[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Πατριαρχική Ἀπόδειξις ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχα.

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ


«Ἡ Ζωή πῶς θνήσκεις; Πῶς καί τάφῳ οἰκεῖς;».

Ἀδελφοί συλλειτουργοί καί τέκνα εὐσεβῆ καί φιλόθεα τῆς Ἐκκλησίας,

Πᾶσα φύσις ἀπορεῖ καί ἐξίσταται: Ὁ χορός τῶν Ἀγγέλων. Ἡ πληθύς τῶν ἀνθρώπων. Ἅπασα ἡ κτίσις ἐν φόβῳ καί τρόμῳ ἵσταται ἐνώπιον τοῦ μεγάλου καί ἀφάτου Μυστηρίου τῶν Ἁγίων Παθῶν καί τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Καί διερωτᾶται: Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀποθνήσκῃ ἡ Ζωή, ἡ ὄντως Ζωή, ἡ Αὐτοζωή, ἡ πηγή τῆς Ζωῆς; Πῶς ἠμπορεῖ νά εἶναι ὁ τάφος κατοικητήριον τῆς Ζωῆς; Ἐκείνου δηλαδή, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος εἶπεν: «Ἐγώ εἰμι ... ἡ ζωή» (Ἰωάν. 14,6); Ἡ ἀπάντησις ἐδόθη διά τῆς Ἀναστάσεως.

Πολλά ἀπό τά ἐρωτήματα τῶν χρόνων ἐκείνων παραμένουν. Ὅ,τι ἐγένετο ἐφ᾿ ἅπαξ τότε, ἐπαναλαμβάνεται ἔκτοτε διηνεκῶς καί ἀδιαλείπτως. Τό Μυστήριον συνεχίζεται. Ἡ ἀπορία ὁμοίως. Σημεῖον ἀντιλεγόμενον καί σήμερον διά πολλούς ὁ Χριστός (Λουκ. 2,34). Σταυροῦται, ἀλλά καί ἀνίσταται. Σκάνδαλον ὁ Ἐσταυρωμένος διά μερικούς, μωρία δι᾿ ἄλλους (Α´ Κορ. 1,23). Χλευάζεται ὑπό τινων ὁ ἐκ νεκρῶν Ἀναστάς (Πράξ. 17,32), συκοφαντεῖται ὑπό ἑτέρων (Ματθ. 28, 11-15), ἀλλά βασιλεύει εἰς τάς καρδίας τῶν πιστῶν.

Οἱ πιστοί προγευόμεθα τήν Ἀνάστασιν, ζῶμεν ἀναστάσιμα, δέν φοβούμεθα τόν φυσικόν θάνατον τοῦ σώματος, διότι πιστεύομεν εἰς τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ καί τῶν ἀνθρώπων, βλέπομεν δέ αὐτήν ὡς γεγονός μαρτυρούμενον ἀπό τήν συναναστροφήν μας μετά τῶν Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι, ἄν καί κατά τήν ἀνθρωπίνην ἀντίληψιν ἀπέθανον, πράγματι ζοῦν καί συναναστρέφονται μαζί μας καί μᾶς βοηθοῦν εἰς τήν ζωήν μας.

Ἤχησεν ὅμως τότε καί ἠχεῖ ἐπίσης ἔκτοτε ἀκαταπαύστως διάτορος ἡ κραυγή τοῦ φανατισμοῦ: «σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν». Ἀπεκρίθη τότε καί ἀποκρίνεται ἔκτοτε ἡ δειλία καί ἀνευθυνότης τῶν κραταιῶν: «Λάβετε αὐτόν ὑμεῖς καί σταυρώσατε» (Ἰωάν. 19,6)!
Ἡ ζωή ἀνέστη, ὁ Χριστός Ἀνέστη. Καί ἡμεῖς συμμαρτυροῦμεν τήν Ἀνάστασιν Αὐτοῦ, ὄχι μόνον διά ἀποδεικτικῶν ἐπιχειρημάτων, ἀλλά διά τῆς ἀναστασίμου ζωῆς μας. Τότε γίνεται πιστευτή ἡ μαρτυρία μας ὅταν ζῇ ἐντός μας ὁ Ἀναστημένος Χριστός, ὅταν ἀκτινοβολῆται ἀπό ὅλην τήν ὕπαρξίν μας ἡ χαρά, ἡ βεβαιότης καί ἡ εἰρήνη τῆς Ἀναστάσεως.

Μένει βεβαίως ἐνώπιόν μας ὁ τάφος ὡς ἀπειλή τῆς ζωῆς. Τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ φυσικοῦ ἡμῶν περιβάλλοντος. Δέν ἐννοοῦμεν βεβαίως τήν φθοράν καί τόν θάνατον ὑπό τήν βιολογικήν ἔννοιαν τῶν ὅρων. Ἐννοοῦμεν ἐκείνας τάς μορφάς τοῦ θανάτου καί τῆς φθορᾶς, αἱ ὁποῖαι ἀπειλοῦν τήν ζωήν τοῦ ἀνθρώπου αἰφνιδίως, βαναύσως, βιαίως. Ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι προκαλοῦν τήν συνείδησιν, εὐτελίζουν τό ἀνθρώπινον πρόσωπον, παραφθείρουν τό κάλλος τῆς φύσεως.

Ἐννοοῦμεν, ἐπί παραδείγματι, τήν ζωήν, ἡ ὁποία παραδίδεται εἰς τόν θάνατον, πρίν κἄν ἀντικρύσῃ τό φῶς τοῦ ἡλίου.

Ἐννοοῦμεν τά ἑκατομμύρια τῶν παιδίων, τά ὁποῖα ὁδηγεῖ εἰς τόν τάφον ἡ πενία, ἡ πεῖνα, ἡ ἔλλειψις ἀκόμη καί τῶν στοιχειωδεστάτων φαρμάκων, ἡ σκληρότης τῆς καρδίας ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι δύνανται, ἀλλά δέν πράττουν τά ἀναγκαῖα ὑπέρ αὐτῶν, ἡ ἀναισχυντία τῶν ἐκμεταλλευτῶν καί τῶν διαφθορέων τῆς παιδικῆς ἀθωότητος.

Ἐννοοῦμεν τά θύματα τῶν καθημερινῶν βιαιοτήτων, τῶν θρησκευτικῶν, ἐθνικιστικῶν, φυλετικῶν καί ἄλλων φανατισμῶν καί πολεμικῶν συρράξεων, αἱ ὁποῖαι ἀντιπαρέρχονται ἀπαθῶς καί ἀδιαφόρως τό πανανθρώπινον αἴτημα κατασιγάσεως τῶν παθῶν καί εἰρηνεύσεως, ἐπί τέλους, τοῦ κόσμου τούτου.

Ἐννοοῦμεν, τέλος, τήν ληστρικήν ἐπιδρομήν τοῦ ἀνθρώπου κατά τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος, τό ὁποῖον ὑποτάσσει βιαίως καί δολίως εἰς ἀκόρεστα πάθη ἐκμεταλλεύσεως καί κερδοφορίας, παραμορφώνει τό ἀπό τοῦ Δημιουργοῦ δοθέν κάλλος αὐτοῦ καί ὑποσκάπτει τά θεμέλια καί τάς προϋποθέσεις ἐπιβιώσεως τῶν μελλοντικῶν γενεῶν.

Συνελόντι εἰπεῖν, ἐννοοῦμεν ἐκείνας τάς μορφάς τῆς ζωῆς, αἱ ὁποῖαι φέρουν τά σημεῖα τοῦ θανάτου, εἴτε πνευματικά εἴτε ἠθικά εἶναι αὐτά, εἴτε γεννήματα παθῶν καί λαθῶν, στερήσεως ἤ ἀπληστίας, εὐτελισμοῦ καί καταδυναστεύσεως τῆς ζωῆς.

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Προσεκυνήσαμεν καί πάλιν ἐφέτος τά Ἅγια Πάθη τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γνωρίζομεν, ὅτι ὁ λόγος περί τοῦ σταυρικοῦ θανάτου αὐτοῦ εἶναι μωρία δι᾿ ὅσους ἐμμένουν εἰς τήν ἀπιστίαν καί ὁδεύουν εἰς ἀπώλειαν. Εἶναι, ἀντιθέτως, δύναμις Θεοῦ δι᾿ ὅσους πορευόμεθα ἐν πίστει τήν ὁδόν τῆς σωτηρίας (Α´ Κορ. 1,18) ὑπό τό ἀπαστράπτον φῶς τῆς Ἀναστάσεως.

Ἐν τῇ δυνάμει αὐτῇ καί τῇ χαρᾷ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ σεβόμεθα τήν ζωήν τῶν συνανθρώπων μας, διά νά παύσωμεν τούς ἀλληλοσπαραγμούς καί νά ἀπαρνηθῶμεν τήν βίαν καί τούς φανατισμούς, οἱ ὁποῖοι ἀπειλοῦν τήν ζωήν. Ὁ θρίαμβος τῆς Ἀναστάσεως πρέπει νά βιώνεται ὡς θρίαμβος τῆς ζωῆς, τῆς συναδελφώσεως τῶν ἀνθρώπων, τῆς προοπτικῆς, τῆς ἐλπίδος.

«Χριστός Ἀνέστη καί ζωή πολιτεύεται».
Αὐτῷ ἡ δόξα, ἡ τιμή καί τό κράτος εἰς αἰῶνας αἰώνων.

Ἅγιον Πάσχα 2006
+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Bαρθολομαῖος
διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα  εὐχέτης πάντων ὑμῶν