[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Προσφώνησις
τοῦ Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης κ. Εἰρηναίου,
Προέδρου τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου
τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης, κατά τήν Δοξολογίαν
διά τήν ὑποδοχήν τῶν Προκαθημένων
τῶν Ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν
(Ἱ. Καθεδρικός Ναός Ἁγ. Τίτου Ἡρακλείου, Σάββατον 18 Ἰουνίου 2016)

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Παναγιώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης καί Oἰκουμενικέ Πατριάρχα κ.κ. Βαρθολομαῖε,
Mακαριώτατοι Πατριάρχαι καί Ἀρχιεπίσκοποι τῶν Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μετά τῶν τιμίων Συνοδειῶν Ὑμῶν,
Ἐξοχώτατοι Ἐκπρόσωποι τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως καί τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως,
Ἐντιμώτατοι Ἐκπρόσωποι τῶν Ἐκπαιδευτικῶν, Στρατιωτικῶν, Ἀστυνομικῶν καί λοιπῶν Ἀρχῶν καί Φορέων,
Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Λαμπροφορεῖ σήμερον τό Ἡράκλειον, καί ἀγάλλεται ἡ Μεγαλόνησος Κρήτη, διά τήν εὐλογητήν καί σεπτήν παρουσίαν πάντων Ὑμῶν, τῶν Ἁγιωτάτων Προκαθημένων τῶν ἀνά τόν κόσμον Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἐν τῷ πλαισίῳ τῶν ἐργασιῶν τῆς πολυποθήτου Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας!

Χαίρει καί σκιρτᾶ ἅπασα ἡ Ἱεραρχία, ὁ Ἱερός Κλῆρος, αἱ Μοναστικαί Ἀδελφότητες, οἱ πρόκριτοι τοῦ λαοῦ καί μετ’ αὐτῶν σύμπας ὁ φιλευσεβής Κρητικός Λαός τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας Κρήτης, δι’ ὅσα ὁ Θεός ἠξίωσεν ἡμᾶς. Ὄντως ἐξαίσια καί παράδοξα βιώνομεν πάντες οἱ Κρῆτες, κατάς τάς εὐσήμους ἡμέρας ταύτας! Εἴη τό Ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον!

Ἡ ἐπιλογή τῆς Μεγαλονήσου Κρήτης, ἑνός Τόπου Ἀποστολικοῦ, ἱστορικοῦ, μαρτυρικοῦ, καί γενναίου, διά τήν φιλοξενίαν τῶν ἐργασιῶν τῆς ἀναμενομένης ἀπό αἰώνων Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀποτελεῖ δι’ ἡμᾶς ὑψίστην εὐλογίαν καί τιμήν. Ἡ σύγκλησις τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀποτελεῖ ἤδη κορυφαῖον Ἐκκλησιαστικόν Γεγονός, τό ὁποῖον θά σηματοδοτῆ πλέον, τήν Ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν, ὡς καί συμπάσης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δοξολογοῦμεν καί εὐλογοῦμεν τό πάντιμον καί μεγαλοπρεπές Ὄνομα τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ, δι’ ὅσα ἐπεφύλαξεν διά τήν Μεγαλόνησον Κρήτην, τόν  λαόν καί τήν Παράδοσιν αὐτῆς.

Παναγιώτατε, Μακαριώτατοι,

Καλωσορίζομεν πάντας Ὑμᾶς εἰς τό ἱερόν χῶμα τῆς Μεγαλονήσου ἡμῶν, τό νοτισθέν ὑπό τῶν δακρύων καί τῶν ἰδρώτων τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου καί τοῦ Πάτρωνος ἡμῶν, Ἁγίου Ἀποστόλου Τίτου, τῶν Ἁγίων Ἱεραρχῶν, Μαρτύρων, Ὁμολογητῶν, Ὁσίων καί Νεομαρτύρων τῆς Κρήτης, οἱ ὁποῖοι κοσμοῦν τό Ἁγιολόγιον τῆς Τοπικῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας.

Ὑποδέχεται σήμερον πάντας Ὑμᾶς, ὁ πνευματικός Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν, ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Τίτος, ὁ τοῦ Παύλου συνέκδημος καί μαθητής, ὁ Πρωτεπίσκοπος τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί πορείας τῆς Μεγαλονήσου ἡμῶν. Ἰδιαιτέρως κατά τό  τρέχον ἔτος, κατά τό ὁποῖον συμπληροῦνται πεντήκοντα ἔτη ἀπό τῆς ἐπανακομιδῆς τῆς Τιμίας Κάρας Αὐτοῦ ἐκ Βενετίας εἰς Κρήτην, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εὐλογητικῶς ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν.

Δοξολογία ἐξέρχεται ἐκ τῶν καρδίων ἡμῶν, ταύτην τήν εὔσημον ὥραν. Καί εἰς τήν δοξολογίαν ταύτην προστίθεται ἡ διάπυρος παράκλησις ὅπως ὑψώσητε τάς Ὑμετέρας χεῖρας καί εὐλογήσητε ἅπαν τό πλήρωμα τῆς εὐάνδρου Ἐκκλησίας Κρήτης, τόν λαόν ἡμῶν.

Ἡ καρδία τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας Κρήτης, εὐφραινομένη καί εὐγνωμονοῦσα, πάλλεται ἀπόψε ἐνταῦθα. Ἡ κληρουχία τοῦ Τίτου, ἡ ἔχουσα τήν εὐλογίαν τῆς κανονικῆς ἐξαρτήσεως αὐτῆς ἐκ τοῦ Πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐκ τῆς Βασιλίδος τῶν Πόλεων, διά μίαν εἰσέτι φοράν, διατρανώνει τά αἰσθήματα σεβασμοῦ καί τιμῆς πρός τήν Ὑμετέραν Θειοτάτην Παναγιότητα καί τήν Μητέρα ἡμῶν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν, καθώς καί πρός τάς λοιπάς Τοπικάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας.

Ἡ Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, ἔχει ὡς διαχρονική πυξίδα πορείας αὐτῆς τήν πρός Τίτον Ἐπιστολήν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, εἶναι Ἡμιαυτόνομος συντεταγμένη Ἐκκλησία, ὑπό τήν κανονικήν ἐξάρτησιν ἐκ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, μετά ἰδικοῦ Της Καταστατικοῦ Χάρτου, Νόμου τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας καί ἔχουσα ἀνεγνωρισμένη Νομικήν Ὑπόστασιν.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς  Μεγαλονήσου ἡμῶν, διακονεῖ τόν ἡρωοτόκον Λαόν τῆς Κρήτης, ὁ ὁποῖος προκειμένου νά διακρατήση τά ζώπυρα τῆς Ὀρθοδόξου εὐσεβείας ἠνάλωσε ἑαυτόν ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν. Παρά τάς περιπετείας τῆς Ἱστορίας, τάς ποικίλας κατοχάς καί τούς ζυγούς, τούς ὁποίους ὑπέστη, παρέμεινεν ἐν τῷ μέσῳ τῆς Μεσογείου Θαλάσσης, ἀταλάντευτος, μαρτυροῦσα ἀδιαπτώτως καθ’ ἑκάστην, τήν Πατρώαν πίστιν καί τάς Ἱεράς Παραδόσεις τοῦ Γένους. 

Οἱ Κρῆτες ἐντός τῆς παγκοσμίου Ἱστορίας τῆς Μεσογείου ἔχουν τήν συνεισφοράν αὐτῶν καί διεμόρφωσαν διά τοῦ Ἀρχαίου Προϊστορικοῦ, Μινωϊκοῦ καί Χριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ αὐτῶν, τήν πορείαν τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πνεύματος, τό ὁποῖον ὀφείλει νά ἐπανεύρη τάς ρίζας αὐτοῦ, ἰδιαιτέρως εἰς τούς μεταβαλλομένους ποικίλως συγχρόνους καιρούς.

Πολυπαθὴς καὶ πολύαθλος εἶναι ἡ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης. Ἔδωσε τὴν καλὴν μαρτυρίαν μετά πλήθους Μαρτύρων καὶ Νεομαρτύρων, Ὁσίων καὶ Δικαίων. Ὑπέμεινε διώξεις, ἐπιδρομὰς ἀλλοφύλων ἐχθρῶν καὶ μακροτάτας περιόδους ξενικῆς δουλείας. Εἰς τὴν δισχιλιετῆ ζωήν αὐτῆς τὰ ἔτη τῆς δουλείας εἶναι  1180, πολὺ περισσότερα ἀπὸ τὰ ἔτη ἐλευθέρου βίου. Κατὰ τὰς μακρὰς καὶ σκληρὰς περιόδους τῶν ξενικῶν ζυγῶν, Ρωμαίων, Ἀράβων, Βενετῶν, Τούρκων, Γερμανῶν, ἡ ἐν Κρήτῃ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἵσταται ἀκλόνητος ἐπὶ τὴν στερρὰν τῆς πίστεως πέτραν, στηρίζουσα τὸν εὐσεβὴ λαὸν καὶ διατηροῦσα τοῦτον ἀλώβητον ἀπὸ δογματικὰς ἐκτροπὰς καὶ ὠργανωμένους προσηλυτισμούς, σταθερὰν ἔχουσα τὴν ἐξάρτησιν ἀπὸ τὸ σεπτὸν Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον. Λόγῳ τῶν ἰδιαιτέρων ἱστορικῶν συνθηκῶν τῆς Νήσου ἡμῶν, ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης διεμόρφωσε ἰδίαν διοικητικὴν ταυτότητα, κατωχυρωμένην ὑπὸ τῶν Νόμων τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καὶ ἐγκεκριμένην ὑπὸ τῆς σεπτῆς κορυφῆς, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Κατὰ τοὺς δύο τελευταίους αἰῶνας τῆς Βενετοκρατίας, ἡ Ἐκκλησία Κρήτης, ἀνεδείχθη ἰσχυρὸν Κέντρον Ἑλληνικῆς καὶ Χριστιανικῆς παιδείας. Τὰ μεγάλα μοναστήριά της ὠργάνωσαν μεγάλας βιβλιοθήκας, Κέντρα ἀντιγραφῆς ἑλληνικῶν χειρογράφων καὶ καλλιτεχνικὰ ἐργαστήρια, εἰς τὰ ὁποῖα ἡ ἱερὰ τέχνη τῆς εἰκόνος ἀνυψώθη εἰς περιωπήν, τὴν περιώνυμον «Κρητικὴν Σχολὴν Ζωγραφικῆς», μετά τῶν λαμπρῶν ἐκπροσώπων αὐτῆς, τὸν  Μιχαὴλ Δαμασκηνόν καὶ  Θεοφάνη τὸν Κρῆτα. Αὐτῆς τῆς Σχολῆς τρόφιμος καὶ δόξα  εἶναι ὁ Δομήνικος Θεοτοκόπουλουλος. Ἡ Κρήτη τοῦ 16ου καὶ 17ου αἰῶνος εἶναι, ὅπως ἐλέχθη «Ἑλλάδος Ἑλλὰς καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ἔμπεδος ἀκρόπολις », ἀναδείξασα μεγάλας μορφὰς λογίων Ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν καὶ  Ἱεραρχῶν, έλάμπρυνε τὴν ὅλην Ἐκκλησίαν, ἀναδείξασα σπάνια ἀναστήματα παιδείας καὶ ἀρετῆς, ὅπως ὁ Μελέτιος Πηγᾶς, ὁ Μάξιμος Μαργούνιος, ὁ ἱερομάρτυς Κύριλλος Λούκαρις καὶ πολλοί ἄλλοι.

Αἱ ὑψηλαί κορυφαί τῆς Κρήτης διακρατοῦν εἰς περιόπτους θέσεις τό ἱερόν Σύμβολον τῶν Χριστιανῶν, τόν Τίμιον τοῦ Κυρίου Σταυρόν καί ὑπό τήν σκέπην καί τήν προστασίαν αὐτοῦ, ταῖς πρεσβείαις τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν, διαφυλλάσσουν τήν ἀναστροφήν καί ἐμπνέουν τόν βηματισμόν τῶν Κρητῶν.

Παναγιώτατε, Μακαριώτατοι,

Ἐκεῖνον τό θυσιαστικόν πνεῦμα, τήν ζέσιν τῆς πίστεως, τήν ἱεράν φλόγαν τοῦ ἱεραποστολικοῦ φρονήματος, πρό πάντων δε τήν ἀγάπην εἰς τόν Χριστόν, προσευχόμεθα ἐντόνως καί ἐκ μέσης καρδίας, νά ἔχητε συνεκδήμους κατά τάς ἐργασίας τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου καί μετά ταύτας εἰς τήν περαιτέρω Ἐκκλησιαστικήν ζωήν καί Διακονίαν Ὑμῶν, «τοῖς ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενοι».

Καλῶς ἤλθατε εἰς τήν Μεγαλόνησον ἡμῶν, τήν Ἁγιοτόκον καί Ἡρωοτόκον Κρήτην, τήν Νῆσον καί τήν «φυτείαν» τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Τίτου!