[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Χαιρετισμὸς
τῆς Α. Θ. Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
κατὰ τὴν Χοροστασίαν Αὐτοῦ
ἐν τῷ ἐν Νεοχωρίῳ
τοῦ Βοσπόρου Μετοχίῳ
τοῦ Παναγίου Τάφου ἐπί τῇ Θρονικῇ Ἑορτῇ τῆς Σιωνίτιδος Ἐκκλησίας
(23 Ὀκτωβρίου 2016)

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Ἱερώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀνθηδῶνος κύριε Νεκτάριε, Ἐπίτροπε τοῦ Παναγίου Τάφου ἐν τῇ ἡμετέρᾳ Πόλει,
Ἱερώτατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες τῆς Μητρὸς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας,
Πατέρες καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, «τοῦ ἀρετῆς λαπρυνθέντος ταῖς χάρισι», συνήγαγεν ἡμᾶς σήμερον εἰς τὸ Μετόχιον τοῦτο τοῦ Παναγίου Τάφου, ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν διὰ νὰ τιμήσωμεν τὸν Ἀπόστολον καὶ τὴν ἀποστολὴν αὐτοῦ καὶ τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἀνὰ τοὺς αἰῶνας, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ διὰ νὰ ὑπογραμμίσωμεν, ἐν χαρᾷ καὶ ἀγάπῃ, τὰς ἀδελφικὰς σχέσεις τῶν δύο ἡμῶν Ἐκκλησιῶν, τῆς καθ᾿ ἡμᾶς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἁγίας Σιών, ἐκπροσωπουμένης ἐνταῦθα διὰ τῆς ὑμετέρας ἀγαπητῆς Ἱερότητος, ἀδελφὲ ἅγιε Ἀνθηδῶνος, ὁ ὁποῖος κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἐνταῦθα διακονίας σας ἐργάζεσθε φιλοτίμως καὶ ἀποδοτικῶς καὶ ἔχετε πραγματοποιήσει σημαντικὸν ἀνακαινιστικὸν ἔργον εἰς τὰ ἐνταῦθα, ἐν Φαναρίῳ καὶ ἐν Χάλκῃ, Ἱερὰ Μετόχια, διασώζων ταῦτα ἐκ τῶν συνεπειῶν τοῦ πανδαμάτορος χρόνου.

Ὁ ἑορταζόμενος Ἀπόστολος ὑπῆρξεν ὄχι μόνον μέγας κατὰ τὴν πίστιν, τὴν ἀρετὴν καὶ τὰ μαρτυρικὰ κατορθώματα, ἀλλὰ καὶ ὁ ἀναλαβὼν πρῶτος τοὺς οἴακας τῆς Ἐπισκοπῆς τῶν Ἱεροσολύμων. Ὁ πρῶτος Ἐπίσκοπος τῆς Σιωνίτιδος Ἐκκλησίας Ἰάκωβος συνέδεε καὶ ἥνωνε τὰ διεστῶτα, ταῖς ἐνεργείαις δὲ αὐτοῦ συνεκλήθη ἡ Ἀποστολικὴ Σύνοδος περὶ τῶν διαφορῶν μεταξὺ τῶν προσερχομένων εἰς τὸν Χριστιανισμὸν ἐκ τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐκ τῶν Ἐθνικῶν, καὶ ἔτσι, ἀπέδειξεν ὁ Ἀπόστολος ὅτι ἐγνώριζε νὰ ἰσορροπῇ τοὺς ἀνθρώπους, νὰ κατευνάζῃ τὰ πνεύματα καὶ νὰ βοηθῇ τοὺς πιστούς, χωρὶς νὰ θυσιάζεται ἡ οὐσία. Αὐτὸς εἰσέτι συνεφιλίωσε καὶ τοὺς Ἀποστόλους Πέτρον καὶ Παῦλον ὅταν ἐγένετο «παροξυσμὸς» μεταξύ των (Πράξ. κεφ. 15, 39 Γαλ. 2, 11-21).

Ἡ Σιωνίτις Ἐκκλησία ἀνὰ τοὺς αἰῶνας φυλάσσει καὶ αὐτὴ τὴν ἀποστολικὴν ταύτην παρακαταθήκην ἐν πνεύματι θυσίας καὶ ἁγιαστικῆς προσφορᾶς, ἀκολουθοῦσα τὴν ἰδίαν ὡς ὁ προστάτης αὐτῆς ἑνωτικὴν ποιμαντικήν, συμβάλλουσα καρποφόρως εἰς τὴν ἐπίτευξιν τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου, εἰς τὴν διαχρονικὴν εὐστάθειαν τοῦ ἑαυτῆς οἴκου, παρὰ τὰς περιστασιακὰς στροφὰς τῆς ἱστορίας καὶ τὴν ἀνακολουθίαν τῶν καιρῶν, καὶ εἰς τὴν τῶν πάντων ἕνωσιν, σεβομένη τὴν ἰδιαιτέραν ταυτότητα καὶ τὰς συνθήκας τοῦ γηγενοῦς ποιμνίου ἐν Μέσῃ Ἀνατολῇ, τὸ ὁποῖον κατὰ τὴν συγκυρίαν ταύτην διέρχεται δυσχερῆ περίοδον λόγῳ τῶν συνεχιζομένων πολεμικῶν συγκρούσεων καὶ ἀντιμετωπίζει διαρκῶς ποικίλους καὶ σοβαροὺς κινδύνους, διαβιοῦν ὑπὸ καθεστὼς συνεχοῦς ἀνασφαλείας, ἐν μέρει δὲ καὶ τρόμου καὶ φόβου διὰ τὰ ἐπερχόμενα. Εἶναι, λοιπόν, πολὺ σημαντικὸν διὰ τοὺς χριστιανοὺς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς νὰ παραμείνουν ἡνωμένοι καὶ ὁμονοοῦντες, διαφυλάττοντες τὴν ἑνότητα ταύτην, ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητος πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν μεγαλυτέρων κινδύνων καὶ προβλημάτων διὰ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καὶ διὰ τὸ πλήρωμα αὐτῆς, ἀλλὰ καὶ διὰ πᾶσαν ψυχὴν καταπονουμένην καὶ θλιβομένην καὶ τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, καὶ τῆς ἀγάπης τῶν συνανθρώπων ἐπιδεομένην.

Ἀληθῶς, «ἐν τῇ ἑνώσει ἡ ἰσχύς». Μόνον διὰ τῆς ἑνότητος καὶ τῆς ἐξ αὐτῆς προερχομένης ἰσχύος ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διεφύλαξε τὰ Πανάγια Προσκυνήματα μέχρι σήμερον, ὡς παρεδόθησαν εἰς αὐτήν, εἰς τὸν χῶρον τῶν Ἱεροσολύμων καὶ εὐρύτερον ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ Ἰουδαίᾳ καὶ ἐν πάσῃ τῇ κανονικῇ δικαιοδοσίᾳ τῆς Σιωνίτιδος Ἐκκλησίας.

Ἡμεῖς ἐν τῷ Οἰκουμενικῷ Πατριαρχείῳ στρέφομεν πάντοτε τοὺς νοεροὺς ὀφθαλμοὺς τῆς καρδίας πρὸς τὰ Πανάγια Προσκυνήματα καὶ βαδίζομεν εἰς τοὺς χώρους ἔνθα ἐβάδισε τὸ κατὰ σάρκα ὁ Κύριος, καὶ λαμβάνομεν τὴν μυστικὴν Χάριν, ἡ ὁποία καὶ σήμερον ὡς δρόσος Ἀερμὼν καταβαίνει εἰρηνικῶς καὶ εἰς τὴν βοσπορίτιδα ταύτην ἀκρώρειαν, τὴν ἕδραν τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, καὶ διέρχεται καὶ διὰ τοῦ Ἱεροῦ τούτου Μετοχίου, τὸ ὁποῖον ἐφιλοξένησε καὶ μακαρίους Πατριάρχας Ἱεροσολύμων, συμπορευθέντας μετὰ τῶν ἀοιδίμων προκατόχων ἡμῶν εἰς τὴν προάσπισιν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ τῶν τιμαλφῶν τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν Γένους. Τοῦτο, ἄλλωστε, ἐπιμαρτυρεῖ καὶ ἡ συχνὴ συμμετοχὴ τῶν κατὰ καιροὺς ἐν τῇ Πόλει ταύτῃ παρεπιδημούντων Πατριαρχῶν Ἱεροσολύμων εἰς τὴν Ἐνδημοῦσαν Σύνοδον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, οἱ ὁποῖοι εἰς πολλὰς Πατριαρχικὰς Πράξεις συνυπογράφουν καὶ συναποφαίνονται ἐπὶ καιρίων ζητημάτων τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας.

Ἡ παράδοσις αὕτη συνεργασίας τῶν δύο ἡμετέρων Ἐκκλησιῶν συνεχίζεται ἐπὶ τῆς αὐτῆς βάσεως καὶ σήμερον ἐπὶ τῆς εὐκλεοῦς Πατριαρχίας τοῦ Μακαριωτάτου ἀδελφοῦ ἁγίου Ἱεροσολύμων κυρίου Θεοφίλου, ὅστις ἵσταται ἐπὶ τὸ πηδάλιον τῆς Σιωνίτιδος Ἐκκλησίας ἱκανὸς οἰακοστρόφος, ὑπερνικῶν τὰ ποικίλα κύματα καὶ ὁδηγῶν τὸ σκάφος αὐτῆς εἰς εὐδίους καὶ ὑπηνέμους λιμένας. Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον καὶ ἡ ἡμετέρα Μετριότης χάριτας ὀφείλομεν εἰς τὴν αὐτοῦ Μακαριότητα, τὰς ὁποίας ἐν εὐχαριστίᾳ πολλῇ ἐκφράζομεν καὶ κατὰ τὴν ἱερὰν ταύτην σιτγμήν, μιμνησκόμενοι τῆς καλῆς συνεργασίας μετ᾿ αὐτοῦ πάντοτε, ἰδίᾳ ὅμως κατὰ τὰς ἐργασίας τῆς ἔναγχος ἐν εὐλογίαις καὶ ἀγαθοῖς ἀποτελέσμασι συγκληθείσης ἐν Κρήτῃ Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου.

Ἱερώτατοι ἅγιοι ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἐκλήθημεν νὰ διακονήσωμεν τὸ θεοπαράδοτον ἔργον τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας, ἕκαστος ἀπὸ τῆς ἰδιαιτέρας σκοπιᾶς αὐτοῦ, εἰς καιροὺς καὶ χρόνους δυσκόλους, καὶ εἰς περιστάσεις ἥκιστα εὐνοϊκὰς διὰ τοὺς χριστιανοὺς τῆς Ἀνατολῆς. Δὲν ἐκλυόμεθα ὅμως βαδίζοντες τὴν ὁδὸν τοῦ μαρτυρίου τούτου, γνωρίζοντες καλῶς ὅτι «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 14, 22-23), ἀλλὰ καὶ βέβαιοι ὄντες ὅτι οὐδὲν δύναται νὰ χωρίσῃ ἡμᾶς ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐπὶ τὸ αὐτὸ σύναξις ἡμῶν πάντων κουφίζει τὸ βάρος καὶ τὴν ἀγωνίαν, δι᾿ ὅσα συνταρακτικὰ συμβαίνουν ἐγγὺς καὶ μακρὰν ἡμῶν, καὶ ἐλαφρύνουν τὰς ἐναγωνίους καθημερινὰς μερίμνας διὰ τὸ μέλλον, ἐν ἡμέραις πειρασμῶν καὶ δοκιμασιῶν.

Συνεχίζομεν βαδίζοντες τὸν ἀνάντη δρόμον, τὸν ὁδηγοῦντα εἰς τὴν ὁδὸν τῆς Ἐμμαούς, εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἰς τὴν Τιβεριάδα, διὰ νὰ ἀκούσωμεν τῆς θείας φωνῆς, ὅτι Ἀνέστη ὁ Κύριος, καὶ Τὸν βλέπομεν «ἐν τῇ κλάσει τοῦ Ἄρτου», νοεροῖς ὀφθαλμοῖς, καὶ τὸν ἀκούομεν νὰ μᾶς ἐρωτᾷ «τί με ζητεῖτε» ἐντὸς τῆς «σαθρᾶς ματαιότητος»; Ἀνέστην καὶ οὐκ εἰμὶ ὦδε, ἀλλ᾿ ἀνέβην πρὸς τὸν Πατέρα μου καὶ Πατέρα ὑμῶν καὶ Θεόν μου καὶ Θεὸν ὑμῶν, καὶ ἐπαγγέλλομαι καὶ σήμερον ὅτι εἶμαι πάντοτε μαζί σας «μέχρι τερμάτων αἰῶνος». Ἐγώ, ὁ πληρώσας πᾶσαν τὴν ὑπὲρ ὑμῶν οἰκονομίαν καὶ ἑνώσας τὰ ἐπὶ γῆς τοῖς οὐρανίοις, «εἰμὶ μεθ᾿ ὑμῶν καὶ οὐδεὶς καθ᾿ ὑμῶν».

Συνεχίζομεν, λοιπόν, τὴν ἀένναον πορείαν μετ᾿  ἐλπίδος εἰς τὴν Πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ, τοῦ κατεργαζομένου διὰ τῶν θλίψεων τὸ δοκίμιον τῆς πίστεως καὶ τῆς ὑπομονῆς, ἵνα «ὦμεν τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι», κατὰ τὸν ἑορταζόμενον Ἀπόστολον (πρβλ. Ἰακ. 1, 4-5).
Ἐν τῇ κοινῇ εὐθύνῃ καὶ τῇ κοινῇ ἀποστολῇ ταύτῃ, περιπτυσσόμεθα ἀδελφικῶς τὸν ἀδελφὸν Μακαριώτατον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων κύριον Θεόφιλον, ὁ ὁποῖος θεοφιλῶς καὶ θεαρέστως συνεχίζει τὸν Πατριαρχικὸν αὐτοῦ δόλιχον, ποιμαίνων εὐαγγελικῶς τὸν αὐτῷ ἐμπεπιστευμένον λαὸν τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσων ὡς ἄλλος ἀκοίμητος κουστωδὸς τὰ ἱερὰ θησαυρίσματα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ ἡμετέρου Γένους ἐν Ἱεροσολύμοις καὶ ἐν ἁπάσῃ τῇ Σαμαρείᾳ καὶ Ἰουδαίᾳ.

Ἡμεῖς ἀπὸ τοῦ Ἱεροῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας οὐ παυόμεθα δεόμενοι καὶ μετέχοντες εἰς τὸν ἀγῶνα καὶ εἰς τὴν ἀγωνίαν τῆς αὐτοῦ Μακαριότητος προσευχητικῶς καὶ ἐμπράκτως τὸ κατὰ δύναμιν εἰς τὰς καθ᾿ ἡμέραν προσπαθείας πρὸς διαφύλαξιν τῶν πανσέπτων προσκυνημάτων.

Δοξάζοντες τὸ Ὄνομα τοῦ Θεοῦ, τοῦ θαυμαστοῦ ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ, εὐχόμεθα εἰς τὸν Κύριον τοῦ Ἀμπελῶνος ὅπως διαφυλάττῃ τὴν ὑμετέραν ἀγαπητὴν Ἱερότητα, ἅγιε Ἀνθηδῶνος κύριε Νεκτάριε, ἐν ὑγείᾳ καὶ δυνάμει πολλῇ διὰ νὰ συνεχίζητε τὸν κοπιώδη καὶ συγχρόνως χαροποιὸν ἀγῶνα τῆς ἐκκλησιαστικῆς διακονίας καὶ ἀπὸ τῆς ἐπάλξεως ταύτης, χαρίζηται δὲ ὁ Ἀναστὰς Χριστὸς εἰς τὴν σεβασμίαν καὶ προσφιλεστάτην Σιωνίτιδα Ἐκκλησίαν πᾶσαν ἀγαθοδωρίαν καὶ εὐστάθειαν, εἰς σωτηρίαν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ εὐλογίαν τῶν πολυπληθῶν προσκυνητῶν τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, καὶ δόξαν τῆς προσκυνητῆς καὶ ὁμοουσίου Ἁγίας Τριάδος. Ἀμήν.