[Greek] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Icons
Byzantine music
Contact details

Home page
Home page

Ἀντιφώνησις κατά τήν ἐν Πατριαρχείοις Δεξίωσιν ἐπί τῇ 1ῃ τοῦ ἔτους(01/01/2005).

Back
Back

Ἱερώτατοι καί προσφιλέστατοι ἀδελφοί ἐν Χριστῷ,
Ἐντιμότατε κύριε Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἰδού καί πάλιν ὅτι τό ἔλεος τοῦ Κυρίου καί ὁ ὑπἈὐτοῦ διατεταγμένος ἀέναος ροῦς τοῦ χρόνου ἔφερεν ἡμᾶς εἰς τήν θύραν ἑνός νέου ἐνιαυτοῦ.

Ἡ στιγμή τήν ὁποίαν ζῶμεν εἶναι μία ἰδεατή διακοπή τῆς ροῆς τοῦ χρόνου, μία ἀνάπαυλα τῆς πορείας ἡμῶν. Ὀφείλεται τοῦτο εἰς τό γεγονός ὅτι διεκόψαμεν ἐπ᾿ ὀλίγον τήν πρός τά πρόσω βῆμα πρός βῆμα κίνησίν μας καί ἀφ᾿ ἑνός μέν ἐστράφημεν εἰς τά ὀπίσω διά νά ἴδωμεν πῶς διενύσαμεν τό παρελθόν ἔτος καί ἀφ᾿ ἑτέρου κατωπτεύσαμεν τόν ἀπώτερον προορισμόν τοῦ ἐπιγείου ταξιδίου μας διά νά ἴδωμεν πῶς πρέπει νά διανύσωμεν κατά τό νέον ἔτος τήν πρός τόν τελικόν σκοπόν μας πορείαν μας.

Ἄν καί ὄλοι γνωρίζομεν ἐξ ἰδίας ἐμπειρίας τά γεγονότα τοῦ παρελθόντος ἔτους, εἶναι χρήσιμον νά ἐνθυμηθῶμεν τά σπουδαιότερα ἐξ αὐτῶν. Ἴσως διά τόν κόσμον νά θεωροῦνται ὡς σπουδαιότερα ἐκεῖνα τά ὁποῖα ἀνάγονται εἰς τάς διακρατικάς σχέσεις καί τά κοσμικά ἐπιτεύγματα.

Δι᾿ ἡμᾶς ὅμως, οἱ ὁποῖοι βλέπομεν τήν ἱστορίαν ὑπό τό πρῖσμα τῆς Θείας Οἰκονομίας καί τοῦ ἐσχάτου τέλους αὐτῆς, μεγαλυτέραν σπουδαιότητα ἔχουν τά γεγονότα τά ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς τήν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ ἐγκόσμιος στατιστική καταμετρᾷ γεννήσεις καί θανάτους, χρηματικόν εἰσόδημα καί δαπάνας, ἔκτασιν κυριαρχίας τῶν ἰσχυρῶν καί ὑποτελείας τῶν ἀσθενῶν εἰς τούς δυνατούς.
Ἡ ἡμετέρα ἀντίληψις, χωρίς νά παραγνωρίζῃ τήν σημασίαν τῶν παραγόντων τούτων διά τήν ἐπί τῆς γῆς ζωήν τοῦ ἀνθρώπου, δίδει μεγαλυτέραν σημασίαν εἰς τήν μετάνοιαν καί τήν εἴσοδον εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν καί μετρᾷ ψυχάς ἀνταλλαξάσας τήν προσκαιρότητα τοῦ αἰῶνος τούτου μέ τήν αἰωνιότητα τοῦ μέλλοντος τοιούτου. Πονᾷ βεβαίως διά τόν φυσικόν θάνατον παντός προσώπου, ἀλλά, βλέπουσα τά μετά τήν κοίμησιν αὐτοῦ, μακαρίζει τούς μεταβάντας ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν καί ὀδυνᾶται δι᾿ ὅσους μετέβησαν διά τοῦ θανάτου εἰς τό σκότος. Θεωρεῖ πλοῦτον μέγαν τήν εἰς Χριστόν πίστιν, τήν ἀγάπην καί τήν ἀρετήν καί ὕψος δόξης τήν ταπείνωσιν, ἰσχύν τήν ἀσθένειαν ἐκείνου ὁ ὁποῖος “τά πάντα δύναται” ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντι αὐτόν Χριστῷ καί ἀσθένειαν τήν κατάστασιν ἐκείνου ὁ ὁποῖος στηρίζεται “ἐπ᾿ ἄνθρωπον” καί καυχᾶται ἐπί τοῖς ἅρμασιν καί τοῖς ἵπποις καί τοῖς ἱππεῦσιν αὐτοῦ, διότι ἡ δύναμις αὐτοῦ εἶναι ὡς ἀτμίς προσκαίρως ἐντυπωσιάζουσα καί μετ᾿ ὀλίγον ἐξαφανιζομένη.

Εἴπομεν ἀνωτέρω περί τοῦ πόνου, τόν ὁποῖον προκαλεῖ ὁ φυσικός θάνατος. Πολύ μεγαλύτερος εἶναι βεβαίως ὁ ἀφύσικος θάνατος, ἐν τῇ ἐννοίᾳ τοῦ αἰφνιδίου καί βιαίου θανάτου, ἀπό τοῦ ὁποίου δέεται ἡ Ἐκκλησία, νά φυλάσσωνται οἱ ἄνθρωποι. Ἀτυχῶς, ἐθρηνήσαμεν κατά τό παρελθόν ἔτος καί λίαν προσφάτως δι᾽ ἀπροσδόκητον καί αἰφνίδιον θάνατον προσφιλῶν προσώπων καί ἀδελφῶν ἐν τῇ διακονίᾳ τῆς Ἐκκλησίας. Θρηνοῦμεν δέ μεθ᾽ ἁπάσης τῆς ἀνθρωπότητος διά τά μόλις γενόμενα καί εἰσέτι συμβαίνοντα εἰς χώρας τῆς Ἀσίας, τά προκαλέσαντα θανάτους χιλιάδων συνανθρώπων καί πληγάς εἰς μυρίους ἄλλους καί καταστροφάς ἀνυπολογίστους. Ἐκφράζομεν καί κατά τήν ὥραν ταύτην προσωπικῶς καί ἐξ ὀνόματος τοῦ καθ᾿ ἡμᾶς Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ὀδύνην καί συμπάθειαν, ἔτι δέ καί τήν εὐχήν, ὅπως καί ἡ τρομακτική αὕτη θεομηνία  ἀφ᾽ ἑνός μέν ἐνθαρρύνῃ τό ἀλληλέγγυον τῶν ἀνθρώπων καί μάλιστα τῶν πλουσίων χωρῶν πρός τάς πολυτρόπως δεινοπαθούσας, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ συνετίσῃ πάντας καί ὑπενθυμίσῃ τό καθῆκον, ὅπως ἀντιμετωπίζωμεν τά τῆς κτίσεως τοῦ Θεοῦ μετά δέους καί ταπεινώσεως καί ὅπως προστατεύωμεν ἀξιοχρέως τό φυσικόν ἡμῶν περιβάλλον.

Ἑπομένως δέν θά μνησθῶμεν τῶν ἀξιοσημειώτων γεγονότων τῆς κοσμικῆς ἱστορίας, τά ὁποῖα ἄλλωστε πολλοί ἐνθυμοῦνται καί καταγράφουν, ἀλλά θά ἐπισημάνωμέν τινα τῶν γεγονότων τῆς πνευματικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας, διά τῶν ὁποίων προχωρεῖ τό σχέδιον τῆς Θείας Οἰκονομίας διά τήν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου. Τό σχέδιον τοῦτο δέν εἶναι πάντοτε κατανοητόν καί δυνάμεθα νά εἴπωμεν ὅτι εἶναι πάντοτε ἐκπληκτικόν καί ἀπρόβλεπτον διά τήν ἀνθρωπίνην λογικήν.

Ἑωρτάσαμεν πρό ὀλίγων ἡμερῶν τήν κατά σάρκα Γέννησιν τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ποῖος ἠδύνατο νά φαντασθῇ τήν τοσαύτην κένωσιν τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ; Ποῖος ἠδύνατο νά προβλέψῃ ὅτι ὁ Δυνατός ἐπιλέγει τρόπον ἐνεργείας ἐμπερικλείοντα ὡς βασικόν αὐτοῦ στοιχεῖον τήν ταπείνωσιν, τήν κένωσιν, τό ἑκούσιον πάθος, τήν θυσιαστικήν ἀγάπην, τήν διακονίαν καί εὐεργεσίαν τῶν ἀναξίων καί τήν ἄκρως περιωρισμένην ἀποκάλυψιν τῆς δυνάμεως Αὐτοῦ εἰς τό Θαβώρ καί εἰς τήν Ἀνάστασιν; Τό ἄκρως ὀξύμωρον διά τόν ἄνθρωπον σχῆμα τῆς δυνάμεως ἡ ὁποία τελειοῦται ἐν ἀσθενείᾳ, τοῦ δυνατοῦ ὁ ὁποῖος ἀνέχεται νά σταυρωθῇ ἀπό τούς ἀνισχύρους, τοῦ ἀπορριπτομένου, ὁ ὁποῖος ἀγαπᾷ τούς ἐχθρούς του, τοῦ λοιδορουμένου, ὁ ὁποῖος εὔχεται ὑπέρ τῶν λοιδορούντων καί ἐν γένει ἐνεργεῖ κατά τρόπους ἀντιθέτους πρός τούς θεωρουμένους ὡς ὀρθούς ὑπό τῶν ἀνθρώπων, εἶναι “Ἰουδαίοις μέν σκάνδαλον, Ἕλλησι δέ μωρία”, ἀλλά δι᾿ ἡμᾶς τούς πιστούς Θεοῦ σοφία, Θεοῦ δύναμις καί ἀνθρώπων σωτηρία.

Ὑπ᾿ αὐτό τό πρῖσμα ἐξεταζομένης τῆς ἱστορίας, τά οὐσιωδέστερα γεγονότα αὐτῆς παραμένουν ἀφανῆ εἰς τούς πολλούς. Ἡ μετάνοια ἑνός ἁμαρτωλοῦ, διά τήν ὁποίαν γίνεται χαρά ἐν τῷ οὐρανῷ, πραγματοποιεῖται εἰς τά βάθη τῆς καρδίας του καί μένει κρύφιον καί πολλάκις ἀπόρρητον γεγονός. Εἷς λόγος παρηγορίας, ὁ ὁποῖος ἀναπαύει μίαν ψυχήν καί βελτιώνει ἀναλογικῶς τόν ὅλον κόσμον, δέν κρίνεται ἄξιος καταγραφῆς ἀπό τούς ἱστοριογράφους. Μία ὁμιλία, ἡ ὁποία δέν ἀλλάσσει τόν κόσμον καί θεωρεῖται ἐφημέρου καί μικρᾶς σπουδαιότητος, ἐνδέχεται νά μεταστρέψῃ τήν πνευματικήν πορείαν ἑνός ἀνθρώπου καί δι᾽ αὐτοῦ τήν πορείαν τοῦ κόσμου. Εἷς κακός ἡγέτης προκαλεῖ καταστροφάς, ἡ στροφή του ὅμως πρός τήν κακίαν ἐνδέχεται νά ὀφείλεται εἰς σφάλμα ἀγωγῆς κατά τήν παιδικήν του ἡλικίαν, τό ὁποῖον οὐδαμοῦ κατεγράφη ὡς αἴτιον τῶν μυρίων δεινῶν τά ὁποῖα οὗτος προεκάλεσεν.

Τό Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον κατά τό παρελθόν ἔτος εἰργάσθη ἐντόνως διά τήν προώθησιν τῆς ἐπιλύσεως ὅλων τῶν ἀπασχολούντων αὐτό ἀπό χρόνων ἱκανῶν προβλημάτων. Ἤσκησεν ἐν πνεύματι Ὀρθοδόξῳ καί Ἐκκλησιαστικῷ καί συμφώνως πρός τούς Ἱερούς Κανόνας, τήν οἰκονομίαν καί τάς παραδόσεις τήν Ἐκκλησιαστικήν διακονίαν του εἰς τόν διοικητικόν τομέα. Τά ἀποτελέσματα τῶν ἐνεργειῶν του εἶναι γνωστά, ὅπου ἐπετεύχθησαν. Εἰς τάς ἄλλας περιπτώσεις ὁ λόγος του καί αἱ προτάσεις του ἐνεργοῦν ὡς ἡ ζύμη, ἡ ὁποία βραδέως ὅλον τό φύραμα ζυμοῖ, καί θά ἐπιφέρουν τά ἀποτελέσματά των ὅταν ἐπιστῇ ὁ κατάλληλος καιρός. Ἄλλωστε, κατ᾽ ἀκρίβειαν, τά οἱαδήποτε ἀγαθά ἀποτελέσματα τῶν ἐνεργειῶν ἡμῶν, δέν ὀφείλονται εἰς τήν ἡμετέραν δύναμιν, ἀλλ᾽ εἰς τόν Θεόν, χωρίς τοῦ ὁποίου τήν Χάριν οὐδέν δυνάμεθα ποιεῖν ἀγαθόν.

Εἰς τόν πνευματικόν τομέα προσεπαθήσαμεν κατά τό παρελθόν ἔτος νά προσφέρωμεν τόν λόγον καί τήν χάριν τοῦ Θεοῦ δι᾽ ἐπισκέψεων καί ὁμιλιῶν, διά διαβουλεύσεων καί συμμετοχῆς εἰς διαλόγους, διά συνεδρίων καί προσωπικῶν συνεντεύξεων καί διά προσωπικῶν ἐπαφῶν παντί τῷ αἰτοῦντι καί ἐνδιαφερομένῳ. Ἀσφαλῶς, ὁ σπαρείς σπόρος δέν θά καρποφορήσῃ ὅλος, ἀλλά ἐλπίζομεν ὅτι μέρος αὐτοῦ ἔπεσεν ἐπί τήν γῆν τήν ἀγαθήν καί θά φέρῃ καρπόν ἑκατονταπλασίονα ἴσως.

Διά τῆς Θείας Λειτουργίας καί τῶν λοιπῶν ἱερῶν μυστηρίων ἐφέραμεν τήν Θείαν Χάριν ἐπί τούς ἀδελφούς μας καί βεβαίως τήν μεγάλην καί οὐσιαστικήν ἐπιρροήν αὐτῆς ἐπί τήν ζωήν τῶν ἀνθρώπων, τήν ὁποίαν οἱ πλεῖστοι μέν τούτων ἀγνοοῦν, πολλοί δέ ἐξ αὐτῶν ἀπολαμβάνουν, ἔστω καί ἀγνοοῦντες.

Καί ταῦτα μέν ὡς πρός τό παρελθόν. Διά τό ἀρχόμενον πολιτικόν ἔτος δέν γνωρίζομεν οὐδέ δυνάμεθα νά προβλέψωμεν τά συμβησόμενα καί θά ἦτο μᾶλλον ἀνθρωπίνη προπέτεια νά εἰκάσωμεν αὐτά. Γνωρίζομεν ὅμως ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ διά τό ἀνθρώπινον γένος καί διά τήν σωτηρίαν αὐτοῦ θά συνεχισθῇ, ὅτι ἡ προσπάθεια τοῦ κακοῦ διά τήν ἀπώλειαν τοῦ ἀνθρώπου ἐπίσης θά συνεχισθῇ καί μάλιστα ἀμείωτος καί μᾶλλον ἐντεινομένη καί ὅτι τό καθῆκον μας εἶναι νά ἱστάμεθα ὡς λυχνία φωτίζουσα διά τοῦ φωτός τοῦ Χριστοῦ τά ζοφερά σκότη τῆς μακράν Αὐτοῦ ἀνθρωπίνης ψυχῆς. Τοῦτο καί θά πράξωμεν δι᾽ ὅλων ἡμῶν τῶν δυνάμεων χάριτι καί βοηθείᾳ τοῦ Θεοῦ, ὁδηγούμενοι δέ ὄχι ἀπό ἕν ἰδικόν μας πρόγραμμα, ἀλλά ἀπό τάς ἀνάγκας αἱ ὁποῖαι ἑκάστοτε θά ἐμφανίζωνται ἐνώπιόν μας καί θά ἀπαιτοῦν τήν κατά Θεόν παρέμβασιν ἡμῶν. Ἑπομένως, θά ζήσωμεν ὡς ἐπιστρατευμένοι καί ὑπακούοντες εἰς τήν ἑκάστοτε πρόσκλησιν τοῦ Χριστοῦ καί ζῶντες οὐχί ἡμεῖς, ἀλλ᾽ ὁ Χριστός ἐν ἡμῖν, καί ὡς ἐντεταγμένοι εἰς τό μεγαλειῶδες καί ἀσύλληπτον σχέδιον τῆς Θείας Οἰκονομίας καί πειθόμενοι τοῖς Ἐκείνου ρήμασι μέχρις ἐσχάτων.

Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου “Ἰδού ἐγώ ἀποστέλλω ὑμᾶς” ἔχει γίνει παρ᾽ ἡμῶν ἀποδεκτός μεθ᾽ ὅλων ὅσα συνεπάγεται: τήν βεβαιότητα καί τήν ἀβεβαιότητα, τήν δύναμιν καί τήν ἀδυναμίαν, τήν τιμήν καί τόν διωγμόν, τήν ἀγάπην καί τό μῖσος, τήν ζωήν καί τόν θάνατον. Τό ὡραιότατον πρόγραμμα εἶναι νά ἀφεθῶμεν εἰς τήν πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ μεριμνῶντες διά πάσας τάς Ἐκκλησίας, ἀλλ᾽ ὄντες ἀνά πᾶσαν στιγμήν ἕτοιμοι νά ὑπακούσωμεν εἰς τήν ἐντολήν “διαβάς” ἐκεῖσε βοήθησον καί μεταβάς ἀλλαχόσε βοήθησον καί θυσιάσθητι, ἐάν ἀπαιτηθῇ, διά τό ἔργον τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Αὐτοῦ.

Παρακαλοῦμεν τόν Θεόν ὅπως ἐν τῇ ἀπείρῳ καί ἀνεξαντλήτῳ ἀγάπῃ Αὐτοῦ παραβλέψῃ κατά τό ἀρχόμενον νέον πολιτικόν ἔτος τά σφάλματα καί τάς ἀδυναμίας ἡμῶν, ὅπως συγχωρήσῃ τάς ἁμαρτίας ἡμῶν, ὅπως δίδῃ πλούσιον τόν φωτισμόν Του καί ἄπαυστον τήν ἄκτιστον Χάριν Του, ἵνα πιστῶς καί θεαρέστως ἐκτελῶμεν τήν ἀνατεθεῖσαν ἡμῖν ἀποστολήν. Εὐχόμεθα δέ ἐκ βάθους καρδίας ὅπως ἐπί πάντας ὑμᾶς καί ἐπί πάντα τόν λαόν Του χαρίζηται καί κατά τό νέον ἔτος ὑγιείαν κατ᾽ ἄμφω, εἰρήνην, ἀγαθωσύνην καί πάντας τούς καρπούς τοῦ Ἁγίου Αὐτοῦ Πνεύματος,  διά νά εὐαρεστήσωμεν Αὐτῷ διά τῆς ἐνθέου βιοτῆς μας καί τύχωμεν τῆς ἐπιγνώσεως Αὐτοῦ καί τοῦ ἀρρήτου κάλλους τοῦ προσώπου Του. Ἀμήν.