[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ Τῆς Α.Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου κατά τήν ἀπονομήν τοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας εἰς τήν Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. (Πάνσεπτος Πατριαρχικός Ναός, 6 Ἰανουαρίου 2019)

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή



Μακαριώτατε Μητροπολῖτα Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας, κύριε Ἐπιφάνιε,
Ἐξοχώτατε κύριε Πέτρε Ποροσένκο, Πρόεδρε τῆς Οὐκρανίας,
Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Πεφιλημένε Οὐκρανικέ λαέ,
Εὐσεβές ἐκκλησίασμα,

«Ὁ χειμὼν παρῆλθεν, ὁ ὑετὸς ἀπῆλθεν, ἐπορεύθη ἑαυτῷ, τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθακε, φωνὴ τῆς τρυγόνος ἠκούσθη» (Ἆσμα ᾀσμάτων 2, 11-12).

Οἱ λυρικοί οὗτοι λόγοι τοῦ σοφοῦ Σολομῶντος θεωροῦμεν ὅτι χαρακτηρίζουσι τήν σημερινήν ἑορτήν καί πανήγυριν τῆς ὑπό τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀνυψώσεως τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας εἰς Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν. Ὄντως «παρῆλθεν ὁ χειμών» τῶν σχισμάτων καί τῶν μερισμῶν. «Ἀπῆλθεν ὁ ὑετός» τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀπομονώσεως. Τό ἄνθος τῆς ἑνότητος «ὤφθη ἐν τῇ γῇ» καί «ὁ καιρός ἔφθακεν», ἵνα ἡ ἔνδοξος Ἱερά Μητρόπολις τοῦ Κιέβου ἀποκτήσῃ τήν ἐκκλησιαστικήν αὐτῆς ἀνεξαρτησίαν, συμπεριλαμβανομένη, διά τῆς ἐντάξεως τοῦ τιμίου ὀνόματος τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος εἰς τάς δέλτους τῶν Ὀρθοδόξων Κανονικῶν Διπτύχων, εἰς τό σῶμα τῶν κατά τόπους ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν.
Δόξα τῶ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι. 

Γνωστόν τυγχάνει ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἵδρυσε τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Κιέβου, ἀφοῦ προηγουμένως ἐμερίμνησε διά τόν φωτισμόν καί τό βάπτισμα τοῦ ἐνδόξου καί φιλοχρίστου Κιεβινοῦ λαοῦ. Ἐν τῇ ἐκμετρήσει τῶν αἰώνων τῆς ἱστορίας αὐτῆς, ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐστάθη ἐσαεί ὡς φιλόστοργος Μήτηρ, μεριμνῶσα θυσιαστικῶς διά τά κατά καιρούς ἀναφυόμενα προβλήματα, προστατεύουσα καί φυλάττουσα ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τήν Ἱεράν ταύτην ἐπαρχίαν αὐτῆς ἀπό πειρασμούς ἀλλοιώσεως τῆς πίστεως, τοῦ ὀρθοδόξου δόγματος καί τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος. Ὅτε δέ αἱ περιστάσεις τῶν καιρῶν οὕτως ἐπέβαλον, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον διά τοῦ ἀοιδίμου προκατόχου ἡμῶν Διονυσίου τοῦ Δ´ ἐπέτρεψε τήν χειροτονίαν τοῦ Κιέβου ὑπό τοῦ ἑκάστοτε Μόσχας, ἀλλ᾽ οὐδέποτε παρεχώρησε τήν κανονικήν δικαιοδοσίαν αὐτοῦ εἰς τό Πατριαρχεῖον τῆς Ρωσσίας. Ἐξ ἄλλου, ὁ ἀπαράβατος ὅρος τῆς μνημονεύσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἐν ταῖς Ἱεραῖς Ἀκολουθίαις καί τῇ Θείᾳ Λειτουργίᾳ ἀποδεικνύει τήν ἀείποτε κανονικήν ἐξάρτησιν τῆς Μητροπόλεως Κιέβου ἐκ τῆς Μητρός αὐτῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀλλά, καθώς μαρτυροῦν αἱ ἀρχειακαί πηγαί καί τά γεγονότα, τά τε παρελθόντα καί τά ἐσχάτως συμβαίνοντα, οὔτε ὁ Κιεβινός λαός ἐδέχθη ποτέ ὅτι ἀποτελεῖ μέρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Μόσχας, προβάλλων μάλιστα κατά καιρούς σθεναράν ἕνεκα τούτου  ἀντίδρασιν. Ἤδη ἀπό τοῦ ἐτους 1325, ὅτε τελικῶς μετεφέρθη μονίμως ἡ ἕδρα τῆς Μητροπόλεως Κιέβου εἰς Μόσχαν, ὁ πιστός λαός τοῦ Κιέβου ἐπεθύμει τήν ἐκλησιαστικήν ἀνεξαρτησίαν αὐτοῦ, μία ἐπιθυμία, ἡ ὁποία καθίστατο  σύν τῇ παρόδῳ τῶν αἰώνων «πόθος ψυχῆς δριμύς καί ἀφόρητος». Διά τοῦτο καί τό ἱστορικόν καί πρῶτον Σύνταγμα τῆς Οὐκρανίας, συνταχθέν ἐν ἔτει σωτηρίῳ 1710, προέβλεπεν ὅτι «ἡ ἐν Οὐκρανίᾳ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἤθελε μείνει ὑπό τόν ἁγιώτατον Ἀποστολικόν Θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως».

Σύν πᾶσι τούτοις τοῖς  ἀδιαψεύστοις καί ἀδιασείστοις τεκμηρίοις τῆς ἱστορίας, ἀσφαλῶς ἐλάβομεν ὑπ᾽ ὄψιν τά κατά καιρούς αἰτήματα περί χορηγήσεως αὐτοκεφαλίας τόσον ἀπό τήν πλευράν τῆς Ἱεραρχίας, ὅσον καί ἀπό τήν πλευράν τῆς Πολιτείας, ἐξόχως δέ σημαντικά ἐθεωρήσαμεν τά αἰτήματα τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος, ὡς ἐκ προσώπου τῶν Ἱεραρχῶν, τοῦ κλήρου καί τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ τῆς ἐσχάτως συγκληθείσης Ἑνωτικῆς Συνόδου, ὡς καί τό τοῦ Ἐξοχωτάτου Προέδρου τῆς Οὐκρανίας κυρίου Πέτρου Ποροσένκο, καί οὕτως, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι συνελθόντες, ἐχωρήσαμεν συνοδικῶς εἰς τήν ἀπόφασιν, ὅπως χορηγήσωμεν αὐτοκέφαλον ἐκκλησιαστικόν καθεστώς εἰς τήν εὐλογημένην χώραν τῆς Οὐκρανίας.

Μακαριώτατε,
Σήμερον ἀνοίγεται μία νέα σελίς εἰς τήν ἱστορίαν τῆς Οὐκρανίας. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὡς ἐχορήγησεν αὐτοκέφαλον ἐκκλησιαστικόν καθεστώς εἰς ὅλας τάς νεοπαγεῖς κατά τόπους Ἐκκλησίας, οὕτως ἐγχειρίζει σήμερον εἰς τάς χεῖρας Σας, τῇ χάριτι τοῦ Ἐπιφανέντος Χριστοῦ, τόν Τόμον Αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας Σας. Εἰς Ὑμᾶς ὁ Πανοικτίρμων  Θεός ἐπεφύλαξε τήν τοιαύτην ὑψηλήν τιμήν, «ὁ Θεός σε ἐξελέξατο, αὐτός σοι ἐνεπίστευσεν, οὐκ ἀνθρωπίνῃ γέγονας ψήφῳ... μή ὑβρίσῃς, μηδέ καταισχύνῃς τοῦ Θεοῦ τήν ψῆφον» (Ἰωάννου Χρυσοστόμου, ΕΠΕ Τόμος 20, σελ. 200).

Εἰσέρχεσθε σήμερον ἐπισήμως καί κανονικῶς, ὡς ἡ δεκάτη πέμπτη Ἐκκλησία, εἰς τήν εὐλογημένην χορείαν τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν. Παρακαλοῦμεν καί προτρεπόμεθα, ἀγωνισθῆτε διά τήν ἑνότητα καί τήν εἰρήνην, πρωτίστως εἰς τοπικόν ἐπίπεδον μετά τῶν ἀδελφῶν ἐν Οὐκρανίᾳ Ἱεραρχῶν, οὐχί δέ μόνον μετ᾽ αὐτῶν ἀλλά καί μετά τῶν εἰσέτι παραμενόντων ὑπό τό ὡμοφόριον τοῦ Μακαριωτάτου ἀδελφοῦ Πατριάρχου Μόσχας, ἀδελφῶν Ἀρχιερέων, καί βοηθήσατε αὐτούς διά τῆς ἐμπνευσμένης παρουσίας καί σοφῆς διοικητικῆς διατριβῆς Σας νά κατανοήσωσιν ὅτι ἀξίζει εἰς τήν Οὐκρανίαν μία ἑνιαία ἐκκλησιαστική ὀντότης. Δημιουργήσατε τάς προϋποθέσεις τῆς συμφιλιώσεως. Ἐργασθῆτε ἐπί τῇ βάσει ἐκκλησιολογικῶν κριτηρίων καί μόνον. Διοικήσατε ἀγαπητικῶς καί ἐν ταπεινώσει καί αὐτοθυσίᾳ. Τό μέλλον ἀνήκει εἰς Ὑμᾶς Τό μέλλον εἶναι δικόν Σας.

Μή λησμονήσητε δέ ποτέ τήν εὐεργεσίαν ταύτην τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, ἀρχομένην ἤδη ἀπό τόν καιρόν τοῦ βαπτίσματος τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ Σας, ἐπισφραγιζομένην δέ σήμερον διά τῆς χορηγήσεως ἐκκλησιαστικῆς διοικητικῆς ἀνεξαρτησίας. Ἡ ἱστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι ἱστορία λυτρώσεως καί σωτηρίας. Ἐν ἐπιγνώσει τούτου, ἡ καθ᾽ ἡμᾶς Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐνεργεῖ σήμερον ἄνευ οὐδεμιᾶς ἰδιοτελείας, ἄνευ οὐδεμιᾶς σκοπιμότητος, ἀλλά μόνον διά τήν ἑνότητα τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ καί τήν σωτηρίαν τῶν πιστῶν. Ἀκολουθήσατε ὅθεν τήν ὁδόν ταύτην τῆς λυτρώσεως καί τῆς σωτηρίας καί θεωρήσατε τόν Τόμον τῆς Αὐτοκεφαλίας, τόν ὁποῖον λαμβάνετε σήμερον, ὄχι ὡς σύμβολον ἐξουσίας ἀλλά ὡς ἀπόδειξιν ἀγάπης καί θυσιαστικοῦ φρονήματος, διά νά προσφέρητε σωτηρίαν καί Χριστόν εἰς τήν ἐν Οὐκρανίαν ὁλκάδα Σας. Ἀξιοποιήσατε τά προνόμια τά διαλαμβανόμενα ἐν τῷ ἐγχειριζομένῳ Τόμῳ, ὡς στοχεῖα ἐσταυρωμένης ἀγάπης καί οὐχί ὡς βάσεις διά τήν ἐγκαθίδρυσιν μιᾶς ἐξουσιαστικῆς Ἐκκλησίας.

Ἡμεῖς, ἀπό τοῦ σεπτοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας Κέντρου, θά παρακολουθοῦμεν στοργικῶς τόν βηματισμόν Σας καί πάντοτε θά τείνωμεν χεῖρα βοηθείας, ὁσάκις θά  ἐπιθυμῆτε τοῦτο. Προσβλέπομεν δέ εἰς τήν ἀγαθήν καί ἄριστον συνεργασίαν μας, πρός δόξαν Θεοῦ καί σωτηρίαν πιστῶν.

Ἔντεινε οὖν, Μακαριώτατε ἀδελφέ, καί κατευοδοῦ καί πρωθιεράρχευε ἕνεκεν δικαιοσύνης καί ἀληθείας καί πραότητος. Ἡ δέ χάρις τοῦ Ἐπιφανέντος Χριστοῦ ἔστω μέθ᾽ Ὑμῶν καί μετά τῶν Ἁγίων ἡμῶν Ἐκκλησιῶν. Ἀμήν.