[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Λόγος ἐπικήδειος εἰς τόν ἀείμνηστον Μητροπολίτην Μετρῶν καί Ἀθύρων κυρόν Θεόκλητον, ὑπό Πανοσιολ. Διακόνου κ. Μαξίμου, Κωδικογράφου τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου(24/04/2004).

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Παναγιώτατε Δέσποτα,
Σεβασμία τῶν Ἱεραρχῶν χορεία,
Ἠγαπημένε καί πενθηφόρε τοῦ Κυρίου λαέ,     

Εὑρισκόμενοι ἐντός τῆς χαρμοσύνου πασχαλίου περιόδου καί ἑορτάζοντες τήν ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ᾐσθάνθημεν μεγάλην    κατ’ἄνθρωπον λύπην ἐπί τῷ ἀκούσματι τῆς πρός Κύριον ἐκδημίας τοῦ προσφιλοῦς Μητροπολίτου Μετρῶν καί Ἀθύρων κυροῦ Θεοκλήτου, εἰς ἡλικίαν μόλις 65 ἐτῶν. Τῷ ὄντι, ἅπαντες οἱ ἄνθρωποι κλαίομεν καί θρηνοῦμεν ἐπί τῷ θανάτῳ προσφιλοῦς τινος προσώπου, μετά τοῦ ὁποίου εἴχομεν ἀναπτύξει προσωπικήν σχέσιν, διότι ἅπαντες οἱ ἄνθρωποι ὡς ἀγαπῶντα καί    ἀγαπώμενα πρόσωπα, κατ’ εἰκόνα τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ, εἶναι προωρισμένα ἐν ἐλευθερίᾳ νά κοινωνοῦν ψυχῇ τε καί σώματι μετά τῶν ἄλλων προσώπων. Συνεπῶς ὁ θάνατος    κατακερματίζει καί διαλύει τάς διαπροσωπικάς ἡμῶν σχέσεις, εἶναι ὁ ἀδυσώπητος ἐχθρός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος συμφώνως πρός τά λόγια τοῦ ἐξόχου ποιητοῦ Τ. Σ. Ἔλιοτ « ὁ χρόνος τοῦ θανάτου εὑρίσκεται σέ κάθε στιγμή». Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἔκλαυσε πλησίον τοῦ τάφου τοῦ Λαζάρου, διότι, ὡς ἄνθρωπος, ᾐσθάνθη τό ἐκ τοῦ θανάτου προκληθέν ὑπαρξιακόν κενόν τοῦ ἀποχωρισμοῦ τοῦ Ἠγαπημένου φίλου Αὐτοῦ. Τά δάκρυα ἡμῶν καί τοῦ Κυρίου δέν εἶναι ἁπλῶς μία συναισθηματική ἀντίδρασις ἔναντι τοῦ θανάτου τοῦ προσφιλοῦς ἡμῖν προσώπου, ἀλλά καί ἀποτέλεσμα τoῦ ἐκ τῆς ἀπωλείας αὐτοῦ    προκληθέντος ὑπαρξιακοῦ κενοῦ.

Ὁ Κύριος ὅμως διά τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ ἐνίκησε διά τοῦ θανάτου, τόν ἔσχατον ἐχθρόν τοῦ ἀνθρώπου, τόν θάνατον καί ἐνεκέντρισε πάντας ἡμᾶς εἰς τήν αἰώνιον Βασιλείαν τῆς ἀγαπητικῆς κοινωνίας τῆς Ἁγίας Τριάδος. Μετά τήν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου τά πράγματα ἤλλαξαν ριζικῶς καί πάντες θά    δυνάμεθα ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ νά κοινωνῶμεν πλήρως μετά πάντων καί νά μετέχωμεν εἰς τήν ἀγαπητικήν κοινωνίαν τῶν προσώπων τῆς Τριαδικῆς Θεότητος. Καί ἤλθομεν εἰς κοινωνίαν μετά τοῦ ἀπελθόντος τοῦ παροίκου τούτου βίου τετιμημένου Μητροπολίτου Μετρῶν καί Ἀθύρων, κατά τήν πρό ὀλίγου τέλεσιν τῆς Θείας Λειτουργίας, ἡ ὁποία εἶναι εἰκών ἐν τῇ φθαρτῇ ἀνθρωπίνῃ ἱστορίᾳ τῆς ἀθανάτου συνάξεως καί τῆς πλήρους κοινωνίας, ζώντων τε καί νεκρῶν ἐν τῇ ἐπουρανίῳ βασιλείᾳ τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ. Καί προσεφέραμεν μετ’αὐτοῦ    ὡς Εὐχαριστίαν τῷ Θεῷ καί Πατρί τήν ζωήν ἡμῶν ἅπασαν, ἵνα κοινωνήσωμεν τῆς ἀφθάρτου καί ἀγαπητικῆς κοινωνίας τῶν προσώπων Τριαδικῆς Θεότητος. Καί προσευχόμεθα, κατά τήν στιγμήν ταύτην    τῆς τελέσεως τῆς ἐξοδίου ἀκολουθίας ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, διότι ἡ προσευχή ἡμῶν πρός τόν Θεόν διά τόν μεταστάντα Ἱεράρχην σημαίνει ὅτι οὗτος δέν ἔπαυσε νά ὑπάρχῃ, ἀλλ’ ἐν τῷ ἀναστάντι Χριστῷ εἶναι ζῶν. Καί διά τῆς προσευχῆς ταύτης ἔχομεν ἐν τῷ αὐτῷ Ἀναστάντι Χριστῷ τήν ἀκράδαντον πεποίθησιν ὅτι καί οὗτος ἐντυγχάνει τῷ Θεῷ καί προσεύχεται ὑπέρ ἡμῶν, καί τοιουτοτρόπως ἑνούμεθα μετ’αὐτοῦ ἐν προσευχητικῇ καί ἀγαπητικῇ συγχορδίᾳ πρός τόν Τριαδικόν Θεόν τῆς ὑπερτελείας ἀγάπης.

Καί νῦν ὁ ἱερός ἄμβων καλεῖται νά διαζωγραφίσῃ ἐν συντομίᾳ τόν βίον καί τήν προσωπικότητα τοῦ ἐκλεκτοῦ τούτου Ἀρχιερέως τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μετρῶν καί Ἀθύρων Θεόκλητος, κατά κόσμον Μιχαήλ Ρόκας, ἐγεννήθη εἰς τήν Χάλκην τῶν Πριγκηποννήσων τήν 2αν Ἰανουαρίου 1939. Ἐδιδάχθη τήν πρώτην παίδευσιν μετά τῆς εἰς Χριστόν πίστεως εἰς τήν ἀστικήν σχολήν τῆς νήσου Χάλκης καί ἐγκατασταθείς οἰκογενειακῶς εἰς τήν νῆσον Ἴμβρον ἐσυνέχισε, τῇ μερίμνῃ καί ἐνθαρρύνσει τοῦ τότε Μητροπολίτου Ἴμβρου καί Τενέδου τάς σπουδάς αὐτοῦ εἰς τήν κεντρικήν σχολήν Ἴμβρου , ἐπί μίαν τετραετίαν καί ἐν συνεχείᾳ    εἰς τήν Πατριαρχικήν Μεγάλην τοῦ Γένους Σχολήν.Κατά τό ἔτος 1957, εἰσήχθη εἰς τήν κατά Χάλκην Ἱεράν Θεολογικήν Σχολήν, ἐξ’ἧς ἀπεφοίτησε τό ἔτος 1964, ὑποβαλών τήν ἐναίσιμον ἐπί πτυχίῳ διατριβήν « Τό ἱερόν ἀντιμήνσιον». Τόν Ἰανουάριον τοῦ 1963 προσῆλθεν εἰς τάς τάξεις τοῦ ἱεροῦ κλήρου, χειροτονηθείς διάκονος ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Σταυρουπόλεως Μαξίμου, ὀνομασθείς Θεόκλητος. Κατά τήν συνεδρίαν τῆς ἱερᾶς Συνόδου τῆς 14ης Ἰουλίου 1964, ἐπί τῆς πατριαρχείας τοῦ ἀοιδίμου Ἀθηναγόρου, προσελήφθη εἰς τήν Πατριαρχικήν Αὐλήν ὡς Πατριαρχικός διάκονος. Κατά τήν 23ην    Ἰουλίου 1964, προάγεται εἰς τριτεύοντα τῶν Πατριαρχικῶν διακόνων, τήν δέ 26ην Νοεμβρίου 1970 εἰς μέγαν Ἀρχιδιάκονον. Ὡς Ἀρχιδιάκονος τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας διεκρίθη διά τήν αὐστηράν τήρησιν τοῦ Πατριαρχικοῦ τυπικοῦ καί τῆς φαναριωτικῆς τάξεως.    Τήν 17ην Μαΐου 1977, ἐπί τῆς Πατριαρχείας τοῦ Δημητρίου, ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Σεβαστείας καί ἐτοποθετήθη Προϊστάμενος τῆς ἐκκλησιαστικῆς Περιφερείας Ταταούλων, θέσιν τήν ὁποίαν κατεῖχε μέχρι τῆς πρός Κύριον μεταστάσεως αὐτοῦ. Τό    ἔτος    1987 προήχθη εἰς τιτουλάριον Μητροπολίτην Ἀμφιπόλεως καί τό 1993 ἐνετάγη εἰς τούς ἐν ἐνεργείᾳ Μητροπολίτας ὑπό τόν τίτλον Μετρῶν καί Ἀθύρων. Ὑπῆρξε μέλος συνοδικῶν ἐπιτροπῶν καί κατά τήν περίοδον ταύτην μέλος τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου.

Ὡς χαρακτήρ διεκρίνετο διά τήν κατά Χριστόν ταπείνωσιν, καί διά τάς συναφεῖς πρός αὐτήν ἀρετάς τῆς σεμνότητος, τῆς προσηνείας, τῆς εἰλικρινείας καί τῆς γνησιότητος. Μεγάλη ὑπῆρξεν ἐν προκειμένῳ καί ἡ ἐπίδρασις τῶν εὐλαβῶν καί εὐσεβῶν γονέων αὐτοῦ ἐπί τοῦ χαρακτῆρος τοῦ μεταστάντος Ἀρχιερέως, οἱ ὁποῖοι μετέδωκαν εἰς αὐτόν ἀπό τῆς παιδικῆς αὐτοῦ ἡλικίας τήν γνησίαν ὀρθόδοξον ρωμέικην πίστιν, ζωήν, παράδοσιν καί εὐλάβειαν.
               
Εἰς τάς πρός τούς ἀνθρώπους σχέσεις αὐτοῦ ἦτο ἀνεπιτήδευτος, δέν ὑπεκρίνετο, ἀπεχθάνετο τά ψεύτικα προσωπεῖα, τά ὁποῖα οἱ ἄνθρωποι πολλάκις φοροῦν, πρός ἐξυπηρέτησιν ἰδιοτελῶν συμφερόντων καί στόχων καί κυρίως    τήν ταπεινοσχημίαν, τήν ἐπιτηδευμένην δηλονότι ταπεινοφροσύνην. Ἐν μιᾷ φράσει, ἦτο ἐνσαρκωτής τοῦ ἤθους τῆς Ἐκκλησίας τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων, τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν ὑπηρέτησεν μετ’ἀγάπης, πιστότητος καί ἀφοσιώσεως, ποτἐ ἀπό τό χρέος μή κινῶν.         

Πρό πάντων ὅμως διεκρίθη διά τήν ἀρετήν τῆς ταπεινώσεως. Εἰς αὐτόν ἐφηρμόσθη πλήρως τό κατά τούς ἀσκητικούς Πατέρας περιεχόμενον τῆς ταπεινώσεως. Εἷς ἐξ αὐτῶν τῶν ἀσκητῶν Πατέρων λέγει: « ἡ ταπείνωση εἶναι νά θεωρεῖς τόν ἑαυτόν σου τελευταῖο σέ ἀξία καί ἁμαρτωλό καί ἀπ’ ὅσα πράττεις, τίποτε νά μή θεωρεῖς ἄξιο γιά τόν Θεόν..Ταπείνωση εἶναι νά φυλάγεσαι ἀπό τό ψεῦδος.., νά μή θέλεις νά γίνεται πάντα τό δικό σου.., νά ὑποφέρεις τήν προσβολή».    Ὁ διορατικός καί σοφός Μητροπολίτης Γέρων Χαληδόνος κυρός Μελίτων, κατά τήν εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονίαν τοῦ μακαριστοῦ Ἱεράρχου, ἐνουθέτει αὐτόν διά τῶν ἑξῆς λόγων: «Γνωρίζω ὅτι εἶσαι ἁπλοῦς, ταπεινός καί ἀγαθός. Ἀξιοποίησον τάς ἀρετάς ταύτας, τάς ὁποίας σοι ἔδωκεν ὁ Θεός».    Καί ὁ ἀποιχόμενος Ἱεράρχης ἠξιοποίησε τάς ἀρετάς ταύτας, καταλιπών εἰς τούς ἐπιγιγνομένους ὑπόδειγμα καί τύπον ταπεινώσεως καί ἀγαθότητος. Ἰσχύει δηλαδή καί ἐν προκειμένῳ ὅ,τι ὁ ποιητής λέγει περί τῆς μορφῆς τῶν ἀνθρώπων: « Ὅπως τά πεῦκα, κρατοῦνε τήν μορφή τοῦ ἀγέρα ἐνῶ ὁ ἀγέρας ἔφυγε, δέν εἶναι ἐκεῖ, τό ἴδιο τά λόγια φυλάγουν τήν μορφή τοῦ ἀνθρώπου κι’ὁ ἄνθρωπος ἔφυγε δέν εἶναι ἐκεῖ» . Ἡ ταπείνωσις αὕτη, ἄλλωστε, ἐξύψωσεν αὐτόν εἰς τά ὄμματα τῶν πιστῶν τῆς περιφερείας Ταταούλων, καί εἵλκυσε τήν πρός αὐτόν ἀγάπην τῶν πιστῶν τούτων. Διά ταπεινώσεως καί πολλῆς ὑπομονῆς ἔφερεν ὡσαύτως τόν σταυρόν τῆς πρό τινων ἐτῶν καταλαβούσης αὐτόν ἀνιάτου ἀσθενείας, αἰσιοδοξῶν καί δοξολογῶν τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Θεοῦ. Εἰς ἀντάμειψιν τῆς ὑπομονῆς καί ταπεινώσεως ταύτης ὁ Κύριος τῆς Ἐκκλησίας ἐκάλεσεν, οὐχί τυχαίως, αὐτόν παρ’ ἑαυτῷ κατά τήν Ἀναστάσιμην ταύτην περίοδον, ἵνα συνεγερθῇ μετ’Αὐτοῦ εἰς τό ἀνέσπερον φῶς τῆς βασιλείας τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ.         

Ἔχων πλήρη συνείδησιν    τοῦ νοήματος καί τοῦ σκοποῦ τοῦ ἀρχιερατικοῦ λειτουργήματος, ἐλειτούργει συχνάκις καί οὕτως εἰπεῖν ἡ ἐν γένει ζωή αὐτοῦ ἦτο μία ἐκτενής δέησις καί εὐχαριστία πρός τόν Θεόν, μία προέκτασις τῆς λειτουργικῆς τοιαύτης. Διά τοῦτο καί λόγῳ καί τῆς βαθείας αὐτοῦ πίστεως πρός τόν ζῶντα καί Ἀναστάντα Θεόν ἦτο πάντοτε αἰσιόδοξος, καί μάλιστα ἐνώπιον τῶν ἐμφανιζομένων μεγάλων προβλημάτων καί δυσκολιῶν τοῦ ἀνθρωπίνου βίου.

Δικαίως λοιπόν θρηνοῦμεν ἐπί τῷ ἀποιχομένῳ Ἱεράρχῃ καταβαίνοντι εἰς τόν τάφον, ἐν συναισθήσει βαθείᾳ ὅτι στοιχεῖον μέγα κεκοίμηται, πολύτιμον διά τήν βαθεῖαν πίστιν, τήν    ἀγαθότητα καί τήν πολλήν αὐτοῦ ταπείνωσιν, ἔχοντες ὅμως βεβαίαν τήν πεποίθησιν ὅτι ὁ μέχρι Σταυροῦ καί θανάτου ταπεινωθείς καί Ἀναστάς Κύριος θά συνδοξάσῃ τόν μακαριστόν Ἱεράρχην    ἐν τῇ ἐπουρανίῳ Αὐτοῦ Βασιλείᾳ.

Καί ἤδη ἀπέρχεται ἐκ τοῦ εὐθραύστου τούτου κόσμου εἰς αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἀκμήν τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτοῦ διακονίας, δυνάμενος νά προσφέρῃ πολλά καί πολύτιμα.

Σεπτέ καί μακαριστέ Ἱεράρχα,
Κατά τήν ἱεράν ταύτην στιγμήν τῆς ἐξοδίου ἀκολουθίας Σου, ἡ Αὐτοῦ Θειοτάτη Παναγιότης, οἱ ἀδελφοί Σου ἐν τῷ Συνοδικῷ Βουλευτηρίῳ τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,    ἅπασα ἡ Ἱεραρχία τοῦ Θρόνου, ὡς καί ἅπασα ἡ ἀγαπήσασά Σε Ὁμογένεια τῆς Πόλεως ἡμῶν μετουσιώνουν τόν θρῆνον αὐτῶν εἰς προσευχήν πρός τόν Ἀναστάντα Κύριον καί εἰς μνημόσυνον αἰώνιον. Προσεύχου ὁμοῦ μετά    πάντων τῶν ἁγίων ὑπέρ εὐσταθείας τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν εὐόρκως καί ἐν πνεύματι ταπεινώσεως καί ἀγάπης διηκόνησες, καί ὑπέρ σύμπαντος τοῦ κόσμου. Ἐάν γάρ καί πορευθῇς ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου οὐ φοβηθήσῃ, ὅτι ὁ Ἀναστάς Κύριος μετά σοῦ ἐστί.
Αἰωνία Σου ἡ μνήμη!
Χριστός Ἀνέστη!