[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Χαιρετισμὸς
τῆς Α. Θ. Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
κατὰ τὴν πρὸς τιμὴν Αὐτοῦ Εκδήλωσιν
τοῦ Μορφωτικοῦ καὶ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου
Ἰμβρίων τῆς Πόλεως ἐπί τῇ Συμπληρώσει Εἰκοσιπενταετίας ἀπὸ τῆς Αναρρήσεως Αὐτοῦ
εἰς τὸν Οἰκουμενικὸν Θρόνον
(21 Ὀκτωβρίου 2016)

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Ἱερώτατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Ἐξοχώτατε κύριε Ὑπουργέ,
Ἐξοχώτατε κύριε Πρέσβυ,
Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, ἀγαπητοὶ συμπατριῶται Ἴμβριοι,

Βαθύτατα συγκινημένοι ἀπόψε, ἐκφράζομεν τὰς θερμὰς ἡμῶν εὐχαριστίας πρὸς ὅλους σας, Ἱερώτατοι ἅγιοι ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, διὰ τὴν πανδαισίαν μνήμης καὶ τιμῆς τῆς νυχθημέρου ἐπὶ εἰκοσιπενταετίαν ὅλην ἐργασίας τῆς ἡμετέρας Μετριότητος -ὀφείλημα καὶ καθῆκον, δικαίωμα καὶ χρέος- πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Θρόνον, πρὸς τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ πρὸς τὴν παγκόσμιον Κοινότητα.

Τὴν ὀφειλετικὴν αὐτὴν διακονίαν τιμᾶτε καὶ ἀπόψε οἱ Ἴμβριοι τὸ κατὰ σάρκα «ἀδελφοὶ καὶ συγκοινωνοὶ ἐν τῇ θλίψει καὶ τῇ ὑπομονῇ», μὲ μίαν γλῶσσαν καὶ μὲ ἓν μέλος ἐναρμόνιον, ὁμοῦ μετὰ τῶν ἐν τῇ Πόλει ταύτῃ πνευματικῶν ἡμῶν τέκνων, διακηρύττοντες, στεντορίᾳ τῇ φωνῇ, τοῖς ἐγγὺς καὶ τοῖς μακράν, τὴν ἀποστολὴν τοῦ Πατριάρχου τοῦ Γένους καὶ ἰδικοῦ σας πνευματικοῦ Πατρός, ὁ Ὁποῖος ἐν ἑσπέρᾳ καὶ πρωῒ καὶ μεσημβρίᾳ, ἐν νυκτὶ καὶ ἐν ἡμέρᾳ, ἐν παντὶ καιρῷ καὶ πάσῃ ὥρᾳ, καθ᾿ ὅλον τὸ μακρὸν τοῦτο χρονικὸν διάστημα, ἠνάλωσεν ὅλας τὰς δυνάμεις του πρὸς προάσπισιν καὶ προβολὴν παγκοσμίως τῶν δικαίων καὶ προνομιῶν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας καὶ τῶν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς τέκνων αὐτῆς.

Μία πτυχὴ ἰδιαιτέρας προσοχῆς καὶ μερίμνης τῆς ἐκκλησιαστικῆς πορείας μας ὑπῆρξεν ἡ ἡμετέρα Ἴμβρος, ὁ τόπος εἰς τὸν ὁποῖον τὸ πρῶτον εἴδομεν τὸ φῶς τοῦ ἡλίου καὶ ἠνδρώθημεν εἰς τὴν εὐσέβειαν καὶ εἰς τὴν ἀρετὴν τῶν Ἰμβρίων προγόνων. Τὴν Ἴμβρον προσωπικῶς ἐβιώσαμεν ὡς τραγούδι καὶ ᾆσμα, διὰ νὰ δοκιμάσωμεν ἀργότερον ὅλοι οἱ Ἴμβριοι τὴν τραγῳδίαν της, μέχρι νὰ ἀρχίσῃ καὶ πάλιν τὸ μελώδημα τῆς ἐλπίδος καὶ νὰ ἀνθίσῃ «σὰν τὸ κλαρὶ» «εἰς τὸν καιρόν του» ἡ ἄνοιξις καὶ αἱ ἀνοίξεις, ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ἀπόψε ὁ μακαριστὸς Γέροντας ἡμῶν καὶ εὐεργέτης τῆς Ἴμβρου καὶ τῆς Τενέδου καὶ τῆς ἡμετέρας παιδείας εἰς αὐτὰς Μητροπολίτης Χαλκηδόνος Μελίτων.

Συνοδοὶ καὶ συνοδοιπόροι τῆς τριλογίας αὐτῆς τοῦ Τραγουδιοῦ, καὶ ἐν συνεχείᾳ Τραγῳδίας καί, τέλος, τοῦ Μελωδήματος ἐλπίδος καὶ ἀνοίξεως ὑπήρξαμε καὶ ἐπορεύθημεν διὰ τὴν ἰδικήν μας Ἴμβρον, καθ᾿ ὅλην τὴν διαρρεύσασαν εἰκοσιπενταετίαν. Ἰδιαιτέρως ἀφουγκράσθημεν μὲ δισταγμὸν κατ᾿ ἀρχὰς τὸ Ξύπνημα καὶ ἐν συνεχείᾳ μὲ πόθον τὴν Ἄνοιξιν τῆς Ἴμβρου. Τὴν ἐπεσκέφθημεν κατ᾿ ἐπανάληψιν καὶ ὀσφρανθήκαμε ἐκ τοῦ ἐγγὺς τὴν ἁρμονίαν τοῦ Τραγουδιοῦ της∙ τὸν πόνον τῆς Τραγῳδίας της∙ τὴν ἐλπίδα τοῦ μέλλοντός της. Ἐξητάσαμεν τὴν πορείαν μας. Ἡμᾶς αὐτοὺς καὶ τοὺς ὅπου γῆς συμπατριώτας μας. Ἐκοιτάξαμεν εἰς τὸ Κάτοπτρον τοῦ Θεοῦ. Εἰς τὸν Λόγον Του. Καὶ ἀντικρύσαμεν ἐμπειρικῶς τὴν διαχρονικὴν πραγματικότητα ἡμῶν ὡς πονεμένων καὶ κατατρεγμένων Ἰμβρίων. Τὴν εὕρομεν ἀπελπιστικήν. Καὶ ὅμως δὲν ἀπελπίσθημεν, ὅπως ταιριάζει εἰς τὴν ἀδάμαστον Ἰμβριακὴν ψυχήν. Ἐσκέφθημεν ὅτι τὸ ξηρὸν δένδρον δύναται καὶ πάλιν νὰ στολισθῇ μὲ λουλούδια καὶ μὲ πράσινα φύλλα καὶ μὲ καρπούς.

Ὁμολογοῦμεν ἀπόψε ἐνώπιον τῆς ἀγάπης σας, ὅτι αὐτὸς ὑπῆρξε καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ στόχος καὶ ἡ προσευχὴ τοῦ Πατριάρχου σας. Στόχος ἱερός, κρυφός, ἀνομολόγητος εἰς τοὺς πολλούς, γνωστὸς ὅμως εἰς τὸν Θεόν. Γνωρίζετε, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, ὅτι ἡ Ἴμβρος εἶναι ἡ ἀγάπη καὶ τὸ λιμάνι τοῦ Πατριάρχου σας. Θὰ ἠμπορούσαμε ἀπόψε νὰ ἀρχίσωμεν μὲ τὰς μνήμας καὶ μὲ τὰς ἀναμνήσεις, μὲ τὰ ὁράματα καὶ μὲ τὰς προσδοκίας, μὲ τὴν ἀπελπισίαν καὶ μὲ τὸ θαῦμα, ὅπως ἐκεῖνο τοῦ Ἁγίου Δημητρίου εἰς τὰ Λιβρόχια τῶν Ἀγριδίων, τότε ποὺ καὶ πάλιν ἡ Ἴμβρος εὑρίσκετο ὑπὸ τὴν ἐπιδρομὴν τῶν «κουρσάρων ληστῶν», ὅπως τοὺς περιγράφει ὁ ἀείμνηστος Ζαφειριάδης καὶ ὁ μακαριστὸς Καθηγητής μας Λάζαρος Λαζαρίδης καὶ τὴν διαιώνιζεν ἡ γιαγιὰ καὶ ὁ παπποῦς ὡς νανούρισμα ἱερὸν κατὰ τὰ παιδικά μας χρόνια. Δὲν θὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὸν πειρασμὸν τῆς μνήμης, ἀλλὰ θὰ περιορισθῶμεν ἀπόψε μόνον εἰς τὸν στοχασμὸν τοῦ μέλλοντος, μὲ ἀναφοράν, ὡς ἱερὸν μνημόσυνον εὐχαριστίας εἰς τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς μας τῆς Ἴμβρου, εἰς τὴν ἀναγέννησιν τῆς πατροπαραδότου παιδείας μας ἐκεῖ. «Στῆς Νίμπρος τὰ σχολεῖα», τὰ ὁποῖα ἀπὸ τοῦ ἔτους 1927 μέχρι τὸ ἔτος 1950 καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1964 μέχρι καὶ πρό τινος «ρήμαζαν» γκρεμισμένα καὶ φώλιαζαν μέσα τους τὰ πουλιὰ καὶ οἱ ἀράχνες καὶ τὰ «δρασκελοῦσαν» μόνον τὰ κατοικίδια ζῶα. Τώρα μόλις ἤρχισεν ἡ ἐπαναλειτουργία τῶν σχολείων εἰς τὴν Ἴμβρον μας, μὲ πολλοὺς προσωπικούς κόπους καὶ ἀγωνίας, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀμέσων συνεργατῶν μας. Ἤρχισεν ἡ ὁμογενειακὴ ἐκπαίδευσις εἰς τὴν Ἴμβρον νὰ θάλλῃ μὲ τὸ κτύπημα τοῦ κουδουνιοῦ πρῶτον εἰς τοὺς Ἁγίους Θεοδώρους καὶ ἀκολούθως εἰς τὰ Ἀγρίδια.

Συνεχίζοντες τὸ ὅραμα καὶ τὸν στόχον τοῦ Γέροντός μας, ὅπως περιγράφεται εἰς τὴν ἀπὸ τὸν Σύνδεσμον αὐτὸν ἐκδιδομένην τότε «Φωνὴν τῆς Ἴμβρου», εἰς τὸ τεῦχος της τοῦ ἔτους 1964 ἐπὶ τῇ μεταθέσει τοῦ Ποιμενάρχου της Ἴμβρου καὶ Τενέδου Μελίτωνος εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Ἡλιουπόλεως καὶ Θείρων, ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῆς Πατριαρχίας ἡμῶν ἐμεριμνήσαμεν ἰδιαιτέρως διὰ τὴν ἀνάστασιν τῶν πεπτωκυϊῶν σκηνῶν τῆς Γενετείρας μας Ἴμβρου.

Ἔσχομεν τὴν εὐλογίαν καὶ τὴν χαρὰν νὰ πανηγυρίσωμεν ὅλοι οἱ ὅπου γῆς Ἴμβριοι τὴν ἐπαναλειτουργίαν τῶν Μειονοτικῶν μας Σχολείων μετὰ ἡμίσεος περίπου αἰῶνος σιωπήν. Τὸ θαῦμα συνετελέσθη μὲ τὰς συντόνους προσπαθείας ὅλων τῶν φορέων, τοῦ ἐν Ἀθήναις Συλλόγου Ἰμβρίων, τοῦ Φιλανθρωπικοῦ καὶ Μορφωτικοῦ Συνδέσμου Ἰμβρίων τῆς Πόλεώς μας, τοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ καὶ Πολιτιστικοῦ Συλλόγου Ἴμβρου, τῆς Ἰμβριακῆς Ἑνώσεως Μακεδονίας - Θρᾴκης καὶ τοῦ ἐνταῦθα Συντονιστοῦ Ἐκπαιδεύσεως τῆς Ὁμογενειακῆς Παιδείας Ἐλλογιμ. κ. Σταύρου Γιολτζόγλου, καὶ τῶν πολλῶν φίλων τῆς Ἴμβρου, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Ἐντιμολογιώτατον Ἄρχοντα Μ. Χαρτοφύλακα καὶ προσφιλῆ καὶ ἱκανόν συνεργάτην μας κ. Παντελεήμονα Βίγκαν, τὸν γνωστὸν εἰς ὅλους μας Λάκην.

Ἡ σημασία τῆς παρουσίας ἑνὸς ὁμογενειακοῦ σχολείου εἰς τὴν νῆσον μας εἶναι τόσον ἀποκαλυπτική, ὥστε θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ τὴν παρομοιάσωμεν μὲ τὴν σημασίαν τὴν ὁποίαν ἔχει τὸ νερὸ διὰ τὴν ζωήν: «...καλύτερα ἀδελφέ μου, νὰ ἔχεις ἑλληνικὸ σχολεῖο στὴν χώρα σου, παρὰ νὰ ἔχεις βρύσες καὶ ποτάμια, διότι οἱ βρύσες ποτίζουν τὸ σῶμα, τὰ δὲ σχολεῖα ποτίζουν τὴν ψυχή. Καὶ ὡσὰν μάθεις τὸ παιδὶ σου γράμματα, τότε λέγεται ἄνθρωπος· τὸ σχολεῖο ἀνοίγει τὰς Ἐκκλησίας, ὅλα τὰ παιδιὰ νὰ μανθάνουν ὀλίγα ἔστω, ἀλλὰ γερὰ γράμματα, ποτισμένα μὲ τὸ πνεῦμα τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας, ποὺ περικλείει μέσα της ὅλα τὰ ἀναγεννητικὰ στοιχεῖα» (πρβλ. Διδαχαὶ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰωλοῦ, σελ. 30).

Ὅπως ὅλοι γνωρίζομεν οἱ Ἴμβριοι, εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπῆρχον ἀκόμη πολλοὶ ὁμογενεῖς, εἴχαμε τὴν εὐλογίαν νὰ μᾶς διδάσκουν τὰ γράμματα ἐξαιρετικοὶ διδάσκαλοι, ὁ Λαζαρίδης, ὁ Κοτζίνης, ὁ Νταμπάνης, ὁ Τερζῆς, ὁ Σωφρονίου, ὁ Ἀναστασιάδης, καὶ ἄλλοι πολλοί, τοὺς ὁποίους σήμερον μὲ εὐγνωμοσύνην μνημονεύομεν. Ἡ ζωή μας εἰς τὴν Ἴμβρον ἦταν εἰρηνικὴ καὶ ἀγαπητικὴ πρὸς πάντας, στόχος δὲ ὅλων μας ἦταν ἡ μόρφωσις. Κέντρον τῆς ζωῆς μας ἦτο ἡ Ἐκκλησία, ὁ Ναὸς τοῦ χωριοῦ μας, καὶ ἡ λειτουργικὴ ζωή.

Ἡ μικρὰ αἰγαιϊκὴ λεκάνη τῆς Ἴμβρου μας εἶχε τὴν ἰδιαιτέραν εὐλογίαν νὰ φιλοξενήσῃ διαχρονικῶς εἰς τὰς ἀγκάλας της σπουδαιοτάτους πολιτισμοὺς καὶ νὰ συμβάλῃ ἀποφασιστικῶς εἰς τὴν διαμόρφωσιν παγκοσμίων καὶ πανανθρωπίνων ἀξιῶν. Ἡμεῖς, οἱ σύγχρονοι Ἴμβριοι, σύγχρονοι Αἰγαιῶται, ἔχουμε ἱστορικὴν εὐθύνην καὶ χρέος νὰ συνεχίσουμε τὴν παλαιὰν ἐκείνην εἰρηνικὴν καὶ δημιουργικὴν συνύπαρξιν εἰς τὸν ἰδικόν μας τόπον, ὑπερβαίνοντες μεγαλοψύχως καὶ «ἐν πνεύματι ἀγαθῆς συνεργασίας καὶ ἀγάπης πᾶν τὸ προστυχὸν ἐμπόδιον ἢ ἀμφισβήτησιν, διὰ τὸ κοινὸν ὄφελος», ὅπως θὰ ἔγραφε καὶ σήμερον εἰς τὸ ἐπίσημον ὄργανον τῶν Ἰμβρίων τότε «Φωνὴ τῆς Ἴμβρου» τοῦ ἐδῶ Συνδέσμου μας, ἀγαπητὴ Πρόεδρε κυρία Λαγοσπύρη, ὁ μακαριστὸς διδάσκαλος Λάζαρος Λαζαρίδης.

Τὸ εὐλογημένο Νησί μας, ἡ Ἴμβρος, εἶναι καὶ πρέπει νὰ παραμείνῃ μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων νῆσος εἰρήνης καὶ ἑνότητος διὰ τὸ «κοινὸν ὄφελος» πάντων. Καὶ ἡμεῖς, ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, θὰ ἀπέλθωμεν τοῦ κόσμου τούτου, ὡς καὶ οἱ πρὸ ἡμῶν ζήσαντες ἀναρίθμητοι συνάνθρωποί μας, καὶ ἄλλοι θὰ μᾶς διαδεχθοῦν εἰς ὅσα ἡμεῖς σήμερον ἐργαζόμεθα. Ὅμως, γνωρίζοντες ἐκ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ ὅτι «ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα», καλοῦμε τοὺς πάντας εἰς ἕνα διαρκῆ καὶ ἀτελεύτητον ἀγῶνα, ὥστε οἱ ἐπιγενόμενοι νὰ μᾶς μακαρίζουν, διότι δὲν ἀφήσαμε τὴν Ἰμβριακὴν Λαμπάδα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ τοῦ Γένους μας νὰ σβύσῃ, ἀλλὰ ἀγωνισθήκαμε μέχρι τέλους, ἐν μέσῳ ἀντιξοοτήτων καὶ δυσχερειῶν καὶ ὑφάλων καὶ σκοπίλων καὶ προσκομμάτων πολλῶν, διὰ νὰ τὴν κρατήσουμε ἀναμμένη, ἀψηφῶντες τοὺς ἰσχυροὺς ἀνέμους τῆς ἀντιπαλότητος, τῆς καχυποψίας καὶ τῶν σκοπιμοτήτων.

Ὅλοι ἡμεῖς ἔχομεν κατὰ τὴν ἐπίγειον ζωὴν μίαν ὡρισμένην ἀποστολήν. Ἀφ᾿ ἑαυτῶν καὶ μόνοι εἶναι ἀμφίβολον ἐὰν θὰ κατορθώσωμεν σημαντικὰ ἐπιτεύγματα, ἀφοῦ καὶ εἰς τὸ φυσικὸν σῶμα τοῦ ἀνθρώπου αὐτενέργεια ἑνὸς ἑκάστου μέλους τυγχάνει ἀδιανόητος. Ὅμως, συνεργαζόμενοι μετὰ τῶν λοιπῶν μελῶν καὶ κατατιθέμενοι εἰς τὴν κοινὴν προσπάθειαν τοὺς κόπους καὶ τὰ ἔργα μας, συνθετικῶς παρουσιάζομεν ἕνα ὡραῖον σύνολον. Τοιουτοτρόπως, μὲ τὴν συνεργασίαν ὅλων, ὑπὸ τὰς ὁδηγίας καὶ τὰς κατευθυντηρίους γραμμὰς τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, ἐφθάσαμεν εἰς τὴν σημερινὴν εὐχάριστον στιγμὴν διὰ τὴν Ἴμβρον καὶ διὰ τὴν παιδείαν της.

Συγχαίρομεν καὶ εὐχαριστοῦμεν τὴν Διαδικτυακὴν Ὁμάδα τῆς «Πεμπτουσίας», ἡ ὁποία μὲ πολλὴν ἀγάπην διὰ τὴν Ἴμβρον ἡτοίμασε τὸ ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἴμβρος: Ἀέναο Ταξίδι» ἐπιμελημένο καὶ ἐπιτυχὲς ντοκυμαντέρ, τὸ ὁποῖον ἀπηλαύσαμεν καὶ ἀπόψε. Ἡ προσπάθεια αὐτὴ διὰ τὴν προβολὴν τῆς πατρίδος μας καὶ τῶν ἀξιῶν της πρὸς διαφύλαξιν τῆς κληρονομίας της συγκινεῖ εἰλικρινῶς πρωτίστως ἡμᾶς, ἀλλὰ καὶ ὅλους, καὶ εὐχόμεθα ὁ Θεὸς νὰ δίδῃ δύναμιν καὶ κάθε εὐλογίαν εἰς πάντας τοὺς συμπαρασταθέντας πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως εἰς τὸ ἱερὸν τοῦτο ἔργον.

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα,

Ἀπόψε ἡ αὐλαία κλείνει καὶ συγχρόνως ἀνοίγει. Τὸ Τραγούδι ἀνοίγει τὰ ἀπὸ μακροῦ κλεισμένα χείλη καὶ φωτίζει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς καὶ τῆς καρδιᾶς μας∙ ἡ Τραγῳδία παρῆλθεν, ἀνεπιστρεπτὶ ἐλπίζομεν∙ τὸ Μελώδημα τῆς ἀνοίξεως καὶ τοῦ φωτὸς συνεχίζει ᾀδόμενον. Τὸ κελαηδοῦν τὰ ἀηδόνια καὶ τὰ σπουργίτια τῆς Ἴμβρου, τὸ διαλαλοῦν οἱ καταπράσινοι κάμποι καὶ τὰ γυμνὰ βουνὰ τοῦ νησιοῦ μας, τὸ φωτίζουν αἱ καιόμεναι καρδίαι μας καὶ αἱ φλεγόμεναι ἐκ τοῦ πόθου ψυχαί μας. Μὲ αὐτὸ τὸ Μελώδημα, μὲ τὴν ἀκατάλυτον αὐτὴν ἀξίαν μέσα εἰς τοὺς κάθε εἴδους χαλασμοὺς καὶ εἰς ὅλας τὰς στροφὰς τῶν καιρῶν, κατακλείομεν τὸν λόγον τῆς εὐχαριστίας διὰ τὴν σημερινὴν ἐπετειακὴν ἐκδήλωσιν τῶν Ἰμβρίων πρὸς τὸν Ἴμβριον Πατριάρχην, καὶ ἐκφράζομεν τὴν συγκίνησιν καὶ συγχρόνως τὸν πόνον καὶ τὸν ἐκ βάθους στεναγμὸν διὰ τὸ παρελθόν, πάντοτε ὅμως μὲ ἐλπίδα χαρᾶς καὶ προσμονῆς καὶ μὲ τὴν Πατριαρχικὴν καὶ πατριωτικὴν προτροπήν: ἀδελφοὶ Ἴμβριοι: «ἰδοὺ καιρὸς εὐπρόσδεκτος», «στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετὰ φόβου» εἰς τὸν προκείμενον ἡμῖν καὶ ὑμῖν ἀγῶνα διὰ τὸ εὖ ζῆν τῆς Ἴμβρου μας καὶ τῶν ὅπου γῆς συμπατριωτῶν μας.

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, ἐπαναλαμβάνομεν καὶ ἀπόψε μαζὶ μὲ τὸν ποιητὴν καὶ μαζὶ μὲ ὅλους: «Πότε θὰ βάλουμε πανιά, νὰ κάτσω στὸ τιμόνι, νὰ δῶ τῆς Ἴμβρου τὰ βουνά, νὰ μοῦ διαβοῦν οἱ πόνοι». Ἀμήν.