[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Ὁμιλία
τῆς Α. Θ. Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
κατὰ τὰ Ἐγκαίνια τοῦ Καθολικοῦ
τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου
τοῦ Τιμίου Προδρόμου Ἀκριτοχωρίου
(Σιδηρόκαστρον, 21 Ὀκτωβρίου 2012).

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Σιδηροκάστρου, Ποιμενάρχα τῆς Εὐλογημένης ταύτης Ἐπαρχίας, ἀγαπητέ ἀδελφέ καί συλλειτουργέ ἐν Κυρίῳ τῆς ἡμετέρας Μετριότητος κύριε Μακάριε καί λοιποί Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Ἐξοχώτατε κ. Ὑφυπουργέ, Ἐξοχώτατοι Βουλευταί,
Ὁσιολογιώτατε Καθηγούμενε τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ξενοφῶντος κύριε Ἀλέξιε καί λοιποί ἅγιοι Καθηγούμενοι Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους,
Ὁσιωτάτη Μοναχή Ἰακώβη μετά τῆς περί ὑμᾶς ἱερᾶς συνοδείας τῶν μοναζουσῶν,
Ἐξοχώτατοι καί ἐντιμότατοι ἐκρόσωποι τῶν Ἀρχῶν,
Εὐλογημένοι Πατέρες, ἀδελφαί καί τέκνα φιλόθεα ἐν Κυρίῳ,

"Δόξα καί τιμή καί εἰρήνη, ἀδελφοί καί πατέρες, παντί τῷ ἐργαζομένῳ τό ἀγαθόν" (πρβλ. Ρωμ. β΄ 10).

Εἰς τήν πανυπερτέλειον ὑμνῳδίαν τῶν ἀπειραρίθμων ἀγγελικῶν δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι ἀσιγήτως καί ἐν φόβῳ καί τρόμῳ δοξολογοῦν τόν τρισυπόστατον Θεόν τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης, τῆς ζωῆς καί τῆς χαρᾶς, προστίθεται ἀπό σήμερον καί ὁ αἶνος καί ἡ ὑμνῳδία ἡ ὁποία θά ἀναπέμπεται ἀπό τοῦ ἐγκαινιαζομένου Ναοῦ τούτου, ὑπό τῶν ψυχῶν καί τῶν στομάτων τῶν ἀδελφῶν, αἱ ὁποῖαι ἐπέλεξαν τό ἔργον τοῦτο καί τήν διακονίαν ταύτην ὡς τήν καλλιτέραν διά τήν ζωήν των.

Πράγματι, τό κενόν τό ὁποῖον ἐδημιουργήθη εἰς τήν συμπαντικήν χορῳδίαν διά τῆς ἀρνήσεως τοῦ ἐκπεσόντος ἀγγελικοῦ τάγματος καί διά τῆς μεταβολῆς αὐτοῦ εἰς τάγμα διαβάλλον τόν Θεόν καί τόν ἄνθρωπον, ἔρχεται νά ἀναπληρώσῃ τό ὑπό τόν Ἅγιον Ἰωάννην τόν Πρόδρομον καί Βαπτιστήν, ἐπ᾿ ὀνόματι τοῦ ὁποίου τιμᾶται ὁ Ἱερός οὗτος Ναός, σταδιακῶς ἀπαρτιζόμενον ἀγγελόμορφον μοναχικόν τάγμα. Διότι τό τάγμα τοῦτο προετίμησεν ὡς ἔργον τῆς ζωῆς του τό ἔργον τῶν ἀπαύστως ὑμνουσῶν τόν Θεόν ἀγγελικῶν δυνάμεων.

Διά τούς μή γνωρίζοντας τά πράγματα, τό ἔργον τοῦτο φέρεται ὡς μή προσφέρον ὑπηρεσίαν εἰς τούς ἀνθρώπους, ἀλλά ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖον προκαλεῖ τούς ἀτελευτήτους κρουνούς τῶν εὐεργεσιῶν τοῦ Θεοῦ ἐπί τούς ἀνθρώπους. Διότι “ὑμνεῖν τόν Θεόν” σημαίνει ὑμνεῖν τήν ἀγάπην· σημαίνει ὑμνεῖν τήν ζωήν· σημαίνει ὑμνεῖν τήν ἀλήθειαν· σημαίνει ὑμνεῖν τήν εἰρήνην· σημαίνει ὑμνεῖν τήν χαράν. Αὐτό προκαλεῖ τήν ὑπερεκπερισσοῦ ἔκχυσιν τῶν δωρεῶν τούτων τοῦ Θεοῦ ἐπί τόν ἄνθρωπον, διότι, ὡς γνωστόν, ἡ εὐγνωμοσύνη τοῦ λαμβάνοντος διεγείρει τήν γενναιοδωρίαν τοῦ δίδοντος. Ὑμνεῖν, λοιπόν, τόν Θεόν διά τήν ἀγάπην Του, σημαίνει ὅτι ἀγαπῶμεν τήν ἀγάπην Του· ὅτι ἐπιθυμοῦμεν τήν ἀγάπην Του· ὅτι ζητοῦμεν τήν ἀγάπην Του· καί ἑπομένως ἡ ὑμνολογία περιλαμβάνει καί τήν ε ὐ χ α ρ ι σ τ ί α ν  διά τάς μέχρι τοῦδε δωρεάς τοῦ Θεοῦ, καί τό αἴτημα διά ἔτι περισσοτέραν ἔκχυσιν τῶν δωρεῶν Αὐτοῦ πρός τόν κόσμον.

Μέ ἰδιαιτέραν χαράν, λοιπόν, καί δοξολογίαν τοῦ παναγίου Ὀνόματος τοῦ Κυρίου τελοῦμεν σήμερον τά ἐγκαίνια τοῦ περικαλλοῦς νεοδμήτου Καθολικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἡσυχαστηρίου τούτου τοῦ Τιμίου Προδρόμου, τόν ὁποῖον ἐκ θεμελίων ἀνῳκοδόμησεν ἡ ἀδελφότης τῆς Ἱερᾶς Μονῆς. Καί διά τήν ἀνέγερσιν αὐτοῦ ἐκοπίασαν πολλαπλῶς καί πολυτρόπως αἱ ἀδελφαί αὐτῆς, νῦν δέ ὡς γνήσιαι θυγατέρες φιλοθεΐας, φιλαγιότητος καί κυρίως ἀγάπης, προσφέρουν αὐτόν ἤδη τετελειωμένον, ὡς ἄλλην θυσίαν μυστικήν τῶν καρδιῶν, εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ.

Γνωρίζοντες ἐμπειρικῶς ὁπόσοι κόποι καί μόχθοι ἀπαιτοῦνται διά τήν ἀποπεράτωσιν ἑνός τοσούτου καί τοιούτου ἱεροῦ καί μνημειώδους ἔργου καί ὅσα ἄχρι τοῦδε εὐχάριστα καί δυσάρεστα κατ᾿ ἄνθρωπον διῆλθεν ἡ ἀδελφότης τοῦ Ἱεροῦ τούτου Ἡσυχαστηρίου ἀπό τῆς νήσου Σκοπέλου, ἔνθα τό πρῶτον ἐγκατεβίωσε, μέχρι τῆς ἐλεύσεως πρό τριακονταετίας καί πλέον εἰς τό ἀληθῶς  ἀ κ ρ ι τ ο χ ώ ρ ι ο ν  τοῦτο τῆς προσευχῆς καί τῆς ἀγάπης, ὁμολογοῦντες δέ τάς εὐλογίας τῆς τῷ ὄντι πραγματικῆς καί ἀπολύτου ἀγάπης, δηλαδή τοῦ Θεοῦ, καί τά ἐμπόδια τοῦ μισοκάλου, τάς θλίψεις καί τήν χαράν, τόν ἐνθουσιασμόν καί τήν πρός καιρόν, ἔστω καί στιγμιαίαν, ἀπογοήτευσιν, τήν ἐπιμονήν καί τούς κόπους, τάς ἀγωνίας καί τάς ψυχικάς ταλαιπωρίας, ἤδη χαίρομεν καί συγχαίρομεν, διαπιστοῦντες τόν ἀμητόν τῆς ὅλης προσπαθείας, ἐπιστεφομένης διά τῶν ἐπισήμων ἐκκλησιαστικῶν ἐγκαινίων, τελουμένων ὑπό τῆς ἡμετέρας Μετριότητος, τοῦ νέου οἴκου τοῦ Τιμίου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου, τοῦ ἀποκεφαλισθέντος ὑπό Ἡρώδου, τοῦ "παρανομίας ὑπουργοῦ καί ἀνομίας υἱοῦ", ἵνα κατά τόν Ἰωάννην τόν Μαυρόποδα εἴπωμεν (Κανών εἰς τόν Τίμιον Πρόδρομον, ἦχος πλ. β´ , Προδρομάριον, Ἅγιον Ὄρος 1996, σελ. 230).

Ἐάν, ἀδελφοί καί τέκνα, κατά τήν Παύλειον ρῆσιν, ὁ οἱοσδήποτε κόπος οὔκ ἐσται κενός ἐν Κυρίῳ (πρβλ. Α΄ Κορ. ιε΄ 58), πολλῷ μᾶλλον ὁ ὑπέρ τῆς ἱδρύσεως, ἀνεγέρσεως, περατώσεως καί εὐπρεπισμοῦ ἑνός Ἱεροῦ Ναοῦ ἐκχυνόμενος ἱδρώς θά ἔχῃ πολύν τόν αἰώνιον καί ἄφθαρτον μισθόν παρά Κυρίου καί παρά τῶν Ἁγίων Αὐτοῦ, διότι ἐν αὐτῷ θά οἰκοδομῶνται καί θά σώζωνται μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος ψυχαί ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανε.

Χαίρει ἀληθῶς σήμερον ἐπί τοῖς Ἐγκαινίοις καί συνευδοκεῖ ἐπί τῇ τελουμένῃ ἱερᾷ πανηγύρει ὁ "ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων" (Ματθ. ια΄ 11) Τίμιος Πρόδρομος, ὁ προστάτης καί ἔφορος τοῦ Ἡσυχαστηρίου καί τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ αὐτοῦ, εἰς τόν ὁποῖον ἀπό τοῦδε θά ὑποδέχεται πάντας τούς προστρέχοντας  διά νά ἀναπλάττῃ τάς ψυχάς των καί νά τάς ὁδηγῇ εἰς ἐπίγνωσιν τῆς  ἀ λ η θ ε ί α ς.

Τά τελούμενα σήμερον  ἐ γ κ α ί ν ι α  ἀποτελοῦν τό ἐπιστέγασμα τῶν κατά Θεόν ἀγωνισμάτων καί θυσιῶν τῆς θεολέκτου ἀδελφότητος ταύτης, τά ὁποῖα χαρακτηρίζουν τήν σ τ α υ ρ ι κ ή ν, ἀλλά πανευφρόσυνον μοναστικήν πολιτείαν. Συγχρόνως, ἐπιστεγάζουν τήν πολυετῆ προσφοράν αὐτῆς, προσφοράν π ρ ο σ ε υ χ ῆ ς  καί ἀναπαύσεως ψυχικῆς, εἰς τόν εὐλογημένον λαόν τῆς ἀκριτικῆς ταύτης περιοχῆς, τό σ τ α υ ρ ο δ ρ ό μ ι ο ν τριῶν Ὀρθοδόξων ἐν τῇ πλειονότητι λαῶν, τόν ὁποῖον λαόν τοῦ Θεοῦ ἀπό τῆς ἀρχῆς τῆς ἐγκαταστάσεως ἐνταῦθα τοῦ Ἡσυχαστηρίου, τῇ εὐλογίᾳ τοῦ ἀειμνήστου πολιοῦ, ἁπλοῦ, συνετοῦ καί σεμνοῦ Ἱεράρχου Σιδηροκάστρου κυροῦ Ἰωάννου, ὡς πνευματικῆς κυψέλης εἰς τάς καταφύτους ὑπωρείας τοῦ ὄρους Μπέλες, καί πρό τῆς ἀποτελούσης θεῖον ἀληθῶς οἰκολογικόν "ἀμάλγαμα" λίμνης τῆς Κερκίνης, διακονεῖ αὐτό διά τῆς φιλοξενίας, τῆς πνευματικῆς παραμυθίας, κυρίως τῆς προσευχῆς, τῆς ἁγιογραφίας καί πλείστων ἑτέρων καλῶν ἔργων, τά ὁποῖα μόνος ὁ Κύριος γινώσκει, ὁ ἐτάζων καρδίας καί νεφρούς καί τά κρύφια τῶν ἀνθρώπων γινώσκων.

Εἰς τούς δυσχερεῖς τούτους συγχρόνους καιρούς, τούς ὁποίους διέρχεται ὁ λαός τοῦ Θεοῦ, ὁ μοναχισμός, ὡς βιοῦται, εἰς τό Ἱερόν τοῦτο Ἡσυχαστήριον, ἀλλά καί ἰδίως εἰς τό Ἅγιον Ὄρος Ἄθω, δύναται νά μᾶς δώσῃ ἀσφαλῶς μήνυμα ἐλπίδος. Ἀληθῶς "ὅτι ἡμῖν ἐχαρίσθη τό ὑπέρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τό εἰς αὐτόν πιστεύειν, ἀλλά καί τό ὑπέρ αὐτοῦ πάσχειν" (πρβ. Φιλιπ. α΄ 29). 

Ἡ ἑκουσία ἀποδοχή τῶν θλίψεων καί τῶν δυσχερειῶν, μέ σκοπόν τήν πνευματικήν τελείωσιν, ἀποτελεῖ τήν οὐσίαν τοῦ μοναχισμοῦ καί συγχρόνως τήν μόνην ὁδόν διά τήν σωτηρίαν μας. Ἐντός ἑνός κόσμου, εἰς τόν ὁποῖον κυριαρχεῖ ἡ καταναγκαστική ἐπιτυχία, ἡ ἀτμόσφαιρα ἑνός ἀχαλινώτου ἀνταγωνισμοῦ, ἡ ἀλύπητος ἀναζήτησις τῆς ἐπιδόσεως, ἡ ὑποχρεωτική ἐπίδειξις, ἡ ἐπιδιωκομένη προβολή δι᾿ ἀσήμαντα ἐν πολλοῖς πράγματα, καί δι᾿ ἐπίγειον καί καθ᾿ ἡμέραν παρερχομένην δόξαν, ἡ ἀποκλειστική ἡδονή καί ὁ συμφεροντολογικός παράγων ἐν τῇ συναναστροφῇ μετά τῶν ἀνθρώπων, μέσα εἰς ὅλα αὐτά τά ἐπίγεια, ἡ θέσις τοῦ μοναχοῦ εἶναι νά  ἀ π ο τ υ γ χ ά ν ῃ. Εἰς τήν πάλην ἑνός τοιούτου κόσμου, ὁ μοναχός, καί γενικώτερον ὁ ἱερουργός τῶν θείων μυστηρίων, εἶναι ἄ χ ρ η σ τ ο ς. Ἡ δύναμις τοῦ μοναχοῦ καί τῆς μοναχῆς εἶναι ἡ ἀδυναμία του. Ἀληθῶς, ὁ δυνατός εἶναι μόνος εἰς τόν κόσμον. Δι᾿ αὐτό καί πάντοτε ὁ μοναχός ἀπευθύνεται πρός τόν Κύριον: "Ἐλθέ ὁ Μόνος ὅτι μόνος εἰμί ὡς ὁρᾷς" (Τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Συμεών εὐχή μυστική, δι' ἧς ἐπικαλεῖται τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ὁ αὐτό προορῶν). Μόνον ἕνας  ἀ δ ύ ν α τ ο ς  ἄνθρωπος ἠμπορεῖ νά δοθῇ εἰς τήν ἀ γ ά π η ν καί νά ἐναγκαλισθῇ ὅλον τόν κόσμον, μιμούμενος κατά τό ἀνθρωπίνως δυνατόν τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, τόν Θεάνθρωπον Κύριον, ὅστις "ἀπέτυχεν" ἐπί τοῦ Σταυροῦ, καί μέχρι σήμερον διά πολλούς εἶναι "σημεῖον ἀντιλεγόμενον" (Λουκ.  β΄ 35), δι᾿ ἡμᾶς ὅμως εἶναι "Θεοῦ Δύναμις καί Θεοῦ Σοφία" (πρβλ. Α΄ Κορ. α΄ 25), ἡ δημιουργήσασα, συντηροῦσα καί κυβερνῶσα τόν κόσμον καί τά τοῦ κόσμου. Οἱ ἄνθρωποι νομίζομεν ἐν τῇ ἀφελείᾳ μας, ὅτι "πεπλουτήκαμεν καί οὐδενός χρείαν ἔχομεν" (πρβλ. Ἀποκ. Ἰωάν. γ΄ 17)· νομίζομεν ὅτι κυβερνῶμεν μέ τόν πεπερασμένον καί ἀχαρίτωτον πολλάκις νοῦν μας, καί δέν γνωρίζομεν ὅτι ἡμεῖς εἴμεθα "οἱ ταλαίπωροι καί ἐλεεινοί καί πτωχοί καί τυφλοί καί γυμνοί" (πρβλ. Ἀποκ. Ἰωάν. γ΄,18), θεωροῦμεν καθ᾿ ἡμέραν ἑαυτούς ὡς "μονίμους" ἤ δέν θέλομεν, μέ ἕνα λόγον, νά "ἀποτυγχάνωμεν". Ὅμως, ἡ "ἀποτυχία" τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἀ ν ά σ τ α σ ι ς , καί γίνεται ἀ ν ά λ η ψ ι ς  καί  θ έ ω σ ι ς  τοῦ ἀνθρώπου καί, ἀντιστρόφως, τά ἄκτιστα ἐλέη τοῦ Θεοῦ ἑλκύονται ὑπό τῆς ἑκουσίας ἤ ἀκουσίας ἀδυναμίας τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ μοναχοί εἰδικεύονται εἰς τήν ἀ δ υ ν α μ ί α ν, καί ἐν προσευχῇ "χρησιμοποιοῦν" τό "δόλωμα" τοῦτο διά νά συλλάβουν τόν πολυέλεον Θεόν, ἐρχόμενον πρός αὐτούς μυστικῶς καί ἀοράτως, συμπορευόμενος μετ᾿ αὐτῶν ὡς πρός Ἐμμαούς, ὡς μετά Λουκᾶ καί Κλεόπα, καί ἀποκαλυπτόμενος ἐν τῇ κλάσει τοῦ Ἄρτου.

Ὁμοίως καί ὁ προστάτης τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μάνδρας, ὁ Τίμιος Πρόδρομος, ἤλεγξε τόν τύραννον Ἡρώδην, γνωρίζων ὅτι τοῦτο θά ἦτο τό "τέλος" καί ἡ "ἀποτυχία" του. Καί ὄντως ἀπετμήθη τήν κεφαλήν Του, ἡ ὁποία ἐγένετο "παίγνιον ἀνόμου γυναικός", ὅπως πολλοί ἄνθρωποι ὑπό τῶν ἰσχυρῶν, περιφρονούμενοι, συκοφαντούμενοι, λοιδορούμενοι, διωκόμενοι. Τήν ἰδίαν στιγμήν ὅμως ἐκέρδιζεν ὁ Ἱερός Πρόδρομος τήν αἰώνιον καί ἄφθιτον δόξαν, καί κατηξιώθη τῆς Χάριτος τοῦ Κυρίου ὡς μείζων πάντων τῶν ἀνθρώπων, ἐν γεννητοῖς γυναικῶν.

Ὑπό τήν προοπτικήν ταύτην, τῆς ὑπέρ πάντα νικώσης Ἀληθείας, τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς Ζωῆς, τοῦ παθόντος, σταυρωθέντος καί ἀναστάντος Κυρίου, βλέπομεν, ἀκόμη καί εἰς τάς πλέον δυσχερεῖς συνθήκας, τήν Χεῖρα τοῦ Θεοῦ, Ὅστις τά πάντα μετέρχεται ἵνα ὅλους, καί μάλιστα τούς ἐθέλοντας, πάντως σώσῃ. Ἔχοντες, λοιπόν, ὑπόδειγμα αὐτόν τοῦτον τόν Κύριον καί τόν Πρόδρομόν Του, καί, ἀκόμη, "τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων" (Ἑβρ. ιβ΄ 1), ἄς μή ἐπιτρέψωμεν νά μᾶς καταβάλλουν αἱ μέριμναι καί ἡ ἀγωνία διά τάς σωματικάς ἀνάγκας καί γενικώτερον διά τά ἀνθρώπεια, ἀλλά ἄς ἔχωμεν ὁλοψύχως πίστιν εἰς τόν Θεόν: "πᾶσαν τήν μέριμναν ἡμῶν ἐπιρρίψαντες ἐπ' αὐτόν, ὅτι αὐτῷ μέλει περί ἡμῶν" (πρβλ. Α΄ Πέτρ. ε΄ 7).

Ἄς παραδειγματισθῶμεν, πατέρες καί ἀδελφοί, ἐκ τῆς ἐν ἀ φ α ν ε ί ᾳ  ζωῆς καί πολιτείας τῶν ἐν τῷ Ἱερῷ τούτῳ Ἡσυχαστηρίῳ μοναζουσῶν, ἡ ὁποία ὁμοιάζει μέ ἐκείνην τῆς ταπεινῆς ἀράχνης, ὅπως χαρακτηριστικῶς τήν περιγράφει ὁ Ἰωάννης ὁ Καρπάθιος εἰς τά παραμυθητικά του κεφάλαια διά τῶν ἑξῆς: Ἐάν διστάζῃς -λέγει- ἀκόμη καί ἀπιστῇς ὅτι φροντίζει ὁ Θεός νά σέ διαθρέψῃ, παρατήρησε τήν ἀράχνην καί σκέψου ὁπόσον διαφέρει ὁ ἄνθρωπος ἀπό τήν ἀράχνην, ἀπό τήν ὁποίαν δέν ὑπάρχει ἀσθενέστερον πλάσμα. Αὐτή, λοιπόν, μήτε κτήματα ἔχει, μήτε θαλάσσια ταξίδια κάνει, μήτε εἰς τά δικαστήρια ὑπάγει, μήτε ὀργίζεται, μήτε ἀποθήκας ἔχει, ἀλλά μέ τελείαν πρᾳότητα καί σωφροσύνην καί ἄκραν ἡσυχίαν διέρχεται τήν ζωήν της· μήτε ἔχει περιέργειαν διά τά ζητήματα τῶν ἄλλων, ἀλλά μόνον τήν ἰδικήν της ἐργασίαν προσέχει μέ ἠρεμίαν καί ἀπραξίαν, ὡσάν νά λέγῃ εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ζοῦν μέ ἀργίαν, ὅτι "εἴ τις οὐ θέλει ἐργάζεσθαι, μηδέ ἐσθιέτω" (Β΄ Θεσ. γ΄ 10). Εἰς τοιαύτην ἥσυχον κατάστασιν ζῇ ἡ ἀσάλευτος καί ταπεινή ἀράχνη καί δέν ἀνέχεται νά περιπατῇ πουθενά ἔξω, οὔτε νά περιπλανᾶται μέ τήν φαντασίαν της, οὔτε νά κοπιάζῃ καί νά μοχθῇ χωρίς τέλος. Ὅμως ὁ Κύριος, "ὁ ἐν ὑψηλοῖς κατοικῶν καί τά ταπεινά ἐφορῶν" (Ψαλμ. 112, 5-6) -καί τίποτε δέν εἶναι ταπεινότερον καί εὐτελέστερον τῆς ἀράχνης- ἁπλώνει καί εἰς αὐτήν τήν πρόνοιάν Του καί τῆς στέλλει καθ᾿ ἑκάστην τήν ὀλίγην τροφήν της, προνοῶν διά νά πλησιάσουν εἰς τόν ἱστόν της τά ζωΰφια τά ὁποῖα χρειάζονται διά τήν τροφήν της (Ἁγίου Ἰωάννου Καρπαθίου, 100 Παρηγορητικά Κεφάλαια πρός τούς μοναχούς τῆς Ἰνδίας, κεφ. 47, Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν, ἔκδ. Περιβόλι τῆς Παναγίας, σελ. 339).

Ἀδελφοί καί Πατέρες,

Ἀληθῶς, "Μέγας εἶ, Κύριε, καί θαυμαστά τά ἔργα Σου καί οὐδείς λόγος ἐξαρκέσει πρός ὕμνον τῶν θαυμασίων Σου" (Εὐχή Μεγάλου Ἁγιασμοῦ).

Ὁ ἀγαθοδότης Θεός καί πρίν ἤ ζητήσωμεν παρ' Αὐτοῦ πᾶν δώρημα τέλειον, στέλλει ἀπροϋποθέτως τήν ἀγάπην Του καί πάσας τάς λοιπάς εὐεργεσίας Αὐτοῦ πρός ἡμᾶς, πολλῷ δέ μᾶλλον, στέλλει αὐτάς πρός τάς ψυχάς τάς εὐχαριστώσας καί δοξολογούσας Αὐτόν διά τάς εὐεργεσίας του. Αἱ μοναχαί, αἱ ὁποῖαι ἐφεξῆς θά ἀναπέμπουν ὕμνους εὐχαριστίας καί δοξολογίας πρός τόν Θεόν ἀπό τοῦ Ἱεροῦ τούτου Ναοῦ, θά ἐνεργοῦν ὑπέρ ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος, ὑπέρ δικαίων καί ἁμαρτωλῶν, ὑπέρ πονηρῶν καί ἀγαθῶν, καί θά ἀποτελοῦν πραγμάτωσιν τῆς ἑνότητος τοῦ κόσμου ἐν Χριστῷ. Δέν εὔχονται μόνον διά τήν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν των, ἐν ἀδιαφορίᾳ διά τήν σωτηρίαν τῶν συνανθρώπων των, ἀλλ᾿ ὅσον καί ἄν φαίνεται δυσπαράδεκτον, εὔχονται ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος διά τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή σύμπας ὁ κόσμος, ἀφ᾿ ἧς ὑπῆρξε μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος.

Δι᾿ αὐτό ὁ κόσμος ὀφείλει εὐγνωμοσύνην πρός τάς ἡσυχαστρίας τοῦ Ἱεροῦ τούτου Κοινοβίου, αἱ ὁποῖαι τόσον ἠγάπησαν καί ἀγαποῦν τόν Θεόν καί τά δημιουργήματα Αὐτοῦ, ὥστε ἠρνήθησαν καί τάς νομίμους χαράς τῆς ἐγκοσμίου ζωῆς καί ἐπέλεξαν νά ἀναζητήσουν ὄχι μόνον δι᾿ ἑαυτάς, ἀλλά καί δι᾿ ὅλον τόν κόσμον, τήν χαράν τοῦ Θεοῦ καί τήν εἰρήνην Αὐτοῦ, τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν.

Ὁ ἐγκαινιαζόμενος Ναός θά ἀποτελέσῃ τό κέντρον τῆς μοναχικῆς ζωῆς, ἀφοῦ θά εἶναι ὁ τόπος τῆς τελέσεως τῆς Θείας Λειτουργίας, τῆς ἐξοχωτέρας τῶν προσευχῶν. Εἰς αὐτόν τελεσιουργεῖται τό μυστήριον τῶν μυστηρίων, ἡ Θυσία τοῦ Θεανθρώπου ὑπέρ τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου, καί ἡ αὐτοπροσφορά τοῦ κόσμου πρός τόν Θεόν. Ὁλόκληρος ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος καί τοῦ κόσμου βιώνεται κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν. Ὁ θνητός ἐνδύεται τήν ἀθανασίαν. Ὁ ἁμαρτωλός καθαίρεται καί ἐξαγιάζεται. Τά πάντα μετατρέπονται εἰς φῶς καί ζωήν, διότι τό Ἀρνίον τό Ἐσφαγμένον φωτίζει τά πάντα καί ζωογονεῖ τά πάντα.

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,

"Εὐλόγει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον καί πάντα τά ἐντός μου τό Ὄνομα τό ἅγιον Αὐτοῦ· Εὐλόγει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον καί μή ἐπιλανθάνου πάσας τάς ἀνταποδόσεις Αὐτοῦ" (Ψαλμ. 102, 1-2).

Εἶναι φυσικόν, οἱ πνευματικοί καί πολιτικοί ταγοί τοῦ τόπου τούτου νά μοχθοῦν διά τήν εὐημερίαν αὐτοῦ καί τοῦ εὐλογημένου τούτου λαοῦ. Ἄς ἀναλογισθῶμεν ὅμως ἄν ἡ εὐημερία, τήν ὁποίαν ἀπολαμβάνουν ἴσως οἱ λαοί, ἐν μέτρῳ πάντοτε, ἄν ταυτίζεται πρός τήν πραγματικήν εὐτυχίαν τῶν πολιτῶν. Ἡ ἀπάντησις εἶναι ἀναμφιβόλως ἀρνητική, ὡς μαρτυροῦν ἐν τῷ συγχρόνῳ ἰδίᾳ βίῳ καί κόσμῳ τά ὑψηλά ποσοστά δυστυχῶς αὐτοκτονιῶν καί ψυχικῶν ἀσθενειῶν. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος μέσα εἰς τήν εὐημερίαν καί τήν ἄνεσίν του εἶναι μόνος καί δυστυχής, μή δυνάμενος νά κοινωνήσῃ μέ τόν ἀδελφόν του καί τόν Θεόν. Καί ἡ ἀπόλυτος ἀ π ο μ ό ν ω σ ι ς, ἀποτελεῖ ὁρισμόν τῆς κ ο λ ά σ ε ω ς. Διότι οὔτε ὁ Θεός, οὔτε ὁ ἀδελφός χωροῦν εἰς καρδίαν πλήρη ἐπιτυχιῶν, πλήρη εὐδοκιμήσεως, πλήρη ἀνέσεως καί τρυφῆς. Καί τοῦτο πιστεύομεν εἶναι τό βασικόν σφάλμα τῶν δῆθεν "ἐχόντων ἐξουσίαν", πνευματικήν, πολιτικήν, οἰκονομικήν, καί πεποιθότων ἐφ᾿ ἑαυτούς· "μή πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας καί ἐπί υἱούς ἀνθρώπων οἷς οὔκ ἐστι σωτηρία" (Ψαλμ.145)· καθ' ὅτι ἡ μονόπλευρος ταύτισις τῆς οἰκονομικῆς ἀνέσεως καί ὑλικῆς εὐημερίας δέν ταυτίζεται πρός τήν εὐτυχίαν καί τήν ἠρεμίαν τοῦ ἀνθρώπου.

Εὐχαριστοῦμεν, κύριε Ὑφυπουργέ, διά τήν τιμητικήν παρουσίαν Σας εἰς τά ἐγκαίνια καί τήν στοργικήν ἀγάπην καί τό ἐνδιαφέρον Σας, μέ τά ὁποῖα περιβάλλετε τό Ἱερόν τοῦτο Ἡσυχαστήριον. Προσευχόμεθα ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, τοῦ ἐλέους καί τῶν οἰκτιρμῶν, νά Σᾶς δίδῃ δύναμιν καί ἐνίσχυσιν  εἰς τό εὐθυνοφόρον καί καθοριστικόν ἔργον Σας ὡς μέλους τῆς ὑπό τόν Ἐξοχ. κ. Σαμαρᾶν Ἐντίμου Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως.

Εὐχαριστοῦμεν ἀπό καρδίας τούς ἀδελφούς Ἱεράρχας διά τήν συμμετοχήν των εἰς τήν τέλεσιν τῶν ἐγκαινίων, τούς προσελθόντας πολιτικούς ἄρχοντας, τούς λοιπούς διακεκριμένους προσκεκλημένους καί τόν πιστόν κλῆρον καί λαόν, οἱ ὁποῖοι συμπροσεύχονται μαζί μας κατά τό μέγα διά τήν ἱστορίαν τοῦ Κοινοβίου τούτου γεγονός.

Ἰδιαίτερον ἀδελφικόν χαιρετισμόν ἀπευθύνομεν κατά τήν εὔσημον ταύτην στιγμήν πρός τόν Ἱερώτατον Μητροπολίτην Σιδηροκάστου κύριον Μακάριον, τόν Ποιμενάρχην τῆς θεοσώστου ταύτης Ἐπαρχίας, τόν ὁποῖον εὐχαριστοῦμεν καί συγχαίρομεν αὐτῷ διά τό ποιμαντικόν, κοινωνικόν, φιλανθρωπικόν, πνευματικόν καί ἐν γένει ἐκκλησιαστικόν ἔργον τό ὁποῖον ἐπιτελεῖ εἰς τήν Ἐπαρχίαν ταύτην τοῦ καθ' ἡμᾶς Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Μετ' ἀδελφικῆς ἐν Κυρίῳ ἐγκαυχήσεως παρακολουθοῦμεν ἀπό τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Κέντρου τήν σεμνήν Ἀρχιερατικήν αὐτοῦ διακονίαν πρός τόν ἐμπεπιστευμένον εἰς τήν σύνεσιν αὐτοῦ λαόν τοῦ Θεοῦ, καί δοξάζομεν τό ἅγιον Ὄνομα Αὐτοῦ διότι τοιοῦτος ἔπρεπεν αὐτῷ Ἀρχιερεύς.

Δέν εἶναι ἀσφαλῶς δυνατόν νά μή ἐπαινεθῇ καί νά μή ἐκφρασθοῦν τά συγχαρητήρια καί αἱ εὐχαριστίαι τῆς Μητρός Ἐκκλησίας πρός τόν πνευματικόν πατέρα τῆς Τιμιοπροδρομικῆς Ἀδελφότητος Ὁσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην π. Ἀλέξιον, Καθηγούμενον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ξενοφῶντος Ἁγίου Ὄρους, καί τούς ἀδελφούς αὐτῆς, τούς ἐργασθέντας ἀόκνως, ὁμοῦ μετά τῶν μοναζουσῶν, διά τήν ἑτοιμασίαν τοῦ ἀρχιτεκτονικοῦ τούτου κοσμήματος, ἐπανασυνδέοντος τό παρόν τῆς εὐλογημένης Μακεδονικῆς γῆς πρός τό λαμπρόν βυζαντινόν παρελθόν της. Ἐμιμήθητε, ἀγαπητέ π. Ἀλέξιε, μετά τῶν πνευματικῶν τέκνων σας, μοναζόντων καί μοναζουσῶν, τό παράδειγμα τοῦ Ὁσίου Μαρκιανοῦ, τοῦ εὐκλεοῦς τούτου πνευματικοῦ στύλου τῆς βασιλίδος τῶν πόλεων, καί ἐγίνατε ὄχι μόνον ἀνακαινιστής τῆς τε καθ᾿ ἡμᾶς Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Ξενοφῶντος ἐν τῷ κλεινῷ Ἄθωνι, ἀλλά καί κτίτωρ τοῦ μεγαλοπρεποῦς τούτου προσευχητικοῦ οἴκου τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ἐκκλησιαστικῶν μνημείων καί ἐργαστηρίων, εὐχόμεθα, ἁγιότητος, κατά τόν Χρυσοστομικόν λόγον: "εἰ βασιλεύς σοι ἐκέλευσεν οἰκοδομῆσαι οἰκίαν, ἵνα ἐκεῖ καταλύοι, οὐκ ἄν πάντα ἐποίησας; νῦν οὖν βασίλειά ἐστι τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας ἡ οἰκοδομή. Μή τό ἀνάλωμα ἴδῃς, ἀλλά τόν καρπόν λόγισαι∙ γεωργοῦσιν ἐκεῖνοι τήν γῆν, σύ γεώργησον αὐτῶν τάς ψυχάς∙ φέρουσί σοι καρπούς ἐκεῖνοι, σύ εἰς τόν οὐρανόν αὐτούς ἀνάγαγε" (Ἰ. Χρυσοστόμου, In Acta Apostolorum, Homil. XVIII, P.G. 60, p. 147 ε΄).

Τέλος, συγχαίρομεν καί εὐχαριστοῦμεν πατρικῶς τῇ Ὁσιωτάτῃ Καθηγουμένῃ Μοναχῇ Ἰακώβῃ, σύν τῇ ἀγαπητῇ περί αὐτήν ἱερᾷ ἀδελφότητι, καί τοῖς πιστοῖς καί ἐκλεκτοῖς συνεργάταις καί συναντιλήπτορσιν αὐτῆς, εὐχόμεθα δέ πατρικῶς πλουσίαν τήν παρά τοῦ Κυρίου δικαίαν ἀνταπόδοσιν, ταῖς πρεσβείαις τοῦ ἀποτμηθέντος τήν Κεφαλήν ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου, τόν Ὁποῖον τοσοῦτον εὐλαβεῖσθε καί τιμᾶτε, καί ὁ Ὁποῖος κατηξιώθη οὐ μόνον νά κηρύξῃ μετάνοιαν καί νά καταστῇ πρόδρομος καί βαπτιστής τοῦ Κυρίου "τοῦ πυρός καί φωτός τοῦ ἀϊδίου", ἀλλά καί νά ἴδῃ ὑλικοῖς ὄμμασι τήν Παναγίαν Τρίαδα.

Διαπύρως ἐκ μέσης Πατριαρχικῆς καρδίας δεόμεθα, ὅπως ὁ ἐγκαινιασθείς οἶκος οὗτος τῆς δόξης τοῦ Κυρίου παραμείνῃ στερρός καί ἀμετακίνητος εἰς αἰῶνας, σκεπόμενος τῇ κραταιᾷ δυνάμει τοῦ Κυρίου καί τῆς Παναγίας Μητρός Του καί τοῦ Προδρόμου Ἰωάννου, ἁγιάζων πάσας τάς ἐν αὐτῷ προσφερούσας καθ᾿ ἑκάστην δεήσεις  ἀδελφάς καί θυγατέρας ἡμῶν κατά πνεῦμα, καί τούς προσερχομένους προσκυνητάς, καλῶν "εἰς ἐγκαινισμόν ψυχῶν", εἰς τήν καινήν πολιτείαν, τήν ὁποίαν δεικνύει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, τῆς ὁποίας εἴθε οἱ πάντες νά ἀξιωθῶμεν. 

Ἄς εὐχαριστήσωμεν εἰλικρινῶς καί ἐκ βαθέων τόν Κύριον, διότι ἐχάρισεν εἰς τήν ἀδελφότητα τοῦ Ἱεροῦ τούτου Ἡσυχαστηρίου καί δι᾿ αὐτοῦ εἰς τήν Ἐκκλησίαν Του ὅλην τόν Ἱερόν τοῦτον Ναόν καί ἄς εὐχηθῶμεν νά ἔχῃ τοῦτον στερεωμένον εἰς τούς αἰῶνας.

Ὡς ἐμεγαλύνθη τά ἔργα Σου, Κύριε, πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας!

Σοί, Κύριε, τῷ  Ἀναστάντι ἐκ νεκρῶν, τῷ ἀστέρι τῷ λαμπρῷ τῷ πρωϊνῷ (πρβλ. Ἀποκ. Ἰωάν. κβ΄, 16) τῷ ἀνοίγοντι καί οὐδείς κλείσει, καί κλείοντι καί οὐδείς ἀνοίξει (πρβλ. Ἀποκ. Ἰωάν, γ΄, 7), "τῷ καθημένῳ ἐπί τοῦ θρόνου καί τῷ Ἀρνίῳ ἡ εὐλογία καί ἡ τιμή καί ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων" (Ἀποκ. Ἰωάν. ε΄, 13-14).

"Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μετά πάντων τῶν ἁγίων∙ ἀμήν" (Ἀποκ. Ἰωάν. κβ΄, 21).