[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Ἀντιφώνησις τῆς Α.Θ.Παναγιότητος,
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου,
εἰς τήν ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πέργης κ. Εὐαγγέλου
ἀπευθυνθεῖσαν Αὐτῷ προσφώνησιν ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις Αὐτοῦ (11/06/2007).

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Τίμιον Πρεσβυτέριον,
Ἐξοχώτατε κ. Πρέσβυ,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Ὁσιολογιώτατοι ἅγιοι Καθηγούμενοι καί Ὁσιώτατοι μοναχοί καί μοναχαί,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Φῶς ἦν ἀπρόσιτον καί ἀδιάδοχον ὁ Θεός», κατά τόν Ἅγιον προκάτοχον ἡμῶν ἐν τῷ Θρόνῳ Κωνσταντινουπόλεως καί ὑπέρλαμπρον φωστῆρα τῆς Ἐκκλησίας, Γρηγόριον τόν Θεολόγον. «Φῶς οὔτε ἀρξάμενον, οὔτε παυσόμενον, οὔτε μετρούμενον, ἀειλαμπές, τριλαμπές. Καί φῶτα δεύτερα, τοῦ πρώτου Φωτός ἀπαυγάσματα, αἱ περί Αὐτόν δυνάμεις καί τά λειτουργικά πνεύματα». Εἰς δέ τόν κόσμον ἀπέστειλεν ὁ Θεός ὡς φῶτα τούς Ἀποστόλους Του, ὡς τούς σήμερον λαμπρῶς ἑορταζομένους, Βαρθολομαῖον καί Βαρνάβαν, «ἵνα πανταχοῦ δράμῃ τό Εὐαγγέλιον, ἵνα μηδέν ἀλαμπές τῇ τοῦ τρισσοῦ φωτός καί τῆς ἀληθείας ἀφώτιστον, ὥστε καί τοῖς ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου καθημένοις λυθῆναι τήν νύκτα τῆς ἀγνωσίας».

Οὕτω καί ἡμᾶς οἱ τοῦ Κυρίου Ἀπόστολοι καί στύλοι τῆς εἰς Χριστόν πίστεως Βαρθολομαῖος καί Βαρνάβας ἐφωταγώγησαν σήμερον, ἐν τῇ τελεσθείσῃ ἱερᾷ πανηγύρει αὐτῶν, καλέσαντες εἰς δόξαν καί ὕμνον τοῦ ἐν Τριάδι δοξαζομένου Ἁγίου Θεοῦ καί συναγαγόντες ἅπαντας ἡμᾶς ἐπί τό αὐτό ὧδε, διά νά πληρώσουν τάς καρδίας ἡμῶν Πνεύματος Ἁγίου καί θείας εὐφροσύνης. Ἰδόντες δέ καί αὖθις τά πολυπόθητα πρόσωπα ὑμῶν, τιμιωτάτων καί πολυτιμοτάτων ἀδελφῶν καί συνεργατῶν εἰς τήν ἐκπλήρωσιν τοῦ ἔργου καί τῆς ἀποστολῆς τοῦ σεπτοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐκφράζομεν πρός ἅπαντας τήν εἰλικρινῆ καί βαθεῖαν χαράν τῆς ἡμετέρας Μετριότητος διά τήν παρουσίαν σας εἰς τήν ἀγομένην ἑορτήν τῶν ταπεινῶν ὀνομαστηρίων ἡμῶν, ὁμοῦ μέ τάς θερμάς εὐχαριστίας καί τήν συγκίνησιν ἡμῶν διά τάς εὐχάς καί τήν ἐκδηλωθεῖσαν ἀγάπην σας, ἰδιαιτέρως δέ εἰς τόν προλαλήσαντα ἀγαπητόν ἀδελφόν καί συλλειτουργόν Ἱερώτατον Μητροπολίτην ἅγιον Πέργης κύριον Εὐάγγελον διά τούς ἐκ μέρους τῆς σεβασμίας Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου εὐχετηρίους λόγους καί τάς ἑορτίους προσρήσεις τῆς ἀγάπης σας.
Ὁ πανάγαθος Κύριος ἠξίωσε τήν ἡμετέραν Μετριότητα ἵνα ἐπί πλέον τῆς μιᾶς δεκαπενταετίας διακονῶμεν ὡς πρωτεύθυνος τήν Μητέρα Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν καί τό εὐσεβές Γένος μας καί μάλιστα τήν ἐνταῦθα προσφιλῆ Ὁμογένειαν καί τό ἁπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης εὐλογημένον τῆς Μητρός Ἐκκλησίας πλήρωμα καί τήν οἰκουμενικήν ὁλκάδα αὐτῆς, τήν θείαν ταύτην παρεμβολήν τῆς ἡμετέρας κλήσεως.

Ἀκολουθοῦντες τόν προστάτην ἡμῶν Ἀπόστολον, ἐδουλώθημεν ἐκ νεότητος εἰς τήν διακονίαν καί μέριμναν αὐτῆς καί ἐγράψαμεν τῇ Μητρί Ἐκκλησίᾳ ἑκουσίως τάς ὠνάς ἡμῶν αὑτῶν, βουλόμενοι «ἀντ᾿ ἐκείνων ἐλευθερίαν γραφῆναι ἡμῖν», ὡς ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος προσφυῶς γράφει. Ἐδουλώθημεν ἐν Χριστῷ, διά νά ἐλευθερωθῶμεν ἐκ τῆς δουλείας. Ἐγνωρίζομεν ὅτι αὕτη εἶναι ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἡμῶν διά πάντας ἡ μόνη ὁδός πρός τόν ἁγιασμόν καί τήν θέωσιν.

Χάριτι, λοιπόν, Θεοῦ, ἀγωνιζόμεθα νά φανῶμεν ἀντάξιοι τῆς ἀποστολῆς καί τῆς διακονίας ταύτης. Πρώτιστον μέλημα τῆς ἡμετέρας Μετριότητος, ὡς κεφαλῆς τοῦ πανιέρου Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἦτο καί εἶναι ἡ ἑνότης πάντων τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἀλλά καί συγχρόνως ἡ ἑνότης καί ἡ εἰρήνη τοῦ σύμπαντος κόσμου. Διά τήν ἑνότητα ταύτην νυχθημερόν κοπιῶμεν καί ἐργαζόμεθα μετά τῶν ἐκλεκτῶν ἀδελφῶν Ἀρχιερέων, τῶν ἐνταῦθα παροικούντων καί τῶν συγκροτούντων τήν περί ἡμᾶς Ἁγίαν καί Ἱεράν Σύνοδον, ἀλλά καί τῶν εἰς τάς ἐγγύς καί μακράν τῆς Βασιλευούσης ἐπαρχίας τοῦ Θρόνου. Πρός αὐτούς, ἀλλά καί πρός πάντας τούς συγκοπιῶντας κληρικούς καί λαϊκούς, ὡς καί εἰς τούς ἐν τῷ Πατριαρχικῷ Οἴκῳ ὡς μελίσσας ἐργαζομένους, ἐκφράζομεν καί προσωπικῶς τήν εὐγνωμοσύνην καί τήν εὐαρέσκειαν ἡμῶν, ἔχοντες βεβαίαν τήν πεποίθησιν ὅτι Κύριος ὁ Θεός ἀποδώσει ἑκατονταπλασίονα τόν μισθόν τῆς πολυμόχθου διακονίας πάντων.

Διαβεβαιοῦμεν δέ πάντας, ὅτι μόνον ὠφέλεια θά προέλθῃ ἐκ τῆς ἐν Χριστῷ ἑνότητος καί ἀγάπης καί θά δοξάζηται πάντοτε τό πάντιμον καί μεγαλοπρεπές Ὄνομα τοῦ εὐδοκήσαντος Πατρός, τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καί τοῦ συνεργήσαντος Ἁγίου Πνεύματος, ἵνα ἐνεργῆται ἀσφαλῶς τό μυστήριον τοῦ χριστοσφραγίστου λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἀναμένοντος ἐξ ἡμῶν τῶν ποιμένων αὐτοῦ τήν παρηγορίαν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας.

Ὅμως, καίτοι ὑπέρ τῆς ἑνότητος συνεχῶς ἐργαζόμεθα, δέν πρέπει συγχρόνως νά λησμονῶμεν ὅτι ἡ Μήτηρ ἡμῶν Ἐκκλησία εἶναι ἀφ᾿ ἑαυτῆς ἡ ἑνότης, ἡ ἐν Χριστῷ ἑνότης. Ὡς ἐν σώματι Χριστοῦ, πραγματοποιεῖται ἐν αὐτῇ ἀδιαλείπτως ἡ ἕνωσις ἡμῶν ἐν τῷ μυστηρίῳ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, κατ᾿ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν τῆς ὁμοουσίου Τριάδος. Συντελεῖται ἡ ἑνότης αὕτη καθ᾿ ἑκάστην καί ἐν τῇ Θείᾳ Λειτουργίᾳ, ὥσπερ καί σήμερον, «ἐπειδή τῇ θυσίᾳ ταύτῃ τῇ ἱερᾷ πάντες ὁμοῦ ἄγγελοί τε καί ἄνθρωποι ἅγιοι καί ἀγωνιζόμενοι εἰσέτι ἐπί τῆς γῆς ἡνώθησαν τῷ Χριστῷ, καί ἐν Αὐτῷ ἡγιάσθησαν, καί τούτῳ ἡμᾶς ἑνοῦσι», κατά τόν Ἅγιον Συμεών, Ἀρχιεπίσκοπον Θεσσαλονίκης. Καί ἐάν ἡ ἑνότης τοῦ σύμπαντος κόσμου δέν πραγματοποιῆται εἰσέτι, τοῦτο ὀφείλεται ἀποκλειστικῶς καί μόνον εἰς τήν ἀντίστασιν τῶν ἀνθρώπων πρός τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, Ὅστις, ὅμως, ἐπλήρωσε τό πᾶν διά νά ἐπιτευχθῇ ἡ ἑνότης καί ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.

Ἀσφαλῶς καί γνωρίζετε ἄχρι λεπτομερειῶν, ἀδελφοί καί τέκνα ἡγαπημένα, τήν ἀνωφερικήν καί πλήρη ἀκανθῶν ὁδόν τήν ὁποίαν συνεχίζει καρτερικῶς νά βαδίζῃ τό πολύστενον καί πολυπαθές Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί συμπάσχετε μεθ᾿ ἡμῶν εἰς τήν ὁδόν ταύτην, αἴροντες σύν ἡμῖν, ὡς ἄλλοι Κυρηναῖοι, τόν σταυρόν τῆς εἰς Χριστόν ὁμολογίας. Πολλάκις, ἀνθρωπίνως ἐκλείσθησαν δι᾿ ἡμᾶς αἱ θύραι καί ἀπηυθύναμεν παραπονετικῶς μετά τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ πρός τόν οὕτως οἰκονομοῦντα τά περί ἡμᾶς τήν κραυγήν: «ἐξεγέρθητι, ἵνα τί ὑπνοῖς, Κύριε ἕως πότε ἐπιλήσῃ μου ἕως τέλους»; Ἐν ταὐτῷ, ὅμως, βοῶμεν πρός Αὐτόν: «σύ Πατήρ ἡμῶν εἶ· καί πρός σέ βλέπομεν· ἐκτός σοῦ ἄλλον οὐκ οἴδαμεν· τό ὄνομά σου ὀνομάζομεν».
Ἔχομεν, λοιπόν, βεβαίαν καί ἀκλινῆ τήν πεποίθησιν πρός Κύριον, ὅτι ἀκολουθοῦντες τά ἴχνη τῶν ποδῶν Αὐτοῦ ἀναβαίνοντος εἰς τό σταυρωθῆναι, θά ἴδωμεν καί τήν ἰδικήν μας Ἀνάστασιν, τόσον τήν προσωπικήν, ὅσον καί τῆς Μητρός Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας.

Ὅμως εἰς τήν σταυρικήν ταύτην πορείαν καί εἰς τό εὐθυνοφόρον τοῦτο ἔργον δέν εἴμεθα μόνοι. Αἰσθανόμεθα τήν ἐνίσχυσιν καί παρουσίαν ἁπάντων τῶν ἀοιδίμων προκατόχων ἡμῶν ἐν τῷ Θρόνῳ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, «τῶν θεολογίᾳ καί σημείοις λαμψάντων», πλεῖστοι τῶν ὁποίων κατά τό παρελθόν ἔπιον τό αὐτό Κυριακόν ποτήριον τῶν διωγμῶν, τῆς ἐξορίας, τῶν στερήσεων, τῆς Γεθσημανίου ἀγωνίας, ἐνίοτε δέ καί τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου. Αὐτοί, ὅμως, σήμερον εἶναι παρόντες μεθ᾿ ἡμῶν, συμπορευόμενοι καί ἐνισχύοντες ἡμᾶς. Αἰσθανόμεθα τήν παρουσίαν καί ἐνίσχυσιν τοῦ χρυσορρήμονος καί χρυσολόγου Ἰωάννου, τοῦ παγχρύσου αὐτοῦ στόματος τοῦ Παρακλήτου, ἀπό τῆς κοιμήσεως τοῦ ὁποίου ἐφέτος συμπληροῦνται πανηγυρικῶς χίλια ἑξακόσια ἔτη. Αἰσθανόμεθα τάς εὐχάς τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ὅστις τοσαῦτα ἔπαθεν ὑπέρ τῆς ἀληθείας τῆς πίστεως ἡμῶν καί τῆς εὐκλείας τοῦ Θρόνου τούτου. Πάρεστι μεθ᾿ ἡμῶν τό ὑπόδειγμα τῆς ἐν Χριστῷ ταπεινώσεως, ὁ Ἅγιος Νήφων, ὅστις κατέλιπε τήν Πατριαρχίαν καί ἔζη ἐν Μοναστηρίῳ ὡς ἁπλοῦς ἡμιονηγός, ἀλλά τοσοῦτον ἐδόξασεν αὐτόν ὁ Θεός, ὥστε νά ὁρᾶται ὡς στήλη πυρός εἰς οὐρανόν ἀφικνουμένη. Ἑλκύει ἡμᾶς εἰς ἀγάπησιν τοῦ Κυρίου ὁ μαρτυρικός θάνατος Γρηγορίου τοῦ Ε´, ὅστις καρτερικῶς καί εἰρηνικῶς ἔλαβε τόν στέφανον τοῦ μαρτυρίου. Τοιαῦτα παραδείγματα καί πρότυπα ἔχοντες, δέν ἐκλυόμεθα εἰς τήν ὁ δ ό ν ταύτην τῆς θ υ σ ί α ς καί τοῦ μ α ρ τ υ ρ ί ο υ.

Αἰσθανόμεθα ὡσαύτως, ἀδελφοί ἠγαπημένοι καί συνιεράρχαι τίμιοι ἐν Χριστῷ, ἰδιαιτέραν τήν προστασίαν καί σκέπην τῶν Καππαδοκῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν, οἵτινες κατ᾿ ἔτος ὑποδέχονται ἡμᾶς εἰς τά ἡγιασμένα χώματά των. Αἱ ἀνεξερεύνητοι βουλαί τοῦ Κυρίου, ταῖς ἀκοιμήτοις πρεσβείαις τῶν εὐκλεῶν βλαστῶν τῆς Ἁγιοτόκου Καππαδοκικῆς γῆς, ηὐδόκησαν νά ἀνοιχθῶσι κατά τάς ἡμέρας τῆς Πατριαρχικῆς ἡμῶν διακονίας αἱ κεκλεισμέναι ἐπί δεκαετίας θύραι τῶν Ναῶν των. Ἡμῖν ἔλαχεν ὁ κλῆρος καί ἡ εὐλογία νά συνεχίσωμεν ἐκεῖσε τήν διακοπεῖσαν προσωρινῶς μακραίωνα λατρευτικήν καί πνευματικήν παράδοσιν τῆς Ὀρθοδόξου Μητρός Ἐκκλησίας καί τοῦ Γένους ἡμῶν, ἐξ ἧς ἐτράφη καί τρέφεται ἅπασα ἡ Ἐκκλησία. Πιστοί εἰς τό ἡμέτερον χρέος ἔναντι τῶν Ἁγίων μεταβαίνομεν εἰς τάς πατρίδας των διά νά μένῃ ἄσβεστος ἡ πρός αὐτούς τιμή καί νά ἀπονέμεται ἡ προσκύνησις εἰς τόν ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ δοξαζόμενον Θεόν.

Πάντες οἱ Ἅγιοι εὑρίσκονται καί θά εὑρίσκωνται μεθ᾿ ἡμῶν καί ὁ ἀήρ τῆς Βασιλίδος τῶν πόλεων δέν θά παύσῃ ποτέ νά ἀποπνέῃ τήν εὐωδίαν των. Εἶναι παρόντες, μετά τῶν σήμερον τιμωμένων Ἀποστόλων, διά νά ἀπαγγέλλουν εἰς ἡμᾶς, «ὅ ἑωράκασι καί ἀκηκόασι», νά διακηρύττουν μυστικῶς καί ἀφανῶς ὅτι ἐθεάσαντο τήν δόξαν Αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρά Πατρός, ὅτι ἐθεάσαντο τόν ἴδιον τόν Κύριον, τόν πλήρη χάριτος καί ἀληθείας (Ἰω. 1, 14) καί νά καλοῦν ἡμᾶς νά ἴδωμεν καί ἡμεῖς Αὐτόν, νά ἴδωμεν τήν δόξαν καί τό ἄρρητον κάλλος τοῦ ὑπερφώτου προσώπου Του. Ὡσαύτως, εἶναι παροῦσα ἡ Δέσποινα ἡμῶν, Παμμακάριστος Θεοτόκος, τήν Ὁποίαν ἀδιαλείπτως ἐπικαλούμεθα ὅπως σκέπῃ καί φρουρῇ τήν ἐναπομείνασαν ἐνταῦθα Ὁμογένειαν καί τόν κόσμον ὁλόκληρον.

Ἐν τῇ συγχρόνῳ ἐποχῇ, καθ᾿ ἥν παρατηρεῖται μία γενικωτέρα νοσταλγία τῆς πατροπαραδότου καί σωτηριώδους Ὀρθοδόξου Πίστεως ἐπί παγκοσμίου ἐπιπέδου, καλούμεθα νά δείξωμεν καί ἡμεῖς διά τῆς πολυευθύνου καί πολυπόνου Οἰκουμενικῆς Πατριαρχίας, ὅτι τό πρόσωπον τοῦ Κυρίου εἶναι αὐτό τό ὁποῖον ἐμπνέει ἡμᾶς, τούς ὁραματισμούς καί τήν σκέψιν μας.  Καί προσπαθοῦμεν νά τό ἀποδεικνύωμεν ποικιλοτρόπως, διά τῆς κατά τά ἀποστολικά πρότυπα κοπιώδους πορείας εἰς τάς ἁπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης Ὀρθοδόξους καί μή Ἐκκλησίας καί Ὀργανισμούς, Ἱεραποστολικάς καί μή Ἐπαρχίας τοῦ Θρόνου, ἵνα καί οἱ ἀγνοοῦντες τό πρόσωπον τοῦ Κυρίου γνωρίσουν Αὐτόν καί ὁμολογήσουν τήν Θεότητά Του, ἀνεξαρτήτως φυλῆς, γλώσσης καί ἐθνικῆς καταγωγῆς. Τό πρόσωπον τοῦ Κυρίου ἐμπνέει ἡμᾶς νά ἀγωνιζώμεθα διά τήν διατήρησιν καί τόν εὐπρεπισμόν τῶν σεβασμάτων ἡμῶν, τῶν ἱερῶν καθιδρυμάτων, ἅτινα κατέλιπον ἡμῖν οἱ ἀοίδιμοι προκάτοχοι ἡμῶν καί οἱ ἐν πίστει προαπελθόντες προπάτορες καί μεγάλοι εὐεργέται τοῦ Γένους, καίτοι ὁ ἀγών οὗτος εἶναι ἀνθρωπίνως ἄνισος. Τό πρόσωπον τοῦ Κυρίου ἐμπνέει ἡμᾶς νά ὑπομένωμεν τάς θλίψεις, τάς ἀδικίας, τάς ὕβρεις οἰκείων καί ξένων.

Καίτοι οἰκουμενικός ὁ χαρακτήρ τοῦ Πατριαρχείου, ὅμως δέν λησμονοῦμεν ὅτι τοῦτο ἔχει καί μητρικόν ρόλον, διά τό πολύπαθον Γένος μας. Ὁ ρόλος αὐτός παραμένει βαθέως ἐντετυπωμένος εἰς τήν ψυχήν τῆς Ρωμηοσύνης. Πιστοί εἰς τήν μητρικήν ταύτην ἀποστολήν, ἀγωνιζόμεθα ἰδιαιτέρως καί κοπιῶμεν διά τήν διατήρησιν τῆς πνευματικῆς συνειδήσεως, τῆς ταυτότητος καί τῆς ἑνότητος τῆς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Ὁμογενείας, γνωρίζοντες ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Μήτηρ ἡμῶν Ἐκκλησία εἶναι ὁ συνεκτικός κρίκος αὐτῆς μετά τῶν ριζῶν της. Καί εἶναι πάντοτε, ὁμολογοῦμεν, συγκινητική ἡ ἔκφρασις τῶν αἰσθημάτων τιμῆς, εὐλαβείας καί ἀγάπης τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμογενείας μας πρός τήν Μητέρα Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν, τό σεπτόν Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον.

Διά πάντα ταῦτα ἀγωνιζόμεθα καί πυκτεύομεν καθ᾿ ἑκάστην, πλήν ἡ εὐόδωσις τῶν προσπαθειῶν ἡμῶν, κατά τόν Ἀπόστολον Παῦλον, «οὐ τοῦ θέλοντος οὐδέ τοῦ τρέχοντος, ἀλλά τοῦ ἐλεοῦντος Θεοῦ» (Ρωμ. 9, 16). Αὐτός θά χαρίσῃ εἰς ἡμᾶς τήν εὐλογίαν, ἐάν ὡς ἄτομα καί ὡς Γένος μείνωμεν ἐν τῇ ἀμπέλῳ τῆς Ἐκκλησίας, καθ᾿ ὅτι ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ λέγει: «Οὐχ ὑμεῖς με ἐξελέξασθε, ἀλλ᾿ ἐγώ ἐξελεξάμην ὑμᾶς, καί ἔθηκα ὑμᾶς ἵνα ὑμεῖς ὑπάγητε καί καρπόν φέρητε, καί ὁ καρπός ὑμῶν μένῃ» (Ἰω. 15, 16), ἀλλ᾿ ὑπό τήν προϋπόθεσιν ὅτι θά μείνωμεν πιστοί εἰς Αὐτόν καί δέν θά παρασυρθῶμεν ὡς Γένος ὑπό τάς σειρῆνας τῆς ἐκκοσμικεύσεως.

Τελευτῶντες, ἐκζητοῦμεν τάς στηρικτικάς πρός Κύριον εὐχάς ἁπάντων ὑμῶν ἵνα φανῶμεν ἀντάξιοι τῆς παρἈὐτοῦ κλήσεώς μας, τοῦ ἔργου τῶν ἀειμνήστων προκατόχων ἡμῶν καί τῆς εὐθυνοφόρου Πατριαρχικῆς  ἀποστολῆς. Ἀσπαζόμενοι δέ πάντας ἀδελφοποθήτως καί ὑψοῦντες χεῖρας δεητικάς πρός Κύριον, ἐξαιτούμεθα ἑνί ἑκάστῳ τά πρός σωτηρίαν συμφέροντα καί μετά τοῦ προστάτου ἡμῶν Ἀποστόλου Βαρθολομαίου βοῶμεν πρός τόν φιλάνθρωπον Δεσπότην»

Ὁ τήν παγκόσμιον χάριν δωρησάμενος τοῖς ἀγαπῶσι σε Ἀποστόλοις, Χριστέ ὁ Θεός, ὁ τό αἰώνιον φῶς δωρησάμενος διά τῆς ἐν κόσμῳ σου παρουσίας, καί ἡμῖν δώρησαι τό φῶς τοῦ προσώπου Σου καί ἀξίωσον πάντας τῆς ἀτελευτήτου σου μακαριότητος. Ἀμήν.