[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Χαιρετισμός
τῆς Α. Θ. Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
κατά τήν Ὑποδοχήν τῆς Α. Θ. Μακαριότητος,
τοῦ Πατριάρχου Ἀντιοχείας κ. κ. Ἰωάννου Ι'
εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον
(1 Ἰουνίου 2013)

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Μακαριώτατε Ἀδελφέ ἐν Χριστῷ Πατριάρχα Ἀντιοχείας κύριε Ἰωάννη μετά τῆς τιμίας Ὑμῶν Συνοδείας,

Χριστός Ἀνέστη!

"Ὑμνοῦντες τό κράτος τό ἀκατάληπτον καί τήν δυναστείαν τήν ἀήττητον" τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, ὑποδεχόμεθα εἰς τάς αὐλάς ταύτας τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως τήν Ὑμετέραν Θειοτάτην Μακαριότητα, ἀφικομένην πρός ἡμᾶς καί εὐαγγελιζομένην ἀγαθά,  κ α ρ τ ε ρ ί α ν  καί  ὑ π ο μ ο ν ή ν  καί ἀ ν ά σ τ α σ ι ν,  ἐντός τῆς διακατεχούσης  ἡμᾶς ἀ π ο ρ ί α ς  τοῦ "πειρασμοῦ τοῦ κόσμου τούτου".

Ὡς εὖ παρέστητε, Μακαριώτατε καί τιμιώτατε Ἀδελφέ, εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἔνθα στεναγμοί καί δάκρυα αἰώνων ἐκχέονται ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας· ὅπου σκότος ἐνίοτε βαθύ, σταυρός, ταφή, θάνατος, ζωῆς ἐπήρειαι καί περιστάσεις βίου, δονοῦν τήν ἐλπίδα καί φυλάσσουν τήν προσδοκίαν· καί ἔνθα φῶς καί ζωή καί εἰρήνη καί κατάπαυσις καί συντονισμός καί κέντρον Ὀρθοδοξίας καί ὀρθοπραξίας· καί ὅπου ἡ Π η γ ή, ἔνθεν ὁ σοφός Δημιουργός μετοχετεύει τάς γλυκείας προσρήσεις πρός αἴτησιν τοῦ ἀϊδίου ὕδατος.

Ὡς εὖ παρέστητε, φίλτατε Ἀδελφέ, κομίζων ἡμῖν, ὡς δρόσον Ἀερμώνειον, ἐκ τοῦ Ὄρους Λιβάνου καταβαίνουσαν σήμερον εἰρηνικῶς εἰς τήν βοσπορίτιδα ταύτην ἄκραν, τήν μυστικήν Χάριν τῶν ἱερῶν τόπων τῆς πατρίδος Σας: τῆς Δαμασκοῦ, ἔνθα ὤφθη Κύριος τῷ διώκοντι Αὐτόν Σαύλῳ καί μετέστρεψεν εἰς Παῦλον, Ἀπόστολον τῶν Ἐθνῶν· τοῦ πανιέρου Θεομητορικοῦ προσκυνήματος τῆς Σεντνάγια, ὅπου τό  θ α ῦ μ α  τῆς Κυρίας Θεοτόκου καθημερινῶς ἐνεργεῖται· τοῦ ἱεροῦ προσκυνήματος τῆς Ἁγίας Πρωτομάρτυρος Θέκλης ἐν Μαλούλᾳ, ἔνθα ὁμιλεῖται μέχρι σήμερον ἡ γλῶσσα ἥν ὡμίλει κατά τήν ἐπί γῆς παρουσίαν Του, θεανθρωπίνῃ σαρκί, ὁ Κύριος ἡμῶν· τῆς ἀληθῶς χρυσῆς ἁλύσεως τῶν Ἁγίων καί μαρτυρικῶν προκατόχων τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος· τοῦ τάφου τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Ἰουλιανοῦ ἐν Ἐμέσῃ· τοῦ στύλου τοῦ Ὁσίου Συμεών πλησίον τοῦ Χαλεπίου· τῶν σκηνωμάτων τῶν πυριπνόων ἀσκητῶν τῆς Συριακῆς ἐρήμου· ἐπί πλέον, κομίζων ἡμῖν τήν καί εἰς τούς τόπους τῆς διακονίας Σας "διαμένουσαν ζωήν εἰς αἰῶνας αἰώνων".

Ὡς εὖ παρέστητε, τιμιώτατε Ἀδελφέ, μεταφέροντες ἡμῖν καί τό βάρος τοῦ σ κ ό τ ο υ ς: τῶν θλίψεων, τῶν ἀγωνιῶν καί τῶν δοκιμασιῶν τοῦ πιστοτάτου καί θεοφιλοῦς λαοῦ Σας, τοῦ εὑρισκομένου ἀνά μέσον τοῦ ἀδελφοκτόνου πολέμου, καί, παρά τόν εἰρηνικόν καί φιλήσυχον βίον του, ὑφισταμένου  ἀδίκους ἐπιθέσεις, βίαν, ἀπαγωγάς καί ἄλλα δεινά, "ζάλην ἐναντίον ἀνέμων", μέ ἀποκορύφωσιν τήν ἀπαγωγήν τοῦ λίαν προσφιλοῦς ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ ἡμῶν, Ὑμετέρου δέ ἐπί πλέον καί κατά σάρκα ἀδελφοῦ, Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Χαλεπίου καί Ἀλεξανδρέττας κυρίου Παύλου, τοῦ ἐκλεκτοῦ τούτου ποιμένος, ὁ ὁποῖος τοσαῦτα ἀγαθά καί χρηστά προσήνεγκεν ἄχρι τοῦδε εἰς τόν λαόν τῆς Συρίας, ἀλλά καί ἐν γένει εἰς τήν Ἐκκλησίαν, γενόμενος τύπος καί ὑπογραμμός διά χριστιανούς καί μή, τοῖς μέν παιδαγωγός εἰς Χριστόν, τοῖς δέ ὑπόδειγμα βίου ἐν χρηστότητι καί δικαιοσύνῃ.

Τάς περιπτώσεις καί περιστάσεις ταύτας βίου καί πολλά ἄλλα δεινά ἐμπειρικῶς ἀντιμετωπίζων ὁ λαός Σας, Μακαριώτατε, ἐν  ἀ π ο ρ ί ᾳ σκότους πολλάκις συνέχεται ἐνώπιον τοῦ "συνεδρίου τῆς ματαιότητος", προσκαρτερῶν τήν "ἔκπληξιν", καί τοῦ "φρικτοῦ Μυστηρίου" τῆς Ἀναστάσεως τήν δύναμιν, ἥτις τήν "ὑφήλιον πληρώσει νοητῆς εὐωδίας".

Ἤλθετε, Μακαριώτατε, ἵνα ἀπό κοινοῦ τονίσωμεν καί ἐπανεκφράσωμεν τήν ἐν  μ υ σ τ η ρ ί ο ι ς  ὑπάρχουσαν ἑνότητα τοῦ γένους τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, πηγάζουσαν ἀπό αὐτῆς ταύτης τῆς ἑνότητος τῶν τριῶν Θείων Προσώπων, τοῦ Ἑνός Θεοῦ, τοῦ συγκροτοῦντος τήν ἀπό περάτων ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης  Μ ί α ν  καί Ἑνιαίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.

Εἶναι ἀληθές, ὅτι ἐκλήθητε νά διακονήσητε τό ἔργον τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας εἰς καιρούς λίαν δυσχερεῖς καί εἰς περιστάσεις ἥκιστα εὐνοϊκάς διά τήν Ἁγιωτάτην κατά Ἀντιόχειαν Ἐκκλησίαν, καί ἐτέθητε ἐπί τήν  λ υ χ ν ί α ν  διά νά στηρίξητε τόν λαόν, νά τόν προστατεύσητε, νά τόν σκεπάσητε, νά τόν παραμυθήσητε, νά τόν βοηθήσητε ἐμπράκτως, νά τόν ἐνισχύσητε νά παραμείνῃ εἰς τάς πατρογονικάς ἑστίας αὐτοῦ, εἰς τάς ὁποίας, παρά τούς τόσους διωγμούς κατά καιρούς, παρέμεινε μέχρι σήμερον ὡς ἡ ζύμη τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, ἵνα ζυμώσῃ ἅπαν τό φύραμα, ὥστε νά δίδηται ἐκ τῶν θεοβαδίστων τούτων τόπων εἰς τό διηνεκές ἡ  μ α ρ τ υ ρ ί α  τῆς ἀληθινῆς πίστεως  εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης.

Κατά τά ἀνεξιχνίαστα κρίματα καί τό μέγα Ἔλεος Αὐτοῦ, λοιπόν, ἐπανέφερε τήν Ὑμετέραν Ἀγάπην ὁ Μέγας Ἀρχιερεύς ἐκ τῆς Δύσεως εἰς τήν Ἀνατολήν καί ἔθετο Αὐτήν  Λ ύ χ ν ο ν  ἵνα φωτίζῃ πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ καί ἵνα μαρτυρῇ τῇ ἀληθείᾳ.

Ἀναλογιζόμενοι τοίνυν καρδίᾳ καί χείλεσι τήν ἐμπιστευθεῖσαν Ὑμῖν πρωθιεραρχικήν διακονίαν, Μακαριώτατε, ἐνωτιζόμεθα εἰς τά ἐσωτερικά ὦτα τῆς ψυχῆς ἡμῶν νά ἀντηχῇ ἀδιαλείπτως τό τοῦ Προφήτου "τέθεικά σε εἰς φῶς ἐθνῶν τοῦ εἶναί σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς" (Πράξ. ιδ΄, 47-48), ὡς ἐπίσης καί οἱ ἐνισχυτικοί Ἀποστολικοί λόγοι ὅτι "διά πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ" (Πράξ. ιδ΄,22-23). Θλίψεων, αἱ ὁποῖαι προέρχονται εἴτε ἔξωθεν τοῦ περιβόλου τῆς Ἐκκλησίας εἴτε ἐκ τῶν ἀναδεικνυομένων ἐν ἐπιγνώσει σταυρωτῶν. Καί, ἀληθῶς, ἐνίοτε "πέπαυται τόλμα μαθητῶν" καί "λέλυται ἄχραντος ναός", διά νά "ἀριστεύσῃ ὅμως  Ἀριμαθαῖος Ἰωσήφ" καί ὁ Κύριος "νά συναναστήσῃ τήν πεπτωκυῖαν σκηνήν". Βασιλεύει τό κάθε κακόν, ἡ βία, ἡ τρομοκρατία, οἱ φόνοι, αἱ ἀπαγωγαί, ἡ ἐκδίκησις, ἡ ἄμετρος συκοφαντία καί ὁ καλλιεργούμενος μύθος τῶν μέσων γενικῆς ἐνημερώσεως καί τά παντός εἴδους βασανιστήρια τοῦ ἀνθρώπου, τῆς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ, ὁ θάνατος καί ἡ ταφή αὐτῆς. Ὅμως "οὐκ αἰωνίζει" τό κακόν, καί δέν κατισχύει ὁ Ἅδης τοῦ γένους τῶν βροτῶν. Ἡ ἀλήθεια νικᾷ καί λάμπει καί δέν κατισχύει αὐτῆς κακία(πρβλ. Α΄ Ἐσδρ. γ΄13).

Ὅμως, Μακαριώτατε, "τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ;" (Ρωμ. η΄ 35) ἀφοῦ "εἴπερ συμπάσχομεν ἵνα καί συνδοξασθῶμεν" (Ρωμ. η΄,17-18). Ὄντως, ἀκολουθεῖ καί ἡ Ὑμετέρα Ἀδελφωσύνη ἐπί τά ἴχνη τῶν διωχθέντων Ἀποστόλων, τῶν μαρτυρησάντων διά τόν Κύριον Ἰησοῦν προκατόχων Αὐτῆς, τοῦ "νέφους τῶν μαρτύρων" τῆς Ἐκκλησίας. Αὕτη ἡ  δ ό ξ α  τῆς Ὀρθοδοξίας: "πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται" (Β´ Τιμ. γ΄, 12-13). Ἀληθῶς, διά τόν δι᾿  ἡμᾶς σαρκωθέντα, σταυρωθέντα, ἀναστάντα καί θεώσαντα τήν φύσιν ἡμῶν Κύριον Ἰησοῦν καί διά τήν ἄσπιλον Νύμφην Αὐτοῦ, τήν Ἐκκλησίαν, ἄξιον καί δίκαιόν ἐστι νά ἀνέλθωμεν καί εἰς τόν σταυρόν καί νά κατέλθωμεν καί εἰς τόν Ἅδην, πάντοτε "πλουτοῦντες εἰς Θεόν" καί διακονοῦντες τήν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν καθ᾿ ἑαυτάς καί πρός ἀλλήλας, καί ἀπό τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος ταύτης καί ἐκείνην τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἐν τῇ βεβαιότητι ὅτι εἰς τέλος "ἡ λύπη ἡμῶν εἰς χαράν γενήσεται" (Ἰωάν. ις΄, 21).

Μακαριώτατε,

Ἀνήρ ἐγνωσμένης εὐλαβείας, ἐκ παιδός ἀφωρισμένος εἰς τήν διακονίαν τῆς Ἐκκλησίας, ἐξ οἰκογενείας βαθύτατα εὐσεβοῦς, ἀπολαμβάνων τοῦ σεβασμοῦ καί τῆς ἀγάπης τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος διά τῆς ἄχρι τοῦδε πολιτείας, προσφορᾶς καί τῶν πολλῶν ταλάντων Σας, ἰδιαιτέρως τοῦ μοναχικοῦ φρονήματός Σας, εἰς τό ὁποῖον ἐνετρυφήσατε καί ἐκαλλιεργήθητε ἐντός τῆς καλλιελαίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω, καί τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους Σας, ἀποτελεῖτε διά τόν χριστιανικόν λαόν τῆς Ἐκκλησίας Σας, ἀλλά καί διά σύνολον τήν Ὀρθοδοξίαν, ἐ λ π ί δ α  θεόσδοτον, στύλον καί ἑδραίωμα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἰς τήν Ἀντιόχειαν τό πρῶτον ἔλαβε τήν ἐπωνυμίαν "Χριστιανική" καί ἔνθεν ἐπεξετάθη εἰς ἅπασαν τήν οἰκουμένην διά τῶν Ἀποστόλων καί τῶν διαδόχων αὐτῶν τό σωτηριῶδες ἔργον τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου.

Συνεχίζομεν, λοιπόν, καί συνεχίζετε τήν ἐν ἑνότητι  π ο ρ ε ί α ν, ἕκαστος ἀπό τῆς ἐπάλξεως εἰς ἥν ἐκλήθη, ἐν τῇ βεβαιότητι ὅτι ἀπροσδοκήτως καί ἀνθρωπίνως, ὅταν ἡμεῖς δειλιάζωμεν "κακίας κατεχόμενοι φθόνῳ, τῷ ψυχάς παραλύοντι", ἀπό "Θαιμάν ἥξει ὁ Θεός καί ὁ Ἅγιος ἐξ ὄρους κατασκίου δασέος", καί θά ἀντηχήσῃ ἀληθῶς ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ "Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία".

Χριστός Ἀνέστη! Καλῶς ἤλθετε, Μακαριώτατε! Ὁ Χριστός ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν καί τῶν Ἁγιωτάτων Ἐκκλησιῶν ἡμῶν, Κωνσταντινουπόλεως καί Ἀντιοχείας, ἦν, ἔστι καί ἔσται, νῦν καί εἰς τόν αἰῶνα. Ἀμήν.