[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Μήνυμα τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ.κ. Βαρθολομαίου πρός τόν Κρητικόν Λαόν (Ἡράκλειον, 16 Ὀκτωβρίου 2008).

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Μακαριώτατοι Ἀρχιεπίσκοποι,
Ἱερώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Κρήτης κ. Εἰρηναῖε,
Ἱερώτατοι Ἀρχιερεῖς τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης,
Ἐξοχώτατοι κύριοι Περιφερειάρχα, Νομάρχαι, Δήμαρχοι,

Ἡ μεγαλόνησος Κρήτη ὑπῆρξε κατά πάσας τάς περιόδους τῆς ἱστορίας ὄχι μόνον ἡ διαχρονικῶς ἀνοικτή γέφυρα συναντήσεως τῶν λαῶν καί τῶν πολιτισμῶν τῶν τριῶν ἠπείρων τῆς λεκάνης τῆς Μεσογείου, τῆς Εὐρώπης, τῆς Ἀσίας καί τῆς Ἀφρικῆς, ἀλλά καί ὁ ἱερός τόπος τῆς δημιουργικῆς συνθέσεως τῶν μεγάλων πολιτισμικῶν παραδόσεων ἀπό τούς μυθικούς χρόνους μέχρι σήμερον. Ὑπό τήν ἔννοιαν ταύτην, ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος ἐνέταξε τήν Κρήτην εἰς τό μεγαλόπνοον ἀποστολικόν ὅραμα αὐτοῦ, τήν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τόν πεπολιτισμένον ἑλληνορρωμαϊκόν κόσμον, ἐπί τῇ βεβαίᾳ ἐλπίδι ὅτι ἀπό τοῦ ἱεροῦ τούτου τόπου τό λυτρωτικόν μήνυμα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας θά ἀκτινοβόλει ταχέως εἰς πάντας τούς παρακτίους λαούς τῆς Μεσογείου, τούς ἐγγύς καί τούς μακράν.

Τό περιπετειῶδες ταξείδιον τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν πρός τήν Ρώμην τῇ συνοδείᾳ ρωμαϊκῆς φρουρᾶς, διά νά κριθῇ ὑπό τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων τοῦ ρωμαίου αὐτοκράτορος διά τόν ὑπερβάλλοντα ζῆλον εἰς τήν μαρτυρίαν τῆς πίστεως, καίτοι τό «ἀλεξανδρινόν πλοῖον» παρέπλευσε τάς νοτίους ἀκτάς τῆς Κρήτης, δέν ἐπέτρεψε μέν τότε τήν ἀνάληψιν ἀποστολικῆς ἐν αὐτῇ δράσεως, ἀνέδειξεν ὅμως τήν ἰδιάζουσαν σημασίαν τῆς μεγαλονήσου, ὡς σημαντικοῦ κέντρου ναυσιπλοΐας, διά τήν διάδοσιν τοῦ εὐαγγελίου (Πράξ. 27,1-44). Οὕτω, μετά τήν ἐν Ρώμῃ δοκιμασίαν τῶν «ἐλαφρῶν δεσμῶν» (61-63 μ.χ.) καί τήν ἀπελευθέρωσιν αὐτοῦ, ἐπέλεξε τήν ἐπιστροφήν διά τῆς Κρήτης, εἰς τήν ὁποίαν ἐκήρυξε τό εὐαγγέλιον καί ἵδρυσε χριστιανικάς κοινότητας, ἐνῷ μετά τήν ἀναχώρησιν αὐτοῦ πρός ἐπίσκεψιν, διά μέσου τῆς Ἐφέσου, τῶν ἄλλων τοπικῶν ἐκκλησιῶν τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου, ἀνέθεσε τήν συνέχισιν τοῦ ἀποστολικοῦ ἔργου εἰς τόν ἐκλεκτόν μαθητήν καί συνεργόν αὐτοῦ Τίτον.

Ὁ Τίτος, τό «γνήσιον  τέκνον κατά τήν πίστιν» τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν, εἶχεν ὡς ἀποστολήν τήν ὀργάνωσιν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου τῶν ἐν Κρήτῃ «νέων τέκνων», τά ὁποῖα ἐγέννησεν ὁ Ἀπόστολος «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διά τοῦ εὐαγγελίου» (Α΄Κορ.4,15-16), διό καί τονίζει ὁ ἴδιος εἰς τήν Ἐπιστολήν πρός τόν ἀποστολικόν μαθητήν του, ὅτι «τούτου χάριν κατέλιπόν σε ἐν Κρήτῃ, ἵνα τά λείποντα ἐπιδιορθώσῃ, καί καταστήσῃς κατά πόλιν πρεσβυτέρους, ὡς ἐγώ σοι διεταξάμην…» (Τίτ., 1,5). Ἐν τούτοις, ἡ ἀποστολική μέριμνα διά τά «νέα τέκνα» δέν ἐξηντλήθη εἰς μόνην τήν ἀνάθεσιν αὐτῆς «τῷ γνησίῳ μαθητῇ κατά τήν πίστιν», διότι ὡς πνευματικός  «πατήρ» αὐτῶν ὁ Παῦλος συνείχετο ὑπό τῆς ἀγωνίας διά τήν πνευματικήν πορείαν αὐτῶν. Οὕτω, κατά τήν σύντομον ἐν Κορίνθῳ παραμονήν αὐτοῦ ἔκρινεν ἀναγκαίαν τήν ἀποστολήν εἰς τήν Κρήτην τῶν Κορινθίων μαθητῶν αὐτοῦ Ζηνᾶ τοῦ νομικοῦ καί Ἀπολλῶ μέ σκοπόν τήν ἐνίσχυσιν τοῦ ἀποστολικοῦ ἔργου.

Ἡ ἀνύστακτος μέριμνα  τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν διά τήν διάδοσιν καί τήν καρποφορίαν τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τήν Κρήτην ἐκφράζεται ὄχι μόνον διά τῆς προσκλήσεως πρός τόν Τίτον νά μεταβῇ εἰς Νικόπολιν τό ταχύτερον δυνατόν διά νά ἐνημερώσῃ αὐτόν ἐπί τῆς πορείας τοῦ ἀποστολικοῦ ἔργου καί νά λάβῃ νέας ὁδηγίας, ἀλλά καί διά τῆς ἐπιδειχθείσης μερίμνης πρός κάλυψιν τῆς ἀπουσίας αὐτοῦ διά τῆς ἀποστολῆς εἰς Κρήτην ἄλλου «γνησίου τέκνου κατά πίστιν» ἐκ τοῦ κύκλου τῶν μαθητῶν αὐτοῦ: «Ὅταν πέμψω  Ἀρτεμᾶν πρός σε ἤ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπολιν, ἐκεῖ γάρ κέκρικα παραχειμάσαι» (Τίτ., 3,12), ὥστε νά μή διακοπῆ ἤ ἀτονήσῃ οὐδ’ἐπί στιγμήν τό ἀποστολικόν ἔργον. Ὑπό τό αὐτό πνεῦμα, ἀλλ’ἀναμφιβόλως διά διαφορετικούς λόγους, ἐζήτησε τήν ἄμεσον ἀποστολήν εἰς Νικόπολιν τῶν ἐκ Κορίνθου ἐπιλεγέντων συνεργῶν αὐτοῦ, διά νά ἀναθέσῃ αὐτοῖς μείζονας εὐθύνας εἰς τό ἀποστολικόν ἔργον. «Ζηνᾶν τόν  νομικόν καί Ἀπολλώ σπουδαίως πρόπεμψον, ἵνα μηδέν αὐτοῖς λείπῃ. Μανθανέτωσαν δέ καί οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τάς ἀναγκαίας χρείας, ἵνα μή ὦσιν ἀκαρποι» (Τίτ.3, 13-14).

Ἡ ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, τοῖς ἀποστολικοῖς τούτοις παραγγέλμασι στοιχοῦσα ἀπαρεγκλίτως, ἀνεπτύχθη ταχέως καί ἐλειτούργησε πάντοτε κατά τό ἀποστολικόν ὑπόδειγμα, ὡς «γνήσιον τέκνον κατά τήν πίστιν» τοῦ πνευματικοῦ «πατρός» αὐτῆς, τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν Παύλου. Πράγματι, παρά τάς ἀντιξόους συνθήκας καί τάς μακράς δοκιμασίας αὐτῆς,  διεφύλαξεν ἀλώβητον τήν ἀποστολικήν παρακαταθήκην τῆς πίστεως καί βιώνει αὐτήν εἴς τε τήν λειτουργικήν ἐμπειρίαν καί εἰς τήν κοινωνικήν διακονίαν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος αὐτῆς, ὑπό τήν πνευματικήν καθοδήγησιν πεφωτισμένων ποιμένων καί λαμπρῶν κληρικῶν. Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία σεμνύνεται, διότι ἡ Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, ἀνήκουσα κανονικῶς εἰς τό ἀνά τήν οἰκουμένην ἐκκλησιαστικόν σῶμα τοῦ πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τιμᾷ τήν μητρικήν μέριμναν δι’ὁλοθύμου ἀφοσιώσεως καί τιμᾶται διά τῆς οἰκουμενικῆς ἀναφορᾶς τῆς πνευματικῆς της ἀκτινοβολίας.

Οὕτως, ἡ πανορθόδοξος αὕτη προσκυνηματική πορεία εἰς τά ἴχνη τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν Παύλου ἀποκτᾷ ἰδιάζουσαν σημασίαν ἐν τῇ ἱερᾷ ταύτῃ νήσῳ διά τῆς ζώσης μαρτυρίας τῶν ἀγλαῶν καρπῶν τοῦ ἀποστολικοῦ μόχθου αὐτοῦ καί τῶν ἐκλεκτῶν συνεργατῶν του, ἡ ὁποία βεβαιοῦται κατά τήν λαμπράν ταύτην ὑποδοχήν διά τῆς ὁμοθύμου συμμετοχῆς τῆς πολιτικῆς, τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας τῆς Κρήτης μετά τοῦ εὐλαβοῦς πλήθους τῶν πιστῶν, «τῶν γνησίων τέκνων περί τήν πίστιν» τοῦ εὐαγγελιστοῦ τῆς Κρήτης. Ἔρρωσθε καί κρατύνεσθε πάντες ἐν τῇ πίστει ἡμῶν, διά τῆς ὁποίας εὐηργετήθη ὑπό τοῦ Θεοῦ καί ἐλαμπρύνθη ἐν τῇ ἱστορικῇ πορείᾳ του ὁ εὐσεβής κρητικός λαός.