[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Πατριαρχική Ἀπόδειξις ἐπί τοῖς Χριστουγέννοις 2004.

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Ἀριθμ. Πρωτ. 1138

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ
ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀδελφοί καί Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,


Ἔκπληκτοι καί πλήρεις θαυμασμοῦ ἀντικρύζομεν ἰδιαιτέρως κατά τάς ἡμέρας αὐτάς τήν ἀσύλληπτον διά τόν ἄνθρωπον καί τάς ἀγγελικάς τάξεις κένωσιν τοῦ σαρκωθέντος καί ἐκ Παρθένου γεννηθέντος καί ἀποκειμένου εἰς τήν φάτνην τῶν ἀλόγων ζώων Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Καί ἐνῷ οἱ πιστοί ἑορτάζομεν πανηγυρικῶς τό χαρμόσυνον γεγονός ὅτι κατά συγκατάβασιν θεϊκήν ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον Σωτήρ, κατελθών μέχρις ἡμῶν ἐκ τῆς μεγαλωσύνης Αὐτοῦ, φυσικοί, κοινωνικοί καί πνευματικοί σεισμοί καί ἀναστατώσεις συγκλονίζουν τήν μακράν τοῦ Χριστοῦ ἀνθρωπότητα καί ταράσσουν τήν ζωήν πάντων τῶν ἀγαπώντων τήν εἰρήνην.

Κοινωνικαί δομαί ἀπορρυθμίζονται εἰς ἀναζήτησιν νέων σχημάτων καί συσχετισμῶν, πνευματικαί ἀναζητήσεις ἐκτροχιάζονται εἰς αὐτοκαταστροφικάς λατρείας καί πρωτοφανεῖς φυσικαί καταστροφαί συμβαίνουν εἰς διαφόρους περιοχάς τῆς γῆς. Γύρωθεν ἡμῶν ἀταξία καί ἀκαταστασία, φόνοι καί ἐρείπια, τό δέ ὄνειρον τῆς εἰρήνης ἀνεπιθύμητον καί διωκόμενον. Ἐντός δέ τῆς ψυχῆς τῶν πλείστων ἀνθρώπων ἔχει ἐγκατασταθῆ ἡ ἀβεβαιότης, ἡ ἀνησυχία, ἡ κατάθλιψις, ἡ ἔλλειψις νοήματος, τό ἀνεξήγητον τῶν δρωμένων καί πολλάκις ἡ ἀδιαφορία καί αὐτό τό μῖσος.

Ὑπό τά φυσικά, τά κοινωνικά καί τά πνευματικά ἐρείπια ἀγωνιοῦν καταπλακωμένοι ἠθικῶς καί φυσικῶς μυριάδες συνανθρώπων μας. Πολλοί ἐξ αὐτῶν δέν ἀντέχουν τήν κατάστασιν καί ὑφίστανται ποικίλας ψυχικάς καί σωματικάς βλάβας. Ἄλλοι ἀναζητοῦν ἐνόχους καί ἐπιχειροῦν ἐκδικητικάς πράξεις κατά τῶν κατά τήν ἀντίληψίν των ὑπευθύνων. Ἕτεροι, μή δυνάμενοι νά προσεγγίσουν τούς ὑπευθύνους, ἐκδηλώνουν τήν δυσαρέσκειάν των διά τρομοκρατικῶν κατά ἀθώων πράξεων. Ἄλλοι ἐκμεταλλεύονται τήν ἀπορρύθμισιν αὐτήν καί προσπαθοῦν νά ἐπωφεληθοῦν εἰς βάρος τῶν συνανθρώπων των. Καί ἄλλοι, ὠχυρωμένοι ὄπισθεν τοῦ πλούτου αὐτῶν ἤ τῆς ἰσχύος αὐτῶν, ζοῦν ἐντός ἰδιαιτέρου κλειστοῦ κόσμου καί δέν αἰσθάνονται τόν πόνον τῶν ὑπολοίπων, οὐδέ ἐνδιαφέρονται διά τήν ἀνακούφισιν αὐτοῦ.

Ὅλος αὐτός ὁ κόσμος δέν ἔχει γνωρίσει τήν διά τοῦ γεννηθέντος Χριστοῦ σωτηρίαν, ἐνίοτε δέ, ἄπελπις καί βέβαιος διά τό οὐτοπικόν τῆς λυτρώσεώς του ἀπό τῆς ἐπικυριαρχίας τοῦ κακοῦ, οὐδεμίαν ἀναζητεῖ σωτηρίαν. Ἐπιδιώκει τήν διά τῶν ἰδίων αὐτοῦ ἐγκοσμίων δυνάμεων ἐπίλυσιν τῶν προβλημάτων του καί ἐνίοτε καταφεύγει εἰς τάς δυνάμεις τοῦ κακοῦ, αἱ ὁποῖαι προσκαλούμεναι παρεμβαίνουν καί αὐξάνουν τήν σύγχυσιν καί τόν πόνον.

Ἡμεῖς, τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, πιστεύομεν καί γνωρίζομεν καλῶς ὅτι οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενί ἡ σωτηρία, εἰ μή ἐν Χριστῷ, καί δέν ὑπάρχει ὄνομα ἐν τῷ ὁποίῳ δυνάμεθα νά σωθῶμεν εἰ μή τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτήν τήν βεβαιότητά μας δέν κλονίζει τό γεγονός ὅτι ὁ Σωτήρ τοῦ κόσμου ἐφάνη ἐπί γῆς ταπεινός ἄνθρωπος, βρέφος ἀδύναμον, ἀμνός αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, καί κατεδέχθη σταυρόν καί θάνατον. Δέν μᾶς τρομάζει τό γεγονός ὅτι τό μήνυμα τῆς ἀγάπης καί τῆς ταπεινοφροσύνης, τό ὁποῖον μᾶς ἐδίδαξεν ὅτι πρέπει νά ἀποδεχθῶμεν διά νά σωθῶμεν, δέν γίνεται ἀποδεκτόν ὑπό τῶν πολλῶν.

Ἡμεῖς, ἀποβλέποντες εἰς τό παράδειγμα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν, ἀναγνωρίζομεν τήν σωστικήν δύναμιν τῆς ταπεινώσεως καί τῆς ἑκουσίως σταυρουμένης ἀγάπης, τῶν δύο αὐτῶν ὑπερφυσικῶν ἰδιωμάτων τῆς Θεότητος, τά ὁποῖα δυσκόλως μιμεῖται  ὁ πεπτωκώς ἄνθρωπος. Ἐπαναλαμβάνομεν δέ πρός ἅπαντας, μετά πολλῆς τῆς ἀγάπης καί τῆς ταπεινώσεως, τό σωτηριῶδες μήνυμα τοῦ Χριστοῦ, τό διαγγελθέν οὐχί μόνον διά λόγων, ἀλλά διά ἐμπράκτου ἐφαρμογῆς καί θυσίας μέχρι θανάτου, νικηθέντος διά τῆς Ἀναστάσεως. Διότι ἡ ἐξ ἀγάπης θυσία ἐπισφραγίζεται μέν διά τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ ἀλλά δέν τερματίζει τήν μεταβολήν τοῦ κόσμου εἰς τόν θάνατον τοῦ ἀγαπῶντος, ἀλλ᾿ εἰς τήν ὑπέρβασιν τοῦ θανάτου αὐτοῦ διά τῆς Ἀναστάσεως. Καί τοῦτο εἶναι τό περιεχόμενον τῆς σωτηρίας, περί τῆς ὁποίας ὁμιλοῦμεν. Θάνατος ἡμῶν οὐκέτι κυριεύει, διότι ὁ τεχθείς Ἰησοῦς Χριστός κατεπάτησεν αὐτόν καί κατήργησε τήν δύναμίν του.

Ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον Σωτήρ! Δέν ἦλθεν ἐν δυνάμει ἀνθρωπίνως ἐκτιμωμένῃ, ἀλλ᾽ ἐν δυνάμει ἀρετῆς ἀκτινοβολούσης τήν ὑπερτάτην δύναμιν Αὐτοῦ, τήν δύναμιν τῆς ταπεινώσεως τοῦ μεγαλειώδους καί παντοκράτορος καί τήν ἄφθαστον δύναμιν τῆς θυσιαζομένης ἀνιδιοτελῶς καί ἀνυστεροβούλως ἀγάπης. Δέν ἔχομεν αὐταπάτας καί φρούδας ἐλπίδας ὅτι ὁ κόσμος ἐν τῷ συνόλῳ του θά ἀποδεχθῇ συντόμως αὐτάς τάς ἀληθείας. Γνωρίζομεν ὅμως καί διακηρύσσομεν ὅτι ἐάν δέν ἀποδεχθῇ αὐτάς καί δέν ἐφαρμόσῃ αὐτάς θά ἐξακολουθήσῃ νά ζῇ τό μαρτύριον τῆς  ἀλληλοκαταστροφῆς, τοῦ ἠθικοῦ ἐκτροχιασμοῦ, τῆς ἐλλείψεως νοήματος διά τήν ζωήν, τοῦ ψεύδους καί τοῦ πόνου.

Διό καί μετ᾿  ἀγάπης πολλῆς καί ταπεινοφροσύνης μεγάλης καλοῦμεν πρῶτον τούς πιστούς νά καλέσωμεν τόν Χριστόν νά γεννηθῇ εἰς τάς καρδίας μας, ὄχι ὡς ἕν συγκινησιακόν συναίσθημα ἐγκοσμίου εὐφορίας μικρᾶς παροδικῆς διαρκείας, ἀλλ᾿  ὡς μίαν ριζικήν ἀλλαγήν τοῦ ψυχισμοῦ μας, ὡς μίαν ἀναγέννησιν ἐν Χριστῷ, μίαν μεταστροφήν τοιαύτην, ὥστε τά θεῖα ἰδιώματα τῆς ἀγάπης καί τῆς ταπεινοφροσύνης νά ἀποτελοῦν στοιχεῖα θεμελιώδη τῆς ὑπάρξεώς μας. Ἔπειτα,  μετά τῆς αὐτῆς θερμῆς ἀγάπης καί ταπεινώσεως καλοῦμεν ὅλους τούς συνανθρώπους μας, γνωρίσαντας καί μή γνωρίσαντας τόν Χριστόν, νά πλησιάσουν πρός τόν ὡς ἀρνίον ἄκακον σαρκωθέντα διά τήν σωτηρίαν καί αὐτῶν Ἰησοῦν Χριστόν διά νά λάβουν ἐξ Αὐτοῦ τήν εἰρήνην τῶν καρδιῶν, τήν ἐπίγνωσιν τοῦ σκοποῦ τῆς ζωῆς, τήν ἐξάλειψιν τοῦ πόνου, τήν αἰωνιότητα καί τήν ἀναφαίρετον καί πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν χαράν τῆς πλησίον Αὐτοῦ ζωῆς.

Εἴθε διά πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς δανεισάσης τήν ἑαυτῆς σάρκα εἰς τόν Σωτῆρα Χριστόν, καί τῶν Ἁγίων προκατόχων ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καί Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, τῶν ὁποίων τά σεπτά λείψανα ἐπεστράφησαν προσφάτως εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἡμῶν, ὡς καί πάντων τῶν Ἁγίων, νά γεννηθῇ εἰς τήν φάτνην τῶν καρδιῶν ὅλων μας ὁ Χριστός καί νά μείνῃ εἰς αὐτήν μονίμως, διά νά ζήσωμεν μετ᾿  Αὐτοῦ τήν χαράν τῆς παρουσίας Του, τῆς ἀφάτου ἀγάπης Του καί τῆς ὑπερφυοῦς ταπεινοφροσύνης Του. Ἀμήν

Φανάριον, Χριστούγεννα βδ´
+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν