[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Ὁμιλία
τῆς Α. Θ. Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν
εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίας Τριάδος Τιφλίδος
(13 Ἰανουαρίου 2013)

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Μετσχέτης καί Τιφλίδος καί Καθολικέ Πατριάρχα πάσης Γεωργίας κύριε Ἠλία,
Ἱερώτατοι ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς καί λοιποί ἐκπρόσωποι τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν,
Ἐξοχώτατοι καί ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῶν Ἀρχῶν,
Πατέρες, Ἀδελφοί καί Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί εὐλογημένα,

"Καί φασίν τήν μέν δόξαν εἶναι τόν ἀπό τῶν πολλῶν ἔπαινον· τό δέ κλέος, τόν ἀπό τῶν ἀγαθῶν ἔπαινον", διακηρύττει ὁ ἑορταζόμενος Μέγας Βασίλειος τῆς Καισαρείας (Εἰς τόν Προφήτην Ἠσαΐαν, κεφ. 10, P.G. 30, 544C).

Δόξα, λοιπόν, τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι ἐπί τῇ τελεσθείσῃ σήμερον Θείᾳ Λειτουργίᾳ καί τῇ μεταλήψει τοῦ Παναγίου Σώματος καί τοῦ Τιμίου Αἵματος τοῦ Κυρίου ἐν τῷ Ἱερῷ τούτῳ Ναῷ τῆς Παναγίας Τριάδος, καί ὁ "κόπος  ὅσιος καί ψυχωφελής, οὐκ ἀπολλύμενος, ἀλλά σωζόμενος, τηρούμενος εἰς ἡμέραν ἀνταποδόσεως δικαιοκρισίας Θεοῦ",  κατά τούς λόγους τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Θεοδώρου, τοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει, τοῦ Στουδίτου.

Διότι καθ᾿ ἑκάστην Θείαν Λειτουργίαν μετέχομεν εἰς τό μυστήριον τοῦ Σταυρωθέντος καί Ἀναστάντος Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος παρέχει τόν ἑαυτόν Του πᾶσιν ἡμῖν διά τοῦ Ποτηρίου τῆς ἀθανασίας, τῆς ζωῆς, καί γινόμεθα κοινωνοί τῆς  δ ό ξ η ς  καί τοῦ  κ λ έ ο υ ς  τοῦ Ἑνός Θεοῦ.

Οὐδείς ἕτερος λόγος ἀσφαλῶς μᾶς ὡδήγησε νά εὑρεθῶμεν σήμερον μαζί σας, ἀδελφοί καί τέκνα, παρά μόνον ἡ ἐπιθυμία καί ἡ χαρά νά συμμετάσχωμεν εἰς τήν εὐφροσύνην τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Γεωργίας καί τῆς Ὑμετέρας προσφιλεστάτης καί πολυτιμήτου Μακαριότητος, Ἀδελφέ Πατριάρχα κύριε Ἠλία, ἐπί τῇ συμπληρώσει τριάκοντα καί πέντε ἐτῶν καρποφόρου καί μεστῆς ἔργων ἀγαθῶν, ἀλλά καί δυσχερειῶν καί περιπετειῶν, πρωθιεραρχικῆς Σας διακονίας, ἡ ὁποία ἐπέτειος συμπίπτει πρός τόν πανηγυρισμόν καί τοῦ ὀγδοηκοστοῦ ἔτους τῆς ζωῆς Σας. Ἡ χαρά αὕτη, ὡς εἰκός, εἶναι χαρά καί πανήγυρις ἁπάντων τῶν ὅπου γῆς Ὀρθοδόξων, καθότι ὅταν "δοξάζεται ἕν μέλος, συγχαίρει πάντα τά μέλη" καί πάντες ἀληθῶς εἴμεθα "σῶμα Χριστοῦ καί μέλη ἐκ μέρους" (Α´ Κορ. ιβ΄, 26-27).

Τιμῶμεν, λοιπόν, σήμερον τό εὔσημον καί ἱστορικόν τοῦτο, θά ἐλέγομεν,  γ ε γ ο ν ό ς  διά τό Πατριαρχεῖον καί τήν Χώραν, τόν κλῆρον καί τόν λαόν τῆς Γεωργίας, καί τοιουτοτρόπως, ὅλοι μας,  πνευματικοί καί ἐκκλησιαστικοί καί πολιτικοί ἡγέται καί  πιστοί, τιμῶμεν τήν  π ρ ο σ φ ο ρ ά ν  τοῦ Πατριάρχου Ἠλιού, τοῦ "γνώμῃ ὀρθῇ" "ρημάτων τυράννων δυσσεβῶν καταπτύσαντος καρτερῶς", ἰσχύν δέ λαβόντος παρά τοῦ Εὐεργέτου (Κυρίου) τούς παντοειδεῖς ἑκάστης ἐποχῆς "τυράννους ἀνδρείως" ἐκτρεψαμένου· τοῦ διακονήσαντος καί συνεχίζοντος νά ὑπηρετῇ τόν Κύριον καί τόν λαόν ἐν πιστότητι ὡς δεξιός οἰακοστρόφος· τοῦ ἰδιαιτέρως διαπρέψαντος καί δοκιμασθέντος εἰς καιρούς χαλεπούς καί δυσχειμέρους, ὡς ἄλλου, κατ᾿ ἀναλογίαν, Ἠλιού τοῦ Προφήτου, τοῦ "ἐμπύρου ἁρματηλάτου καί ἀφλέκτου οὐρανοδρόμου". Ἀληθῶς, ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης "νόησιν καί σύνεσιν παρά Θεοῦ λαβοῦσα ἔλυσε φωτοφανῶς τά ἐσκιασμένα τῶν κρατούντων ἐνύπνια" ᾄδουσα "αἶνον τόν παγκόσμιον καί πολυΰμνητον" τῆς ἀγάπης πρός πάντας, ὡς γνήσιος μαθητής τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, τοῦ διακηρύξαντος ὅτι οἱ πάντες γνώσονται ὅτι Ἐκείνου μαθηταί ἐσμεν ἐάν ἀγάπην ἔχωμεν πρός ἀλλήλους (πρβλ. Ἰωάν. ιγ΄ 35-36). Ἐκηρύξατε, Μακαριώτατε, καί βιώνετε τήν ἀγάπην πρός πάντας προσευχόμενος πρός τήν "ὄντως Σοφίαν", τήν "μυστικά καί βαθέα διδάσκουσαν" Ὑμῖν ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ λαοῦ. "Φόβῳ στοιχειούμενος Θεοῦ" γνωρίζετε ὅτι ὁ Κύριος ὁ "πρό αἰώνων θεοπρεπῶς γεννηθείς" εἶναι "ὁ γνώστης τῶν κρυφίων (τῶν ἀνθρώπων) λογισμῶν τε καί πράξεων καί τῶν ἀγαθῶν ὁ αἴτιος". Παρά τήν ἡμετέραν ἀνθρωπίνην ἀδυναμίαν καί ματαιότητα, ἐκτήσατε ἐν πίστει καί ἐλπίδι "ὑπομονήν καί πειρασμῶν καρτερίαν", προσδοκῶν Ἀνάστασιν καί "λύσιν τῶν δεινῶν".  "Οἶδε γάρ ἡ ἀρετή γέρα χαρίζεσθαι κεκτημένοις αὐτήν", ὦ Μακαριώτατε καί περισπούδαστε Ἀδελφέ Πατριάρχα Ἠλία. Διό καί ἡμεῖς, ἐνθυμούμενοι παραλλήλως τό τοῦ ποιητοῦ Κωνσταντίνου Καβάφη "῾Ο Ἐφιάλτης θά φανῇ στό τέλος, οἱ Μῆδοι ἐπί τέλους θά διαβοῦνε", ἐπιλέγομεν μετά τοῦ προστάτου Σας Προφήτου "Ζῇ Κύριος ὁ Θεός τῶν δυνάμεων", ὁ Θεός τοῦ Ἰσραήλ καί τῆς Γεωργίας, ὁ "μόνος ἅγιος καί ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος".  Καί ἀληθῶς "ὅπου Θεός ὁ ποθούμενος, κόσμος ὅλος καταπεφρόνηται", καί τό ποθεῖν τόν Θεόν καί διακονεῖν ἀνιδιοτελῶς τόν συνάνθρωπον διά τῆς ἀγάπης καί μή ἀδικεῖν τόν πλησίον "ψυχῆς γενναίας καί φιλοθέου ἀντάξιον".

Διότι, τότε, κατά τάς ἀρχάς τῆς ἑορταζομένης ἐπετείου, ὅσοι παρέμενον πιστοί εἰς τόν Χριστόν ἦσαν ἀληθινοί ὁμολογηταί τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί καθ᾿ ἡμέραν ἐκινδύνευον νά ἀπολέσουν τά πάντα, κόπους, περιουσίαν καί αὐτήν τήν ζωήν των, ὑφιστάμενοι παντοῖα δεινά καί ταλαιπωρίας καί κακουχίας καί βασανιστήρια καί μετατοπίσεις, δεχόμενοι συκοφαντίας ἀνηκούστους, γινομένας ἀτυχῶς πιστευτάς "ὑπό τῶν ὀλίγων", καταληγούσας εἰς ταλαιπωρίαν, ἐνίοτε δέ καί εἰς  πικρόν θάνατον. Καί ταῦτα πάντα ὑπέμενον διά τόν Κύριον Ἰησοῦν, διά τήν πίστιν εἰς Αὐτόν, διά τήν Ἐκκλησίαν Του καί διά τόν συνάνθρωπον, τό δημιούργημά Του, τό ὁποῖον τόσον ἐξηυτελίζετο καί ἀτυχῶς καί ἐν ἡμέραις εἰρήνης συνεχίζει νά εὐτελίζεται, κυρίως ὑπό τῶν ἐν ἐξουσίαις ὄντων.

Καί ἐάν ἐγένοντο τά πάντα τότε διά νά λησμονηθῇ ἡ πίστις εἰς τόν Θεόν καί ἡ ἀγάπη πρός τόν ἄνθρωπον εἰς αὐτήν τήν ἡρωϊκήν καί μαρτυρικήν Χώραν, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καθῃμαγμένη καί ἐσταυρωμένη, καί ὡς ὁ Κύριος "στίγματα καί μώλωπας" ἐνεγκοῦσα, "ὕβριν ραπισμάτων" καρτεροῦσα καί "μακροθύμως φέρουσα ἐμπτύσματα" κατέδειξε καί τότε, ἀποδεικνύει καί σήμερον, ὅτι νικᾷ τόν κόσμον, οὐδέποτε νικᾶται, δέν γηράσκει, δέν κάμπτεται, ἀλλά συνεχίζει τήν διακονίαν τῆς σωτηρίας τοῦ εὐλογημένου τούτου Λαοῦ· δίδει ζωήν εἰς αὐτόν, προσανατολισμόν εἰς τόν πολιτισμόν καί τήν ἱστορίαν του, τόν τρέφει διά τοῦ οὐρανίου Ἄρτου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τήν ὁποίαν τελεῖ καθ᾿ ἑκάστην εἰς τούς Ἱερούς Ναούς, εἰς τάς Ἐνορίας καί εἰς τάς ἱστορικάς Μονάς της, "ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς" (Ἰωάν. ς', 52).

Διά τοῦτο ἀκριβῶς ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ξένη πρός τόν κόσμον, δέν εἶναι πολιτικόν ἤ οἰκονομικόν ἤ διαχειριστικόν σύστημα, εἷς ἀνθρώπινος ὀργανισμός, ἕν ἴσως φιλανθρωπικόν σωματεῖον, εἷς σύλλογος ἀνθρώπων μέ κοινούς στόχους καί σκοπούς. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία μαρτυρία παράδοξος διά τούς ἀνθρώπους τῆς κάθε ἐποχῆς, διά τούς ἐπιθυμοῦντας νά εὕρουν τήν ἀ λ ή θ ε ι α ν, τούς καί "δεχομένους ἀκανθῶν στέφανον ἐκ παρανόμου χειρός". Ἡ Ἐκκλησία μας συνεστήθη ἀφ' ἧς στιγμῆς "ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καί ἐθεασάμεθα τήν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρά πατρός, πλήρης χάριτος καί ἀληθείας" (Ἰωάν. α', 14), διό καί οὐ σαλευθήσεται. Διότι, ὁ Κύριος, "μή ἰδών εἰς πρόσωπον ἀνθρώπου, ἀλλ' ἐπ' ἀληθείᾳ τήν ὁδόν τοῦ Θεοῦ διδάξας" (πρβλ. Μαρκ. ιβ΄ 14) ἀνέλαβε τήν Ἐκκλησίαν καί τήν κατέστησε Θ ε α ν θ ρ ώ π ι ν ο ν κοινωνίαν, ἁ γ ι α σ τ ή ρ ι ο ν ἀρετῆς καί τελειότητος, τό ὁποῖον μᾶς ἑτοιμάζει διά τήν συνάντησίν μας μετά τοῦ ζῶντος Θεοῦ.

Ὑμετέρα προσφιλεστάτη Μακαριότης, Ἀδελφέ Καθολικέ Πατριάρχα πάσης Ἰβηρίας κύριε Ἠλία, εἶσθε εἷς ἐκ τῶν ἀνθρώπων τοῦ πνεύματος καί τῆς θυσιαστικῆς προσφορᾶς, ὁ ὁποῖος ᾐσθάνθητε καί ἐβιώσατε τήν μακράν διακονίαν Σας ὡς  μαρτυρίαν  καί ὡς μαρτύριον, σφραγίσαντες τήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Χώρας τῆς Γεωργίας μέ τήν προσωπικήν Σας ὁλοκληρωτικήν προσφοράν καί θυσίαν, μακράν ἀπό ἀπολαύσεις καί τάς οἱασδήποτε "δόξας" καί "τιμάς", τάς ὁποίας προσφέρει ὁ Πατριαρχικός θῶκος. Περιωρίσθητε εἰς τήν προσευχήν, τήν νηστείαν, τήν ἀναζωογόνησιν τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἀναπτέρωσιν τοῦ φρονήματος τοῦ λαοῦ, τήν ἁγιογραφίαν, τήν μυστηριακήν ζωήν καί τήν προσφοράν τῶν Τιμίων Δώρων ὑπέρ τῆς ἀναπαύσεως καί ἀνακουφίσεως τοῦ πονεμένου λαοῦ Σας.

Ἡ Πατριαρχία Σας, ἅγιε Ἀδελφέ, θά ἐλέγομεν, καλλίτεκνος καί πολύτεκνος, πληροῖ ἀγαλλιάσεως πάντας ἡμᾶς, βλέποντας σήμερον πέριξ Ὑμῶν τά ἔκγονά Σας, φέροντα "κλάδους ἀγαθοεργίας", τά ὁποῖα προσάγετε εἰς τόν Χριστόν, εὐφραινόμενος ὡς πατήρ ἐπί τέκνοις, ὡς ποιμήν ἐπί ἀγαθοῖς καί ἀκάκοις προβάτοις. Οἱ καρποί τῶν κόπων Σας ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁρατοί εἰς πάσας τάς ἡμέρας τῆς Πατριαρχίας Σας καί τούς καταγράφει ἤδη εἰς τάς δέλτους της ἡ ἱστορία τοῦ αἱματοποτισμένου τούτου τόπου χρυσοῖς γράμμασιν, ὅπως μέ χρυσᾶ ἀνεξίτηλα γράμματα παραμένετε ἐγγραμμένος εἰς τάς δέλτους τῶν καρδιῶν μας.

Σᾶς εὐχαριστοῦμεν, Μακαριώτατε, διά τάς πολλάς ἐκδηλώσεις κατά τάς ἐπανειλημμένας ἐπισκέψεις μας εἰς τήν Ἐκκλησίαν Σας καί διά τούς λόγους τῆς ἀδελφικῆς ἀγάπης Σας πρός τήν ἡμετέραν Μετριότητα, οἱ ὁποῖοι εἶναι λόγοι καί ἔκφρασις αἰσθημάτων σεβασμοῦ, τιμῆς καί ἀγάπης πρός τήν Ἁγιωτάτην πρωτόθρονον Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, μετά τῆς ὁποίας ἡ ἀρχαιοτάτη Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας εἶχε, ἔχει καί διατηρεῖ πάντοτε στενάς ἀδελφικάς σχέσεις, τάς ὁποίας συνεχίζομεν, περιθάλπομεν καί ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ διαφυλάττομεν μέχρι τῆς σήμερον, ἀμφότεραι αἱ Ἐκκλησίαι.

Ἑνώνει τά δύο Πατριαρχεῖα μας, Οἰκουμενικόν καί Γεωργίας, πέραν ὅλων τῶν ἄλλων καί ὁ Πρωτόκλητος Ἀπόστολος Ἀνδρέας, ὁ ὁποῖος ἐκήρυξε Χριστόν ἐσταυρωμένον καί ἀναστάντα καί ἐν τῇ εὐρυτέρᾳ ταύτῃ περιοχῇ τοῦ Καυκάσου, τόν ὁποῖον Ἀπόστολον πλουτοῦμεν οἱ πάντες ὡς θεμελιωτήν ἐπί τοῦ ἀκρογωνιαίου θεμελίου, τοῦ Κυρίου μας,  καί φωστῆρα τῆς πίστεως.  Ἑνώνει ἡμᾶς αὐτή ἡ κοινή πίστις καί οἱ κοινοί Ἅγιοι, Πατέρες καί Διδάσκαλοι καί Ποιμένες καί Μάρτυρες. Διότι "οὐ γάρ ἔκ τινων μερικῶν, οὐδ᾿ ἐν γωνίᾳ τάς παραδόσεις ἐλάβομεν, ἀλλά ἀπό πάντων ἄνωθεν τῶν διαδόχων τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ὁμολογητῶν Πατέρων, τῶν καί θαύμασιν ἀστραψάντων" (Ἁγίου Συμεών Θεσσαλονίκης, Περί τῆς ἱερᾶς Λειτουργίας, P.G. 155,  στ. 277).

Ἡ ἀδελφή Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας, ἡ ὁποία ἀπό πολύ ἐνωρίς ἐβίωσεν ἔντονον τήν παρουσίαν τοῦ  μ α ρ τ υ ρ ί ο υ εἰς τήν πορείαν της, ἀπέβλεπε πάντοτε ἀνά τούς αἰῶνας εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, διότι "ἡ Ἐκκλησία ἐξαιρέτως αὕτη τῆς Κωνσταντίνου παρά τάς ἄλλας τό ἠκριβωμένον ἔχει καί καθαρόν καί ὀρθόν τῆς πίστεως Χριστοῦ καί ἀκίβδηλον, καί τό τῶν θείων ἀπαρχῆς παραδόσεων ἀπαράθραυστον. Ἐπειδή καί εὐσεβείᾳ συνέστη, καί ποιμένες ἐν αὐτῇ ἰσαπόστολοι ὤφθησαν∙ [...] καί παρά χριστιανῶν βασιλέων, Κωνσταντίνου τε καί λοιπῶν ὑπέρ Χριστοῦ ζηλωσάντων, ᾠκοδομήθη τε καί πεφύλακται" (Ἁγίου Συμεών Θεσσαλονίκης, ἔνθ. ἀν., 277).

Ὁμοῦ δέ αἱ δύο ἀδελφαί ἡμῶν Ἐκκλησίαι συντηροῦνται καί αὐξάνουν σήμερον, τεθεμελιωμέναι ἐπί τήν Πέτραν, ἡ ὁποία εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Κύριος, ὁ Βασιλεύς τῆς δόξης. Εἰς ἐπισφράγισιν τῆς ἑνότητος ταύτης, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, καθ᾿ ὅ κέκτηται κανονικόν δικαίωμα, ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ ἀμέσου προκατόχου ἡμῶν σεμνοῦ Πατριάρχου Δημητρίου, ἀπένειμε τήν αὐτοκεφαλίαν εἰς τήν Ἐκκλησίαν Σας καί ἀπέδωκε τήν Πατριαρχικήν ἀξίαν εἰς τόν Προκαθήμενον αὐτῆς, τήν Ὑμετέραν Μακαριότητα καί τούς διαδόχους Αὐτῆς, καί ἔθεσεν, ἡ Κωνσταντινουπολῖτις Ἐκκλησία, τό θεμέλιον διά νά πραγματοποιήσῃ ἡ Ἐκκλησία Σας μίαν νέαν ἀ ρ χ ή ν, μίαν νέαν ἐ κ κ ί ν η σ ι ν, εἰς τήν πορείαν της ἐν τῷ ἱστορικῷ γίγνεσθαι τῆς στρατευομένης ἐπί γῆς Ἐκκλησίας, καί νά αὐξηθῇ, νά προκόπτῃ περισσότερον, καί νά καλλιεργῇ τάς σωτηριώδεις ἐντολάς τοῦ Κυρίου ἀπροσκόπτως ὑπό τάς πλέον εὐνοϊκάς  διοικητικάς συνθήκας.

Ἡ Ἁγιωτάτη κατά Γεωργίαν Ἐκκλησία ὑπό τήν συνετήν καί νουνεχῆ πρωθιεραρχικήν διαποίμανσιν τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος καί τῶν συνεργῶν Αὐτῆς ἀδελφῶν Ἀρχιερέων, μέ τόν ἡρωϊσμόν τῶν μελῶν της, μέ θυσίας, συχνάκις αἱματηράς, καί πρό παντός μέ τήν Χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος, τό Ὁποῖον ἀδιαλείπτως καί ἁγιαστικῶς πνέει ἐν αὐτῇ καί "οὐσιοῖ πᾶσαν τήν κτίσιν", μεταμορφώνει τούς θεσμούς, τήν ζωήν, τούς ἀνθρώπους καί τῆς Χώρας ταύτης τοῦ ἐπιβλητικοῦ καί ἀγερώχου Καυκάσου. Εἶναι καί γίνεται συνεχῶς τό Πατριαρχεῖον τῆς Γεωργίας μία    μ ή τ ρ α αἰωνιότητος, ἡ ὁποία ἀφθαρτοποιεῖ τόν χρόνον, προετοιμάζει καί καταξιώνει τούς πιστούς διά τάς αἰωνίους μονάς, οὐχί δι᾿ ἀνθρωπίνην ἀρέσκειαν ἤ δόξαν ἤ ἀγαθά τοῦ κόσμου τούτου, τοῦ ὁσημέραι παρερχομένου. Μακάριοι ἀληθῶς οἱ συνειδητοποιοῦντες καί βιοῦντες τήν ἀλήθειαν ταύτην.

Ἡ  κ λ ῆ σ ι ς τοῦ Χριστοῦ, Μακαριώτατε, εἶναι ἀμετάβλητος εἰς τούς αἰῶνας. Εἰς καιρούς ὀλιγοπιστίας, ἀμφιβολίας, ἀναστατώσεων, δοκιμασιῶν, "θλίψεως μεγάλης". Σεῖς ἐκρατήσατε ἀκλόνητον τήν κλῆσιν, τιθέμενος πάντοτε καθ᾿ ὅλον τοῦτο τό τριακονταπενταετές μακρόν χρονικόν διάστημα τήν ἀγάπην ὑπεράνω πάντων. Ἰδιαιτέρως ὅμως εἰς τήν σύγχρονον ἐποχήν ἅπαντες καλούμεθα νά ἀνταποκρινώμεθα διαρκῶς, καθ᾿ ἡμέραν, εἰς τήν κ λ ῆ σ ι ν ταύτην καί νά δίδωμεν τήν μ α ρ τ υ ρ ί α ν τοῦ Ὀρθοδόξου τρόπου ζωῆς.

Καλούμεθα νά δίδωμεν τήν ἰδίαν μ α ρ τ υ ρ ί α ν μιᾶς σταυρικῆς ζωῆς, τήν ὁποίαν ζήσατε Σεῖς, Μακαριώτατε Ἀδελφέ! Ὅμως ὁ Σταυρός τόν ὁποῖον ἐβιώσατε τά τριάκοντα πέντε ταῦτα ἔτη, ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, ὑπῆρξε γλυκύς, ἁγιαστικός, ζωοποιός. Ἄς συνεχίσωμεν, λοιπόν, Σεῖς καί ἡμεῖς,  νά αἴρωμεν τόν σταυρόν μας, ὅπως τόν ἐσήκωσαν οἱ ἀναρίθμητοι Ἅγιοί μας, τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τῆς Γεωργίας, ἀνά τούς αἰῶνας καί μέχρι τῆς σήμερον, οἱ καθοδηγηταί μας, τά αἰώνια πρότυπα καί παραδείγματά μας: Ἡ Ἁγία Ἰσαπόστολος Νίνα, ἡ φωτιστής τῆς Γεωργίας, ὁ Ὅσιος Δαυϊδ τοῦ Καρέτζι, ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς Κετεβάν, καί οἱ ἀναρίθμητοι Ἅγιοι, Ὅσιοι καί Δίκαιοι, οἱ ὁποῖοι ἐπάλαισαν καί ἐνίκησαν τά πάθη, τήν σάρκα, τόν κόσμον, τόν ἴδιον τόν θάνατον, ἐν τῇ θνητῇ σαρκί αὐτῶν, καθότι "οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρός αἷμα καί σάρκα, ἀλλά πρός τάς ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρός τά πνευματικά τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις" (Ἐφεσ. ς΄,12-13).

Τάς σκέψεις ταύτας μᾶς ἐνέπνευσαν ἀμφότεραι αἱ ἑορταζόμεναι ἱστορικαί ἐπέτειοί Σας, Μακαριώτατε Ἀδελφέ! Καί τούς λόγους ἡμῶν τούτους ἐνέπνευσεν ἀκόμη ἡ μακρά διακονία  καί ἡ μαρτυρία Σας, ἡ ἐκκλησιαστική, ἡ ποιμαντική, ἡ κοινωνική καί εὐρύτερον ἀνθρωπιστική καί ἑνωτική, ἡ διορθόδοξος καί διαχριστιανική, ἡ ὁποία διακονία καί μαρτυρία δέν ἀναμένει ἀσφαλῶς τήν δόξαν τῶν πολλῶν, οὔτε ἴσως τό κλέος μόνον τῶν ἀγαθῶν, διά νά ἐνθυμηθῶμεν καί πάλιν τούς ἀνωτέρω λόγους τοῦ Μ. Βασιλείου. Διότι ἡ διακονία εἶναι δ ι α κ ο ν ί α. Καί ἡ ἀληθής διακονία, ἡ ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ καί ἀγάπῃ κυρίως ἐνεργουμένη συνιστᾷ τό  μ α ρ τ ύ ρ ι ο ν  καί τήν  μ α ρ τ υ ρ ί α ν καί τόν τελικόν  σ τ έ φ α ν ο ν  τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ καί πνευματικοῦ ἡγέτου, νῦν καί εἰς τόν αἰῶνα.

"Ἔστι", λοιπόν, "χάριτος στέφανος[...] δόξης, [...] ἐλπίδος. [...] Πάντα γάρ ταῦτα ὁ στέφανος ἔχει, φιλανθρωπίαν, δικαιοσύνην, χάριν, δόξαν, εὐπρέπειαν. [...] Ἔστι καί ἀφθαρσίας στέφανος" (Μ. Βασιλείου, Ὁμιλία εἰς τόν Ε΄ Ψαλμόν, P.G. 55, 70) τόν ὁποῖον ἀπονέμει ὁ "Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης" εἰς τόν Ὁποῖον ἐμπιστευόμενοι ἑαυτούς καί ἀλλήλους παρατιθέμεθα τήν "ζωήν καί τήν ἐλπίδα" ἡμῶν προσπαθοῦντες ὅση ἡμῖν δύναμις, ὡς ἔπραξε καί συνεχίζει νά πράττῃ καί ὁ ἐν μέσῳ ἡμῶν "ἐν δόξῃ καί τιμῇ" ἱστάμενος ἀδελφός ἡμῶν καί συλλειτουργός Πατριάρχης Ἠλίας, ὁ ὁποῖος καί ἀποτελεῖ τό κέντρον τοῦ ἑορτασμοῦ διότι "εἰργάσθη, ἐκοπίασε καί ἠγάπησε πολύ", διά τοῦτο καί στεφανοῦται μέ τήν ἀγάπην καί τήν ἐκτίμησιν ὅλων μας.

Βιοῦντες τό παρόν καί ἀποβλέποντες εἰς τό εἰς χεῖρας τοῦ Θεοῦ αὔριον, καλούμεθα σύν τῇ ἑορτῇ καί τοῖς πανηγυρισμοῖς, νά ἀκολουθῶμεν οἱ πάντες τάς διδασκαλίας τῶν Πατέρων καί νά ἀγωνιζώμεθα "μέχρι τέλους τόν καλόν ἀγῶνα τῆς ἀρετῆς, τῆς ἀγάπης, τῆς προσφορᾶς". Ἐάν δέ ἔχωμεν μαζί μέ τά ἄλλα πολλά τάλαντα πού μᾶς ἐπροίκισεν ὁ Θεός ἀγάπην, τήν μείζονα τῶν ἀρετῶν, τήν ἀγάπην πού ἀντίκειται "στήν λύπην, πού διώχνει τόν φθόνον∙ πού εἶναι εὐχαρίστησις, χαρά, πραότης καί εἰρήνη, ἔλεος ἀναρίθμητον, ἄβυσσος εὐσπλαγχνίας∙ πού πάντοτε μᾶς χειραγωγεῖ, δίπλα μας πάντα στέκει, διδάσκει τήν ταπείνωσιν πού ὅλα τά κατορθώνει∙ πού μᾶς μιλάει, μᾶς φωτίζει μᾶς βλέπει καί τήν βλέπομεν∙ θλίψη δέν ξεύρουμε τί θά πεῖ καί ἄν ὅλοι μᾶς λυποῦνε (Συμεών τοῦ Νεόυ Θεολόγου, Ὕμνος στήν ἀγάπη), τότε ὁ Θεός ἀληθῶς στεφανώνει καί καταξιώνει. Καί, Σεῖς, Μακαριώτατε ἀδελφέ, ἐπράξατε ἔργον ἄξιον καί ἀποδεικνύετε ὅτι ὁ Θεός εἶναι πράγματι μαζί Σας. Καί ἐάν ἔχωμεν ἀγάπην καί ὁ Θεός εἶναι μαζί μας τίποτε δέν ὑπάρχει τό ὁποῖον δύναται νά μᾶς λείψῃ ἤ νά στενοχωρήσῃ, ἀλλά δυνάμεθα νά ὑπομένωμεν τά πάντα, ἀκόμη καί ἐάν εἶναι ἐπίπονα εἴτε διά τήν ψυχήν μας εἴτε διά τό σῶμα. Καί Σεῖς ἀπεδείχθητε ἱκανός ἀγωνιστής εἰς ὅλα ταῦτα.

Ὑμνοῦντες, εὐλογοῦντες, αἰνοῦντες καί εὐχαριστοῦντες, λοιπόν, τόν Κύριον ἐν παντί τόπῳ τῆς δεσποτείας Αὐτοῦ ἐπί πάσαις ταῖς φανεραῖς καί ἀφανέσιν εὐεργεσίαις ταῖς εἰς ἡμᾶς γεγενημέναις, προσευχόμεθα λειτουργικῶς ὑπέρ τῆς ὑγιείας καί τῆς μακροημερεύσεως τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος ἐν τῇ συνεχίσει τοῦ ἀγῶνος. Ἀμήν.