Ἐπιστροφή
 

Xαιρετισμός κατά τήν ὑποδοχήν τῆς Α.Θ.Μακαριότητος, τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου Γ΄ ἐν τῇ αἰθούσῃ τοῦ Θρόνου(27/05/2006).

Μακαριώτατε καί τιμιώτατε Ἀδελφέ ἐν Χριστῷ Πατριάρχα Ἱεροσολύμων καί πάσης Παλαιστίνης κύριε Θεόφιλε,
Ἱερώτατοι ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς,

Χριστός Ἀνέστη!

Τόν ἐπίκαιρον καί κοσμοχαρμόσυνον τοῦτον χαιρετισμόν τῆς ἐνδόξου ἐκ νεκρῶν Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπευθύνομεν ὡς Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Νέας Ρώμης πρός Ὑμᾶς τόν Ἀρχιεπίσκοπον τῆς Ἱερουσαλήμ, τῆς Ἁγίας Σιών, ἐν πολλῇ περιχαρείᾳ καί φιλαδέλφῳ ἀγάπῃ κατά τήν ὡς εἴθισται Εἰρηνικήν Ὑμῶν ἐπίσκεψιν εἰς τό καθ᾽ ἡμᾶς Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον.

Λοιπόν, ὡς εὖ παρέστητε, Μακαριώτατε καί τιμιώτατε καί φίλτατε ἀδελφέ, εἰς τό σεπτόν Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον. Κομίζετε ἡμῖν τήν εὐλογίαν τῶν Ἁγίων Τόπων ὡς δρόσον Ἀερμώνειον καταβαίνουσαν σήμερον εἰρηνικῶς εἰς τήν Βοσπορίτιδα ταύτην ἄκραν, τήν ἕδραν τῆς  Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας.

Ὡς εὖ παρέστητε, Μακαριώτατε, ὡς ὁ νεώτερος κατά τήν ἐκλογήν μεταξύ τῶν Πατριαρχῶν τοῦ ἀρχαιοτάτου θεσμοῦ τῆς Πενταρχίας, δι᾿ ἧς διῳκήθη καί θά συνεχίσῃ διοικουμένη εὐπλόως καί κατά τό πατροπαράδοτον δόγμα καί ἦθος ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία.

Ὡς εὖ παρέστητε, Μακαριώτατε, διά νά τονίσητε καί ἐπανεκφράσητε καί Ὑμεῖς τήν ἐν μυστηρίοις ὑπάρχουσαν ἑνότητα τοῦ γένους τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἑνότητα πηγάζουσαν ἀπό αὐτήν τήν ἑνότητα τῶν Τριῶν Θείων Προσώπων, τήν συγκροτοῦσαν ὅλον τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας.

Ὡς εὖ παρέστητε, Μακαριώτατε, μετά ἀπό τήν γνωστήν περυσινήν ταραχήν, ἥτις ἐκ τοῦ μισοψύχου ἐχθροῦ ὑποκινουμένη μεγάλως ἐταλαιπώρησε τήν Σιωνίτιδα Ἐκκλησίαν, ἀλλά καί σύμπασαν τήν Ἁγίαν Ὀρθοδοξίαν ἠνάγκασε συνοδικῶς νά ἐπέμβῃ καί κατά τά ἱεροκανονικά θέσμια νά δώσῃ τέλος διά τῆς ἐνταῦθα συγκληθείσης εἰδικῶς Ἱερᾶς Μείζονος Συνόδου εἰς ὅσα ἀνεπιθύμητα καί ἐπικίνδυνα διεπράχθησαν.

Ὡς εὖ παρέστητε, Μακαριώτατε, κομίζων τήν μυστικήν χάριν τῶν θεοβαδίστων Παλαιοδιαθηκικῶν καί Καινοδιαθηκικῶν τόπων καί τήν εὐλογίαν τούτων: τῆς δρυός τοῦ Μαμβρῆ, τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακώβ, τῆς ἑφθημεροκυριευθείσης Ἱεριχοῦς, τοῦ προφητηλιακοῦ Καρμηλίου, τῆς ταπεινῆς Ναζαρέτ, τῆς Θεογενετείρας Βηθλεέμ, τοῦ χριστευλογήτου Ἰορδάνου, τοῦ ἐρημικοῦ Σαρανταρίου, τῆς γραφικωτάτης Γαλιλαίας, τῆς ἀποστολοβαδίστου λίμνης Τιβεριάδος, τοῦ θελξιψύχου Ὄρους τῶν Μακαρισμῶν, τῆς γραφικῆς Κανᾶ τοῦ γάμου, τῆς φιλοξενοχρίστου Βηθανίας, τοῦ φωτολούστου Θαβωρίου ὄρους, τοῦ χριστοσκήνου ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, τοῦ κατανυκτικοῦ Κήπου τῆς ἀγωνίας, τοῦ Ἁγιοπνευματοφόρου Ὑπερώου, τῆς ὁδοῦ τοῦ Μαρτυρίου, τοῦ φρικτοῦ Γολγοθᾶ, τοῦ πανιέρου καί Ζωοδόχου Τάφου τοῦ Κυρίου, τοῦ κεχαριτωμένου Θεομητορικοῦ Μνήματος τῆς Γεθσημανῆ, τῶν σκηνωμάτων τῶν πυριπνόων ἀσκητῶν τῆς ἰουδαϊκῆς ἐρήμου, τῆς χρυσῆς σειρᾶς τῶν ἁγίων καί μαρτυρικῶν προκατόχων τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος καί εἴ τινος ἑτέρου τιμαλφοῦς προσκυνήματος τῆς πατρῴας πίστεώς μας.

Μακαριώτατε καί φίλτατε ἀδελφέ καί συλλειτουργέ,

Εἰς καιρούς καί χρόνους λίαν δυσκόλους καί εἰς περιστάσεις ἥκιστα εὐνοϊκάς διά τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν ἐκλήθημεν νά διακονήσωμεν τό θεοπαράδοτον ἔργον τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας, ἕκαστος ἀπό τῆς σκοπιᾶς εἰς ἥν, κατά τό ἄπειρον καί ἀνεξιχνίαστον Αὐτοῦ ἔλεος, ἔθετο ἡμᾶς Ποιμένας καί Διδασκάλους ὁ Ἀρχηγός τῆς Πίστεως καί Μέγας ἡμῶν Ἀρχιερεύς. Ὁμολογοῦμεν, Μακαριώτατε, ὅτι εἰς τά ἐσωτερικά ὦτα ἡμῶν ἀντηχεῖ ἀδιαλείπτως τό «τέθεικά σε εἰς φῶς ἐθνῶν τοῦ εἶναί σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Ἠσ. 42, 6), ὡς ἐπίσης ὅτι «διά πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 14,22), θλίψεων, αἱ ὁποῖαι προέρχονται εἴτε ἔξωθεν τοῦ περιβόλου τῆς Ἐκκλησίας, καί ὡς ἐκ τούτου εἶναι πλέον ὑποφερταί, εἴτε ἐκ τῶν λεγομένων καί νομιζομένων ἡμετέρων, ἀναδεικνυομένων ἐνίοτε ψευδαδέλφων καί ἀντί συγκηρυναίων ἐν ἐπιγνώσει σταυρωτῶν. Ὅμως, Μακαριώτατε, «τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ;», ἀφοῦ «εἴπερ συμπάσχομεν ἵνα καί συνδοξασθῶμεν» (Ρωμ. 8,35 καί 17). Διά τόν ἡμᾶς σαρκωθέντα, σταυρωθέντα, ἀναστάντα καί θεώσαντα τήν φύσιν ἡμῶν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ὡς καί διά τήν ἄσπιλον Νύμφην Αὐτοῦ καί κοινήν πνευματικήν Μητέρα πάντων τῶν χριστωνύμων Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν, «ἄξιον καί δίκαιόν ἐστι» νά ἀνέλθωμεν καί εἰς τόν σταυρόν καί νά κατέλθωμεν εἰς τόν ᾍδην, ἀφοῦ καί ὁ ᾍδης ἐν τῇ παρουσίᾳ Αὐτοῦ μεταβάλλεται αὐτομάτως εἰς Παράδεισον.

Μακαριώτατε Πατριάρχα τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ κύριε Θεόφιλε, ἀδελφέ ἠγαπημένε καί θεοτίμητε,

Ἀνήρ ἐγνωσμένης εὐλαβείας, ἐκ παιδός ἀφωρισμένος εἰς τήν διακονίαν τῶν Ἁγίων Τόπων, ἀπολαύων τοῦ γενικοῦ σεβασμοῦ τοῦ τε ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος καί τῶν ἔξω, καί σύμφωνον ἔχων τήν πολιτείαν πρός τήν ἐπωνυμίαν Ὑμῶν, ἀποτελεῖτε διά σύνολον τήν Ὀρθοδοξίαν μίαν ἐλπίδα θεόσδοτον, ἕνα στύλον καί ἑδραίωμα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ἐκκλησίας, ἥτις εἰς τήν Ἁγίαν Σιών τό πρῶτον ἐφανερώθη εἰς τόν κόσμον καί ἤρξατο τήν συνέχισιν εἰς ἅπασαν τήν οἰκουμένην τοῦ ἔργου τοῦ Ἱδρυτοῦ καί Κεφαλῆς αὐτῆς Θεανθρώπου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας.

Ἡ ἡμετέρα Μετριότης, βαθέως ἐκτιμῶσα τόν χριστοειδῆ χαρακτῆρα τῆς προσωπικότητος, τήν ἀνεπιτήδευτον εὐλάβειαν, τήν ἐκκλησιαστικότητα τοῦ φρονήματος, τό ἀσκητικόν τοῦ βίου καί τήν εἰλικρίνειαν τῶν λόγων καί ἐνεργειῶν Ὑμῶν, ἀποβλέπει πρός Ὑμᾶς ὡς ἕνα πολυτιμότατον συνεργόν εἰς τό ἔργον εἰς ὅ ἐκλήθημεν παρά Κυρίου νά ἐπιτελέσωμεν. Πάντοτε δέ εἰς τό ἰδιαιτέρως δύσκολον Πατριαρχικόν Ὑμῶν λειτούργημα θά ἔχητε ἡμᾶς καί τήν ἐνταῦθα παροικοῦσαν Μεγάλην Ἐκκλησίαν συμπορευτάς, ὡς ἄλλωστε ἡ μακραίων παράδοσις ἀδελφικῶν σχέσεων καί ἀλληλοϋποστηρίξεως τῶν Πατριαρχείων μας ἐπιβάλλει.

Μακαριώτατε ἀδελφέ,

Ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει ταπεινουμένη τήν σωστικήν πορείαν καί τήν διακονίαν τῶν ὅσων αὐτοθελήτως ἐκζητοῦν τήν Χάριν τοῦ Κυρίου. Ἡμεῖς, οἱ ταπεινοί διάκονοι αὐτῆς, συνταπεινούμενοι θά συνεχίσωμεν τήν ἐκδαπάνησίν μας, «ἀφορῶντες εἰς τόν Ἀρχηγόν καί τελειωτήν τῆς Πίστεως» (Ἑβρ. 12,2), τόν Ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα Ἰησοῦν Χριστόν, ᾯ ἡ δόξα καί τό κράτος καί ἡ προσκύνησις ἅμα τῷ ἀνάρχῳ Πατρί καί τῷ Παναγίῳ Αὐτοῦ Πνεύματι εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Χριστός Ἀνέστη καί ὡς εὖ παρέστητε, ἅγιε καί πολυτίμητε ἀδελφέ, μετά τῆς ἱερᾶς καί προσφιλοῦς λίαν συνοδείας Ὑμῶν, τῶν τιμίων ἐκπροσώπων τῆς ἀγαπητῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος, εἰς τάς αὐλάς ταύτας τῆς Χάριτος!