[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Ὁμιλία τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου κατά τήν ἐκδήλωσιν τιμῆς πρός τήν Ἐλλογιμ. κ. Βικτωρίαν Λαιμοπούλου, Λυκειάρχην τῆς Πατριαρχικῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, ἐπί τῇ ἀφυπηρετήσει αὐτῆς (Σισμανόγλειον Μέγαρον, 19 Ἀπριλίου 2019)

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

* * *

Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι,
Εὐγενεστάτη κυρία Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Ἐντιμολογιώτατε κύριε Ἱδρυτά καί Πρόεδρε τῆς Ἐφορείας τῆς Σχολῆς,
Ἐλλογιμώτατε, κύριε Σχολάρχα τῆς Πατριαρχικῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Μετά χαρᾶς συμμετέχομεν εἰς τήν παροῦσαν ἐκδήλωσιν τιμῆς διά τήν Ἐλλογιμωτάτην κυρίαν Βικτωρίαν Λαιμοπούλου, τήν ἐπί τριακονταετίαν καθηγητρίαν καί ἐπί δεκαετίαν ὅλην Σχολάρχην τῆς Πατριαρχικῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, τοῦ παλαιφάτου τούτου παλλαδίου τῆς καθ᾿ ἡμᾶς παιδείας, τοῦ συμβόλου τῆς πηγαίας ἐμπιστοσύνης τοῦ Γένους εἰς τά γράμματα ὡς ἐγγυήσεως διά τήν διάσωσιν τῆς ταυτότητός του καί διά τήν πρόοδον. Ἡ Σχολή θά παραμένῃ εἰς τόν αἰῶνα συνδεδεμένη μέ τό ὄνομα τοῦ ὁραματιστοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Γενναδίου τοῦ Σχολαρίου, τοῦ καί θεοφυλάκτου ἱδρυτοῦ αὐτῆς. Τό Γένος ὀφείλει τήν διατήρησιν τῆς ἰδιοπροσωπίας του καί τήν πνευματικήν ἐπιβίωσίν του εἰς τήν Μεγάλην Σχολήν καί εἰς τήν καθοριστικήν στήριξιν αὐτῆς, ἐν μέσῳ ποικίλων περιστάσεων, ὑπό τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας.
῞Οταν ἀτενίζωμεν ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Οἴκου τό μεγαλοπρεπές κτήριον τῆς Σχολῆς, ἡ καρδία ἡμῶν πληροῦται ἀγαλλιάσεως, καί δοξολογοῦμεν τόν πλουσιόδωρον Θεόν δι᾿ ὅσα ἐπεδαψίλευσεν εἰς τό Γένος μας, μεγάλα καί ἔνδοξα. Εἴμεθα ὑπερήφανοι διά τόν ἱστορικόν τοῦτον θεσμόν, ὁ ὁποῖος ἐλειτούργησε λυσιτελῶς καί εὐεργετικῶς διά τήν καθ᾿ ἡμᾶς ἐκπαίδευσιν. Καί ἀναλογιζόμεθα πόσον μέγα εἶναι τό προνόμιον ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐδίδαξαν καί διδάσκουν, ἐφοίτησαν καί φοιτοῦν εἰς τήν γεραράν αὐτήν Σχολήν, ἀλλά καί τό χρέος των νά ἀναδεικνύωνται ἄξιοι αὐτῆς τῆς τιμῆς.
Ἡ κυρία Βικτωρία Λαιμοπούλου, σάρξ ἐκ τῆς σαρκός τῆς καθ᾿ ἡμᾶς Ρωμιοσύνης, ἔζησε τάς συγχρόνους περιπετείας τῆς Ὁμογενείας, τήν διηκόνησεν ὡς ἐκπαιδευτικός καί προσέφερε πάμπολλα εἰς τήν νέαν γενεάν, συνεχίσασα τήν μακράν παράδοσιν τῶν γνησίων λειτουργῶν τῆς παιδείας, οἱ ὁποῖοι μετέδιδον εἰς τούς νέους γνῶσιν καί ἦθος, ἐπιστημοσύνην καί ἀξίας. «Μαθαίνω γράμματα» ἐσήμαινε, μαζί μέ τήν ἀπόκτησιν γνώσεων, «ἐξανθρωπίζομαι», καθίσταμαι ὑπεύθυνος καί ἐλεύθερος ἄνθρωπος.
Ἡ τιμωμένη καθηγητρία καί Σχολάρχης ὑπηρέτησε τήν Πατριαρχικήν Μεγάλην τοῦ Γένους Σχολήν εὐόρκως, μέ ἀφοσίωσιν εἰς τό διδακτικόν καί διοικητικόν της ἔργον. Κατά τήν Σχολαρχίαν της προώθησε τήν ἐπικοινωνίαν καί τήν σχέσιν τῆς Σχολῆς μέ ἐκπαιδευτήρια τῆς Ἑλλάδος, μαθηταί καί καθηγηταί τῶν ὁποίων ἐπεσκέπτοντο τήν Σχολήν μας. Μέ τήν συμβολήν της, ὠργανώθη εἰς τήν Σχολήν, μέ μεγάλην ἐπιτυχίαν, τόν Νοέμβριον τοῦ ἔτους 2017 ὑπό τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ἡ ἐπιστημονική Ἡμερίς «Γεννάδιος ὁ Σχολάριος». Ἡ τιμωμένη ἐμερίμνησε μέ ζῆλον καί διά τήν ἀποκατάστασιν τῆς πολυτίμου βιβλιοθήκης τῆς Μεγάλης Σχολῆς ἐν συνεργίᾳ μέ εἰδικούς.
Ἡ κυρία Λαιμοπούλου ἐγνώριζε καλῶς ὅτι ἐπετέλει ἕν λειτούργημα, τό ὁποῖον ἀπαιτεῖ νά τοποθετῶμεν τό καθῆκον καί τήν εὐθύνην μας ὑπεράνω τοῦ ἑαυτοῦ μας. Διά τόν γνήσιον διδάσκαλον ἰσχύει πάντοτε ἡ προτεραιότης τοῦ μαθητοῦ καί ἡ πρόοδός του, ἡ ὁποία ἐπιτυγχάνεται ὅταν λειτουργῇ ὀρθῶς ἡ σχέσις του μέ τόν μαθητήν. Ἔργον ἀγωγῆς καί παιδείας ἐπιτελεῖται μόνον ὅταν ὁ παιδαγωγός διδάσκῃ μέ αὐτό πού εἶναι, μέ τό κῦρος καί τήν ἀκτινοβολίαν τῆς προσωπικότητός του, μέ τό πηγαῖον ἐνδιαφέρον του καί τήν ἀγάπην διά τόν μαθητήν, μέ τήν παρουσίαν του, ἡ ὁποία δημιουργεῖ αἴσθησιν ἐμπιστοσύνης καί ἀσφαλείας εἰς τούς μαθητάς. Τότε, καί ἡ πειθαρχία καθίσταται τρόπος καί μέσον, διά τοῦ ὁποίου ἀναπτύσσεται ἡ ἐλευθερία καί ἡ ὑπευθυνότης τοῦ μαθητοῦ. Οἱ παιδαγωγοί γνωρίζουν καλῶς, ὅτι δέν ὑπάρχουν εὔκολοι λύσεις διά τήν πορείαν πρός τήν ὡριμότητα, ὅτι ἡ ἀληθής ἐλευθερία θέλει χρόνον καί ἀγῶνα διά νά ριζώσῃ καί νά ἀναπτυχθῇ. Διά τόν λόγον αὐτόν, ὁ αὐθεντικός διδάσκαλος εὑρίσκεται εἰς τό πλευρόν τοῦ μαθητοῦ, πάντοτε μέ κατανόησιν, ὑπομονήν καί ἀγάπην, στάσεις, αἱ ὁποῖαι ἀπαιτοῦν ἀπό αὐτόν ἐγρήγορσιν, γνησιότητα καί ὁλικήν ἀφοσίωσιν εἰς τό ἔργον του. Ὅπως γράφει σπουδαῖος παιδαγωγός τοῦ παρελθόντος αἰῶνος, «δέν ὑπάρχει κανένα ἐπάγγελμα διά τό ὁποῖο θά μποροῦσε κάποιος νά εἶναι λιγότερο ῾γεννημένος᾽, ἀπό αὐτό τοῦ παιδαγωγοῦ. Γιατί στήν οὐσία τοῦ ἐπαγγέλματος αὐτοῦ ἀνήκει μεγάλη ὡριμότητα». Μόνον ὅταν ὑπάρχουν αὐθεντικοί διδάσκαλοι, οἱ ὁποῖοι ταυτίζονται μέ τήν παιδαγωγικήν ἀποστολήν των, καλλιεργοῦν καί αὐξάνουν τό τάλαντον τῆς διδασκαλίας, ὑπάρχουν καί πραγματικοί μαθηταί, οἱ ὁποῖοι βιώνουν τό σχολεῖον ὡς χῶρον ἐλευθερίας, ἀναγνωρίζουν καί σέβονται τόν μόχθον τοῦ διδασκάλου. Αὐτοί οἱ μαθηταί θά διασώζουν τό πνεῦμα μαθητείας καθ᾿ ὅλην τήν ζωήν των.
Ὅλαι αὐταί αἱ ἀξίαι καί στάσεις τῆς ζωῆς μεταδίδονται καί λειτουργοῦν ἀποτελεσματικῶς ἐντός ἑνός προσωποκεντρικοῦ καί σχεσιακοῦ περιβάλλοντος, ἡ ἀξία τοῦ ὁποίου ἀναγνωρίζεται καί ἀπό τήν σύγχρονον Παιδαγωγικήν. Γίνεται σήμερον λόγος περί τοῦ «σχολείου τοῦ προσώπου», τό ὁποῖον θέτει ὑψηλάς ἀπαιτήσεις τόσον πρός τόν διδάσκαλον ὅσον καί πρός τόν μαθητήν καί λειτουργεῖ ὡς ἀντίστασις καί ἀντίβαρον ἀπέναντι εἰς τήν κυριαρχίαν τῶν νέων τεχνολογιῶν εἰς τήν μαθησιακήν διαδικασίαν καί εἰς τόν ἀπρόσωπον χαρακτῆρα τῶν μεγάλων σχολικῶν μονάδων καί τοῦ μαζικοῦ χαρακτῆρος τῆς ἐκπαιδεύσεως.
Ὁ «πολιτισμός τοῦ προσώπου», τήν σημασίαν τοῦ ὁποίου ἀνακαλύπτουν, ὡς ἤδη ἐλέχθη, οἱ σύγχρονοι παιδαγωγοί, ἀνήκει εἰς τόν πυρῆνα τῆς παραδόσεώς μας. Εἶναι ἀπολύτως βέβαιον, ὅτι, εἰς μίαν ἐποχήν μεταξιώσεως τῶν ἀξιῶν, συρρικνώσεως τοῦ κοινοτικοῦ ἤθους καί κυριαρχίας τοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ, καί ἐν ὄψει τῶν συγχρόνων ἐξελίξεων εἰς τόν χῶρον τῶν ἐπιστημῶν, τῆς τεχνολογίας, τῆς ἐπικοινωνίας καί τοῦ πολιτισμοῦ, αἱ ὁποῖαι ἀλλάζουν τήν ζωήν τῶν ἀτόμων καί τῶν κοινωνιῶν καί προοιωνίζονται καί πολλάς ἄλλας ἀνατροπάς, ἡ καλλιέργεια τῶν ζωτικῶν ἀξιῶν τῆς παραδόσεώς μας, αἱ ὁποῖαι ὄχι μόνον διέσωσαν τό Γένος, ἀλλά καί τό ἐβοήθησαν νά μεγαλουργήσῃ ἀκόμη καί εἰς δυσκόλους καιρούς, ἀποτελεῖ ἐγγύησιν διά τήν πνευματικήν ἐπιβίωσίν μας καί τήν συνέχειαν τῆς παρουσίας καί μαρτυρίας μας.
Ὅλοι γνωρίζομεν ὅτι ἡ συμβολή τῆς ἐκπαιδεύσεως καί τῆς παιδείας εἰς τήν θεμελίωσιν καί ἀνάπτυξιν αὐτῶν τῶν ἀξιῶν εἶναι ὑψίστης σπουδαιότητος. Διά τοῦτο, ὀρθῶς ὑπογραμμίζεται, ὅτι τό βάθος τοῦ ἀνθρωπισμοῦ καί ἡ ποιότης τῶν ὁραμάτων μιᾶς κοινωνίας κρίνεται ἀπό τό πῶς ἡ κοινωνία αὐτή ἀξιολογεῖ καί ὀργανώνει τήν ἐκπαίδευσιν τῆς νέας γενεᾶς καί τά σχολεῖα της, ἀπό τό πῶς βλέπει τόν ρόλον τοῦ διδασκάλου καί τοῦ μαθητοῦ. Εἶναι ἀδιανόητον, μία κοινωνία νά ὑποσιτίζῃ πνευματικῶς τούς νέους ἐν ὀνόματι τῆς ὑπερτροφικῆς ἀναπτύξεως τῆς «αὐτονομίας» καί τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων, χωρίς νά ὑπολογίζῃ ὅτι οἱ νέοι αὐτοί θά κληθοῦν συντόμως νά ἀναλάβουν τήν εὐθύνην διά τήν πολιτικήν, τήν οἰκονομίαν, τόν πολιτισμόν, τήν παιδείαν, τήν διάσωσιν τῆς παραδόσεως, τῆς γλώσσης, τῆς θρησκείας, τῆς λειτουργίας τῶν θεσμῶν, εὐθύνην, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ αὐθυπέρβασιν, πνεῦμα προσφορᾶς, ἀφιέρωσιν εἰς τό κοινόν καλόν. Πνεῦμα διακονίας ἐμφυσᾷ καί διδάσκει εἰς τούς νέους, πιστή εἰς τήν παρακαταθήκην τῶν Πατέρων, ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία συνεχίζει νά μεριμνᾷ διά τήν μόρφωσιν τῆς νέας γενεᾶς καί διά τόν φιλόθεον καί φιλάνθρωπον προσανατολισμόν αὐτῆς, στρέφουσα τούς νέους καί τάς νέας ἀπό τήν αὐταρέσκειαν εἰς τήν θεαρέσκειαν, ἀπό τό «ἴδιον» εἰς τό «κοινόν», ἀπό τό «δικαίωμα» εἰς τήν θυσιαστικήν διακονίαν καί προσφοράν.
Μέ αὐτάς τάς σκέψεις, συγχαίρομεν τόν ἱδρυτήν, τήν ἐφορίαν, τόν νέον Σχολάρχην καί τούς καθηγητάς τῆς Πατριαρχικῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς διά τήν ὀργάνωσιν τοῦ ἰωβηλαίου τῆς κυρίας Βικτωρίας Λαιμοπούλου, εὐχόμενοι εἰς τήν τιμωμένην ὑγιείαν κατ᾿ ἄμφω, οἰκογενειακήν εὐτυχίαν καί συνέχισιν τῆς καλῆς μαρτυρίας της ὡς ἐνεργοῦ μέλους τῆς Ὁμογενείας. Ἀπονέμοντες δέ πᾶσιν ὑμῖν τήν Πατριαρχικήν ἡμῶν εὐλογίαν, ἐπικαλούμεθα ἐπί πάντας ὑμᾶς καί ἐπί τούς οἰκογενεῖς σας τήν χάριν τοῦ ἐρχομένου ἐπί τό ἑκούσιον πάθος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, ἵνα σώσῃ ἡμᾶς ἐκ τῆς φθορᾶς διά τῆς ἐνδόξου Αὐτοῦ Ἀναστάσεως.