[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Προσλαλιά τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου κατά τήν Ἐξόδιον Ἀκολουθίαν τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Ρουμανίας κυροῦ Θεοκτίστου(03/08/2007).

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Σεβασμιώτατε Μητροπολῖτα Μολδαβίας καί Βουκοβίνης  κ. Δανιήλ, Τοποτηρητά τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας Ρουμανίας,
Προσφιλέστατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Ἐξοχώτατοι,
Πατέρες, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,
Πενθηφόρε λαέ τοῦ Θεοῦ,

Ἡ κοίμησις τοῦ ἀγαπητοῦ ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ Θεοκτίστου, ὑμετέρου δέ πνευματικοῦ πατρός καί Πατριάρχου, ἔφερε τά βήματα ἡμῶν εἰς τήν φίλην χώραν τῆς Ρουμανίας, ἵνα μεταφέρωμεν τήν ὀδύνην καί τήν συμπαράκλησιν τῆς Μητρός Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας πρός τήν ἐν Ρουμανίᾳ Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, τοὐτέστι πρός τούς Μητροπολίτας, Ἀρχιεπισκόπους καί Ἐπισκόπους, Πρεσβυτέρους, Διακόνους, Μοναχούς, Μοναχάς καί τόν χριστεπώνυμον λαόν αὐτῆς. Τοσοῦτον μᾶλλον καθ᾿ ὅσον ἀδιάρρηκτοι σχέσεις ἥνωναν τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν καί ἡμᾶς προσωπικῶς μετά τοῦ ἀποιχομένου Πρωθιεράρχου καί φιλοστόργου πατρός σας, οὐ μήν ἀλλά ἑνώνουν ἡμᾶς καί μετά τῆς ἐν Ρουμανίᾳ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας διά τῶν ἀδιαρρήκτων δεσμῶν τῆς ἐν Χριστῷ πίστεως, ἀγάπης καί ζωῆς ἐν τῷ αὐτῷ Σώματι τοῦ Χριστοῦ.

Εὑρισκόμενοι ἐνώπιον τοῦ θανάτου καταλαμβανόμεθα ἀπό τό θάμβος τοῦ μυστηρίου τούτου, τό ὁποῖον δέν ἠδυνήθησαν νά ἑρμηνεύσουν φιλόσοφοι καί στοχασταί, ποιηταί καί λογοτέχναι, καθότι ὑπερβαίνει τά ὅρια τῆς πεπτωκυίας ἀνθρωπίνης λογικῆς. Ὁμοίως καί μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὁ ὁποῖος, ὁμιλῶν περί τοῦ μυστηρίου τοῦ θανάτου, ἀπορεῖ καί ἐξίσταται: “πῶς ψυχή ἐκ τοῦ σώματος, βιαίως χωρίζεται ἐκ τῆς ἁρμονίας, καί τῆς συμφυ´ϊας ὁ φυσικώτατος δεσμός, θείῳ βουλήματι ἀποτέμνεται”. Διό καί ἀναφωνεῖ: “Ὦ τοῦ θαύματος! Τί τό περί ἡμᾶς τοῦτο γέγονε μυστήριον; Πῶς παρεδόθημεν τῇ φθορᾷ καί συνεζεύχθημεν τῷ θανάτῳ;”.

Θεόκτιστος καί θεόπλαστος ὁ ἄνθρωπος, δέν ἐδημιουργήθη ἵνα ἀποθνήσκῃ, ἀλλ᾿ ἵνα χαίρηται μεθ᾿ ὅλης τῆς δημιουργίας καί δοξάζῃ τόν Τριαδικόν Θεόν ἐν τῷ Παραδείσῳ. Ὅμως, ἡ εὐπερίστατος ἁμαρτία ἐπέφερεν εἰς τόν ἄνθρωπον τόν θάνατον, τοῦ Θεοῦ παραχωροῦντος τοῦτον, “ἵνα μή τό κακόν ἀθάνατον γένηται”. Ἡ δέ τοῦ Χριστοῦ σταύρωσις καί ἀνάστασις ἐπανέφερε τόν ἄνθρωπον εἰς τήν ἀρχαίαν χαράν, τήν ὑπέρβασιν τῶν δερματίνων χιτώνων τῆς φθορᾶς καί τῆς θνητότητος, τήν ὑπέρβασιν τοῦ θανάτου διά τῆς ἀναστάσεως.

Οὕτως, εὑρισκόμενοι πρό τοῦ θανάτου, ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας, τοὐτέστι τοῦ ἀναστημένου σώματος τοῦ Χριστοῦ, βεβαιούμεθα καί διά τήν ὑπέρβασιν τοῦ μυστηρίου τούτου, τό ὁποῖον δέν κατανοεῖται μέν ὑπό τῆς πεπτωκυίας ἀνθρωπίνης λογικῆς, ἀλλ᾿ ὑπερβαίνεται διά τῆς πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Ἡ κληρονόμησις τῆς φθορᾶς καί τῆς θνητότητος, δηλαδή τοῦ θανάτου, ὑπερβαίνεται διά τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἡ ὁποία βιοῦται ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, τῷ σώματι τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ. Ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου εἶναι σαφής: “νυνί δέ Χριστός ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο” (Α´ Κορ. 15, 20). Διό καί τό μυστήριον τοῦ θανάτου βιοῦται ὡς ἐξανάστασις τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μας, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, καί οὕτως οἱ τό πάλαι καλούμενοι νεκροί νῦν τιτλοφοροῦνται κεκοιμημένοι. Ἀληθῶς, ὁ οὑτωσί λεγόμενος θάνατος εἶναι εἷς μέγας ὕπνος, καί ὁ καθημερινός ὕπνος εἶναι βίωσις ἑνός μικροῦ θανάτου.

Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής θά ὁμολογήσῃ: “Τό πέρας τῆς παρούσης ταύτης ζωῆς οὐδέ θάνατον οἶμαι δίκαιον ὀνομάζειν, ἀλλά θανάτου ἀπαλλαγήν καί φθορᾶς χωρισμόν καί δουλείας ἐλευθερίαν καί ταραχῆς παῦλαν καί πολέμων ἀναίρεσιν καί συγχύσεως πάροδον καί σκότους ὑποχώρησιν καί πόνων ἄνεσιν καί βομβήσεως ἀσήμου σιγήν καί βράσματος ἠρεμίαν καί αἰσχύνης συγκάλυμμα καί παθῶν ἀποφυγήν καί ἁμαρτίας ἀφανισμόν, ἵνα συνελών εἴπω, τῶν κακῶν περιγραφή”.

Καί τά νῦν, ἐξόδιον ἀκολουθίαν ἐπιτελοῦμεν τοῦ μακαριστοῦ ἀδελφοῦ ἡμῶν καί πατρός σας Θεοκτίστου Πατριάρχου Ρουμανίας μετά βαθέος ἄλγους διά τόν πρόσκαιρον χωρισμόν καί ἀπορφανισμόν, ἀλλά καί χαρμολύπης διά τήν ἄνοδον αὐτοῦ εἰς τό ὑπερουράνιον Θυσιαστήριον, “ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός”, διά νά ἐνθυμηθῶμεν τόν λόγον τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης: “ἡ ὠδίς τοῦ θανάτου πρός ἕτερον βίον τούς ἀνθρώπους μαιεύηται”.

Ἐνώπιον δέ τοῦ Πατριαρχικοῦ τούτου σκήνους ἀτενίζομεν τήν πρόσφατον ἱστορίαν τῆς Ρουμανικῆς Ἐκκλησίας, τήν πορευθεῖσαν ἐν σταυρῷ καί ἀναστάσει, ἐν μαρτυρίῳ καί χαρᾷ. Ἀληθῶς, ὁ μακαριστός ἡμῶν ἀδελφός Θεόκτιστος ὑπῆρξεν ἡ ἔκφρασις αὐτῆς τῆς σταυροαναστασίμου ζωῆς καί πολιτείας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν Ρουμανίᾳ.

Ὁ μακαριστός ἀδελφός Θεόκτιστος, αἰωνόβιος καί λευκανθείς ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ διακονίᾳ, διῆλθε τήν ζωήν αὐτοῦ, κατά τόν Ἀποστολικόν λόγον, καταλλήλως προσαρμοζόμενον, “ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, ἐν πληγαῖς, ἐν φυλακαῖς, ἐν ἀκαταστασίαις, ἐν κόποις, ἐν ἀγρυπνίαις, ἐν νηστείαις, ἐν ἁγνότητι, ἐν γνώσει, ἐν μακροθυμίᾳ, ἐν χρηστότητι, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ, ἐν λόγῳ ἀληθείας, ἐν δυνάμει Θεοῦ, διά τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καί ἀριστερῶν, διά δόξης καί ἀτιμίας, διά δυσφημίας καί εὐφημίας, ὡς πλάνος καί ἀληθής, ὡς ἀγνοούμενος καί ἐπιγινωσκόμενος, ὡς ἀποθνήσκων καί ἰδού ζῶν, ὡς παιδευόμενος καί μή θανατούμενος” (Πρβλ. Β´ Κορ. 6, 4-9), καί δι᾿ ὅλων αὐτῶν ἐνδιεφέρετο διά τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ καί τήν εὔκλειαν τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ζωή αὐτοῦ ὑπῆρξε πλήρης διακυμάνσεων, πολλοῦ ἀγῶνος καί διαρκῶν θυσιῶν.

Ἐγνωρίσαμεν τόν μακαριστόν ἀδελφόν ὡς Πατριάρχην τῆς ἐν Ρουμανίᾳ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, πεπλησμένον σοφίας, πείρας ἐκκλησιαστικῆς καί ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος, ἀγαπῶντα τήν τάξιν καί τήν εὐπρέπειαν τῆς Ἐκκλησίας καί τηροῦντα τά κεκανονισμένα θέσμια, σεβόμενον τούς αἰωνίους ἐκκλησιαστικούς θεσμούς, τούς ὑπό τῶν Ἁγίων Θεοφόρων Πατέρων καταρτισθέντας καί εὐλογηθέντας, καί τιμῶντα καί σεβόμενον τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ἀγαπῶντα ἡμᾶς προσωπικῶς. Ἐπίσης, ἐγνωρίσαμεν τόν ἀοίδιμον ἀδελφόν πεπλησμένον χαρᾶς καί ἐλπίδος καί ὁμιλοῦντα ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας διά τήν ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου καί τήν εἰς οὐρανούς ἀνάληψιν Αὐτοῦ. Ἔτι δέ, ἐγνωρίσαμεν τοῦτον ὡς ἀγαθόν Πατέρα καί Ποιμένα, διακατεχόμενον ἐξ εἰλικρινοῦς ἀγάπης πρός πάντα τά μέλη τοῦ ποιμνίου του ἀδιακρίτως, καίτοι διῆλθε τήν ζωήν αὐτοῦ διά ταλαιπωριῶν καί πολλαπλῶν ὀδυνῶν. Ἐπί πλέον, ἐγνωρίσαμεν τοῦτον ἐν ἡμέραις χαρᾶς καί εὐφροσύνης καί ἐκφράζοντα πληθωρικῶς τήν πλεονάζουσαν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ἀγάπην.

Διό καί παρακαλοῦμεν τόν Ἅγιον Ἀθάνατον Θεόν, ὅπως ἀναπαύσῃ τήν ψυχήν αὐτοῦ ἐν σκηναῖς δικαίων, μετά τῶν ἀοιδίμων προκατόχων αὐτοῦ Πατριαρχῶν, καί “ὥσπερ ἐπί τῆς γῆς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ Αὐτοῦ λειτουργόν αὐτόν κατέστησεν” οὕτω νά ἀναδείξῃ αὐτόν καί “ἐν τῷ οὐρανίῳ Αὐτοῦ θυσιαστηρίῳ”. Καί ἐπί τούτοις δεόμεθα τοῦ Κυρίου ὅπως καταπέμψῃ τήν Θείαν Χάριν Αὐτοῦ ἐπί τήν λίαν ἀγαπητήν ἡμῖν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἐν Ρουμανίᾳ, ἵνα πορεύηται καί καταρτίζηται “ἐν τῷ αὐτῷ νο´ϊ καί ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ” (Α´ Κορ. 1, 10), συνῳδά ταῖς ἐκκλησιαστικαῖς παραδόσεσι καί τῷ ἐκκλησιαστικῷ φρονήματι.

Τέλος δέ, στρεφόμενοι πρός τόν μακαριστόν πεφιλημένον ἀδελφόν ἡμῶν Θεόκτιστον, ἀπευθύνομεν πρός αὐτόν τήν παράκλησιν, ὡς τό πάλαι ποτέ ὁ προκάτοχος ἡμῶν Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἔπραξε πρός τόν ἀδελφόν αὐτοῦ οὐρανοφάντορα Βασίλειον ἐν τῷ ἐπιταφίῳ αὐτοῦ λόγῳ:

“Σύ δέ ἡμᾶς ἐποπτεύεις ἄνωθεν, ὦ θεία καί ἱερά κεφαλή, καί τόν δεδομένον ἡμῖν παρά Θεοῦ σκόλοπα τῆς σαρκός διά τήν ἡμετέραν παιδαγωγίαν ἤ στήσαις ταῖς σεαυτοῦ πρεσβείαις, ἤ πείσας καρτερῶς φέρειν· καί τόν πάντα βίον ἡμῖν διεξάγοις πρός τό λυσιτελέστατον”.

Αἰωνία ἡ μνήμη σου, ἀείμνηστε καί περιπόθητε καί τετιμημένε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ Θεόκτιστε Πατριάρχα τῆς ἐν Ρουμανίᾳ ἀγαπητῆς ἡμῖν Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.