[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Χαιρετισμός κατά τήν Δεξίωσιν ἐπί τῇ Θρονικῇ Ἑορτῇ(30/11/2004).

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Χαιρετισμός κατά τήν Δεξίωσιν ἐπί τῇ Θρονικῇ Ἑορτῇ(30/11/2004)
Ἱερώτατοι Ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς,
Ἐντιμολογιώτατοι καί φίλτατοι Ἄρχοντες,
Ἐκλεκτοί καί ἀγαπητοί προσκεκλημένοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί ἐπιπόθητα,

Ἁγιοπρεπῶς (as befits to saints) πολλά ἐτελέσθησαν σήμερον καί κατά τάς προηγηθείσας ἡμέρας εἰς τήν Πόλιν ἡμῶν. Πολλαί αἱ εὐλογίαι τοῦ Θεοῦ. Πολλαί τῶν Ἁγίων αἱ χάριτες. Πολλαί τῶν ἀδελφῶν αἱ ἐντεύξεις. Πολλή τῆς ἡμετέρας καρδίας ἡ εὐχαριστία καί ἡ τοῦ Οἰκουμενικοῦ ἡμῶν Θρόνου εὐγνωμοσύνη.

Ἠξιώθημεν καί πάλιν, ἵνα τελέσωμεν τήν Θρονικήν Ἑορτήν τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας ἐν πανδημίᾳ ἀδελφῶν καί τέκνων καί φίλων. Τό δέ ἴδιον τῆς ἡμέρας ἦτο ὅτι σήμερον ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Πρωτόκλητος τῶν Ἀποστόλων δέν ἦτο μόνος. Ἡ Ἑορτή ἐτελέσθη ἐν ἀτμοσφαίρᾳ χαρμονῆς ἐπί τῇ ἐπανακάμψει ἐν τῷ τόπῳ αὐτῶν τῶν σεπτῶν λειψάνων τῶν τόν Θρόνον κλεϊσάντων μακαρίων Προκατόχων ἡμῶν Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τῶν μεγάλων Πατέρων καί Διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας. Γνωστή εἰς τόν Πρωτόκλητον ἡ συγκίνησις καί ἡ χαρά τῆς ἀνακομιδῆς. Ἐγεύθη καί ἐκεῖνος τήν χαράν ταύτην, ὅτε πρό τεσσαράκοντα καί πλέον ἐτῶν ἀπεδόθη ἡ τιμία Κάρα αὐτοῦ εἰς τήν ἐν Πάτραις Ἐκκλησίαν τοῦ μαρτυρίου του, ἀπό τῆς αὐτῆς Ἐκκλησίας, δηλονότι τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης ἐπιστραφεῖσα, ὅπως μετέπειτα καί ἡ τιμία Κάρα τοῦ πρώτου τῆς Κρήτης Ἐπισκόπου Ἁγίου Ἀποστόλου Τίτου καί τά μόλις παραληφθέντα ἱερά λείψανα τῶν μνημονευθέντων Πατριαρχῶν  Κωνσταντινουπόλεως. Διά μίαν εἰσέτι φοράν θερμάς ἐκφράζομεν εὐχαριστίας πρός τόν ἀγαπητόν ἐν Χριστῷ ἀδελφόν Πάπαν Ρώμης Ἰωάννην Παῦλον Β´  διά τήν πρόθυμον ἱκανοποίησιν διαπύρου ἐπιθυμίας ἡμῶν. Εὐχαριστίας ἡμῶν προσωπικῶς, τῶν ἀδελφῶν μελῶν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου καί πάντων τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Θρόνου, ἀλλά καί συνόλου τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ χαρά τῆς ὁποίας εἶναι ὄντως πεπληρωμένη, ὡς καταδηλοῦται καί διά τῆς παρουσίας ἐκπροσώπων πασῶν τῶν ἀδελφῶν Ἁγιωτάτων κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, πρός τούς ὁποίους, καί πρός τούς ἀποστείλαντας ἕκαστον ἐξ αὐτῶν, ἀπευθύνομεν θερμόν ἀδελφικόν χαιρετισμόν καί τάς θερμοτέρας τῶν εὐχαριστιῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
Χαιρετίζομεν καί αὖθις τούς τιμιωτάτους ἐκπροσώπους τῆς Αὐτοῦ Ἁγιότητος τοῦ Πάπα, τήν προοπτικήν ἐπισκέψεως τοῦ ὁποίου κατά τό ἑπόμενον ἔτος ἀπό τοῦδε ἐν χαρᾷ προσκαρτεροῦμεν.
Εἰς τάς πολλάς εὐλογίας τῶν ἡμερῶν προσμετροῦμεν ἤδη καί τήν ἀναμενομένην εἰρηνικήν ἐπίσκεψιν τοῦ θείᾳ συνάρσει προσφάτως ἀνυψωθέντος εἰς τόν δεύτερον τῆς Ὀρθοδοξίας Θρόνον Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας κυρίου Θεοδώρου Β´.

Τάς τοιαύτας εὐλογίας καί τήν πολυποίκιλον χαρμονήν ἀποδεχόμεθα οἱ ἐναπομείναντες καί ἐγκαρτεροῦντες ἐνταῦθα ὡς σταλαγμόν θείου ἐλέους, ὡς παραμυθίαν τοῦ Παρακλήτου, ὡς θέρμην ἐκ τῆς σκέπης τῆς Παναγίας Θεοτόκου, καί ὡς μετοχήν τῶν Ἁγίων εἰς τάς κακουχίας καί τάς θλίψεις ἡμῶν.

Τό ἐν τῷ νῦν καιρῷ λεῖμμα τῶν Ὀρθοδόξων ἐν τῇ Πόλει ταύτῃ κατ᾽ ἐκλογήν χάριτος γέγονεν (Ρωμ. 11, 5), διά νά φανεροῦται ἡ πρόνοια, ἡ μακροθυμία καί ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ  ἐν τῇ ἀσθενείᾳ καί τοῖς παθήμασιν ἡμῶν.

Πεποίθαμεν ὅμως ἐπί τόν Κύριον, λογιζόμενοι, “ὅτι οὐκ ἄξια τά παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς” (Ρωμ. 8,18). Σημεῖα τῆς δόξης ταύτης ἐλάβομεν ἤδη διά τῶν ἱερωτάτων λειψάνων. Καί ὁδεύομεν σταθερῶς ἐπί τά ἴχνη τῶν Μαρτύρων καί τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, “διά δόξης καί ἀτιμίας, διά δυσφημίας καί εὐφημίας, ὡς ἀγνοούμενοι καί ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καί ἰδού ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καί μή θανατούμενοι” (Β´  Κορ. 6, 8-9). Τοῖς δικαίοις νόμοις πειθόμενοι καί τῶν συνθηκῶν καί συμβάσεων τόν σεβασμόν ἀξιοῦντες, οὐδένα βλάπτομεν, οὐδένα ἀπειλοῦμεν, ὑπέρ πάντων εὐχόμεθα, τούς πάντας ἀγαπῶμεν καί ὅσους δυνάμεθα εὐχαρίστως εὐεργετοῦμεν.
Ἡμεῖς προσβλέπομεν ἐν ἀναστασίμῳ ἀγαλλιάσει πρός τά πρόσω καί πρός τά ἄνω. Προσβλέπομεν, εἰδικώτερον, εἰς τήν βῆμα πρός βῆμα προαγωγήν τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος, τόνωσιν τῆς ὁποίας ἐδέχθημεν γενναίαν διά τῆς ἐπιστροφῆς τῶν ἱερῶν λειψάνων. Προσβλέπομεν, ἐπί πλέον, εἰς τήν προαγωγήν τῆς συνεργασίας καί συναντιλήψεως τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης. Καί ἀναμένομεν διά τοῦτο τάς ἐπικειμένας θετικάς κρίσεις τῶν Ἡγετῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως διά τήν χώραν ἡμῶν, εἰς τήν ὁποίαν φρονοῦμεν, ὅτι ἐνδείκνυται νά παρασχεθοῦν τά κίνητρα τῶν ἀναγκαίων ἀλλαγῶν καί μεταρρυθμίσεων, προκειμένου νά συμπορευθῇ μελλοντικῶς μετά τῶν λαῶν ἐκείνων, οἵτινες συγκροτοῦν ἤδη ἐπ᾽ ἐλπίδι τήν εὐρωπαϊκήν οἰκογένειαν.

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὅπου γῆς, δέεται ἀκαταπαύστως διά τήν εἰρήνην τῆς ἀνθρωπότητος καί τήν κατά Θεόν προκοπήν τῶν ἀνθρώπων. Καί ἀναμένει ἀπό τούς πολιτικούς ἡγέτας καί τάς κρατικάς ἀρχάς ὄχι μόνον τόν πρέποντα σεβασμόν, ἀλλά καί τήν ἐνεργόν στήριξιν τῆς κοινωφελοῦς ἀποστολῆς καί τοῦ ἔργου αὐτῶν.

Διαθέτομεν κοινωφελῆ Ἱδρύματα καί ὀργανισμούς καί ἐκπαιδευτήρια, τά ὁποῖα προορισμόν ἔχουν τήν διακονίαν τοῦ ἀνθρώπου ἐν λεντίῳ καί ταπεινώσει, χωρίς ὑστεροβουλίας ὑπόπτους, χωρίς προσδοκίαν ὑλικοῦ κέρδους, οὔτε χθαμαλῆς δόξης. Ἁπλῶς διότι ἡ ἀγάπη συνιστᾷ τήν πεμπτουσίαν τῆς χριστιανικῆς ἠθικῆς καί δέν δυνάμεθα νά μένωμεν ἀπαθεῖς εἰς τάς πέριξ ἡμῶν ὑλικάς ἤ πνευματικάς ἀνάγκας, ἐργαζόμεθα τό ἀγαθόν ἐν τῷ μέτρῳ τῶν δυνατοτήτων μας ἀδιακρίτως τῶν ἰδιοτήτων τοῦ ἔχοντος ἀνάγκην. Δικαιούμεθα, νομίζομεν, νά διεξάγωμεν ἀνεμποδίστως καί ἀνενοχλήτως τό τοιοῦτον ἔργον ἡμῶν πρωτίστως μεταξύ τῶν τέκνων τῆς Ἐκκλησίας, καί ἐν συνεχείᾳ πρός πάντα ζητοῦντα τήν βοήθειάν μας. Ἀλλά διά νά γίνεται τοῦτο πρέπει νά μᾶς ἀναγνωρίζεται ἡ ἰδιοκτησία μας ἐπί τῶν Ὀρφανοτροφείων ἤ ἄλλων Ἱδρυμάτων μας καί νά μᾶς ἐπιτρέπεται ἡ ἐλευθέρα καί σύννομος διοίκησίς των. Πρέπει αἱ Σχολαί μας νά μή ἐξακολουθοῦν εὑρισκόμεναι κεκλεισμέναι παρά τήν ρητῶς ἐκπεφρασμένην ἐπιθυμίαν ἡμῶν τε καί πολλῶν ἄλλων ἁπανταχοῦ τῆς γῆς, οὔτε ἡ δαμόκλειος σπάθη τῆς καταλήψεως νά ἐπικρέμαται ἐπί τῶν βακουφικῶν ἱδρυμάτων μας. Ἐάν ἐκλείψουν οἱ φόβοι διά τοιαῦτα ἐνδεχόμενα, θά ἀναβαθμισθῇ ἐπί τά βελτίω ἡ εἰκών τῆς Χώρας μας ἔναντι ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι τήν 17ην Δεκεμβρίου θά κληθοῦν νά ἀποφανθοῦν σχετικῶς πρός τήν εὐρωπαϊκήν προοπτικήν αὐτῆς. Καί ἡμεῖς βεβαίως προσευχόμεθα καί παντοιοτρόπως ἐργαζόμεθα ὑπέρ τελικῆς ἐπιτεύξεως τῆς ἐντάξεως τῆς Χώρας μας εἰς τήν μεγάλην εὐρωπαϊκήν οἰκογένειαν, ὅπου καί θεωροῦμεν ὅτι ἀνήκει, ἀλλά καί ἡ λαοφιλής ἡμῶν πολιτική ἡγεσία, ἡ ὁποία σημαντικά μέτρα ἔλαβε καί προαναγγέλλει ἑκάστοτε πρός τήν κατεύθυνσιν τῆς προσαρμογῆς τῆς νομοθεσίας καί τῆς πρακτικῆς τῶν ὑπηρεσιῶν αὐτῆς πρός τό εὐρωπαϊκόν κεκτημένον, θά πρέπει νά προβῇ εἰς πλέον ἁπτάς ἐνεργείας βεβαιούσας τήν ἰσονομίαν ἐν τῇ ἡμετέρᾳ Δημοκρατίᾳ καί τόν πλήρη σεβασμόν τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας καί τῶν δικαιωμάτων τῶν μειονοτήτων. Πιστεύομεν ὅτι αἱ ἐλπίδες ἡμῶν δέν θά διαψευσθοῦν.

Καταλήγοντες τόν λόγον, σᾶς εὐχαριστοῦμεν θερμῶς διά τήν συμμετοχήν σας εἰς τήν χαράν μας, σᾶς εὐχόμεθα ὁλοκαρδίως πᾶν ἀγαθόν καί λέγοντες ἀπό καρδίας τό Χρυσοστομικόν: “Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν!” εὐχόμεθα ὁλοψύχως ὅπως, διά πρεσβειῶν τοῦ προστάτου ἡμῶν Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου Ἀνδρέου καί τῶν Ἁγίων προκατόχων ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καί Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, τύχωμεν οἱ πάντες χάριτος καί ἐλέους παρά Θεοῦ, τόσον κατά τάς ἐπί θύραις ἁγίας ἡμέρας τῶν Χριστουγέννων, ὅσον καί εἰς ἔτη πολλά, ὑγιεινά καί σωτήρια. Ἀμήν.