[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Χαιρετισμός
τῆς Α.Θ.Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
πρός τούς Ἀποφοίτους τῆς Κοινοτικῆς Σχολῆς Ταταούλων
(Φανάριον, 27 Ὀκτωβρίου 2014)

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Ἀγαπητοί καί Eὐλογημένοι φίλοι ἀπόφοιτοι τῆς Ἀστικῆς Σχολῆς τῶν Ταταούλων,

Σήμερα ὁ Πατριάρχης σας πρωτοτυπεῖ καί σᾶς ἀποκαλεῖ «φίλους», ἀντί τοῦ παραδοσιακοῦ «τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά». Ὄχι διότι δέν εἶσθε προσφιλῆ πνευματικά μας τέκνα. Ἐνσυνειδήτως πράττομεν τοῦτο, διότι τούς «Πολίτας» τούς θεωροῦμεν ὡς «φίλους», διότι γνωρίζουν καλῶς καί τά τοῦ τόπου καί τά τοῦ χώρου. Τόπος καταγωγῆς σας εἶναι «τό χωρίον τοῦ Ἁγίου Δημητρίου» (Σκαρλάτου Βυζαντίου, Κωνσταντινούπολις, 1862, τομ. Β΄ σελ. 29) ἤ, κατ᾿ ἄλλους, «ἡ Ἀθήνα τῆς Πόλης» (Γεώργιος Καμαράδος, Ἀθήνα 1980, σελ. 11),  χῶρος δέ ἀπέραντος ἦσαν τά ἐκπαιδευτήρια τῆς ἱστορικῆς Κοινότητός σας, τό πρῶτον τῶν ὁποίων ἱδρύθη τό 1677, μαζί μέ ἐκεῖνο διά τάς μαθητρίας κατ᾿ οἶκον, ἤτοι τό σχολεῖον «διδασκαλισσῶν τῶν κεντητριῶν τῆς Χώρας». Τό 1758  εἰς τά Ταταῦλα λειτουργοῦσαν τό «Παιδαγωγικόν Σχολεῖον» καί τό «Ἑλληνικόν Σχολαρχεῖον». Ἀργότερον, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Ἐπίσκοπος Παμφίλου Μελισσηνός, ἱδρύεται Παρθεναγωγεῖον καί Λύκειον τῆς Κοινότητος, τό ὁποῖον δέν «ηὐδοκίμησε», παρ᾿ ὅλον ὅτι ἀριθμοῦσε 403 μαθητάς, λόγῳ τῆς ἀνοδικῆς ἐξελίξεως τῆς Κοινότητος Σταυροδρομίου.

Τά ἐγκαίνια τοῦ σημερινοῦ κτηρίου τῆς σχολῆς σας, φίλοι μας, τό ὁποῖον ἐκτίσθη μέ τήν πρώτην δωρεάν ἐξ ἑκατό χρυσῶν λιρῶν τοῦ Παύλου Στεφάνοβικ Σκυλίτση καί μέ τήν συνδρομήν τῆς Ἐπιτροπῆς καί ἄλλων παραγόντων, ἐγένοντο τήν 31ην Μαΐου 1887 ὑπό τοῦ ἐκ τῶν προκατόχων ἡμῶν Πατριάρχου Διονυσίου Ε΄, κατά τά ὁποῖα ὡμίλησεν ὁ Πρόεδρος τοῦ τότε Ἑλληνικοῦ Φιλολογικοῦ Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως Κ. Καλλιάδης, ἐλειτούργησε δέ ἡ σχολή αὕτη ἀνελλιπῶς καί εἰς τά δύσκολα ἀκόμη χρόνια, ἀκόμη καί μετά τήν καταστρέψασαν τά Ταταῦλα γνωστήν πυρκαϊάν τοῦ 1929, μέχρι τοῦ ἔτους 2003, ὅτε ἐτέθη καί εἰς τόν χῶρον σας, αὐτόν τόν ἀπέραντον  (μεταφορικῶς ὁμιλοῦντες), εἰς τό σχολεῖον σας δηλαδή, ἡ σφραγίς,  ὡς εἰς ἄλλο «κενόν μνημεῖον» τῆς ἀκμαζούσης ἐπί αἰῶνας παιδείας τῆς Ρωμηοσύνης τῶν  Ταταούλων καί τῆς Πόλεως.

Ἰδού διατί σᾶς ἀποκαλοῦμεν «φίλους», ἐσᾶς τούς ἀποφοίτους τῆς Κοινοτικῆς Σχολῆς τῶν Ταταούλων, οἱ ὁποῖοι πραγματοποιεῖτε κατ᾿ αὐτάς «προσκύνημα» εἰς τό χωρίον τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ἀλλά καί εἰς τήν σχολήν σας. Φίλους, ὡς γνωστόν, ἀπεκάλεσε καί ὁ Κύριός μας τούς μαθητάς Του, τούς ἀποστόλους, διότι τούς ἐγνώρισε πάντα ὅσα ἐγνώρισεν εἰς Αὐτόν ὁ ἄναρχος Πατήρ Του, ὁ Θεός. Σεῖς γνωρίζετε ἐξ ἐμπειριῶν μοναδικῶν τήν ἀλήθειαν τῶν ὑφ᾿ ἡμῶν λεγομένων καί διά τόν  τόπον καί διά τόν χῶρον, ἐπαναλαμβάνομεν. Δι᾿ αὐτό καί εἶσθε φίλοι μας. Ὡς ἐκ τούτου δέ θά παρεῖλκε κάθε λόγος καί θά ἔπρεπε νά ὁμιλήσουν μόνον αἱ καρδίαι Πατριάρχου-Πατρός καί πνευματικῶν τέκνων, ὅλων σας, τῶν 46562, κατά τάς ὑπαρχούσας καί δημοσιευθείσας ὑπό διαφόρων στατιστικάς,  ἀποφοίτων καί μαθητῶν τῆς Ἀστικῆς Σχολῆς, ἀπό τοῦ πρώτου, τοῦ Ἀχιλλέως Νικολαΐδου καί τῶν ἐννέα συμμαθητῶν του (τοῦ Ἀρρεναγωγείου) καί τῆς Ἐλισάβετ Σκληράκη τό ἔτος 1892-1893 μέχρι καί τῶν Τζενγκίζ Γιαμάνογλου καί Νικολάου Ἰσκενδερίδη κατά τά σχολικά ἔτη 2001-2002-2003, ὅτε καί ἡ  ἱστορία ἔδωκε τήν ἰδικήν της πρόσκαιρον καί, ἀσφαλῶς, ἄδικον ἀπόφασιν.

Ἐπισκεφθήκαμε, λοιπόν, ἀδελφοί καί φίλοι καί τέκνα, καί ἐφέτος τά Ταταῦλα καί ἐπανηγυρίσαμε τόν πολιοῦχον αὐτῶν ὁμοθυμαδόν,  «ἐπί τό αὐτό»,  ἡμεῖς ὁ Πατριάρχης σας καί  ὅλοι οἱ συνεχίζοντες τήν διαφύλαξιν τῶν ἐδῶ ὁσίων καί τῶν ἱερῶν μας, ἐνισχυόμενοι ὑπό τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καί καθημερινῶς ἀνταπαλαίοντες πρός τούς ποικιλωνύμους «λυαίους» τῆς ζωῆς αὐτῆς, καί ἐσεῖς οἱ ὁποῖοι ἐκ τῆς ποιᾶς τινος ἀσφαλείας τῆς μετοικεσίας ἤλθετε διά νά διαπιστώσετε ἅπαξ ἔτι τό γόνιμον τῆς καλλιεργείας τῆς ψυχῆς τῶν Ταταυλιανῶν καί τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων των, τά ἔργα των, τήν προσφοράν των, τά ἴχνη των, νά ψηλαφήσωμεν σεῖς καί ἡμεῖς «οὐ βλεφάροις» ἴσως, ἀλλά «καρδίας πόθῳ» τό παρελθόν, τό παρόν καί τό μέλλον καί νά δοκιμάσωμεν ρίγη συγκινήσεων καί μνήμας ἱεράς τόπων, γεγονότων, προσώπων πεφιλημένων.

Ὁ τόπος τῆς καταγωγῆς καί ὁ χῶρος τῆς σπουδῆς εἶναι οἱ μεγάλοι διδάσκαλοι τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ ἀκένωτος πηγή ἐμπνεύσεως καί δημιουργικῆς πράξεως. Τονώνουν τήν μνήμην, τήν ἀκόρεστον νοσταλγίαν, τήν ἀνέκφραστον ἀγάπην. Ἐνεργοποιοῦν δημιουργικάς δυνάμεις διά τήν γενέτειραν τῶν προαιωνίων μύθων, τῶν μεγάλων ἱστορικῶν ἐναλλαγῶν καί τῶν πολλῶν παθημάτων.

Εὑρεθήκατε τάς ἡμέρας αὐτάς εἰς τά Ταταῦλα, εἰς τήν αὐλήν καί εἰς τάς αἰθούσας τοῦ σχολείου σας ὅπου τά πρῶτα βήματα τῆς ζωῆς καί τῶν ἱερῶν παιδικῶν βιωμάτων σας. Εἰς τόν αὐλόγυρον τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ἐπιστρέφει καθημερινῶς ὁ νοῦς  καί ὁ λογισμός καί ἡ σκέψις καί ἡ νοσταλγία σας, καί χιλιάδων ἀπόντων, ξερριζωμένων καί διεσπαρμένων εἰς τήν οἰκουμένην Ταταυλιανῶν.

Ἀδελφοί ἀγαπητοί καί τέκνα εὐλογημένα, φίλοι Ταταυλιανοί,

Ἐπαινοῦμεν καί εὐλογοῦμεν πατρικῶς τό προσκύνημά σας αὐτό. Εἶναι ἀληθινό προσκύνημα πρός ὅ,τι τό θεῖον καί ἱερόν διά τόν ἄνθρωπον. Χαίρομεν διά τοῦτο καί σᾶς συγχαίρομεν. Καί εὐχαριστοῦμεν διά τάς ὡραίας συγκινήσεις, τάς ὁποίας μᾶς μετεφέρατε καί σᾶς τάς ἀνταποδίδομεν.

Πρίν κατακλείσουμε τόν χαιρετισμόν μας, τώρα πού ἀναχωρεῖτε εἰς τά ἴδια, εἰς συνέχισιν τοῦ πρός καιρόν διακονήματος τῆς ζωῆς, ὅπου καί ἄν εὑρεθῆτε, σᾶς παραγγέλλομεν καί σᾶς παρακαλοῦμεν καί σᾶς προτρεπόμεθα: πρῶτον, μή λησμονεῖτε οὔτε τόν τόπον, οὔτε τόν  χῶρον, οὔτε τούς παραμένοντας φρυκτωρούς, τούς ἐνισχυομένους ὑπό τοῦ κραταιοῦ Ἁγίου Δημητρίου, «τοῦ μάρτυρος τῆς ἀληθείας», ὁ ὁποῖος καί τούς ἐνθαρρύνει ὅπως τότε τόν καχεκτικόν καί ἀδύναμον Ἅγιον Νέστορα καί τόν Ἅγιον Λοῦπον.

Δεύτερον, σεῖς οἱ ἀπόφοιτοι τῆς ἱστορικῆς Σχολῆς τῶν Ταταούλων, νά γνωρίζετε καί σήμερα, σεῖς καί τά παιδιά σας, ὅτι εἶσθε Ὀρθόδοξοι Ρωμηοί Ταταυλιανοί, ὅτι εἶσθε παιδιά τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ὅτι «παιδευθήκατε ἐν Χριστῷ ἐδῶ», πολλοί ἀπό τόν ἀοίδιμον Οἰκουμενικόν Πατριάρχην Δημήτριον ὡς Ἐπίσκοπον Ἑλαίας,  τόν μακαριστόν Μητροπολίτην Φιλαδελφείας κυρόν Ἰάκωβον καί τούς ἀειμνήστους κληρικούς πατέρας Παναγιώτην Τσινάραν, Δημήτριον Ἀγγελίδην, Γαβριήλ Πετρίδην καί Στέφανον Παριζιάνον καί ὅτι ἡ παιδεία αὐτή πού ἐλάβετε καί ἡ παράδοσις πού ἐδιδάχθητε καί κάνατε βίωμά σας εἶναι ἡ παράδοσις τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ ἀληθινή παιδεία. Καί «πᾶσα παιδεία πρός μέν τό παρόν οὐ δοκεῖ  χαρᾶς εἶναι, ἀλλά λύπης. Πᾶσα. Καί ἡ ἀνθρωπίνη καί ἡ πνευματική. Γυμνασία ἡ παιδεία, τόν ἀθλητήν ἰσχυρόν ἐργαζομένη καί ἀκαταγώνιστον ἐν τοῖς ἀγῶσι, καί ἄμαχον ἐν τοῖς πολέμοις». Αὐτήν τήν  παραδοσιακήν παιδείαν νά ἔχετε ἐφόδιον ζωῆς καί πυξίδα πορείας.

Τρίτον, μή λησμονεῖτε, τό χιλιοτραγουδισμένο λαϊκό ᾆσμα, τό ὁποῖον μέσα εἰς τήν ἁπλότητά του, συλλαμβάνει καί περιλαμβάνει τό νόημα μιᾶς ἀληθείας: «Μπουγιουκντερέ καί Θεραπειά, Ταταῦλα καί Νιχῶρι, αὐτά τά τέσσερα χωριά στολίζουνε τήν Πόλη».  Εἰς τά ὄμορφα αὐτά χωριά ἤκμαζαν μεγαλοπρεπῆ ἐκπαιδευτήρια μέ χιλιάδες μαθητῶν καί μαθητριῶν. Εἰς τά  σχολικά κτήρια αὐτά, εἰς τά ὁποῖα ἐπίσης ἐτοποθετήθησαν «σφραγῖδες», ἀνεστάλη δηλαδή ἡ λειτουργία των, καί εἰς τά ὁποῖα εἶναι «στοιχειωμένες» οἱ μορφές δασκάλων καί μαθητῶν καί εὐεργετῶν καί ἁπλῶν βιοπαλαιστῶν προσδοκοῦν τήν ἡμέραν κατά τήν ὁποίαν σμῆνος μαθητῶν θά ἀναστηθῇ «ὡς ἀπό τῶν λίθων  τέκνα τῷ Ἀβραάμ» καί θά ἔλθουν «λίαν πρωΐ» κάποιας «μιᾶς σαββάτων» καί θά εὕρουν τίς σφραγίδες σπασμένες καί τόν λίθον τῆς σιωπῆς ἀποκεκυλισμένον καί μεταβαλλόμενον ἤδη ἀπό τοῦ νῦν αἰῶνος εἰς φωνήν ζωῆς καί μαρτυρίας τῆς ὀμορφιᾶς καί τοῦ ἀρχαίου κάλλους καί τῆς παιδείας μας καί τῶν ἀνθρώπων μας.

Μέ τήν πεποίθησιν καί τήν προσδοκίαν αὐτήν, σᾶς εὐχαριστοῦμεν ὅλους σας διότι τιμᾶτε μέ τήν παρουσίαν σας καί τά Ταταῦλα, καί τόν χῶρον καί τόν τόπον. Ἔρρωσθε ἐν Κυρίῳ καί ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος Αὐτοῦ, ταῖς πρεσβείας τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, τοῦ Μυροβλύτου. Ἀμήν.