[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Πρόποσις
τῆς Α. Θ. Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
κατὰ τὸ ὑπὸ τῶν Ἑλληνικῶν Ἀρχῶν
τοῦ Μιλάνου Παρατεθὲν Γεῦμα
(15 Μαΐου 2013)

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ἰταλίας καὶ Μελίτης κύριε Γεννάδιε,
Σεβασμιώτατε Καρδινάλιε κύριε Angelo Scola, Ἀρχιεπίσκοπε Mιλάνου,
Ἐντιμότατε κύριε Γεώργιε Παπαδόπουλε, Γενικὲ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα,
Ἐντιμότατοι κύριε Πρόεδρε καὶ μέλη τοῦ "Ἑλληνικοῦ Μορφωτικοῦ Κέντρου - Ἑλληνικῆς Κοινότητος τοῦ Μιλάνου",
Ἐκλεκτοὶ συνδαιτυμόνες,

Ἐν πρώτοις εὐχόμεθα πατρικῶς ὅπως ὁ πανάγαθος Θεὸς εὐλογῇ τὰς δραστηριότητας τῆς ἐνταῦθα Κοινότητός σας, ὥστε αὕτη νὰ προοδεύῃ ἔτι περισσότερον καὶ νὰ γίνηται ἀποδοτικωτέρα εἰς τοὺς σκοποὺς τοὺς ὁποίους ἔχει θέσει ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῆς ἱδρύσεως αὐτῆς.

Κατὰ δεύτερον λόγον ἐκφράζομεν τὴν βαθεῖαν ἡμῶν συγκίνησιν καὶ χαρὰν διότι εὑρισκόμεθα ἐν μέσῳ ὑμῶν, μὲ ἀφορμὴν τοὺς ὑπὸ τῆς ἐνταῦθα Ρωμαιοκαθολικῆς Ἀρχιεπισκοπῆς διοργανουμένους ἑορτασμοὺς διὰ τὴν ἐπέτειον τῶν 1700 ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τοῦ διατάγματος τῶν Μεδιολάνων. Καὶ μάλιστα εἰς τὸν τόπον τοῦτον, ὅπου ὑπεγράφη αὐτὸ καὶ ἔνθα ἐμαρτύρησαν ἅγιοι μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὡς οἱ Σεβαστιανός, Προτάσιος, Κέλσιος, Ναζάριος καὶ Γερβάσιος, καὶ ἔνθα ἔζησεν, ἐκήρυξε καὶ ἔδρασεν ὁ μέγας ἱεράρχης Ἀμβρόσιος, ἐπίσκοπος Μεδιολάνων.

Χαιρόμεθα διότι εὑρισκόμεθα εἰς ἕνα τόπον, εἰς τὸν ὁποῖον ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔλαβε τὸ πρῶτον τὴν ἐλευθερίαν αὐτῆς, χάρις εἰς τὸν Μέγαν Κωνσταντῖνον, τὴν ἐξαιρετικὴν ταύτην φυσιογνωμίαν τῆς ἱστορίας, ὁ ὁποῖος ἤλλαξε τὰς τύχας ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου διὰ τοῦ πρωτοποριακοῦ διὰ τὴν ἐποχήν του ἔργου του καὶ μετεποίησε τὴν Εὐρώπην ἀπὸ εἰδωλολατρικῆς εἰς χριστιανικήν.

Διὰ τοῦτο, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, μὴ λησμονῆτε ποτὲ ὅτι κατέχετε μίαν ἀνεκτίμητον διπλῆν κληρονομίαν, δηλαδὴ τῆς καταγωγῆς γένους καὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Τοῦτο ἀσφαλῶς εἶναι τιμή, ἀλλὰ καὶ μεγάλη εὐθύνη. Διότι δὲν εἶναι ἀρκετὸν νὰ ἀναπαυώμεθα καὶ νὰ καυχώμεθα διὰ τὴν παράδοσιν καὶ τὰ κατορθώματα τῶν προγόνων μας, ἀλλὰ ἔχομεν ὅλοι μας τὸ χρέος, βασιζόμενοι εἰς αὐτὴν τὴν παράδοσίν μας, νὰ δώσωμεν τὴν προσωπικήν μας σφραγῖδα.

Πῶς ὅμως θὰ τὸ κατορθώσωμεν τοῦτο; Καὶ μάλιστα εἰς ἕνα κόσμον ὁ ὁποῖος σήμερον, χίλια ἑπτακόσια ἔτη μετά, εὑρίσκεται εἰσέτι συχνάκις ἐν συγχύσει καὶ ταραχῇ, ἀπομακρύνεται τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστόν, ἐπηρεαζόμενος ὑπὸ ρευμάτων ἰδεολογικῶν τελείως ἀντιθέτων πρὸς αὐτὰ τῆς παραδόσεώς μας, καὶ ὁ ὁποῖος οὐχὶ σπανίως εἴτε ἔχει ἐσφαλμένην ἐντύπωσιν διὰ τὴν χριστιανικὴν πίστιν εἴτε πολλὰς φορὰς ἀδιαφορεῖ δι' αὐτὴν ἢ καὶ ἀρνεῖται τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, ὑπὲρ τοῦ ὁποίου οἱ προαναφερθέντες μάρτυρες ἔχυσαν τὸ αἷμά των;

Τοῦτο θὰ ἐπιτύχωμεν, πρῶτον μένοντες οἱ ἴδιοι πιστοὶ εἰς τὰς παραδόσεις τῆς φυλῆς καὶ τῆς πίστεώς μας, διὰ τῶν ὁποίων θὰ κερδίσωμεν ἀκριβῶς τὴν πραγμάτωσιν τῆς ὑπάρξεώς μας εἰς τὴν γῆν, δηλαδὴ τὴν αἰώνιον ἕνωσίν μας μὲ τὸν Χριστόν, ἡ ὁποία εἶναι τὸ μοναδικὸν πρᾶγμα εἰς τὸν κόσμον τὸ ὁποῖον δύναται νὰ ἀναπαύσῃ τὴν ψυχήν μας καὶ νὰ δώσῃ ἕνα ἀληθινὸν σκοπὸν καὶ αὐθεντικὸν νόημα εἰς τὴν ὕπαρξίν μας. Καὶ τοῦτο ἐπιτυγχάνεται ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐξ ἑτέρου, ὀφείλομεν νὰ δώσωμεν εἰς τὸν κόσμον ἓν σύγχρονον μήνυμα, μήνυμα ἀπορρέον ἐκ τῆς ἰδιότητός μας ὡς χριστιανῶν. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ Εὐαγγελικὸν μήνυμα, τὸ ὁποῖον, σημειοῦμεν, εἶναι κατ᾿ ἀρχὴν καθολικόν, τοὐτέστι στεγάζει πάντας τοὺς ποθοῦντας τὴν βελτίωσιν τῶν συνθηκῶν ζωῆς τῆς ἀνθρωπότητος. Τὸ ἰδεῶδες τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ ἐξ  ἀ γ ά π η ς  ἐθελουσία  π ρ ο σ φ ο ρ ὰ  πρὸς τὸν συνάνθρωπον. Τοῦτο ἐκφράζεται διὰ τοῦ Εὐαγγελικοῦ λόγου "μακάριόν ἐστι μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν" (Πράξ. 20,35). Ἀντιθέτως, ἡ σύγχρονος ἀντίληψις ὡς πρὸς τὴν μέθοδον βελτιώσεως τῶν ἀνθρωπίνων κοινωνιῶν εἶναι ἀνταγωνιστικὴ καὶ ἐμπνέεται ἀπὸ τὴν ἰδέαν τῆς δυναμικῆς καὶ πολλάκις βιαίας ἀνακατανομῆς τῶν ἀγαθῶν, τοῦθ᾿ ὅπερ ἐνέχει ἀντιστροφὴν τῆς Εὐαγγελικῆς ἀξιολογήσεως καὶ ἀποδόσεως μεγαλυτέρας ἀξίας εἰς τὸ λαμβάνειν μᾶλλον ἢ τὸ διδόναι.

Δὲν εἴμεθα, ἑπομένως, ἀδελφοί μου, οἱ χριστιανοὶ ταλαίπωροι ἰδεαλισταὶ ἢ ἀναχρονιστικοὶ ὁραματισταί, ἀλλὰ μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία διατηρεῖ καὶ διδάσκει ἀνόθευτον τὴν θείαν Ἀποκάλυψιν καὶ ἑτοιμάζει πολίτας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, οἱ ὁποῖοι καθίστανται, προηγουμένως, ὑγιᾶ μέλη τῆς ἐνταῦθα κοινωνίας, γίνονται ζύμη ἡ ὁποία ὅλον τὸ φύραμα ζυμοῖ, κατὰ τὸ εὐαγγελικὸν λόγιον.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητὰ καὶ πεφιλημένα,

Ἡ σύντομος παρουσία μας ἐνταῦθα μᾶς ἀναγκάζει νὰ ἀποχωρισθῶμεν τὰ ποθητὰ πρόσωπά σας ἐντὸς δύο ἡμερῶν. Ὅμως, ζῶντες ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, - καὶ πιστεύομεν ὅτι ὅλοι σας παρακολουθεῖτε τὴν ζωὴν τῆς Ἐνορίας σας, μετὰ μάλιστα καὶ τὴν δωρεὰν τοῦ ἱστορικοῦ δευτέρου ὀρθοδόξου ναοῦ διὰ τὰς λατρευτικὰς ἀνάγκας σας - εὑρισκόμεθα εἰς ἀδιάλειπτον μυστικὴν κοινωνίαν μεταξύ μας. Ἔτσι αἰσθανόμεθα ὡς νὰ εἴμεθα πάντοτε μαζί, μέχρι τὴν στιγμὴν ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποίαν «θὰ διαυγάσῃ ἡμέρα καὶ φωσφόρος θὰ ἀνατείλῃ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν» (Πέτρ. Β΄, 1, 19) καὶ θὰ εὐρεθῶμεν ὅλοι μαζὶ εἰς τὴν ἀνέσπερον βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἐσθίοντες καὶ πίνοντες ἐκ τῆς τραπέζης τοῦ δι’ ἡμᾶς παθόντος, ταφέντος καὶ ἀναστάντος Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ὅπερ καὶ εὐχόμεθα εἰς πάντας διαπύρως.

Διὰ τοῦτο πατρικῶς σᾶς προτρέπομεν: φυλάξατε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τὸν θησαυρὸν τῆς ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου Πίστεως εἰς τὸ περιβάλλον ἐν τῷ ὁποίῳ εὑρίσκεσθε.

Σᾶς συγχαίρομεν ἐγκαρδίως διὰ τὰς πολλαπλᾶς καὶ ἐποικοδομητικὰς δραστηριότητάς σας ὑπὸ τὴν πνευματικὴν καθοδήγησιν καὶ τὸ στοργικὸν ἐνδιαφέρον τοῦ ἀξίου ποιμενάρχου σας προσφιλοῦς ἀδελφοῦ ἁγίου Ἰταλίας καὶ Μελίτης καὶ εὐχόμεθα ὁ Θεὸς νὰ τὰς εὐοδώνῃ καὶ νὰ τὰς αὐξάνῃ. Ὡς πνευματικός σας πατήρ, ὡς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, θὰ χαιρώμεθα πάντοτε πληροφορούμενοι τὰς ποικίλας ἐπιτυχίας καὶ προσπαθείας σας, αἱ ὁποῖαι θὰ καταξιώνουν τὴν ὕπαρξιν τῆς Κοινότητος εἰς τὴν ἰταλικὴν κοινωνίαν καὶ θὰ καθιστοῦν αὐτὴν ἀδιάλειπτον καὶ μόνιμον γέφυραν φιλίας, συναδελφώσεως καὶ κοινωνίας τῶν δύο λαῶν, ὥστε ὁ εἷς νὰ ἀντλῇ πνευματικὰ ἐφόδια ἀπὸ τὴν πολύτιμον χριστιανικὴν κληρονομίαν τοῦ ἑτέρου, λατινικήν τε καὶ ἑλληνικήν, τῆς ὁποίας μέτοχος ὑπῆρξε καὶ ὁ τιμώμενος ἐφέτος ἅγιος Κωνσταντῖνος.

Ἐκφράζοντες καὶ πάλιν τὴν χαράν μας δι’ αὐτὴν τὴν ἐπικοινωνίαν μας, ζητοῦμεν τὰς ἰδικάς σας προσευχὰς ὑπὲρ τοῦ σεπτοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας, ὥστε νὰ μένωμεν καὶ ἡμεῖς πιστοὶ καὶ ἀκλόνητοι εἰς τὰς ἐπάλξεις καὶ τὰς Θερμοπύλας, ὅπου μᾶς ἔταξεν ὁ Θεός. Χριστὸς ἀνέστη!