τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ καί ἡ Εὐρώπη, καί Τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ καί ὁ Κόσμος.

Καλῶς ἄρχεται ἡ ἐπεξεργασία τῶν θεμάτων ἀπό τό βασικόν θέμα τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν, πρωταρχικοῦ καί ἀναντικαταστάτου θέματος τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως. Καί ἀπό τῆς θέσεως αὐτῆς ἐπαναλαμβάνομεν καί τονίζομεν, ὅτι ἡ καθόλου Ὀρθοδοξία καί ἡμεῖς προσωπικῶς, παραμένομεν σταθεροί καί ἀμετακίνητοι, εἰς τήν πεποίθησιν ἡμῶν, ὅτι εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά πράξωμεν τά πάντα διά νά προωθηθῇ τό ἱερόν ἔργον τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς πλήρους ἐκκλησιαστικῆς καί μυστηριακῆς κοινωνίας μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν ἐπί τῇ βάσει τῆς αὐτῆς πίστεως ἐν ἀγάπῃ καί ἀλληλοσεβασμῷ τῶν ἐπί μέρους ἰδιαιτέρων ἐκφράσεων βιώσεως τῆς αὐτῆς Ἀποστολικῆς πίστεως.

Ἀναμένομεν δέ καί ἐλπίζομεν, ὅτι καί ἐκ τῆς παρούσης Τρίτης Εὐρωπαϊκῆς Συνελεύσεως θά προκύψουν συγκεκριμένα θετικά βήματα καί ἀποτελέσματα πρός τόν σκοπόν αὐτόν καί ὅτι θά δυνηθοῦν αἱ Ἐκκλησίαι ἀπό κοινοῦ, φωτιζόμεναι ὑπό τοῦ φωτός τοῦ Χριστοῦ καί ἀναγνωρίζουσαι τό φῶς τοῦτο, νά συμφωνήσωμεν ὡς πρός τόν χαρακτῆρα καί τήν μορφήν τῆς ἐπιδιωκομένης Χριστιανικῆς ἑνότητος, ἐφ΄ ὅσον γνωρίζομεν, ὅτι ἕν ἐκ τῶν ὑπαρχόντων πρώτων ἐμποδίων τυγχάνει ἡ διαφορετική ἄποψις μεταξύ τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν, ὅσον ἀφορᾷ εἰς τόν σκοπόν καί τό τέλος τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως.

Δι’ ἡμᾶς ἅπαντας παραμένει ἡ τελευταία προσευχή τοῦ Κυρίου, ὡς διέσωσεν ταύτην ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, εἰς τό 17ον κεφάλαιον τοῦ Εὐαγγελίου αὐτοῦ, τό κριτήριον καί τό τέλος, συνάμα δέ καί ἡ μορφή τῆς ποθουμένης καί ἐπιδιωκομένης Χριστιανικῆς ἑνότητος: «Οὐ περί τούτων δέ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλά καί περί τῶν πιστευσόντων διά τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ ἵνα πάντες ἕν ὧσι, καθώς σύ Πάτερ, ἐν ἐμοί καγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἕν ὧσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ μέ ἀπέστειλας» (Ἰωάν. 17, 20-21). Τό καθώς ὑποδεικνύει ἐνταῦθα τό πρότυπον διά τήν ἀποκατάστασιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας καί ἑνότητος. Καί τοῦτο εἶναι ἡ ζωή καί ὁ τρόπος ὑπάρξεως τῶν τριῶν Θείων Προσώπων ἐν τῷ Τριαδικῷ Θεῷ. Τήν διαθήκην ταύτην τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁφείλομεν ὅπως ἐκτελέσωμεν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ. Διά προσευχῆς ἐδόθη ἡ ἐντολή εἰς ἡμᾶς, διά προσευχῆς καί ἔργων καί ἐν πνευματικῇ περισυλλογῇ, ὁφείλομεν καί ἡμεῖς νά προχωρήσωμεν ἐπί τό ἔργον, ἵνα δώσωμεν ἀπό κοινοῦ μαρτυρίαν πίστεως καί ἐμπράκτου διακονίας. Ἐπιδιώκομεν, ὅθεν, τήν πραγματοποίησιν, τῆς πλήρους κοινωνίας τῶν Ἐκκλησιῶν, μετά πασῶν τῶν παρεπομένων αὐτῇ συνεπειῶν, καί οὐχί τά ἴδια συμφέροντα ἤ τήν αὔξησιν τῆς ἰδίας ἡμῶν δυνάμεως καί ἐπιρροῆς, ἤ τόν ὑπερτονισμόν ἀποκλειστικότητος καί ἐκκλησιαστικῆς μοναδικότητας.

Διά τούς λόγους τούτους, ἀκριβῶς, προωθοῦμεν καί στηρίζομεν ἀνεπιφυλάκτως κάθε οἰκουμενικόν θεολογικόν διάλογον, ἐπί ἴσοις ὅροις, ὡς ἀπολύτως ἀναγκαῖον, ἀκόμη καί εἰς τάς πλέον κρισίμους στιγμάς τῶν σχέσεων ἡμῶν, δεδομένου ὅτι ἄνευ τοῦ διαλόγου εἶναι ἀδύνατος ἡ ἐπιτυχία τοῦ ἐπιδιωκομένου τελικοῦ σκοποῦ τῆς Χριστιανικῆς καταλλαγῆς, κοινωνίας καί ἑνότητος.

Μόνον διά τοῦ εἰλικρινοῦς καί ἀντικειμενικοῦ διαλόγου θά δυνηθῶμεν συγχρόνως, ὅπως συμβάλωμεν καίρια εἰς τήν ἑδραίωσιν τῆς καταλλαγῆς καί κοινωνίας καί μεταξύ τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης, στηρίζοντες καί προωθοῦντες τήν δημιουργίαν μιᾶς νέας Εὐρώπης, εἰς τήν ὁποίαν θά κυριαρχοῦν αἱ Χριστιανικαί ἀρχαί καί ἀξίαι βάσει τῆς πνευματικῆς κληρονομίας τοῦ Χριστιανισμοῦ,διά νά δυνηθῶμεν μετά ταῦτα νά ὁμολογῶμεν καί νά διακηρύσσωμεν, ὅτι ὅντως Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι! Ὁ ἴδιος δέ ὁ Ἰησοῦς Χριστός μᾶς διαβεβαιώνει «...Ἐγώ εἰμί τό φῶς τοῦ κόσμου, ὁ ἀκολουθῶν ἐμοί οὐ μή περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ ἀλλ’ ἕξει τό φῶς τῆς ζωῆς. « (Ἰωάν. 8,12).

Ὡς ἐκ τούτου, αἱ βάσεις διά μίαν νέαν Εὐρώπην, δέν εἶναι δυνατόν νά περιορίζωνται μόνον εἰς οἰκονομικάς, πολιτικάς, ἤ μόνον πολιτιστικάς καί ἐθνικάς διαστάσεις. Διά τόν λόγον αὐτόν  στηρίζομεν καί συμβάλλομεν, κατά δύναμιν καί ἐν πλήρει Χριστιανικῇ πεποιθήσει, διά τήν δημιουργίαν μιᾶς ἀνθρωπίνης καί κοινωνικῆς Εὐρώπης, φωτιζομένης ὑπό τοῦ αἰωνίου καί ἀσβέστου φωτός τοῦ Χριστοῦ, καί ἐν τῇ ὁποίᾳ, κατά συνέπειαν,  θά κυριαρχοῦν τά ἀνθρώπινα δικαιώματα καί αἱ βασικαί ἀξίαι τῆς εἰρήνης, τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἀνεκτικότητος, τῆς συμμετοχῆς, καί τῆς ἀλληλοστηρίξεως. Ὡσαύτως τονίζομεν καί ἡμεῖς κατηγορηματικῶς τόν σεβασμόν πρός τήν ζωήν, τήν μεγίστην ἀξίαν τοῦ γάμου καί τῆς οἰκογενείας, τήν στήριξιν καί βοήθειαν τῶν ἐνδεῶν, τήν συγγνώμην καί τό ἔλεος. (Προβλ.  Charta Oecumenica, § 7). Ἐάν δέν πεισθοῦν οἱ ἄνθρωποι, δι’ ἔργων, ὅτι ἡ ἀξιοπρέπεια καί τά συγκεκριμένα ἀνθρώπινα προβλήματα αὐτῶν δέον ὅπως εὑρίσκωνται εἰς τό ἐπίκεντρον τοῦ ἐνδιαφέροντος τῶν ὑπευθύνων, δέν πρόκειται νά ὑπάρξῃ ἐμπιστοσύνη καί οὔτε οὐσιαστική πρόοδος εἰς τήν νέαν Εὐρώπην.

Παραμένομεν ἀμετακίνητοι εἰς τάς Χριστιανικάς ταύτας ἀρχάς καί ἀξίας, διότι, ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν ἡμῶν τήν ἐν πολλοῖς δυσάρεστον σύγχρονον πραγματικότητα, ἐν τῇ ὁποίᾳ ἐπικρατεῖ σύγχυσις ἀξιῶν καί κυριαρχεῖ ὁ ἀγών μεταξύ φωτός καί σκότους, ἀγωνιῶμεν διά τόν ἄνθρωπον, τόν κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ δημιουργηθέντα, ἀγωνιῶμεν διά τήν ἀξιοπρέπειαν καί τήν ταυτότητα αὐτοῦ, τήν καθημερινῶς καταπατουμένην καί ἀγνοουμένην, ἀγωνιῶμεν διά τήν οἰκογένειαν καί τήν ἀναντικατάστατον αὐτῆς σημασίαν, ἀγωνιῶμεν διά τόν ἐργαζόμενον ἄνθρωπον, τόν χρησιμοποιούμενον ἁπλῶς καί μόνον ὡς καταναλωτικόν καί παραγωγικόν ὄργανον, ἀγωνιῶμεν διά τήν Δημιουργίαν τοῦ Θεοῦ, τήν συνεχῶς καί ἀσυστόλως ἐκμεταλλευομένην καί ἤδη συστενάζουσαν πλήν ὅμως καί  ἐπαπειλοῦσαν τόν πλανήτην μας καί ἀναμένουσαν τήν ἀπολύτρωσιν καί προστασίαν αὐτῆς (Ρωμ. 8).  Ἀγωνιῶμεν διά τάς στοιχειώδεις κλιματικάς καί λοιπάς συνθήκας, ἀγωνιῶμεν, ἐν τῇ κυριολεξίᾳ τῆς λέξεως, διά τόν ἀέρα καί τό ὀξυγόνον, τό ὁποῖον ἀναπνέει ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ἀλλά καί τό ὁποῖον θά ἀναζητοῦν, φοβούμεθα ματαίως, καί αἱ ἐπερχόμεναι γενεαί. Ἀγωνιῶμεν διά τήν ἁπλήν καί μόνον ἐπιβίωσιν τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν Ἥπειρον ταύτην καί τόν πλανήτην μας.

Τί πρέπει νά συμβῇ πλέον τῶν ἤδη συμβάντων, διά νά ἀντιληφθῶμεν καί συνειδητοποιήσωμεν τήν δραματικήν κατάστασιν διαβιώσεως τοῦ ἀνθρώπου εἰς τόν πλανήτην καί τήν γηραιάν Ἥπειρον τῆς Εὐρώπης; Τί πρέπει νά συμβῇ πλέον τῶν ἤδη συμβάντων διά νά ἀνεωχθῶσιν οἱ ὀφθαλμοί μας καί ἴδωμεν τό φῶς τοῦ Χριστοῦ καί ἀκολουθήσωμεν Αὐτόν, ἵνα μή περιπατήσωμεν συνεχῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ καί τῇ πλάνῃ; Δέν ἔχομεν πλέον χρόνον ἀναμονῆς καί ἀναβολῆς. Ἄλλως πώς ἐθελοτυφλοῦμεν ἀνευθύνως, πλήν ὅμως καί ἐπικινδύνως.  Καί ἡ εὐθύνη ἡμῶν αὐξάνει συνεχῶς.

Ἐκεῖνο, τό ὁποῖον ἐπιβάλλεται ἄμεσα εἶναι ἡ μετάνοια καί ἡ ἐκ τῆς μετανοίας ἀλλαγή τρόπου ζωῆς. Τό καθοδηγοῦν φῶς τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει. Οἱ ὀφθαλμοί μας ἐσκοτίσθησαν καί ἀδυνατοῦν νά τό ἀντιληφθοῦν καί νά τό ἀκολουθήσουν, διότι ἐσυνήθισαν πλέον εἰς τήν κυριαρχίαν τοῦ σκότους καί τῆς συγχύσεως. Ὁ ἔχων ὀφθαλμούς ὁρᾶν, ὁράτω. Καί ἐπαναλαμβάνεται μέχρι τῆς σήμερον ἡ κρίσις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητάς του : «...ἔτι πεπωρωμένην ἔχετε τήν καρδίαν ὑμῶν; ὀφθαλμούς ἔχοντες οὐ βλέπετε, καί ὦτα ἔχοντες οὐκ ἀκούετε; ....καί ἔλεγεν αὐτοῖς οὔπω συνίετε;» (Μάρκ.8,18-21). Δέν εἶναι, λοιπόν, νέον, ὅτι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θεωροῦνται ἰδικοί Του ἐγκατέλειψαν Αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶναι τό Φῶς, ἀκατανοήτως, ὡς ἀναφέρει καί ὁ Εὐαγελιστής Ἰωάννης: »Ἦν τό φῶς τό ἀληθινόν, ὅ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον, ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον. Ἐν τῷ κόσμῳ ἦν, καί ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καί ὁ κόσμος αὐτόν οὐκ ἔγνω. Εἰς τά ἴδια ἦλθε καί οἱ ἴδιοι αὐτόν οὐ περέλαβον.» (Ἰωάν. 1,9-11). 

Ἐν μέσῳ, λοιπόν τῆς καταστάσεως αὐτῆς, ὅπως καί παλαιότερον, ἐπαναλαμβάνωμεν καί σήμερον, ἐνώπιον πάντων ὑμῶν, ὅτι θά συνεχίσωμεν ἀμειώτως νά θέτωμεν ἡμᾶς αὐτούς καί τό Οἰκουμενικόν ἡμῶν Πατριαρχεῖον - ὡς θέλομεν νά πιστεύωμεν ἀπό κοινοῦ μετά πασῶν τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Εὐρώπης - εἰς τήν ὑπηρεσίαν καί διακονίαν τοῦ σήμερον ποικιλομόρφως πάσχοντος ἀνθρώπου καί τῆς συστεναζούσης Δημιουργίας τοῦ Θεοῦ, οὐδεμίαν ἄλλην ἔχοντες ἐναλλακτικήν ἀντιμετώπισιν τῶν προβλημάτων τούτων καί ὅτι εἴμεθα ἀπολύτως διατεθειμένοι, ὅπως συμβάλωμεν καί συνεργασθῶμεν εἰς οἱονδήτινα ἐποικοδομητικόν καί εἰλικρινῆ διάλογον.

Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ ἐπευλογοῦμεν καί στηρίζομεν τήν πρότασιν τῶν Ὀρθοδόξων ἐκπροσώπων εἰς τήν ἐν ὄψει τῆς παρούσης Συνελεύσεως ἐν Ρόδῳ συνελθούσης Προπαρασκευαστικῆς Διορθοδόξου Συναντήσεως τοῦ παρελθόντος Ἰουνίου, ὅπως ὡς ἁπτήν ἔνδειξιν «μικροῦ ἀντιδώρου» τῆς ἀνησυχίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀλλά καί πάντων τῶν Χριστιανῶν ἐν Εὐρώπῃ, λόγῳ τῆς καταστροφικῆς καί ἀλλαζονικῆς συμπεριφορᾶς μας ἔναντι τῆς φύσεως καί τοῦ περιβάλλοντος, ἡ προσεχής Παρασκευή τῆς 7ης Σεπτεμβρίου, ἀποτελέσῃ ἡμέραν προαιρετικῆς νηστείας διά πάντας ἡμᾶς. 

Τήν στιγμήν ταύτην, καί ἐν πλήρει συνειδήσει τῆς συντονιστικῆς ἡμῶν διακονίας ἐν τῷ συνόλῳ σώματι τῆς κοινωνίας τῶν καθ’ ἡμᾶς Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν ἡμῶν, καλοῦμεν καί πάλιν πάσας τάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, ὅπως ἀναλάβωμεν τάς εὐθύνας τῶν καιρῶν καί συνεργαζόμεναι, τόσον ἐντός τῆς Ὀρθοδοξίας ὅσον καί ἐκτός αὐτῆς μεθ’ ἁπασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν τῶν φερουσῶν τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἰδιαιτέρως δέ μετά πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν ἐν Εὐρώπῃ, συμβάλλωμεν διά τήν ἐπούλωσιν τῶν πληγῶν τοῦ πάσχοντος συγχρόνου ἀνθρώπου. Ἄνευ τοῦ διαλόγου τούτου καί τῆς ἀναγκαίας στενῆς συνεργασίας Διορθοδόξως καί Διαχριστιανικῶς, καθώς ἐπίσης καί μεθ’ ἁπάντων τῶν ὑπευθύνων παραγόντων καί ἁπασῶν τῶν ἁρμοδίων δυνάμεων καί Ἀρχῶν, θρησκευτικῶν, πολιτικῶν, οἰκονομικῶν, πολιτισμικῶν κ.ἄ. παραμένουν αἱ μεμονωμέναι ἐνέργειαι ἐκ τῶν προτέρων καταδικασμέναι εἰς ἀποτυχίαν.

Ὁμολογοῦμεν, διακηρύσσομεν καί πράττομεν τοῦτο διότι εἴμεθα ἀπολύτως πεπεισμένοι, ὅτι ἡ ἀγωνία ἡμῶν αὕτη εἶναι καί ἀγωνία ὅλων τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί ἀγωνία ὅλων τῶν λογικῶν ὑπευθύνων, ἁρμοδίων εἰς τάς ποικίλας καί πολλαπλᾶς διοικητικάς ὑπηρεσίας τοπικοῦ, ἐθνικοῦ, ὑπερεθνικοῦ καί πανευρωπαϊκοῦ ἐπιπέδου.

Ἐπί τούτοις, γνωρίζομεν καί διαπιστοῦμεν, ὅτι αἱ βασικαί ἀρχαί καί ἀξίαι καί τῶν ἄλλων μονοθεϊστικῶν Θρησκειῶν ὄχι μόνον ἐπιτρέπουν, ἀλλά καί ἐπιβάλλουν τόν ἀλλησεβασμόν τῆς ἀξιοπρεπείας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί κατά συνέπειαν καί τήν εἰρηνικήν συμβίωσιν τῶν λαῶν καί ὅλων τῶν ἀνηκόντων εἰς διαφορετικάς Θρησκείας.  Τά ἀποτελέσματα καί τά πορίσματα ἐκ τῶν πολλαπλῶν διαθρησκειακῶν διαλόγων, πολλοί τῶν ὁποίων ἐπραγματοποιήθησαν κατόπιν ἡμετέρας πρωτοβουλίας καί προσωπικῆς ἡμῶν συμμετοχῆς, βεβαιοῦν πειστικῶς τοῦ λόγου τό ἀληθές. Κάθε ἄλλος ἰσχυρισμός ἤ ἐκμετάλλευσις, ὅτι δῆθεν αἱ Θρησκεῖαι, ἤ ὡρισμέναι ἐξ αὐτῶν, βάσει τοῦ χαρακτῆρος καί τῶν ἀρχῶν αὐτῶν, συμβάλλουν καί προωθοῦν τήν μισαλλοδοξίαν, τόν φανατισμόν, τάς ἐθνικιστικάς ἀκρότητας, τήν βίαν καί τούς πολέμους, δέν ἀνταποκρίνονται πρός τήν πραγματικότητα. Καί ἐνταῦθα ἐπαναλαμβάνομεν τήν βασικήν ἀρχήν ἐκ τῆς Διακηρύξεως τοῦ ὑφ’ ἡμῶν τό 1994 συγκληθέντος Διαθρησκειακοῦ Συνεδρίου τοῦ Βοσπόρου, τήν ὁποίαν συνυπογράφουν μεθ’ ἡμῶν ἀντιπρόσωποι τοῦ Χριστιανισμοῦ, τοῦ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καί τοῦ Ἰσλάμ, εἰς τήν ὁποίαν κατηγορηματικῶς τονίζεται, ὅτι κάθε ἔγκλημα ἐν ὀνόματι τῆς Θρησκείας, ἀποτελεῖ ἔγκλημα κατά τῆς Θρησκείας αὐτῆς καθ’ ἑαυτῆς. Εἴμεθα  ἀπόλυτα βέβαιοι, ὅτι εἰρηνική συνύπαρξις καί συνεργασία μεταξύ τῶν ἀνηκόντων εἰς διαφορετικούς λαούς καί τάς διαφορετικάς Θρησκείας τοῦ Χριστιανισμοῦ, τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καί τοῦ Ἰσλάμ ὄχι μόνον εἶναι δυνατή, ἀλλά καί τῷ Θεῷ τῆς εἰρήνης καί τῆς διακαιοσύνης εὐάρεστος.

Ἐνδείκνυται, ὅθεν, ἐγρήγορσις καί σθανερά ἀντίστασις, ὅπως μή τινες ἐκμεταλλεύωνται τό θρησκευτικόν συναίσθημα καί αἴσθημα τῶν ἀνθρώπων πρός ἴδια ἰδεολογικά, πολιτικά, οἰκονομικά, ἤ ἕτερα τινά συμφέροντα. Ἄνευ καταλλαγῆς, εἰρήνης καί δικαιοσύνης δέν εἶναι δυνατόν, ὅπως κτισθῇ ὁ νέος Εὐρώπαϊκός Οἶκος, ἀλλά καί οὐδεμία ἀνθρώπινη κοινωνία.

Βάσει τῆς πίστεως ἡμῶν, ὀφείλομεν ἐπίσης ὄχι μόνον νά διακηρύττωμεν, ἀλλά καί διά βίου νά μαρτυρῶμεν, ὅτι πάντες εἴμεθα εἰς τόν κόσμον τούτον παρεπήδημοι οὐκ ἔχοντες ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλά τήν μέλλουσαν ἐπιζητοῦντες« (Ἑβρ. 13,14). Κατά συνέπειαν καί ἡ νέα Εὐρώπη παρουσιάζει ἤδη πάσας τάς διαστάσεις ταύτας μιᾶς κοινωνίας ἐν κινήσει τῶν λαῶν ἐκ διαφόρων πολιτισμικῶν κοινωνικῶν καί θρησκευτικῶν προελεύσεων, οἱ ὁποῖοι δέον ὅπως λαμβάνωνται σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν εἰς ὅλας τά πολιτιτικάς καί δομικάς ρυθμίσεις τῆς νέας κοινωνίας μέ βάσιν τόν ἀλληλοσεβασμόν καί τό ὁμότιμον πάντων τῶν λαῶν, καθώς ἐτόνιζον καί οἱ Πατέρες ἡμῶν.

Εἴμεθα ἀπολύτως πεπεισμένοι, ὅτι τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ φαίνει πᾶσι! Ἡ ὁμολογία αὕτη εἶναι μέρος τῆς προετοιμασίας τῆς τελετῆς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐν πολλοῖς αὐτός οὗτος ὁ Χριστός τῆς Ἀναστάσεως, ὁ ὑπερνικήσας τά δεινά καί τά παθήματα, ὁ καταπατήσας διά τοῦ θανάτου τόν θάνατον καί χαρισάμενος τοῖς πᾶσι ζωήν τήν αἰώνιον. Ἕνεκα τούτου ψάλλομεν καί βοῶμεν «νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις, τήν ἔγερσιν Χριστοῦ ἐν ἥ ἐστερέωται».

Ἡ πίστις ἡμῶν αὕτη εἶναι καί ἡ προσδοκία καί ἡ ἐλπίς ὅλων μας, ἡ  πεποίθησις καί τό μέλλον πάντων.