[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Ὁμιλία τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, κατά τήν χειροτονίαν τοῦ Θεοφ. Ἐψηφισμένου Μητροπολίτου Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου (20.03.2011).

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Μεγάλας καί χαρμοσύνους ἡμέρας ζῇ ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία εἰς τάς ἀρχάς τῆς ἐφετεινῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς διά τῆς ἤδη τελεσθείσης εἰς ἀρχιερέα χειροτονίας τοῦ ἡμετέρου Πρωτοσυγκέλλου ἁγίου Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου καί τῆς σήμερον τελουμένης ἀναλόγου χειροτονίας τοῦ ἁγίου Προύσης καί διά τῶν λοιπῶν ἐν τοῖς Πατριαρχείοις ἐπαξίων προαγωγῶν. Ἡ ἐνίσχυσις τοῦ σώματος τῆς ἐνταῦθα Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου διά δύο ἀξίων νέων στελεχῶν ἀποδεικνύει τόν δυναμισμόν τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Κέντρου καί τήν ἀποφασιστικότητά του νά ὑπερβαίνῃ τάς ἑκάστοτε δυσχερείας καί, κατά τήν κλασσικήν πλέον ἔκφρασιν τοῦ μακαριστοῦ Χαλκηδόνος Μελίτωνος, νά ἐξάγῃ ἀπό τά χείριστα δεδομένα τό ἄριστον δυνατόν. Ὁ Θρόνος οὗτος ὁ κατάστικτος τοῖς μώλωψιν ἀποδεικνύεται καί πανσθενουργός καί ἐπιβιώνει διά τῶν αἰώνων καί ἀκτινοβολεῖ καί ἀπολαύει διεθνῶς καί διεκκλησιαστικῶς κύρους καί σεβασμοῦ καί διακονεῖ τά ἑαυτοῦ τέκνα, τόν χριστιανισμόν ὁλόκληρον καί τόν πανανθρώπινον πολιτισμόν. Καί πύλαι Ἅιδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτοῦ.

Εἰς τήν τοιαύτην οἰκουμενικήν κλῆσιν καί ἀποστολήν του τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἀποκτᾷ ἕνα νέον πεπροικισμένον καί ἄξιον ἐργάτην ἐν τῷ προσώπῳ σου, Θεοφιλέστατε ἐψηφισμένε Μητροπολῖτα Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρε.

Μετά τάς σπουδάς σου εἰς τήν Θεσσαλονίκην καί τήν Βόννην καί τόν ἐξοπλισμόν σου μέ γνώσεις καί γλωσσομάθειαν ἀπεφάσισες νά ἔλθῃς νά φοιτήσῃς εἰς τήν Σχολήν τοῦ Φαναρίου, ἐν τῇ ὁποίᾳ τά θειότατα τελεσιουργοῦνται καί ἐν τῇ ὁποίᾳ τήν πρᾶξιν εὗρες εἰς θεωρίας ἐπίβασιν. Σέ ἐδέχθημεν ὡς εὐέλπιδα κληρικόν καί σε ὠνομάσαμεν Ἐλπιδοφόρον, τιμῶντες οὕτως ἕνα τῶν μαρτύρων τῶν ἑορταζομένων κατά τήν 2αν Νοεμβρίου, ἡμέραν τῆς ἐνθρονίσεως ἡμῶν ὡς Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου πρό δύο δεκαετιῶν. Καί ἐδικαίωσες τό ὄνομα τοῦτο, τό σπάνιον ὅσον καί συμβολικόν καί ἐκφραστικόν, διά τῆς ἀποδοτικῆς ἐπί δεκαεπταετίαν ἐργασίας σου ὡς Κωδικογράφου, ὡς Ὑπογραμματέως καί ὡς Ἀρχιγραμματέως τῆς περί ἡμᾶς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, τοῦ ἱεροῦ τούτου βουλευτηρίου καί ἀνωτάτου διοικητικοῦ ὀργάνου τῆς Μητρός ἡμῶν Ἐκκλησίας. Διῆλθες δηλαδή ἀπό ὅλας τάς βαθμίδας τῶν ἱερῶν Σεκρέτων συμφώνως πρός τόν νηΐτην νόμον, πρός τήν ἀρίστην καί ὠφελιμωτάτην ἱεραρχικήν τάξιν, διά τῆς ὁποίας ἐκπαιδευόμενοι καί καταρτιζόμενοι οἱ νεώτεροι κληρικοί προάγονται καί ἀναβιβάζονται εἰς τά ἀνώτερα καί δυσκολώτερα, διδάσκοντες καί αὐτοί καί καθοδηγοῦντες τούς μετ᾿ αὐτούς, ὥστε ἡ παράδοσις νά συνεχίζεται καί αἱ γενεαί νά διαδέχωνται ἀλλήλας καί τό σκάφος τῆς Ἐκκλησίας νά εὐθυδρομῇ.

Ἀργότερον θά εἰσέλθῃς καί ὡς μέλος εἰς τήν Ἁγίαν καί Ἱεράν Σύνοδον, ἀλλ᾿ ἐν τῷ μεταξύ θά προσφέρῃς τήν συμβολήν σου εἰς διαφόρους συνοδικάς Ἐπιτροπάς, θά ἀποστέλλεσαι εἰς διαχριστιανικά καί διαθρησκειακά συνέδρια καί θά διδάσκῃς εἰς τήν Θεολογικήν Σχολήν τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου, τῆς ὁποίας προσφάτως ἐξελέγης Ἀναπληρωτής Καθηγητής. Ἀλλά εὐχόμεθα καί πιστεύομεν ὅτι θά εἶσαι πολύτιμον στέλεχος καί τῆς ἡμετέρας Τροφοῦ κατά Χάλκην Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς ὅταν θά λήξῃ ἡ βαβυλώνειος αἰχμαλωσία της καί θά δυνηθῶμεν σύν Θεῷ νά τήν ἐξαγάγωμεν ἀπό τήν τεσσαρακονταετῆ ἀναγκαστικήν ἀπραξίαν καί σιωπήν της διά νά γίνῃ τό κέντρον τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας ἀπό ἐδῶ, ἀπό τό Κέντρον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἐν πάσῃ περιπτώσει, θά εἶσαι εἷς ἐκ τῶν λογίων Ἱεραρχῶν, οἱ ὁποῖοι κατά καιρούς ἐκόσμησαν τό στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως καί ἀφῆκαν ἔργα ἐπιστημονικά, λογοτεχνικά, ποιητικά καί ἄλλα, συμβάλλοντα εἰς τήν καλλιέργειαν τῶν Γραμμάτων καί τοῦ πολιτισμοῦ ἐν τῇ καθ᾿ ἡμᾶς Ἀνατολῇ.

Ἐξελέγης καί χειροτονεῖσαι σήμερον ἐν τῷ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῷ Ναῷ, ἐν τῷ ὁποίῳ «συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδέ τά πρός τήν θύραν» (Μάρκ. 2, 2). Χειροτονεῖσαι Μητροπολίτης Προύσης, μιᾶς τῶν διακεκριμένων Ἐπαρχιῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ὅμως καί αὐτῆς ἀποτελούσης σήμερον μέρος τῆς «Δακρυσμένης Μικρασίας» πού δέν ἔχει ψάλτη οὐδέ παπᾶ. Ἀλλ᾿ ὄχι διά πάντα, ὄχι εἰς τό διηνεκές. Ἡ εὐρωπαϊκή προοπτική καί πορεία τῆς Τουρκίας, τήν ὁποίαν πλειστάκις ἀνεπιφυλάκτως ὑπεστηρίξαμεν εἰς διάφορα διεθνῆ φόρα, δίδει βασίμους ἐλπίδας ὅτι καί ὡς πρός τοῦτο ἀλλαγαί θά γίνουν. Καί θά κτυπήσουν σήμαντρα πού τώρα εἶναι σιωπηλά καί σύ θά ἠμπορῇς νά μεταβαίνῃς εἰς τά «ἤρεμα τοπία μέ τά ἐλαιόδενδρα τῆς γῆς τῆς Βιθυνίας», τῆς ὁποίας Βιθυνίας ὑπέρτιμος καί ἔξαρχος εἶσαι πλέον ἀπό τῆς σήμερον – καί ταῦτα πάντα διότι «ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐπί τῆς γῆς», ὅπως ἠκούσαμεν εἰς τό εὐαγγελικόν ἀνάγνωσμα.

Ὁ συμπροσευχόμενος σήμερον Μακ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος καί φίλτατος ἐν Χριστῷ ἀδελφός κ. Ἱερώνυμος γράφει εἰς πρόσφατον κείμενόν του ὅτι ἡ πόλις αὐτή, ἡ Κωνσταντινούπολις, «δέν εἶναι μόνο παρελθόν, εἶναι καί παρόν καί κυρίως τό μέλλον», εἶναι ἡ πόλις τοῦ μέλλοντος ἀπό ἀπόψεως κυρίως πνευματικῆς. Καί συνεχίζει: «Ἡ Κωνσταντινούπολη, χάρη στήν παράδοση πού διασώζει τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ἔχει ὅλες τίς προϋποθέσεις νά δώσει τό ὅραμα σέ ἕναν κόσμο πού καταρρέει». Σᾶς εὐχαριστοῦμεν, Μακαριώτατε, δι᾿ αὐτήν τήν προοπτικήν, δι᾿ αὐτήν τήν αἰσιοδοξίαν, δι᾿ αὐτό τό ὅραμα («ὤ Πόλη, ἑφτάλοφο ὅραμα», θά ἔλεγεν ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς). Καί ἐπειδή αὐτά εἶναι τά πιστεύματα καί τά βιώματα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, αὐτό συντηρεῖ καί ἐκφράζει τήν καθολικότητα καί οἰκουμενικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί κρατεῖ ζωντανήν τήν πίστιν καί ἀδούλωτον τό φρόνημα τοῦ Γένους, ἐν ἐσωτερικῇ ἐλευθερίᾳ, ὅ,τι καί ἄν συμβαίνει γύρω του. «Τό Φανάρι σηκώνει τό σταυρό τῆς ἱστορίας του καί ἡ θυσία του δέν ἔχει ἐπί ματαίῳ συντελεσθῆ». «Στό βράχο τῆς ὑπομονῆς προσμένουμε τό θαῦμα», λέγει ὁ ποιητής. Ἐμεῖς ἐδῶ δέν προσμένουμε τό θαῦμα, τό ζοῦμε καθημερινῶς, δι᾿ αὐτό καί εἴμεθα «καί ἐπί τοῖς δεινοῖς εὐέλπιδες» (Θουκυδίδης). Καί ἔρχεται ὁ Μακαριώτατος νά ἐνισχύσῃ μέ τούς λόγους του πού ἠκούσαμεν, ἀλλά καί μέ τήν ἀγάπην του, τήν ἐλπίδα μας αὐτήν καί τό ἀγωνιστικόν φρόνημά μας, συμμεριζόμενος καί ὁ ἴδιος τό θαῦμα πού βιώνομεν ἐδῶ εἰς «τήν ἐκλαμπροτάτην καί περίφημον ταύτην πόλιν καί πατρίδα ἡμῶν καί βασιλεύουσαν τῶν πόλεων», ὅπως τήν περιγράφει ὁ τελευταῖος Χριστιανός αὐτοκράτωρ της.

Ἀπό αὐτήν τήν πόλιν, λοιπόν, «τό καύχημα πᾶσι τοῖς οὖσιν ὑπό τήν τοῦ ἡλίου ἀνατολήν», θά ἐκπορεύεται ἡ διακονία σου, Θεοφιλέστατε Ἐψηφισμένε, πρός τούς ἐγγύς καί τούς μακράν, ὅπου θά ὁρίζῃ ἑκάστοτε ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία κατά τάς ἀνάγκας αὐτῆς καί τῶν τέκνων της. Καί βεβαίως θά ἐκπληρώνῃς τήν διακονίαν σου μέ τά προσόντα καί τά ἐφόδιά σου πού ἀνεφέραμεν, ἀλλά, διά νά εἶναι αὕτη εὐάρεστος τῷ Θεῷ καί εὐπρόσδεκτος τοῖς ἀνθρώποις, νά τήν ἐπιτελῇς καί μέ ἱλαρότητα, μέ σεμνότητα, μέ ἦθος, μέ ταπείνωσιν, μέ καρδιά, διότι «δέν βλέπουμε καλά παρά μέ τήν καρδιά. Τό οὐσιῶδες εἶναι ἀόρατο γιά τά μάτια». Ἔτσι μᾶς συμβουλεύει ὁ Μικρός Πρίγκηψ. Καί εἶναι καλόν, εἶναι χρήσιμον, νά ἀκοῦμε ἐνίοτε καί τούς μικρούς! Νά ἔχῃς πρότυπόν σου τόν σήμερον ἑορταζόμενον μέγαν βυζαντινόν θεολόγον, τόν θεόσοφον Παλαμᾶν, τόν ὁποῖον ἐχαρακτήριζε «τό μεθ᾿ ὑπερβολῆς πρᾷον καί ταπεινόν, τό πρός τάς ἐπερχομένας ἑκάστοτε δυσχερείας καρτερικόν καί μεγαλόψυχον· τό πάσης ἡδονῆς καί κενοδοξίας ἀνώτερον· τό τῆς καρτερίας ἤρεμόν τε καί γαληνόν, καί ἀεί χαρίεν», κατά τόν ἱερόν Συναξαριστήν.

Καί ἐδῶ κατακλείομεν τόν λόγον· διότι «οὐ λέξεων ἕνεκεν ἐνταῦθα συνεληλύθαμεν». Κατακλείομεν τόν λόγον καί δίδομεν τόπον εἰς τό μυστήριον.

Τέκνον ἐν Κυρίῳ προσφιλέστατον, πρόσελθε διά νά λάβῃς διά τῶν χειρῶν τῆς ἡμῶν Μετριότητος καί τῶν συλλειτουργῶν ἁγίων ἀρχιερέων τό πλήρωμα τῆς χάριτος τῆς ἱερωσύνης. Διά νά τήν μεταδίδῃς καί σύ εἰς ἄλλους, διά νά ἁγιάζεται ὁ κόσμος, διά νά σώζωνται οἱ ἄνθρωποι. Ἀμήν.