[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Ὁμιλία κατά τήν συλλειτουργίαν Αὐτοῦ, μετά τῆς Α.Θ.Μακαριότητος, τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ τοῦ Ἁγ. Γεωργίου (28/05/2006).

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Μακαριώτατε καί τιμιώτατε ἀδελφέ Πατριάρχα Ἱεροσολύμων  κύριε Θεόφιλε,
Ἱερώτατοι ἀδελφοί καί λοιποί συνοδοί τῆς Αὐτοῦ Μακαριότητος,
Ἱερώτατοι ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς,
Τίμιον Πρεσβυτέριον,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Εἰς Χριστόν βεβαπτισμένοι καί Χριστόν ἐνδυσάμενοι, σύμμορφοι γεγόναμεν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Προορίσας γάρ ἡμᾶς ὁ Θεός εἰς υἱοθεσίαν, συμμόρφους ἐποίησε τοῦ σώματος καί τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ. Μέτοχοι οὖν τοῦ Χριστοῦ γενόμενοι, χριστοί εἰκότως καλούμεθα καί περί ἡμῶν ἔλεγεν ὁ Θεός· μή ἅπτεσθε τῶν χριστῶν μου. Χριστοί δέ γεγόναμεν, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τό ἀντίτυπον δεξάμενοι καί πάντα εἰκονικῶς ἐφ᾽ ἡμῶν γεγένηται, ἐπειδή εἰκόνες ἐσμέν Χριστοῦ».
Ταῦτα ἔλεγεν εἰς τούς νεοφωτίστους Χριστιανούς αὐτοῦ μεσοῦντος τοῦ Δ´  αἰῶνος ὁ ἐν Ἁγίοις προκάτοχος τῆς Ὑμετέρας φίλης Μακαριότητος Κύριλλος,ὁ κληροδοτήσας τήν Οἰκουμενικήν Ὀρθοδοξίαν μέ τάς ἀνυπερβλήτους Κατηχήσεις αὐτοῦ.

Μόλις ἀξιωθέντες τελέσαι τήν ἀναίμακτον θυσίαν τῆς Θείας Λειτουργίας καί μεταλαβεῖν τοῦ Τιμίου Σώματος καί τοῦ Ἁγίου Αἵματος τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ ἐκ τῆς Ἁγίας Τραπέζης τοῦ Πανσέπτου τούτου Πατριαρχικοῦ Ναοῦ τοῦ Μεγαλομάρτυρος Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, δέν θεωροῦμεν περιττόν νά ἀναμνησθῶμεν ὅσων ὁ ὡς ἄνω Ἅγιος Κύριλλος διδάσκει περί τῆς Θείας Κοινωνίας:

«Μετά πάσης πληροφορίας ὡς σώματος καί αἵματος μεταλαμβάνομεν Χριστοῦ. Ἐν τύπῳ γάρ ἄρτου δίδοταί σοι τό Σῶμα καί ἐν τύπῳ οἴνου δίδοταί σοι τό Αἷμα, ἵνα γένῃ μεταλαβών Σώματος καί Αἵματος Χριστοῦ σύσσωμος καί σύναιμος Χριστοῦ. Οὕτω γάρ καί χριστοφόροι γινόμεθα, τοῦ Σώματος καί Αἵματος Αὐτοῦ εἰς τά ἡμέτερα ἀναδιδομένου μέλη. Οὕτω κατά τόν μακάριον Πέτρον «θείας κοινωνοί γινόμεθα φύσεως» (Κατήχησις Δ´  Μυσταγωγική, γ´ κεφ.).

Ὑπό τοιαύτην θεώρησιν, Μακαριώτατε καί προσφιλέστατε Ἀδελφέ, δοξάσωμεν ψυχῇ τε καί χείλεσι τόν οὕτως ἡμᾶς ἁγιάζοντα Κύριον· εὐλογήσωμεν τό Ὄνομα Αὐτοῦ ἐπί τό αὐτό, τοῦ τοιαῦτα μεγάλα καί θαυμαστά ἀξιώσαντος νά ζῶμεν ἐν σαρκί ὄντες. Δοξάσωμεν ἔτι καί ἔτι τήν ἀνείκαστον Φιλανθρωπίαν Αὐτοῦ, χορηγοῦντος ἡμῖν πλουσιοδώρως τά ἐφόδια διά τήν κληρονομίαν τῆς ἀφθάρτου Βασιλείας ἐν οὐρανοῖς, ἧς καταξιώσειεν ἡμᾶς γενέσθαι συλλειτουργούς καί τοῦ ἐπουρανίου Θυσιαστηρίου τῆς Νέας Ἱερουσαλήμ τῶν πρωτοτόκων.

Ὑψώσωμεν τό Ὄνομα Αὐτοῦ, διότι μᾶς παρουσίασε σήμερον μέ τήν ἀναγνωσθεῖσαν εὐαγγελικήν περικοπήν τήν εὐκαιρίαν νά ἐγκύψωμεν διά μίαν εἰσέτι φοράν αὐτοκριτικῶς, ἐν ἑαυτοῖς καί μετά τοῦ θεραπευθέντος θαυματουργικῶς καί ἰδόντος τό γλυκύ φῶς τοῦ αἰσθητοῦ ἡλίου Τυφλοῦ νά ἐξετάσωμεν κατά πόσον οἱ νοεροί ὀφθαλμοί ἡμῶν ἠξιώθησαν νά ἴδουν τό ἄκτιστον φῶς τῆς τρισηλίου Θεότητος καί νά καταυγασθῶμεν ὡς οἱ Ἅγιοι Τρεῖς Ἀπόστολοι ἐν τῷ Θαβωρείῳ Ὄρει.

Μακαριώτατε, ἤλθετε ἄχρις ἡμῶν ἐκ τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ, τῆς πόλεως ἔνθα τοσαῦτα ζείδωρα λόγια ἐδίδαξεν ὁ Κύριος καί τοσαῦτα ἔργα ἐποίησεν, ὡς τό θαῦμα τῆς ἰάσεως τοῦ τυφλοῦ. Ἤλθετε ἐκ τῆς πόλεως διά τήν ὁποίαν πᾶσα χριστιανική ψυχή σκιρτᾷ ἀκούουσα τό ὄνομα αὐτῆς καί ἐπιθυμεῖ νά ἔλθῃ εἰς προσκύνησιν τῶν Ἁγίων Τόπων ἐκεῖ ἔνθα ἔζησεν, ἔπαθεν, ἐσταυρώθη, ἐτάφη, ἀνέστη καί ἀνελήφθη, ἀποστείλας τῇ Ἐκκλησίᾳ Αὐτοῦ τόν Παράκλητον, τό Πανάγιον Πνεῦμα, ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας.

Ἤλθετε, Μακαριώτατε, ἐκ τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ ἔνθα καθ᾽ ἕκαστον Μέγα Σάββατον ἐπαναλαμβάνεται τό μέγα καί ἐπιβεβαιωτικόν θαῦμα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, τό θαῦμα δηλονότι τῆς ἀναβλύσεως ὑπερλόγως τοῦ Παναγίου Φωτός ἐκ τοῦ Ζωοδόχου Τάφου τοῦ Κυρίου, παρά τάς ἁμαρτίας καί ἀνθρωπίνας ἀτελείας ἡμῶν. Τό γεγονός τοῦτο ἀρκεῖ καί μόνον νά ἀποδείξῃ ὁπόσον ἀγαπᾷ ἡμᾶς ὁ Κύριος, ἀφοῦ δι᾿ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν λειτουργῶν Του, Ἀρχιερέων, Ἱερέων καί Διακόνων, ἐπιτελεῖ ἀναμφιβόλως καί διαχρονικῶς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τό ἔργον τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν τῶν χριστοσφραγίστων Χριστιανῶν. Πάντοτε, ἅγιε ἀδελφέ καί συλλειτουργέ, τήν ἡμετέραν Μετριότητα συντρίβει ἡ αἴσθησις τῆς διπλῆς πραγματικότητος ταύτης: πῶς δηλαδή, ὁ Παντοδύναμος Θεός ὑποχρεοῖ -οὕτως εἰπεῖν- Ἑαυτόν, ὥστε διά τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Θείου Του Ὀνόματος καί τῆς σχετικῆς σταυροειδοῦς χειρονομίας νά καθαγιάζῃ τά ὑλικά στοιχεῖα τῶν Μυστηρίων καί νά μεταδίδῃ δι᾽ αὐτῶν τήν ἄκτιστον Χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος εἰς τόν λαόν Του μέσῳ ἡμῶν τῶν χοϊκῶν καί ἁμαρτωλῶν λειτουργῶν!

Μακαριώτατε ἀδελφέ,

Δέν διαφεύγει τήν προσοχήν μας, ὅτι διά τήν δογματικήν διατύπωσιν τῆς διδασκαλίας τοῦ ἀκτίστου Φωτός μεγάλοι ἀγῶνες ἠγέρθησαν, οὐ μέντοι γε χωρίς ταραχῶν καί ἐκκλησιαστικοπολιτικῆς τρικυμίας, καί ἐν τῷ Ἁγίῳ Ὄρει τοῦ Ἄθω καί εἰς τήν Βασιλεύουσαν ταύτην Πόλιν, ἔνθα εἰδικαί Σύνοδοι συνεκλήθησαν. Ὡσαύτως δέν ἐκφεύγει τῆς μνήμης ἡμῶν ἡ ἐπικλητική καί ἐπίμονος προσευχή τοῦ μεγάλου πατρός τῆς Ἐκκλησίας μας Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ «Κύριε, φώτισόν μου τό σκότος, φώτισόν μου τό σκότος». Ἡ αἴσθησις τοῦ φυσικοῦ ἤ παραφυσικοῦ σκοτισμοῦ τῆς ψυχῆς ἀσφαλῶς καί εἶναι εἷς καρπός τῆς τοιαύτης σκοτεινότητος τῶν ὑπάρξεών μας χωρίς τοῦ Χριστοῦ. Μετά τοῦ Χριστοῦ αἰσθανόμεθα ὡς ἐν τῷ Θαβώρ εὑρισκόμενοι. Ἄνευ δἈὐτοῦ εἰς τά πέταυρα τοῦ ᾍδου κατοικεῖ ἡ ψυχή ἡμῶν.

Ἡ ἀναγνωσθεῖσα Ἀποστολική περικοπή τῶν Πράξεων, σχετική μέ τήν φυλάκισιν τοῦ  Ἀποστόλου Παύλου εἰς Φιλίππους, καταλήγει μέ τήν φράσιν: «ἀναγαγών τε τούς Ἀποστόλους ὁ δεσμοφύλαξ εἰς τόν οἶκον αὐτοῦ, παρέθηκε τράπεζαν καί ἠγαλλιάσατο πανοικεί πεπιστευκώς τῷ Θεῷ». Μήπως καί εἰς ἡμᾶς ἡ πανδωρεοδότις Χάρις τοῦ Κυρίου δέν ἡτοίμασε σήμερον τήν παροῦσαν λειτουργικήν τράπεζαν; Μήπως καί ἡμῶν αἱ καρδίαι πανοικεί δέν ἀγάλλονται ἐπί τῇ αἰσθήσει τῆς ἀδελφότητος ἐν Κυρίῳ ἀμφοτέρων τῶν παλαιφάτων καί μαρτυρικῶν Πατριαρχείων μας;

Μακαριώτατε ἀδελφέ ἅγιε Ἱεροσολύμων,

Τοῦ Φωτός τοῦ κόσμου, τοῦ ἐλθόντος ἵνα φωτίσῃ πάντα ἄνθρωπον σωτηριωδῶς, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὄντες δοῦλοι καί ὑπηρέται εἰς καιρούς δυσχειμέρους πνευματικῶς, διαβεβαιοῦμεν φιλαδέλφως τήν Ὑμετέραν ὄντως θεοφιλῆ Μακαριότητα, ὅτι ἐν ἑνότητι πνεύματος καί λειτουργικῇ κοινωνίᾳ ἑκάστην φοράν συναντώμενοι, θά μνημονεύωμεν ἐκτενῶς καί Ὑμᾶς προσωπικῶς τόν εὐλογημένον πατέρα καί ποιμενάρχην τῶν Ἁγίων Τόπων, ἀλλά καί τήν σύν Ὑμῖν παλαίφατον Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα καί τό εὐλαβέστατον ποίμνιον τῶν ἐκεῖ ἐντοπίων ἀδελφῶν μας.

Πόλις εἰρήνης ἑρμηνεύεται συνήθως ἡ καθ᾽ Ὑμᾶς Ἁγία Πόλις. Διαπύρως εὐχόμεθα, ὅπως ἡ Εἰρήνη ἡμῶν, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, παρά τό διαρκῶς ἀνειρήνευτον τῆς περιοχῆς, παρέχῃ Ὑμῖν ταύτην πλουσιοδώρως καί ἐνισχύῃ εἰς τήν πολυεύθυνον καί μετ᾽ εἰδικῶν δυσκολιῶν ποιμεναρχικήν ἐκδαπάνησιν Ὑμῶν, ὥστε ἐν καιρῷ ἀποδόσεως τοῦ λόγου τῆς οἰκονομίας Ὑμῶν δυνηθῆτε νά εἴπητε τῷ Κυρίῳ τοῦ Ἀμπελῶνος: «Κύριε, πέντε τάλαντα δεδωκάς μοι, ἔχεις ἕτερα πέντε», ἀκούσητε δέ χαρμοσύνως: «Εὖ δοῦλε ἀγαθέ καί πιστέ, ἐπί ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπί πολλῶν σε καταστήσω. Εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου».

Μνημονεύετε, Μακαριώτατε, παρακαλοῦμεν, καί ἡμῶν τῶν ἐνταῦθα ταπεινῶν ἀδελφῶν Σας ἐν ἑκάστῃ Ἱερᾷ Μυσταγωγίᾳ καί ἐκτείνετε χεῖρας ἱκέτιδας πρό τοῦ Παναγίου Τάφου τοῦ Σωτῆρος ὑπέρ τῆς μαρτυρικῆς  Ἁγίας Αὐτοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας καί τοῦ ταπεινοῦ Πατριάρχου αὐτῆς.

Ὁ Χριστός ἐν τῷ μέσῳ Ὑμῶν. Χριστός Ἀνέστη!