[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Ὁμιλία
τῆς Α. Θ. Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
κατά τάς ἐν Ἴμβρῳ ἐκδηλώσεις πρός τιμήν Αὐτοῦ
(Ἴμβρος, 17 Αὐγούστου 2016)

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Ἱερώτατε ποιμενάρχα μας ἅγιε Ἴμβρου καί Τενέδου καί λοιποί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί Ἱεράρχαι,
Ἐξοχώτατοι Βουλευταί καί λοιποί ἐπίσημοι ἐξ Ἑλλάδος,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Φίλτατε κ. Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος ἐν Κωνσταντινουπόλει, Ἐλλογιμώτατοι ἐκπαιδευτικοί,
Ἐντιμότατοι Πρόεδροι τῶν Σωματείων μας, ἀγαπητοί φίλοι τῆς Ἴμβρου, προσφιλεῖς συμπατριῶται,   

Μέ τήν χάριν τοῦ πανοικτίρμονος Θεοῦ συμπληρώνονται ἐφέτος εἰκοσιπέντε ἔτη ἀπό τῆς ἀναρρήσεως τῆς ἡμετέρας Μετριότητος εἰς τόν πάνσεπτον Ἀποστολικόν καί Πατριαρχικόν Οἰκουμενικόν Θρόνον τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἐκκλησίας, εἰς διαδοχήν τοῦ ἀπό Ἴμβρου καί Τενέδου ἀοιδίμου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυροῦ Δημητρίου.

Ὁ ἀγαθοδότης Κύριος τῶν ὅλων εὐδόκησε νά συνεορτάσωμε ὅλοι μαζί τήν ἐπέτειον αὐτήν ἐδῶ εἰς τήν Ἴμβρον, μέ τήν εὐγενῆ πρωτοβουλί-αν τῶν ἀνά τήν οἰκουμένην Ἰμβριακῶν Σωματείων, τοῦ Συνδέσμου Ὑποστηρίξεως Ρωμαίϊκων Κοινοτικῶν Ἱδρυμάτων τῆς Πόλεως, καί τῶν ἄλλων συντελεστῶν τῶν πολλῶν ἐκδηλώσεων τοῦ ἑορταστικοῦ αὐτοῦ τριημέρου. Εὐχαριστῶ ἐκ βάθους καρδίας καί συγχαίρω διά τήν ἀρίστην ὀργάνωσιν. Εὐχαριστίας ἀπευθύνω ἐπίσης πρός τάς ἀρχάς τῆς Νήσου διά τήν εὐγενῆ ὑποστήριξιν τοῦ ἐγχειρήματος. Θερμῶς εὐχαριστῶ τούς Ἐξοχωτάτους ἐξ Ἑλλάδος ἐπισκέπτας μας, οἱ ὁποῖοι ὑπεβλήθησαν εἰς κόπον καί ἔξοδα καί μέ τιμοῦν μέ τήν παρουσίαν των.

Καθ᾿ ὅλην τήν εἰκοσιπενταετίαν τῆς Πατριαρχίας μου, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, ἀγωνίσθηκα διά τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀξιωθείς νά ζήσω τήν πραγματοποίησιν, κατά τόν παρελθόντα Ἰούνιον ἐν Κρήτῃ, τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐργάσθηκα διά τήν προαγωγήν τοῦ διαθρησκειακοῦ καί τοῦ διαχριστιανικοῦ διαλόγου, διά τήν εἰρήνην καί τήν καταλλαγήν, διά τήν δικαιοσύνην καί τήν ἀλληλεγγύην, καί ἀνέλαβα ποικίλας πρωτοβουλίας διά τήν προστασίαν τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος. Δέν ἐσίγησα ἀπέναντι εἰς τάς συγχρόνους ἐξελίξεις, αἱ ὁποῖαι ἀπειλοῦν τό ἀνθρώπινον  πρόσωπον, τόν οἰκονομισμόν καί τήν παγκοσμιοποίησιν, τήν κοινωνικήν ἀδικίαν καί τήν καταπάτησιν τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου. Ἰδιαιτέραν μέριμναν ἐπέδειξα διά τά προσφιλῆ τέκνα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, τά ἐγγύς καί τά μακράν. Τό πανίερον Φανάρι μας φυλάσσει ἀνυστάκτως τήν πνευματικήν παρακαταθήκην τοῦ Γένους, ἡ ὁποία τρέφει καί ζωογονεῖ τήν πορείαν αὐτοῦ ἐν τῷ κόσμῳ. Θεόσταλτος καί ἀνεκλάλητος χαρά ὑπῆρξαν δι᾿ ἐμέ αἱ λειτουργίαι καί αἱ ἄλλαι ἱεραί ἀκολουθίαι εἰς τούς ἐρειπωμένους ναούς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τοῦ Πόντου καί τῆς Ἀνατολικῆς Θρᾴκης, ὅπου ἠκούσθη, μετά ἀπό δεκαετίας πολλάς, τό «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καί ἐψάλη τό «Χριστός Ἀνέστη».

Δοξολογῶ τόν Θεόν τῆς Ἀγάπης δι᾿ ὅσα ἐπεδαψίλευσεν εἰς τό ταπεινόν μου πρόσωπον, ἀναπληρῶν τά ἐλλείποντα καί κρατύνων τήν Μετριότητά μου εἰς τό «ἔργον διακονίας» (Ἐφεσ. δ΄,12). «Τί ἀνταποδώσω τῷ Κυρίῳ περί πάντων, ὧν ἀνταπέδωκέ μοι;» (Ψαλμ. 115,3).

Τά εἰκοσιπεντάχρονα τῆς Πατριαρχικῆς διακονίας μου εἶναι καί καιρός μνήμης. Μνημονεύω μέ εὐγνωμοσύνην ὅλους ἐκείνους εἰς τούς ὁποίους ὀφείλω, μετά τόν Θεόν, τά πάντα: τό ζῆν καί τό εὐ ζῆν, τόν φόβον Θεοῦ καί τό Ὀρθόδοξον φρόνημα, τήν ἀφοσίωσιν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, τήν ἀγάπην πρός τά γράμματα, τήν ἐμπιστοσύνην εἰς τήν δύναμιν τοῦ Καλοῦ, τήν φιλάνθρωπον διάθεσιν, τό δέσιμο μέ τήν φύσιν, τήν κοινωνικότητα καί τούς ἀνοικτούς ὁρίζοντας. Ἀναγνωρίζω εὐγνωμόνως τήν καθοριστικήν συμβολήν εἰς τήν διαμόρφωσιν τῆς προσωπικότητός μου, τοῦ πνευματικοῦ πατρός καί Γέροντος μου, μακαριστοῦ Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Μελίτωνος, ἐκ τῶν τιμίων χειρῶν τοῦ ὁποίου ἔλαβα τήν χάριν τῆς ἱερωσύνης πρίν ἀπό 55 χρόνια ἀκριβῶς, τήν 13ην Αὐγούστου 1961, ἐδῶ εἰς τόν Μητροπολιτικόν Ναόν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου εἰς τήν Παναγίαν. Εἰσῆλθα εἰς τόν ἱερόν κλῆρον ἐν ἐπιγνώσει ὅτι ὁ ἑαυτός μου ἀνήκει πλέον ὁριστικῶς καί ἀμετακλήτως εἰς τόν Χριστόν καί εἰς τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας Αὐτοῦ, ὄχι εἰς τόν Βαρθολομαῖον.

Εἰς ὅλην μου τήν ζωήν, ἡ Ἴμβρος, ὅπου ἐτέθησαν καί ἐσφυρηλατήθησαν αἱ βάσεις διά τήν πορείαν μου, ὑπῆρξε μόνιμον σημεῖον ἀναφορᾶς, πηγή ἐμπνεύσεως καί πνευματικοῦ πλουτισμοῦ. Εἶμαι, ὅπως ὅλοι οἱ Ἴμβριοι, ὑπερήφανος πού κατάγομαι ἀπό τόν εὐλογημένον τοῦτον τόπον. Βαθειά εἰς τήν ψυχήν μου φωλιάζει ἡ ἀνάμνησις τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἑορτῶν πού ὥριζαν καί ὀμόρφαιναν τήν ζωήν μας, ὁ γλυκύς ἦχος τῆς καμπάνας, οἱ Ἐκκλησίες μας πού μυρίζουν βασιλικό, τά διεσπαρμένα εἰς τό ἤρεμον τοπίον ἐξωκκλήσια, ἡ λιτότης τῆς καθημερινῆς ἀσκητικῆς, ὀλιγαρκοῦς καί οἰκοφιλικῆς βιοτῆς, τά φωτεινά πρόσωπα καί ἡ ἄδολος ἐγκαρδιότης τῶν κατοίκων.

Εἶμαι ὑπερήφανος διά τούς Ἰμβρίους, οἱ ὁποῖοι εἰς τά ξένα, ὅπου κατέφυγαν ἐν τῇ δίνῃ τῶν ἀνειπώτων δεινῶν, δέν ἀπεκόπησαν ἀπό τήν φιλτάτην πατρίδα, δέν τήν ἐλησμόνησαν, ἀλλά ἐπεβίωσαν καί διέπρεψαν μέ τό ἦθος καί τήν ἐργατικότητά των, ἀντλοῦντες ἀπό τά νάματα τοῦ φιλοθέου καί φιλανθρώπου πολιτισμοῦ τῆς Ἴμβρου.

Τιμῶ ὑπερβαλλόντως ἐκείνους τούς Ἰμβρίους πού ἔμειναν ἐδῶ εἰς τό Νησί μας, φυλάσσοντες Θερμοπύλας. Διετήρησαν μέ ζῆλον τάς παραδόσεις, καί τό γλωσσικόν μας ἰδίωμα, ἐκράτησαν ἀνοικτάς τάς ἐκκλησίας καί τά ἐξωκκλήσια, ἄναβαν ὅλα αὐτά τά χρόνια τό καντήλι εἰς τούς τάφους τῶν κεκοιμημένων, παρέμειναν φιλόξενοι καί χαμογελαστοί.

Εἶναι ὑπέροχον συναίσθημα νά συναντοῦμε σήμερα εἰς τήν ἰδιαιτέραν πατρίδα μας αὐτά τά ὁποῖα ἐζήσαμε καί ἀγαπήσαμε κατά τά παιδικά μας χρόνια. Αὐτό τό ὀφείλουμε εἰς τούς γενναίους φύλακας τῶν πατρῴων παραδόσεων. Ἡ Ἴμβρος ἐξακολουθεῖ νά ἀνήκῃ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀνῆκαν καί ἀνήκουν εἰς αὐτήν. Μόνον ἡμεῖς, οἱ Ἴμβριοι, ἠμποροῦμε νά βιώσωμεν τήν ἑνότητα καί τήν ἀδιάπτωτον συνέχειαν τοῦ Ἰμβριακοῦ πολιτισμοῦ.

Κλείνω τήν ὁμιλίαν μου ἀπευθυνόμενος πρός τήν νεολαίαν τῆς Ἴμβρου.

Ἔχετε, ἀγαπητά μας παιδιά, νέοι καί νέες, μίαν πατρίδα ἱστορικήν, ὁλόφωτον, γοητευτικήν. Εἶσθε κληρονόμοι ἀνεκτιμήτων παραδόσεων ἀνθρωπιᾶς, ἀλληλεγγύης, δημιουργικότητος καί σοφίας. Τό φωτεινό αὐτό ἦθος περιέγραψε μέ γλαφυρότητα ὁ μακαριστός συμπατριώτης μας, γόνος τῶν Ἀγριδίων, Χρυσόστομος Χριστοφορίδης, κατά τήν χειροθεσίαν του εἰς Ἄρχοντα ὀφφικιάλιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ὡς ἑξῆς: «Ἐμεῖς οἱ Ἴμβριοι, ὅταν μᾶς λιθοβολοῦσαν, δέν ἐπιστρέφαμε τίς πέτρες. Τίς κρατούσαμε. Καί σήμερα ξαναχτίζουμε μ᾿ αὐτές τά ἐξωκκλήσια μας, ἐπισκευάζουμε τά σπίτια μας καί, ποιός ξέρει, αὔριο, ἴσως, ξαναφτιάξουμε ξερολιθιές, γιά νά καλλιεργήσουμε πάλι τά χωράφια μας».

Παραμείνατε ριζωμένοι σέ αὐτό τό ἦθος. Ἀγωνισθῆτε τόν καλόν ἀγῶνα διά τήν καλλιέργειαν καί τήν προβολήν του. Τοποθετήσατε ὑπεράνω ὅλων τήν προσφοράν, τήν ὑπερτάτην ἀξίαν τῆς ἀγάπης καί ὄχι τόν ἑαυτόν σας. Εἰς τήν θυσιαστικήν ἀγάπην ἀνήκει τό μέλλον, αὐτή δύναται νά λειτουργήσῃ ὡς ἀνάχωμα ἀπέναντι εἰς τήν εἰσβολήν τῶν συγχρόνων ἐγωκεντρικῶν, ναρκισσιστικῶν καί εὐδαιμονιστικῶν προτύπων, ἀπέναντι εἰς τήν ἄρνησιν νά μοιραζώμεθα τόν κόσμον, ἀπέναντι εἰς τήν ἀπόρριψιν τοῦ διαλόγου καί τήν ἀσέβειαν πρός τά κοινά ἀγαθά τῆς δημιουργίας. Αὐτήν τήν ἀλήθειαν ὀφείλουν νά μεταδίδουν εἰς τούς μαθητάς καί τάς μαθητρίας καί τά σχολεῖα μας, τά ὁποῖα, χάριτι Θεοῦ, λειτουργοῦν μετά ἀπό σιωπήν δεκαετιῶν.

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, ἀγαπητοί συμπατριῶται καί ἐκλεκτοί φίλοι τῆς Ἴμβρου,

Εὐχαριστῶ ὅλους ἐσᾶς, τούς γηθοσύνως συνεορτάζοντας, διά τήν παρουσίαν σας, διά τήν ἀγάπην σας καί διά τάς προσευχάς σας. Θερμάς εὐχαριστίας ἀπευθύνω καί πάλιν πρός τούς διοργανωτάς τῆς ἀποψινῆς ἑορταστικῆς ἐκδηλώσεως. Ἐκφράζω τήν εὐαρέσκειάν μου διά τό ἔργον τῶν Ἰμβριακῶν Σωματείων, τό ὁποῖον προβάλλει τήν ἱστορίαν, τάς παραδόσεις καί τάς ζωτικάς ἀξίας τῆς ἰδιαιτέρας πατρίδος μας. Τά Σωματεῖα μας ὑπερασπίζονται σθεναρῶς τά δίκαια τοῦ Ἰμβριακοῦ λαοῦ ἐντός καί ἐκτός Ἑλλάδος καί καλλιεργοῦν τήν ἐλπίδα τῆς ἐπιστροφῆς εἰς τήν πατρῴαν γῆν, ἡ ὁποία μᾶς ἀναμένει διά νά μᾶς ἀποκαλύψῃ καί ἄλλες ἄγνωστες ὀμορφιές καί νά μᾶς χαρίσῃ καινούργιες χαρές.

Ἡ Ἴμβρος ζεῖ! Κι᾿ ἐμεῖς τήν ζοῦμε καί τήν χαιρόμαστε. Γιατί, ὅπως λέγει καί ὁ ποιητής, ἐδῶ εἶναι ἡ πέτρα φῶς, ὁ ἀγέρας φῶς, ὁ χρόνος φῶς. Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν!