[Greek] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Icons
Byzantine music
Contact details

Home page
Home page

Ἀντιφώνησις τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου κατά τήν Δεξίωσιν ἐπί τῇ πρώτῃ τοῦ ἔτους (01/01/2008).

Back
Back

Ἱερώτατοι καί προσφιλέστατοι ἀδελφοί ἐν Χριστῷ,
Ἐντιμότατε κύριε Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Πατέρες, Ἀδελφοί καί Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Δόξα πρέπει τῷ φιλανθρώπῳ Κυρίῳ, τῷ ἀξιώσαντι ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τόν νέον ἐνιαυτόν τῆς χρηστότητος Αὐτοῦ, μετά τήν τέλεσιν σήμερον τῆς δεσποτικῆς ἑορτῆς τῆς Περιτομῆς Αὐτοῦ καί τῆς ἱερᾶς μνήμης τοῦ οὐρανοφάντορος καί ἀγαπητοῦ παντί τῷ λαῷ Ἱεράρχου Βασιλείου.

Ὁ Πανάγαθος Κύριος ἐπτώχευσε δι᾿ ἡμᾶς, προσέλαβε τήν ἀνθρωπίνην φύσιν, καί ἔλαβε κατά τήν ἀνθρωπίνην ὑπόστασιν Αὐτοῦ ἀρχήν ἐν τῷ χρόνῳ, ὑποστάς πάντα τά ἀνθρώπινα, πλήν τῆς ἁμαρτίας. Ἔλαβεν ἀρχήν χρονικήν Αὐτός,  τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή “οὐδενί προσδέεται, οὐδενί δουλεύει, μετ᾿ οὐδενός θεωρεῖται, ἀλλ᾿ ἐλευθέρα ἐστίν· ἀδέσποτος, λελυμένη τῆς πρός ἕτερον σχέσεως, ἀνυπέρβατος διανοίᾳ, ἥν οὐκ ἔστιν ὑπερβῆναι τοῖς λογισμοῖς, ἧς οὐκ ἔστιν ἐξευρεῖν τά ἐπέκεινα”, κατά τούς λόγους τοῦ σήμερον ἑορτάζοντος Ἁγίου (Ὁμιλία εἰς τό “ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος”).

Μέτρον πάντων δι᾿ ἡμᾶς ἦτο καί εἶναι πάντοτε ὁ Χριστός. Ὁ βίος μας ἄνευ τοῦ Χριστοῦ καί ἄνευ τῆς Χάριτός Του καθίσταται ἄνευ νοήματος. Ὁ χρόνος τοῦ βίου μας νοηματοδοτεῖται μόνον ἐκ τῆς σχέσεώς μας μετά τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου. Καλούμεθα, λοιπόν, κατά τό ἀρχόμενον ἔτος νά ὑπερβῶμεν τόν χρόνον, ὥστε οὗτος νά μεταμορφωθῇ ἐν Κυρίῳ. Κατά τόν νέον ἐνιαυτόν θά ζήσωμεν ἐντός τοῦ χώρου καί τοῦ χρόνου, ὑπείκοντες εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὅμως δέν πρέπει ποτέ νά λησμονῶμεν ὅτι ὁ χῶρος καί ὁ χρόνος τῆς παρούσης ζωῆς δέν εἶναι ὁ τελικός προορισμός μας. Δέν εἶναι αὕτη ἡ πατρίς μας. Πρέπει νά ὑπερβῶμεν ὅλα τά κτιστά, καί νά φθάσωμεν εἰς τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ, νά εἰσέλθωμεν εἰς τήν αἰώνιον ζωήν.

Οὕτως, ὁ χρόνος εἶναι δι᾿ ἡμᾶς τό κεφάλαιον, τό ὁποῖον μᾶς παραδίδει ὁ Κύριος, λέγων “πραγματεύσασθε ἐν ᾧ ἔρχομαι” (Λουκ. 19, 13). Ἀπό ἡμᾶς ἐξαρτᾶται ἐάν τό κεφάλαιον τοῦτο θά τό ἐκμεταλλευθῶμεν θεοφιλῶς, ὥστε νά ἀρέσωμεν τῷ Κυρίῳ καί νά ἀκούσωμεν παρἈὐτοῦ τό “εὖ δοῦλε ἀγαθέ καί πιστέ, ἐπί ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπί πολλῶν σε καταστήσω, εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου” (Ματθ. 25, 23). Ἄς μᾶς ἐνθυμίζῃ ἡ ἀρχή τοῦ ἔτους τήν ἀναγκαιότητα νά φανῶμεν ἀντάξιοι τῆς παρακαταθήκης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ὁποίαν μᾶς παρέδωκεν ὁ Κύριος διά τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, καί νά ἀνανεώσωμεν τήν ἀπόφασίν μας νά ἀγωνισθῶμεν, ἐάν χρειασθῇ καί ἄχρι θανάτου, ὥστε νά διατηρήσωμεν αὐτήν ἀκεραίαν, καί νά τήν αὐξήσωμεν. Διότι, ἡ στασιμότης ἐν τῇ πνευματικῇ ζωῇ δέν δύναται νά εἶναι πρόοδος. Δύο ὁδοί δι᾿ ἡμᾶς τούς χριστιανούς ὑπάρχουν: ἡ ὁδός τῆς ἀνόδου καί ἡ ὁδός τῆς καθόδου. Ἐάν δέν ἀναβαίνωμεν, τοῦτο σημαίνει ὅτι κατερχόμεθα, ἐάν δέν τελειούμεθα συνεχῶς, τοῦτο σημαίνει ὅτι δέν πορευόμεθα εἰς τήν τελειοῦσαν ὁδόν τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου.

Πέραν ὅμως τῆς προσωπικῆς ὑπομνήσεως ταύτης, τήν ὁποίαν παρέχει ἑνί ἑκάστῳ ἐξ ἡμῶν ἡ ἀρχή τοῦ ἔτους διά τήν ἀνάγκην ἀξιοποιήσεως τοῦ χρόνου  διά νά ἐγγίσωμεν τῷ Κυρίῳ, ἡ πρώτη τοῦ ἐνιαυτοῦ μᾶς παρέχει συγχρόνως  καί μίαν ἄλλην ὑπόμνησιν. Εἶναι ἀφορμή δι᾿ ἅπαντας, ὅσοι διακονοῦμεν ἐνταῦθα, νά ἀνανεώσωμεν τήν ὑπόσχεσιν, τήν ὁποίαν ἐδώκαμεν ἕκαστος ἡμῶν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, εἴτε φανερῶς καί δημοσίως, εἴτε μυστικῶς καί ἐντός τοῦ ταμιείου τῶν καρδιῶν μας, νά ἀγωνισθῶμεν διά τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν, προκινδυνεύοντες αὐτῆς. Νά ἀγωνισθῶμεν ὅλαις δυνάμεσιν ὄχι μόνον διά νά διατηρήσωμεν τήν πνευματικήν παρακαταθήκην, τήν ὁποίαν παρελάβομεν παρά τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, Πατριαρχῶν, Ἱεραρχῶν, Μαρτύρων, Ὁμολογητῶν, Ὁσίων, Δικαίων, Κληρικῶν καί Λαϊκῶν, ἀλλά καί νά τήν ἐπαυξήσωμεν, ὥστε νά δοξασθῇ δι᾿ ἡμῶν τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ἐάν Τόν δοξάσωμεν, καί Ἐκεῖνος θά μᾶς δοξάσῃ, ἐάν  Τόν ὁμολογήσωμεν διά τοῦ βίου μας, καί Ἐκεῖνος θά ὁμολογήσῃ ὅτι μᾶς γνωρίζει, ἐάν Τόν ἀρνηθῶμεν, θά ἀκούσωμεν παρά τοῦ δικαίου Κριτοῦ τό “οὐκ οἶδα ὑμᾶς”. Εἰς τάς χεῖρας  μας εὑρίσκεται ἡ ζωή μας. Καί ἡ ζωή μας δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι ἄλλος οὐδείς ἤ ἕτερόν τι, εἰ μή ὁ Χριστός.

Ἄς ἀγωνισθῶμεν, μή ἀναβάλλοντες τόν ἀγῶνα μας διά τήν ἐπαύριον, ἀλλά σήμερον, ἄς κοπιάσωμεν νῦν, ὥστε, ὅταν ὁ Χριστός, ἡ ζωή ἡμῶν, φανερωθῇ, τότε καί ἡμεῖς σύν Αὐτῷ νά φανερωθῶμεν ἐν δόξῃ (πρβλ. Κολ. 3, 4). Διά τῆς ὑπακοῆς μας εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί εἰς τούς πνευματικούς πατέρας μας, καί τῆς ἀρνήσεως τοῦ ἰδίου θελήματος, εἰσερχόμεθα εἰς τό ρεῦμα τοῦ ἁγίου καί τελείου θελήματος τοῦ Θεοῦ. Πλέον ὅ,τι πράττομεν ἀποκτᾷ αἰωνίαν ἀξίαν. Εἰσερχόμεθα εἰς τόν χῶρον καί τόν χρόνον τῶν ζώντων, τῶν ζώντων ἐν Κυρίῳ, ἐλευθερούμεθα ἐκ τῶν δεσμῶν τοῦ χρόνου, καί γινόμεθα ἀγωνισταί διά τήν ἐσωτερικήν ἐλευθερίαν τοῦ ἀνθρώπου καί ὡς προσώπου, καί ὡς κοινωνίας, καί ὡς ἔθνους. Γινόμεθα ἀληθινοί ἀνθρωπισταί, ὡς ἦσαν οἱ Ἅγιοι, ζῶντες ἐν διαρκεῖ κοινωνίᾳ μετά τοῦ Θεανθρώπου.

Εὐχαριστοῦμεν ὅλους σας, τούς ἐνταῦθα συναχθέντας διά νά ὑποδεχθῶμεν ἀπό κοινοῦ ὡς μία οἰκογένεια, τόν νέον ἐνιαυτόν τῆς χρηστότητος Κυρίου καί νά συνεορτάσωμεν τήν ἀνατολήν του. Ἰδιαιτέρως ἐκφράζομεν θερμάς εὐχαριστίας εἰς τούς ἀπευθύναντας πλήρη ἀγάπης καί ἀφοσιώσεως προσλαλιάν, τόν Ἱερώτατον καί ἀγαπητόν ἀδελφόν ἐν Χριστῷ ἅγιον Πέργης κύριον  Εὐάγγελον μέ τόν γνωστόν γλαφυρόν λόγον του, καί τόν Ἐντιμολογιώτατον Ἄρχοντα καί Καθηγητήν ἡμῶν καί πολλῶν ἄλλων κ. Βασίλειον Σταυρίδην. Εὐχόμεθα ὁ πανάγαθος Θεός μας, νά σᾶς ἀνταποδώσῃ  κατά τά ἀγαθά αἰσθήματα τῶν καρδιῶν σας.

Δοξάζομεν τόν Θεόν διά πάντα τά τελεσθέντα κατά τό ἀπερχόμενον ἔτος, τό ὁποῖον ἀφιερώσαμεν εἰς τόν Ἅγιον προκάτοχον ἡμῶν Ἰωάννην τόν Χρυσόστομον. Ὀφείλομεν νά εὐχαριστήσωμεν τόν Ἅγιον διά τάς πολλάς εὐλογίας καί εὐεργεσίας, τάς ὁποίας μᾶς ἐδώρησεν, ἀλλά καί νά ἐκφράσωμεν τήν πατρικήν ἱκανοποίησίν μας διά τήν οἰκουμενικήν καί πολυποίκιλον ἀνταπόκρισιν, τῆς ὁποίας ἔτυχεν ἡ ἔκκλησις καί ἀπόφασις τῆς Μητρός Ἐκκλησίας ὅπως τιμηθῇ ἰδιαιτέρως τό πάγχρυσον τοῦτο ὄργανον τοῦ Παρακλήτου κατά τό ἔτος τῆς συμπληρώσεως τῶν 1600 ἐτῶν ἐκ τῆς σεπτῆς κοιμήσεώς του.

Οὕτως, ἔχομεν καί νῦν τήν χαράν νά ἀφιερώσωμεν τό ἀρχόμενον νέον ἔτος εἰς τόν μέγαν κήρυκα τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ Ἀπόστολον Παῦλον καί εἰς ἕνα ἐκ τῶν καλλυνάντων τόν Πατριαρχικόν Θρόνον Ἁγίων, τόν θεοφόρον Νήφωνα, ἐξ ἀφρομῆς τῆς ἐπετείου τῶν δύο χιλιάδων ἐτῶν ἀπό τῆς γεννήσεως τοῦ πρώτου καί τῶν πεντακοσίων ἐτῶν ἐκ τῆς ὁσιακῆς τελευτῆς τοῦ δευτέρου ἐν Ἁγίῳ Ὄρει. Εἶναι ὁ Ἅγιος, ὁ ὁποῖος ἔλαμψε, πέραν τῶν ἄλλων, διά τῆς χριστομιμήτου ταπεινώσεώς του. Ὡς ὁ Κύριος ἡμῶν ἐπτώχευσε δι᾿ ἡμᾶς καί προετίμησε τῆς βασιλικῆς πορφύρας τήν φάτνην τῶν ζώων, οὕτω καί αὐτός ὁ Ἅγιος ἐπτώχευσε διά τόν Κύριον καί προετίμησε τήν ταπεινήν διακονίαν τοῦ ἡμιονηγοῦ ἀπό τῆς Πατριαρχικῆς τιμῆς καί εὐκλείας. Ἄς στρέψωμεν, λοιπόν, ἐφέτος τήν προσοχήν τοῦ νοός μας εἰς τόν Ἀπόστολον Παῦλον καί εἰς τόν ἡσυχαστήν Πατριάρχην καί ἄς ἐκζητήσωμεν τήν εὐλογίαν καί σκέπην αὐτῶν διά τό νέον ἔτος.
Ἐνθυμούμεθα εὐφροσύνως κατά τήν παροῦσαν στιγμήν πάντας τούς διακονοῦντας τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου ἀγαπητούς ἀδελφούς ἐν Χριστῷ Προκαθημένους καί συλλειτουργούς Ἱεράρχας, κοπιάζοντας διά τόν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου καί τήν διαποίμανσιν τοῦ λαοῦ εἰς νομάς σωτηρίους. Ἀπευθύνομεν αὐτοῖς, ὡς καί πρός πάντα τόν πιστόν κλῆρον καί λαόν, ἀδελφικόν ἀσπασμόν ἀγάπης καί εὐχάς δι᾿ ἕν παρά Θεοῦ εὐλογημένον καί πλουσιόδωρον νέον ἔτος. Εἴθε ἡ Χάρις τοῦ ἐπιφανέντος Χριστοῦ νά εἶναι μετά παντός τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας ἀνά τήν οἰκουμένην σύμπασαν.

Ἰδιαιτέρως μιμνῃσκόμεθα νῦν τοῦ ἀσθενοῦντος ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ τῆς ἡμετέρας Μετριότητος Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυρίου Χριστοδούλου. Ἡ δοκιμασία αὐτοῦ καθ᾽ ὅλην ταύτην τήν περίοδον μᾶς συνεκίνησε, καθώς  καί πάντα τά μέλη τῆς περί ἡμᾶς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, ἀλλά καί ὅλους τούς χριστιανούς. Ὁμολογοῦμεν εἰσέτι ὅτι χαίρομεν ὁρῶντες τόν Μακαριώτατον αἴροντα τόν σταυρόν τῆς ἀσθενείας καρτερικῶς, ἀξιοπρεπῶς καί χριστιανικῶς, μέ ἐμπιστοσύνην εἰς τόν Κύριον τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, γεγονός τό ὁποῖον προκαλεῖ ὠφέλειαν οὐ τήν τυχοῦσαν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καί ἀσκεῖ εὐεργετικήν ἐπίδρασιν εἰς τά μέλη αὐτῆς. Χαίρομεν ἐπίσης βλέποντες τόν λαόν σύσσωμον, ἐκκλησιαστικήν τε καί πολιτικήν ἡγεσίαν, νά συμπαρίσταται εἰς τόν ἀσθενοῦντα, καί νά εὑρίσκεται ἡνωμένος πέριξ τῆς κλίνης αὐτοῦ. Ἡμεῖς διαπύρως πάντοτε εὐχόμεθα ὅπως ἐξέλθῃ ἐκ τῆς δοκιμασίας ταύτης ὡς χρυσός ἀποστίλβων ἐκ τοῦ χωνευτηρίου, ὅπως τόν ἐνισχύῃ ἡ Δύναμις καί ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου εἰς ὑπομονήν, καί ὅπως ἐκπληρωθῇ τό ἅγιον καί τέλειον θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος γνωρίζει κάλλιον πάντων ἡμῶν τόσον τό προσωπικόν συμφέρον ἑνός ἑκάστου ἐξ ἡμῶν, ὅσον καί τό συμφέρον τοῦ Σώματός Του, τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐξ ἑτέρου, τά τραγικά ἐν Ἑλλάδι γεγονότα τῆς ἀπωλείας πολλῶν ἀδελφῶν μας καί ἀνθρωπίνων περιουσιῶν, καθώς καί ἡ ἀνυπολόγιστος καταστροφή τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος, κατά τάς ἐπισυμβάσας ἐν Πελοπονήσῳ κυρίως καταστρεπτικάς πυρκαϊάς, ἐσφράγισαν τόν παρελθόντα ἐνιαυτόν καί μεγάλως μᾶς ἐλύπησαν. Συμμετέσχομεν καί συμμετέχομεν εἰς τήν δοκιμασίαν τῶν ἀναξιοπαθούντων ἀδελφῶν μας, εἰδικῶς ὅσων ἀπώλεσαν τούς οἰκείους των ἐν τῇ πυρίνῃ λαίλαπι, καί μιμνῃσκόμεθα πατρικῶς ὅσων δέν ἔχουν τά μέσα καί τήν ἄνεσιν νά ἑορτάσουν τήν εὔσημον ταύτην ἡμέραν ὡς τήν ἑορτάζομεν ὅλοι. Προσεπαθήσαμεν δι᾿ ἐπιστολῶν καί ἄλλως νά παραμυθήσωμεν καί νά ἐνισχύσωμεν ἠθικῶς τόν λαόν, ἀλλά καί ὑλικῶς. Δοξάζομεν τόν Θεόν, ὁ Ὁποῖος ἐπιτρέπει νά συμβοῦν τοιαῦται συμφοραί, ὅμως γνωρίζει νά ἐξάγῃ ἐκ τοῦ πικροῦ γλυκύ καί ἐκ στόματος λέοντος νά τρυγᾷ μέλι (Κριτ. Α´, 14, 8-9). Οὕτω, τούς μέν ἀποβιώσαντας ἀδελφούς μας προσελάβετο, θέλομεν νά πιστεύωμεν, ἐν τῷ ἀνεσπέρῳ φωτί τῆς βασιλείας Του, εἰς πάντας δέ τούς ὑπολειπομένους ἔδωκεν ἀφορμάς ἐκδηλώσεως φιλανθρωπίας, φιλαδελφίας καί συμπαραστάσεως, ἀφορμάς ἁγιασμοῦ.

Ἡ σκέψις μας στρέφεται εὐχετικῶς εἰς τούς ἐκλιπόντας ἐξ ἡμῶν ἀδελφούς καί συλλειτουργούς, ἀναπαυομένους νῦν ἐν οὐρανοῖς, ἰδιαιτέρως εἰς τόν μακαριστόν Πατριάρχην Ρουμανίας κυρόν Θεόκτιστον, ποιμάναντα τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ εἰς περίοδον λίαν δυσχερῆ καί ἀνάντη, τόν ἄρτι κοιμηθέντα Ἀρχιεπίσκοπον πρ. Κύπρου κυρόν Χρυσόστομον,  καθώς καί τόν μακαριστόν ἀδελφόν Μητροπολίτην Ἡρακλείας κυρόν Φώτιον, πολλά ἀγαθά προσενεγκόντα τῇ Μητρί Ἐκκλησίᾳ, τῷ ἐν Χαλκηδόνι λαῷ τοῦ Θεοῦ καί ἰδιαιτέρως τῇ Ἱερᾷ Μητροπόλει Ἴμβρου καί Τενέδου,  ἐν καιροῖς ἐπίσης δυσχειμέροις καί χαλεποῖς.

Ἡ πανηγυρική τέλεσις τῆς Θείας Λειτουργίας ἐν  Σινασσῷ τῆς Καππαδοκίας κατά τόν Μάϊον τοῦ παριππεύσαντος ἔτους συνέχισε μίαν εὐλογημένην παράδοσιν συνεχομένων ἐπισκέψεων ἐν τοῖς ἡγιασμένοις χώμασι τῆς Καππαδοκικῆς γῆς καί κοινωνίας μετά τῶν Ἁγίων της. Ἀκόμη, χαίρομεν ὑπερβαλλόντως  διά τήν ἐπανάληψιν τῶν λειτουργιῶν μας εἰς τά Μύρα τῆς Λυκίας καί ἐκφράζομεν τάς θερμάς εὐχαριστίας μας πρός τήν ἔντιμον Τουρκικήν Κυβέρνησιν διά τήν ἐν προκειμένῳ κατανόησιν. Συναφῶς, ἐκφράζομεν τήν ἱκανοποίησιν ἡμῶν ἐκ τῶν προσφάτων ἐπισήμων ἐπικοινωνιῶν τῆς ἡμετέρας Μετριότητος καί ἐκπροσώπων τῆς Ὁμογενείας μετά τῆς νέας πολιτειακῆς καί πολιτικῆς ἡγεσίας τῆς Χώρας ἡμῶν καί ἀναμένομεν νά ἴδωμεν τούς καρπούς τῶν καλῶν καί εὐγενῶν ἔναντι ἡμῶν διαθέσεών της.

Ἀφορμαί ἰδιαιτέρας χαρᾶς ὑπῆρξαν δι᾿ ἡμᾶς αἱ δύο γενόμεναι ἐπισκέψεις ἡμῶν εἰς Ὀρθοδόξους λαούς, εὑρισκομένους ὑπό τήν οἰκουμενικήν σκέπην καί μητρικήν μέριμναν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Ἦτο ἀληθής εὐλογία Θεοῦ νά ἴδωμεν καί αὖθις τόν πιστόν Γεωργιανόν λαόν, κάτοχον μιᾶς μακρᾶς Ὀρθοδόξου παραδόσεως, νά στρέφεται σήμερον μαζικῶς καί σταθερῶς εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, διά νά ἐπανασυνδεθῇ μέ τάς ἱστορικάς αὐτοῦ πηγάς καί νά ἀντλήσῃ παραμυθίαν, δύναμιν καί ἐλπίδα διά τό μέλλον του. Ἡ ἀγάπη, ὁ σεβασμός, ἡ τιμή καί ἡ ἐμπιστοσύνη διά τῶν ὁποίων περιβάλλει τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως ἀποτελοῦν ἀξιομίμητον παράδειγμα διά πάντας τούς Ὀρθοδόξους λαούς. Εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας, ὑπό τήν πεπνυμένην καί συνετήν καθοδήγησιν τοῦ ἰθύνοντος αὐτήν ἐπί 30ετίαν ἤδη Μακαριωτάτου Πατριάρχου κ. Ἠλία, θά προκόπτῃ συνεχῶς, παρά τάς ποικίλας δυσχερείας, καί θά συσπειρώνῃ πέριξ αὐτῆς τόν εὐσεβῆ λαόν της.

Ὡσαύτως καί ἐν Βουλγαρίᾳ, διεπιστώσαμεν τήν ἀναγεννητικήν πορείαν τῆς ἐκεῖσε Ἐκκλησίας, ἀγωνιζομένης διά τήν ἀνασυγκρότησιν αὐτῆς ἐκ τῆς μακρᾶς ἀθεϊστικῆς περιόδου, καί ηὐχήθημεν διά τήν εὐόδωσιν τῆς κοπιώδους ταύτης προσπαθείας.

Κατά τόν παρελθόντα ἐνιαυτόν συνεχίσαμεν ἀμειώτως τάς προσπαθείας ἡμῶν διά τήν καλλιέργειαν κλίματος ἀγάπης, ἀμοιβαίας ἐμπιστοσύνης, διαλόγου καί εἰλικρινοῦς συνεργασίας μεταξύ τῶν χριστιανῶν. Εἰς τά πλαίσια ταῦτα ἐπεσκέφθημεν τήν ἀρχαίαν Ἐκκλησίαν τῆς Αἰθιοπίας, ἐπί τῇ ε᾿ύκαιρίᾳ τῶν ἑορτασμῶν τῆς κατά τό ἡμερολόγιον αὐτῆς συμπληρώσεως δισχιλιετίας ἀπό τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου, ὡς καί τήν Ἰταλίαν ἔνθα συνηντήθημεν μετά τοῦ Ἁγιωτάτου ἀδελφοῦ Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου Ις´ ,  τόν ὁποῖον, σύν Θεῷ, θά ἐπανίδωμεν ἀρχομένου τοῦ Μαρτίου ἐν τῇ  ἐν Βατικανῷ ἕδρᾳ αὐτοῦ. Ἐπίσης, ἀρχομένου τοῦ λήξαντος ἔτους ἐπεσκέφθημεν τόν Ἀρχιεπίσκοπον Καντουαρίας καί ὁμοῦ ἀνεκοινώσαμεν τά πορίσματα τοῦ μέχρι τοῦδε Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν, ἐγκαινιάσαντες τήν νέαν φάσιν αὐτοῦ.  Αἱ ἐπισκέψεις ἡμῶν αὗται ἦσαν ἀφορμή διά νά διαπιστώσωμεν ἐκ τοῦ σύνεγγυς τό κῦρος καί τήν τιμήν τῶν ὁποίων ἀπολαμβάνει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί δή τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον παρά τοῖς ἑτεροδόξοις χριστιανοῖς, οἱ ὁποῖοι ἀναμένουν ἐλπιδοφόρως ἐξ ἡμῶν μίαν μαρτυρίαν ἁγιότητος, αὐθεντικότητος καί ἀληθείας. Ἄς μή διαψεύσωμεν αὐτούς· ἄς μή κλεισθῶμεν εἰς ἑαυτούς, δίδοντες τήν ἐντύπωσιν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι τι κλειστόν, ὅτι ἔχομεν νά φοβηθῶμέν τι ἐκ τῆς ἐπαφῆς μας μετά τῶν ἀδελφῶν μας.
Ἰδιαιτέρως δέ ἐδοξάσαμεν τόν Θεόν διά τήν ἀπόκτησιν ἑνός πολυτίμου θησαυροῦ διά τό Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον, τεμαχίου λειψάνου τοῦ Ἐφόρου καί Προστάτου αὐτοῦ Πρωτοκλήτου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, σημεῖον τῆς μερίμνης του διά τήν παρ᾿ αὐτοῦ θεμελιωθεῖσαν ἐνταῦθα Μητέρα Ἐκκλησίαν,ἀλλά καί τῆς καλῆς θελήσεως τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, γεννώσης χρηστάς ἐλπίδας δι᾿ ἕν ἔτι εὐοίωνον μέλλον εἰς τάς σχέσεις μετ᾿ αὐτῆς.

Θά ἦτο παράλειψις νά μή ἀναφέρωμεν καί τό ἐπιτυχῶς κατά Σεπτέμβριον διεξαχθέν ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Ζ´ Διεθνές καί Διαθρησκειακόν Οἰκολογικόν Συμπόσιον ἐν Γροιλανδίᾳ, τό ὁποῖον κατέδειξε πόσον ἐπιτυχής καί χρήσιμος ὑπῆρξε καί εἶναι ἡ πρό ἐτῶν ἀναληφθεῖσα σχετική πρωτοβουλία τῆς καθ᾿ ἡμᾶς πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία γνωρίζει πάντοτε νά συλλαμβάνῃ τά μηνύματα τῶν καιρῶν καί νά διακονῇ τό συμφέρον ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος.

Ἀλλά καί τά ἐνταῦθα συγκληθέντα συνέδρια τῆς νεολαίας τῶν Ἐπαρχιῶν τοῦ Θρόνου κατ᾿ Ἰούλιον καί διά τόν Ἱερόν Χρυσόστομον κατά Σεπτέμβριον ὁμολογουμένως ἐστέφθησαν ὑπό πλήρους ἐπιτυχίας καί οἱ μετασχόντες ἐπέστρεψαν εἰς τά ἴδια μετ᾿ ἀρίστων ἐντυπώσεων.
Τέλος, ὑπομιμνήσκομεν εἰς τήν ἀγαπητήν ὁμήγυριν ὅτι πρό ἔτους περίπου τό Πατριαρχεῖον μας ἐτιμήθη διά τῆς προσκλήσεως πρός τόν ὁμιλοῦντα νά ἀπευθυνθῇ πρός τήν Κοινοβουλευτικήν Συνέλευσιν τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης ἐπί τοῦ θέματος “Ἡ ἀνάγκη καί οἱ σκοποί τοῦ διαθρησκειακοῦ διαλόγου”.

Παρά τάς, ὡς μή ὤφελεν, ἐγειρομένας κατά καιρούς ἐνίας ἀμφισβητήσεις ὑπό τῶν ἐφ᾿ ἡμᾶς ἐνταῦθα τεταγμένων ἀρχῶν, ἡ ἀποστολή καί ἡ ἀκτινοβολία τῆς Μητρός Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας μεταξύ τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, ἀλλά καί τοῦ μή χριστιανικοῦ εἰσέτι, ἦτο καί εἶναι οἰκουμενική. Τό γεγονός αὐτό ἐπεβεβαίωσε κατά τό παρελθόν ἔτος ἡ μέριμνα αὐτῆς διά τάς ἱεραποστολικάς Ἐπαρχίας τοῦ Θρόνου, τό πολυωφελές διορθόδοξον, διαχριστιανικόν, εὐρύτερον κοινωνικόν, φιλανθρωπικόν καί πνευματικόν ἔργον, τό ὁποῖον ἠγωνίσθημεν νά συνδράμωμεν ποικιλοτρόπως, καί θά συνεχίσωμεν ὅλαις δυνάμεσι νά στηρίζωμεν καί ἐφέτος.

Περατοῦντες τόν λόγον, εὐχόμεθα ἀδελφικῶς καί πατρικῶς εἰς πάντας ἕν ὑγιεινόν νέον ἔτος, πλῆρες εὐλογιῶν καί θείων δωρεῶν. Εἴθε ἡ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη καί ἡ ὁμόνοια νά βασιλεύσουν μεταξύ πάντων τῶν λαῶν τῆς γῆς, τό μίσος καί οἱ ἀδελφοκτόνοι πόλεμοι νά ἐκλείψουν, ἡ φιλία, ὁ διάλογος καί ἡ συνεργασία νά αὐξάνουν. Πάντες εἴμεθα τέκνα τοῦ Οὐρανίου Πατρός, ὁ προορισμός μας εἶναι κοινός: νά ἀρέσωμεν εἰς Αὐτόν, νά ζήσωμεν συμφώνως τῷ ἁγίῳ θελήματι Αὐτοῦ. Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας ὡς σκιά παρέρχεται. Μόνον καί μόνον ἡ ἀγάπη θά ἀνθέξῃ εἰς τήν φθοράν τοῦ χρόνου. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἔχει αἰωνίαν ἀξίαν καί οὐδέποτε ἐκπίπτει. Αὐτήν εὐχόμεθα εἰς ὅλους. Τῷ δέ ἐν Τριάδι δοξαζομένῳ Θεῷ ἡμῶν δόξα, τιμή καί κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν!