[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Ἀντιφώνησις κατά τήν δεξίωσιν ἐπί τοῖς ὀνομαστηρίοις Αὐτοῦ (11/06/2006).

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Τίμιον Πρεσβυτέριον,
Ἐξοχώτατε κ. Πρέσβυ,
Ἐντιμολογιώτατε Ἄρχων Μέγα Λογοθέτα κύριε Θεόδωρε Ἀγγελόπουλε καί λοιποί Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες, κ. Γενικέ,
Ὁσιολογιώτατοι ἅγιοι Καθηγούμενοι καί Ὁσιώτατοι μοναχοί καί μοναχαί,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἀνῆλθεν εἰς τούς οὐρανούς, ὅθεν καί κατῆλθεν ὁ Κύριος. Πληρώσας οὕτω τοῦ Πατρός τήν εὐδοκίαν καί ἑνώσας τά ἄνω τοῖς κάτω, μή θέλων δέ νά ἀφήσῃ ἡμᾶς ὀρφανούς, ἀπέστειλε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον, τόν Παράκλητον τῶν θλίψεων τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.

«Πάντα χορηγεῖ τό Πνεῦμα τό ἅγιον»: Τό μυστήριον τό μέγα καί σεβάσμιον τῆς Πεντηκοστῆς, τήν τοῦ θεσμοῦ τοῦ ἱεροῦ τῆς Ἐκκλησίας συγκρότησιν καί συγκράτησιν, τῶν Ἀποστόλων τόν φωτισμόν, τήν μετά τοῦ Θεοῦ καταλλαγήν ἡμῶν καί σωτηρίαν.

Ἡ Χάρις αὐτοῦ ἀνέδειξε καί ἐκείνους, τήν πάνσεπτον ἑορτήν τῶν ὁποίων πανηγυρίζομεν σήμερον· Βαρθολομαῖον, λέγομεν, καί Βαρνάβαν, ἡ ἱερά μνήμη τῶν ὁποίων ἐπί τό αὐτό καί ἡμᾶς συνεκέντρωσε. Τῇ τρισυποστάτῳ Θεότητι εὐχαριστία, προσκύνησις,  τιμή καί δόξα.

Εὐχαριστία καί ὑμῖν, ἀγαπητέ ἐν Χριστῷ ἀδελφέ  καί συλλειτουργέ Ἱερώτατε ἅγιε Ἡρακλείας κύριε Φώτιε, διά τούς ἀπό πεφωτισμένης διανοίας καί θερμουργοῦ ἀγάπης καί ἀφοσιώσεως εὐχετηρίους ἐκ μέρους τῆς σεβασμίας Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου λόγους σας. Εὐχαριστία καί πᾶσι, τοῖς ἐγγύς καί μακράν, ἐξ ὀνόματος τῶν ὁποίων παρίστασθε σήμερον. Εὐχαριστία ὁμοίως καί πρός σᾶς, τούς προφρόνως προσελθόντας καί μετέχοντας εἰς τήν μεγάλην ταύτην πανήγυριν τῆς Ἐκκλησίας καί εἰς τήν ἑόρτιον χαράν τοῦ Πατριάρχου. Ἰδού, ἀγαπητοί, διατί συνεχίζεται καί βιοῦται καί ἐνταῦθα σήμερον τό παράδοξον τῆς Πεντηκοστῆς, τό Μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας:

Ἦσαν τότε «ἅπαντες ὁμοθυμαδόν ἐπί τό αὐτό». Εἴμεθα καί σήμερον ὁμοθυμαδόν ἐπί τό αὐτό καί ἡμεῖς οἱ ὀλίγοι ἐνταῦθα, πλήν εἰς πολλῶν τάς καρδίας καί τάς προσευχάς ὑπάρχοντες καί μακρόθεν ἔστω συνυπάρχοντες.

Ἐπλήρωσε τότε ὅλον τόν οἶκον ὁ ἦχος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ. Πληροῖ καί ἡμῶν τάς καρδίας ἡ αἴσθησις τῆς παρουσίας τοῦ τελεταρχικοῦ Πνεύματος καί ἡ ἐν πλησμονῇ χορηγία τῆς Χάριτος αὐτοῦ, ἡ ὁποία ἀντανακλᾶται πρός ἡμᾶς καί ἀπό τοῦ βίου καί τοῦ ἔργου τῶν σήμερον ἑορταζομένων Ἁγίων Ἀποστόλων Βαρθολομαίου καί Βαρνάβα.

Ἐξίσταντο καί διηπόρουν τότε πάντες οἱ ἀκούσαντες εἰς τήν ἰδίαν ἕκαστος γλῶσσαν περί τῶν μεγαλείων τοῦ Θεοῦ. Ἐξιστάμεθα καί διαποροῦμεν καί ἡμεῖς σήμερον, βιοῦντες τό παράδοξον τῆς παρατεινομένης Πεντηκοστῆς καί τό μέγεθος τοῦ θείου ἐλέους. Παρόντες τότε καί οἱ χλευάζοντες, ὑπαρκτοί καί σήμερον. Διά νά βεβαιοῦται καθημερινῶς ἡ ἐμπειρία τῆς πίστεώς μας, ὅτι ἀπό Θεοῦ τά πάντα καί οὐκ ἐξ ἀνθρώπων.

Λέγομεν τό τελευταῖον τοῦτο καί ἐν σχέσει πρός τήν συμπληρουμένην δεκαπενταετίαν τῆς Πατριαρχίας ἡμῶν, εἰς τήν ὁποίαν ἐγένετο ἤδη ἀναφορά. Δέν εἶναι ὥρα ἀπολογισμοῦ ἡ παροῦσα. Λέγομεν ὅμως εὐθαρσῶς καί ταπεινῶς ὁμολογοῦμεν: Πολλά τῶν γενομένων κατά τήν διαρρεύσασαν δεκαπενταετίαν δυσκόλως ἑρμηνεύονται ἤ καί μηδαμῶς, χωρίς ἀναγωγήν εἰς τήν πρόνοιαν, τό ἔλεος, τήν σκέπην καί τόν φωτισμόν τοῦ ἐν Τριάδι προσκυνουμένου Ἁγίου Θεοῦ τῶν πατέρων ἡμῶν.

Δυσκόλως ἑρμηνεύονται ἐπίσης, μᾶλλον δέ οὐδόλως ἤθελον πραγματωθῆ χωρίς τήν ὁμόθυμον συμπαράστασιν τῶν ἀδελφῶν, τῶν συγκροτούντων ἑκάστοτε τήν περί ἡμᾶς Ἁγίαν καί Ἱεράν Σύνοδον καί τῶν λοιπῶν ἀδελφῶν Ἀρχιερέων, τῶν ἐνταῦθα παροικούντων καί παρεπιδημούντων καί τῶν εἰς τάς Ἐπαρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ ἡμῶν Θρόνου διακονούντων, μετά τοῦ εὐλαβοῦς κλήρου καί τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος τῶν ἐπαρχιῶν αὐτῶν. Πρός πάντας ἐκφράζομεν καί ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ τήν εὐαρέσκειαν τῆς Ἐκκλησίας καί τήν προσωπικήν ἡμῶν εὐχαριστίαν, ἐκτεινομένην αὐτονοήτως καί πρός τούς κυκλοῦντας ἡμᾶς καί νυχθημερόν κοπιῶντας ἐν τῷ Πατριαρχικῷ τούτῳ Οἴκῳ.

Καλῶς ἐλέχθη ὑπό τοῦ προλαλήσαντος ἁγίου Ἡρακλείας, ὅτι ἡ ἑορτή Ἀποστόλων ἀποτελεῖ πρωτίστως ὑπόμνησιν τῆς ἀποστολικότητος τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἀποστολῆς αὐτῆς, μετά τῆς ἐπιβαλλομένης πιστότητος. Καί δικαίως ἐπεσημάνθη, ὅτι ὁ Ἀποστολικός οὗτος Θρόνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως συνεχίζει ἐπί σταθερᾷ ἐλπίδι νά ἀγωνίζηται τόν καλόν ἀγῶνα ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Γένους μας καί τῆς Οἰκουμένης. Πράττει δέ τοῦτο παρά τά προσκόμματα, τάς διαψεύσεις, τάς ταπεινώσεις, τάς ἀπειλάς, τάς πάσης φύσεως δυσπραγίας, παρά τήν σφοδρότητα τῶν ἀνέμων, παρά τήν ταραχήν τῆς θαλάσσης.

Ἄλλωστε, τό ὑπό τοῦ ὀνόματος Βαρθολομαῖος σημαινόμενον, ἤτοι «ὁ ἀληθῶς ὕδατα κρεμάσας υἱός», τό ρέον ὑπονοεῖ, τό «ὕδωρ τό ζῶν» ὑπομιμνήσκει, τό ὁποῖον προσφέρει ἡ Ἐκκλησία πρός δρόσον καί ἀναψυχήν καί ζωήν ἐν Χριστῷ.

Ἡ μνεία τοῦ ὕδατος ἐν τῷ παρόντι συσχετισμῷ τήν δυσυπόστατον ἔννοιαν τοῦ θεμελιώδους τούτου στοιχείου ὑπονοεῖ: Τό ὕδωρ, δηλαδή, ὡς μέρος τῆς θείας δημιουργίας καί στοιχεῖον τῆς ζωῆς ἐν τῇ φύσει, ὅσον καί τῆς ὄντως ζωῆς, τό ὕδωρ τῆς ἀπολυτρώσεως, τῆς ἀνακαινίσεως, τοῦ ἁγιασμοῦ.

Γνωστόν τυγχάνει τοῖς πᾶσι τό τε θεωρητικόν καί τό ἔμπρακτον ἐνδιαφέρον τοῦ καθ᾽ ἡμᾶς Οἰκουμενικοῦ Θρόνου δι᾽ ἀμφότερα ταῦτα. Ἡ μέριμνα διά τήν προστασίαν τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος ἐτέθη ἐξ ἀρχῆς εἰς τό κέντρον τῆς Πατριαρχικῆς ἡμῶν διακονίας. Οὐχί περιστασιακῶς. Οὐχί ἐπιδεικτικῶς. Οὐχί ἐν ζήλῳ πολυπραγμοσύνης. Ἐπελέγη ὡς στόχος θεολογικοῦ στοχασμοῦ, διεπιστημονικοῦ διαλόγου καί κλήσεως εἰς ἀφύπνισιν καί δρᾶσιν ἐπί διεθνοῦς ἐπιπέδου. Ἡ ἐπιλογή ὀφείλεται εἰς ἐναργεστάτην συνείδησιν τῆς κοινῆς εὐθύνης διά τήν προστασίαν τῆς Θείας Δημιουργίας. Ἐπί πλέον δέ εἰς τό γεγονός, ὅτι διά τήν Ἐκκλησίαν τό λεγόμενον οἰκολογικόν πρόβλημα δέν εἶναι μόνον, ἴσως καί οὐχί πρωτίστως πρόβλημα τεχνικόν, οἰκονομικόν ἤ πολιτικόν, ἀλλά κατά κύριον λόγον ἠθικόν, πνευματικόν. Τό δέ ἕτερον γεγονός, τό ὅτι δηλαδή ἡ προσπάθειά μας αὐτή ἔχει τύχει παγκοίνου ἀναγνωρίσεως διεθνῶς, ἀποδεικνύει πέραν πάσης ἀμφισβητήσεως, ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος οὐδόλως ἀρνεῖται εἰς τήν Ἐκκλησίαν παρουσίαν καί λόγον, ἐφ᾽ ὅσον οὗτος δέν ἐκφέρεται εὐκαίρως-ἀκαίρως περί πάντων, ἀκρίτως πολλάκις, ἀλλ᾽ ἀποτελεῖ λόγον ἐπί τῶν οὐσιωδῶν τῆς ζωῆς, λόγον συνέσεως, λόγον εὐθύνης.

Ἐκφορά ὅμως τοιούτου λόγου προϋποθέτει, ὅτι οὗτος ἀντλεῖται ἀπό τοῦ ὠκεανοῦ τῆς θείας ἀγάπης καί τῆς θείας σοφίας. Ὅτι ὁ ἐκκλησιαστικός λόγος εἶναι καρπός τῆς ἄνωθεν ἀναγεννήσεως, δωρεά τῆς δι᾽ ὕδατος καί Πνεύματος καθάρσεως τῆς καρδίας καί τοῦ νοός. Διότι τότε μόνον εἶναι ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας ἀπηλλαγμένος κομπορρημοσύνης καί ἰδιοτελῶν σκοπιμοτήτων, ἀπαθής καί ἀνόθευτος, διακονικός τῶν πραγματικῶν ἀναγκῶν τοῦ ἀνθρώπου, ὁδηγητικός εἰς σωτηρίαν. Ἰδού διατί ἐπιμόνως παρακαλοῦμεν πάντας, ὅπως μή διαχωρίζωμεν καί ἀντιπαραθέτωμεν τά τῆς φύσεως καί τά ὑπέρ τήν φύσιν, τά ὄντα καί τά ἐσόμενα, τά ἐντεῦθεν τοῦ χώρου καί χρόνου καί τά ἀμφοτέρων ἐπέκεινα. Διότι μόνον ἐν τῇ ἑνότητι καί τῇ ἀλληλουχίᾳ πάντων ἀποκτᾷ ἡ ζωή τό πλῆρες νόημα αὐτῆς καί προσδίδει καί εἰς τήν ἑορτήν βάθος, προοπτικήν, ἀληθινήν ἀγαπητικήν κοινωνίαν μετά τοῦ Θεοῦ, τοῦ συνανθρώπου καί τοῦ κόσμου.

Εὐχαριστοῦντες καί αὖθις καί ἀπονέμοντες πᾶσι, τοῖς ἐγγύς καί τοῖς μακράν, τήν πατρικήν ἡμῶν εὐχήν καί Πατριαρχικήν εὐλογίαν, κατακλείομεν τήν προσλαλιάν ταύτην διά τινων ἐπικαίρων φράσεων ἀπό τοῦ ἐγκωμιαστικοῦ λόγου Νικήτα τοῦ Παφλαγόνος «εἰς τόν Ἅγιον καί πανεύφημον Ἀπόστολον Βαρθολομαῖον»:

«Χαῖρε, ὁ λίθος ὁ τίμιος, ὁ εἷς τῶν δώδεκα, ὁ ἄξιος τοῦ ἀκρογωνιαίου,... Χαῖρε,... καί ἡμᾶς... πάσης θλίψεως καί καταιγίδος ρῦσαι, καί ὀδύνης καρδίας καί πειρασμῶν· καί ἀπό προσώπου... ἐχθροῦ πύργος ἡμῖν ἰσχύος γενοῦ... εἰς δόξαν Πατρός καί Υἱοῦ καί Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν».

Ἀποθέτοντες σταθερῶς τήν ἐλπίδα ἐπί Κύριον τόν Θεόν ἡμῶν, ὁμολογοῦμεν εὐγνωμόνως ὅτι ἐπιβεβαιοῦται καθημερινῶς καί πολυτρόπως τό πλῆθος τοῦ ἐλέους καί τῶν οἰκτιρμῶν Αὐτοῦ διά τῆς προσωπικῆς κοινωνίας, τῆς ἐμμέσου, ἀλλά καί ἀμέσου, μετά πλήθους ἀνθρώπων ἀπ᾿ ἄκρου ἕως ἄκρου τῆς γῆς. Ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἐκφράζουν διά μυρίων τρόπων τόν σεβασμόν αὐτῶν πρός τήν Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τόν Προκαθήμενόν της. Συνεχίσατε, παρακαλοῦμεν, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, συνεχίσατε νά προσβλέπετε μετ᾿ ἐμπιστοσύνης πρός τό ταπεινόν, πλήν ἀείφωτον Φανάρι, μάλιστα ὅταν γίνεται περισσότερον πηκτόν τό πέριξ σκότος. Συνεχίσατε τήν ὑπέρ ἡμῶν προσευχήν σας καί προσοχήν σας. Συνεχίσατε τήν ἐγρήγορσίν σας διά τήν προάσπισιν τῶν δικαίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καί τῆς ἐνταῦθα Ὁμογενείας. Μένοντες ἑδραῖοι εἰς τήν Ὀρθόδοξον πίστιν καί τό πατρῷον ἦθος καί ἔθος μας, δυνάμεθα νά ἐπαναλαμβάνωμεν μετά τοῦ Παύλου πεποιθότως, ὅτι τίποτε δέν θά δυνηθῇ ποτέ νά μᾶς χωρίσῃ ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ (πρβλ. Ρωμ. 8,38).

Εὐχαριστοῦντες καί πάλιν εὐγνωμόνως μετά πολλῆς τῆς συγκινήσεως διά τήν ἀγάπην σας καί τήν συμπαράστασίν σας, ἐπικαλούμεθα ἐπί ὅλους σας τήν Χάριν καί τό πλούσιον Ἔλεος τοῦ Θεοῦ διά πρεσβειῶν τῶν σήμερον ἑορταζομένων Ἁγίων Ἀποστόλων Βαρθολομαίου καί Βαρνάβα. Ἀμήν.