[Greek] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Icons
Byzantine music
Contact details

Home page
Home page

Χαιρετισμός
τῆς Α. Θ. Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
εἰς τήν Ἔναρξιν τῶν Ἐργασιῶν
τῆς ὑπό τῆς Διακοινοβουλευτικῆς
Συνελεύσεως Ὀρθοδοξίας
Ὀργανουμένης Ἡμερίδος ἐπί τοῦ Θέματος
"Τό Κοινωνικόν Πρόσωπον τῶν Μονοθεϊστικῶν Θρησκειῶν"
(Κωνσταντινούπολις, 3 Μαρτίου 2013)

Back
Back

Ἱερώτατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Ἐντιμότατοι καί ἀγαπητοί Ὀρθόδοξοι Βουλευταί, οἱ μετέχοντες τῆς "Διακοινοβουλευτικῆς Συνελεύσεως τῆς Ὀρθοδοξίας" μετά τῶν ἐπιλέκτων συνεργατῶν σας,
Ἐλλογιμώτατοι σύνεδροι, οἱ μετέχοντες εἰς τήν ἡμερίδα ταύτην,
Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Καλωσορίζομεν καί χαιρετίζομεν πάντας ὑμᾶς μετά πολλῆς χαρᾶς καί ἐλπίδος.
Ἔπαινος ἁρμόζει καί εὐχαρίστως ἐκφράζεται πρός τόν Πρόεδρον καί τά μέλη τῆς Διακοινοβουλευτικῆς Συνελεύσεως Ὀρθοδοξίας, διά τήν παροῦσαν σημαντικήν καί, ὡς ἐλπίζομεν, χρήσιμον συνάντησιν καί διαβούλευσιν. Εὐχόμεθα ὁ Θεός νά εὐλογήσῃ πλουσίως τάς ἐργασίας αὐτῆς.

Ἡ ἀπευθυνθεῖσα εἰς ἡμᾶς πρόσκλησις ὅπως παραστῶμεν εἰς τήν ἔναρξιν τῆς ἡμερίδος ταύτης καί χαιρετίσωμεν αὐτήν ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης, παρέχει εἰς ἡμᾶς ἰδιαιτέραν χαράν. Διότι, πέραν τοῦ θέματος τῆς ἡμερίδος, τό ὁποῖον εἶναι σημαντικόν καί λίαν ἐπίκαιρον, προσφέρεται ἡ εὐκαιρία προσωπικῆς ἐπικοινωνίας μετά πάντων ὑμῶν· τῶν ὀρθοδόξων βουλευτῶν, τῶν ἐκπροσώπων ἄλλων χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν καί δογμάτων καί ἄλλων θρησκειῶν ὡς καί τῶν λοιπῶν συνέδρων. Εὐκαιρία νά ἀνταλλάξωμεν σκέψεις τινάς καί ἐμπειρίας, διακατεχόμενοι ἀπό κοινόν πόθον διά τήν ἐξάλειψιν τῆς βίας, ὁποθενδήποτε προερχομένης, καί τήν ἐπικράτησιν τῆς πολυποθήτου εἰρήνης ἐπί τῆς γῆς διά τῆς ἀγάπης, τῆς συναντιλήψεως καί συμπορείας μετά συνόλης τῆς ἀνθρωπότητος.

Τό θέμα τῆς ἡμερίδος ταύτης ζητεῖ νά προσεγγίσωμεν τό πανανθρώπινον τοῦτο αἴτημα ὑπό τό πρῖσμα τῆς παρουσιάσεως τοῦ κοινωνικοῦ προσώπου τῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, ἤτοι τῆς συμβολῆς αὐτῶν εἰς τήν καταπολέμησιν τοῦ ἐγωϊσμοῦ, εἰς τήν ἀποφυγήν τῆς προκλήσεως βίας καί εἰς τόν σεβασμόν πρός τόν συνάνθρωπον. Καί ἐάν σεβασθῶμεν τόν συνάνθρωπον καί δέν ἐπιδιώκωμεν νά τόν ἐκμεταλλευθῶμεν διά νά ἱκανοποιήσωμεν προσωπικάς ἤ κρατικάς ἤ ἐθνικάς φιλοδοξίας ἤ ἐγωϊσμούς, τότε ἀσφαλῶς ἐκφράζομεν ἐν τῇ πράξει τό "κοινωνικόν πρόσωπον" τῆς πίστεως ἡμῶν καί προφυλάσσομεν ἑαυτούς καί ἀλλήλους ἀπό ἀνθρωπίνους ὑπολογισμούς, μηδεμίαν σημασίαν ἔχοντας  ἐνώπιον τοῦ δικαίου Κριτοῦ καί Κυβερνήτου τῆς Οἰκουμένης, ὁρατῶν, ἀοράτων, ἐπιγείων καί ὑπερκοσμίων, Κυρίου ἡμῶν καί Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ἡμεῖς προσωπικῶς ἔχομεν κατά καιρούς ἀναλάβει πρωτοβουλίας, ἀναλόγους πρός τήν παροῦσαν, ἀποβλεπούσας εἰς τήν προαγωγήν τοῦ διαλόγου ἐπί συγγενῶν θεμάτων. Ἐπί πανορθοδόξου ἐπιπέδου ἀναπτύσσονται ἀνάλογοι προβληματισμοί, οἱ στόχοι τῶν ὁποίων συνοψίζονται εἰς κείμενον πανορθοδόξου συμφωνίας ὑπό τόν ἐνδεικτικόν τίτλον: "Ἡ συμβολή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τήν πραγματοποίησιν τῆς εἰρήνης, τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἀδελφοσύνης καί τῆς ἀγάπης μεταξύ λαῶν", ἐκδοθέν ἐν ἔτει 1986 ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς προπαρασκευῆς τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐν ἐκτιμήσει καί ἀξιολογήσει τῶν τότε ἐπικρατουσῶν διεθνῶν συνθηκῶν.

Ἐπί εὐρυτέρου πεδίου μετέχομεν ἐνεργῶς εἰς προγράμματα καί δράσεις, προκειμένου νά συμβάλλωμεν εἰς τήν ἀντιμετώπισιν κοινωνικῶν προβλημάτων εἰς ὅλα τά ἐπίπεδα ἀσκήσεως καί ἐκφάνσεως τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς: Ἀπό τῶν διαπροσωπικῶν καί ἐνδοοικογενειακῶν σχέσεων, μέχρις ἐκείνων μεταξύ κοινωνικῶν ὁμάδων, θρησκευτικῶν κοινοτήτων, κρατῶν καί συνασπισμῶν κρατῶν. Κύριος δέ χῶρος τῆς προσπαθείας ἡμῶν ταύτης εἶναι ἡ ὑπό τόν συντονισμόν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου διεξαγωγή διμερῶν καί πολυμερῶν διαθρησκειακῶν διαλόγων, στόχον ἐχόντων τήν συνεργασίαν μετά τῶν ἄλλων θρησκειῶν διά τήν ἐπικράτησιν ἐν τῇ πράξει τῶν πανανθρωπίνων ἰδεωδῶν καί ἀξιῶν, ἐπ' ὠφελείᾳ τοῦ ἀνθρώπου ἀλλά καί τῶν ἀνθρωπίνων κοινωνιῶν. Καί συνεχίζομεν τήν προσπάθειαν ἐν συνεργασίᾳ μετά παντός ἀνθρώπου καλῆς θελήσεως καί σεβομένου ἑαυτόν καί τήν "εἰκόνα" τοῦ Θεοῦ καί μή "καταπατοῦντος" ἐγωϊστικῶς αὐτήν, ὡς ἄλλος εἰκονοκλάστης τοῦ παρελθόντος, ἀλλά συντελοῦντος εἰς τό "καθ᾿ ὁμοίωσιν" πρῶτον ἡμῶν αὐτῶν, ὅτι "λόγον ἀποδώσομεν" διά τά ἔργα ἡμῶν, καί εἶτα ὡς συνόλου, ὡς μιᾶς οἰκογενείας τῆς ἀνθρωπότητος ἐκ παντός γένους, φυλῆς καί γλώσσης, ὅτι ἕν γένος ἐποίησεν ὁ Θεός ἐπί τῆς γῆς.

Ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις, ἡ ὁποία ἑνώνει τούς Ὀρθοδόξους, ἐκκινεῖ ἀπό τήν Τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ. Τά τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀλληλοπεριχωροῦνται καί ὑπάρχουν ἐν ἀγάπῃ καί συμπνοίᾳ. Ἀποτελοῦν τό πρότυπον ζωῆς δι᾿ ἡμᾶς. Ἡ Ἐκκλησία ἡμῶν ὑπάρχει διά νά καλῇ ὅλους τούς ἀνθρώπους νά ζήσουν ἐν ἀγάπῃ καί συμπνοίᾳ  καί διά νά πραγματοποιῇ τήν κλῆσιν αὐτήν.

Σκοπός τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου εἶναι δι᾿ ἡμᾶς τούς Χριστιανούς, ὡς γνωστόν, νά μιμηθῶμεν τόν τρόπον ὑπάρξεως τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Νά ἔλθωμεν εἰς κοινωνίαν μετ' Αὐτοῦ, διά νά ζήσωμεν αἰωνίως μαζί Του ἐν ἀγάπῃ. Ἡ ἐπίτευξις ὅμως τοῦ στόχου αὐτοῦ διέρχεται διά τῆς κοινωνίας καί τῆς ἀγάπης μετά τοῦ συνανθρώπου. Ἡ ὁδός πρός τήν θέωσιν εἶναι ἀσκητική. Ἡ ἄσκησις πραγματοποιεῖται  διά τῆς καθάρσεως ἀπό τά πάθη καί διά τῆς ἀσκήσεως τῆς ἀγάπης. Ἡ ἄσκησις αὐτή ἐκδηλώνεται πολλαπλῶς. Βασικός καί θεμελιώδης τρόπος ἐκδηλώσεως εἶναι ἡ φιλανθρωπία.

Δι᾿ ἡμᾶς τούς χριστιανούς ὀρθοδόξους ἡ φιλανθρωπία εἶναι ἀπόρροια τῆς ἑνότητός μας μετά τοῦ Θεοῦ καί συνακολούθως μεθ᾿ ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἑνότης ἑκάστου ἀνθρώπου μεθ᾿ ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους συνεπάγεται τήν ἀποδοχήν, ὅτι πᾶς ἄνθρωπος δικαιοῦται νά μετέχῃ ἐξίσου τῶν θεοσδότων ἀγαθῶν τῆς δημιουργίας. Αὐτό ἔχει πολλάς κατευθύνσεις:

Πρῶτον, πρός τήν ἰσότητα.

Κατ᾿ ἀρχήν, ἕκαστος ἄνθρωπος ἔχει ἴσην ἀξίαν πρός πάντα ἄλλον συνάνθρωπον αὐτοῦ. Αὐτό  οὐδέποτε  πρέπει νά λησμονῆται. Οὐκ ἔνι βασιλεύς ἤ στρατιώτης, πλούσιος ἤ πένης, δίκαιος ἤ ἁμαρτωλός, διδάσκει ὁ Χριστός καί λίαν παραστατικῶς ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός. Δέν ὑπάρχει φυλετική ὑπεροχή ἤ ἄλλη διάκρισις: οὔτε κατά ἔθνος, οὔτε κατά φύλον, οὔτε κατά ἡλικίαν, οὔτε κατά μόρφωσιν, οὔτε μέ βάσιν ἄλλα κριτήρια. Οὐδέποτε πρέπει νά λησμονῆται ὅτι ὅλα εἶναι "δῶρα Θεοῦ", εἶναι τά ὑπ' Αὐτοῦ παρεχόμενα "τάλαντα" τῆς γνωστῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, τά ὁποῖα Αὐτός δίδει, καί ἐν "ριπῇ ὀφθαλμοῦ", μέ μίαν "ροπήν", τά ἀφαιρεῖ ἀπό τόν μή ἀξιοποιοῦντα αὐτά συμφώνως πρός τό Ἅγιον Θέλημά Του, τό ὁποῖον στοχεύει εἰς τήν ἐκδήλωσιν τῆς ἀγάπης καί τῆς φιλαλληλίας πρός τόν πλησίον, πρός πάντα ἄνθρωπον.

Εἶναι γνωστόν, ὅτι αἱ ἀρχαῖαι κοινωνίαι εἶχον ἀναγνωρίσει καί νομοθετήσει θεσμούς δικαιολογοῦντας εἰς πολλάς περιπτώσεις τήν ἀνισότητα. Ἡ δουλεία ἦτο εἷς τοιοῦτος θεσμός. Ἡ ὑποβάθμισις τῆς γυναικός εἷς ἄλλος. Τό δικαίωμα τῆς θανατώσεως τῶν τέκνων, ἰδίως τῶν ἀνεπιθυμήτων θηλέων, εἷς ἐκ τῶν πολλῶν. Ὁ τελευταῖος θεσμός δυστυχῶς ἐπιβιώνει καί εἰς τήν σημερινήν ἐποχήν μέ τήν ἀναγνώρισιν τοῦ δικαιώματος τῆς θανατώσεως τοῦ ἐμβρύου ὑπό τῆς κυοφορούσης.

Σήμερον ὅλα αὐτά, πλήν τοῦ τελευταίου, ὑπό τήν ἐπίδρασιν τῶν μονοθεϊστικῶν Θρησκειῶν, καί ἰδίως καί κυρίως τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἔχουν ἐκλείψει καί εἰς τήν θέσιν αὐτῶν διεμορφώθη κῶδιξ προστασίας τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, καίτοι μή ἐφαρμοζόμενος, ἀτυχῶς, ὡς διδάσκει ἡ Θρησκεία καί ὡς καθορίζουν, ἐν πολλοῖς, οἱ νόμοι τῶν κρατῶν καί τῶν κοινωνιῶν. Ἀτυχῶς ὑπερισχύει τό "δίκαιον" ἤ τό "ἄδικον", κατά τόν φιλόσοφον, τοῦ ἰσχυροτέρου.

Ὁ  κῶδιξ  οὗτος εἶναι -ἤ πρέπει νά εἶναι- ἀληθῶς καί βεβαίως ἡ ἔκφρασις τῆς πίστεως περί τῆς ἑνότητος τῆς φύσεως καί τῆς θεϊκῆς ἀξίας ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀγάπη τῶν προσώπων τῆς ἐν Τριαδικότητι ζώσης Θεότητος ἀπεικονίζει καί ἀποτελεῖ πρότυπον ζωῆς διά τήν πολλαπλότητα τῶν προσώπων τοῦ κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ πλασθέντος ἀνθρωπίνου γένους.

Δεύτερον, πρός τήν ἐλευθερίαν τῆς συνειδήσεως.

Οὐδείς ἄνθρωπος ἔχει δικαίωμα νά ἐπιβάλλῃ εἰς τόν ἄλλον τάς θρησκευτικάς του πεποιθήσεις ἤ τήν ἰσχύν του διά νά ἐξουθενώσῃ τόν συνάνθρωπον. Ἡ βιαία ἐπιβολή ὡρισμένης θρησκευτικῆς πίστεως εἶναι ἀπαράδεκτος ὁποθενδήποτε καί ἄν προέρχεται. Ὡς ἔλεγε σύγχρονος ἁγιοπνευματική προσωπικότης, "ὁ Θεός ἔβαλε τό χάραγμά Του στόν ἄνθρωπο καί δέν τό παίρνει πίσω. Καί τό χάραγμα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ  ἐλευθερία  τοῦ ἀνθρώπου".

Ἡ θρησκευτική ἐλευθερία εἶναι ἀπόρροια τῆς Χριστιανικῆς διδασκαλίας καί κατάκτησις τοῦ συγχρόνου πολιτισμοῦ, καί πρέπει πάντες οἱ Ὀρθόδοξοι νά προασπίζωμεν αὐτήν. Ἀλλά καί αἱ ἄλλαι δύο μονοθεϊστικαί Θρησκεῖαι ἀποδέχονται κατά βάσιν τήν θρησκευτικήν ἐλευθερίαν. Καί ἤδη ἔχουν γίνει πολλαί κατακτήσεις ἐν προκειμένῳ. Ἀλλά χρειάζεται ἀκόμη πολύς ἀγών, μεγάλη προσπάθεια, καί πρό παντός ἀγάπη πρός τόν "ἀπείραστον" Θεόν καί τό "πειραζόμενον" συνεχῶς δημιούργημά Του, τόν ἄνθρωπον.

Τρίτον, ὡς πρός τήν  ἀπόλαυσιν  τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν.

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι δικαιοῦνται, λόγῳ τῆς ἀνθρωπίνης ἰδιότητος αὐτῶν καί μόνον, νά ἀπολαμβάνουν τά θεόσδοτα ὑλικά ἀγαθά ἀναλόγως τῶν ἀναγκῶν αὐτῶν. Ἀτυχῶς, ἡ ἀνθρωπότης δέν κατώρθωσεν εἰσέτι νά ἀποδεχθῇ καί τήν ἀρχήν ταύτην εἰς ὅλην της τήν ἔκτασιν. Ἐμφορεῖται ὑπό ἀσυγκρατήτου πλεονεξίας καί ὁδηγεῖται εἰς ἄλλοτε νομιμοφανεῖς καί ἄλλοτε καταφανῶς ἀνόμους ἁρπαγάς τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν διά τῆς ἰσχύος. Ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ πρόκλησις δυσμενῶν οἰκονομικῶν καί ἀνθρωπιστικῶν κρίσεων, ὡς αὐτῆς τήν ὁποίαν βιώνει κατά τάς ἡμέρας μας ἡ ἀνθρωπότης.

Τά ὑλικά ἀγαθά καθ᾿ ἑαυτά ὑπεραρκοῦν ἀσφαλῶς καί ἀποδεδειγμένως  διά τήν κάλυψιν τῶν παγκοσμίων ἀναγκῶν. Ἡ ἀνισοκατανομή καί ἡ σπατάλη προκαλοῦν τό πρόβλημα. Ἡ προσπάθεια ἐπιλύσεως τοῦ προβλήματος αὐτοῦ θά ἀπαιτήσῃ πολύν χρόνον, ἀλλά πρέπει νά ἀρχίσῃ κατεπειγόντως. Ἐπειδή ὅμως δέν προβλέπομεν ἀνθρωπίνως βελτίωσιν τῆς πλεονεκτικῆς νοοτροπίας εἰς τό ἐγγύς μέλλον, ἀπηυθύνθημεν εἰς τά φιλάνθρωπα αἰσθήματα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι, ἀνεξαρτήτως θρησκευτικῶν πεποιθήσεων, ἐμφοροῦνται ὑπό πνεύματος φιλαλληλίας καί ἀλτρουϊσμοῦ καί ἀνεκηρύξαμεν διά τοῦ Μηνύματός μας ἐπί τοῖς παρελθοῦσι Χριστουγέννοις τό τρέχον ἔτος 2013 "῎Ετος Πανανθρωπίνης ᾽Αλληλεγγύης". Καί καλούμεθα οἱ πάντες νά βιώσωμεν τήν ἔννοιαν ταύτην ὄχι λόγοις ἀλλά ἔργοις, ὄχι τύποις ἀλλά οὐσίᾳ, ὄχι χείλεσιν, ἀλλά καρδίᾳ.

Τῆς προσεγγίσεως ταύτης ἅπτεται καί τό θέμα τῆς ἡμερίδος ταύτης. Τοῦτο, ὡς γνωστόν, εἶναι τό "τό κοινωνικόν πρόσωπον τῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν". Δηλαδή, ἐν ἄλλαις λέξεσιν, ἡ ἀνθρωπιστική βοήθεια δέν ἐξετάζεται -καί δέν πρέπει δι᾿ οὐδένα λόγον ἤ πρόφασιν-  ὡς  νομικός  κανών, ἀλλά ὡς  ἀνθρωπικόν χρέος, ἀπορρέον ἀπό τάς θρησκευτικάς πεποιθήσεις τῶν ὀπαδῶν (πιστῶν) τῶν ἐν λόγῳ θρησκειῶν.

Ἡ ἡμετέρα Μετριότης προσωπικῶς, εἴμεθα ἁρμόδιοι νά ὁμιλήσωμεν διά τό κοινωνικόν πρόσωπον τῆς ἰδικῆς μας πίστεως, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί εἴμεθα ἕτοιμοι νά ἀκούσωμεν εὐχαρίστως διά τό κοινωνικόν πρόσωπον τῶν ἄλλων δύο μονοθεϊστικῶν Θρησκειῶν.

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, γνωρίζων ὡς Θεός τήν δυσκολίαν τῆς ἀλλαγῆς τῆς ἀνθρωπίνης νοοτροπίας, ἐκήρυξε τήν ἀναγκαιότητα τῆς ἑκουσίας φιλανθρωπίας, ἡ ὁποία θά ἀσκῆται ὑπό τῶν ἀποδεχομένων αὐτήν ὡς καθῆκον των. Οἱ εἰς Αὐτόν πιστεύοντες, ὡς γνωστόν, διεκρίθησαν ἀνά τούς αἰῶνας διά τήν ἐπίδοσίν των εἰς ἔργα τῆς φιλανθρωπίας. Ὡς εἴπομεν καί τήν πρωΐαν τῆς σήμερον, ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, ἀπευθυνόμενοι πρός τά μέλη τῆς Διακοινοβουλευτικῆς Συνελεύσεως Ὀρθοδοξίας, ὀνόματα ὡς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, ἀλλά καί πολλῶν αὐτοκρατόρων καί ἀρχόντων τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ὅπως τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βατάτζη, ἔχουν μείνει εἰς τήν ἱστορίαν διά τό φιλάνθρωπον ἔργον των. Ἀλλά καί σήμερον πολλαί φιλανθρωπικαί ὀργανώσεις, ἀκόμη δέ καί κρατικοί καί διακρατικοί ὀργανισμοί, ἀλλά καί πολλοί ἀφανεῖς "ἐν ὄρεσι καί σπηλαίοις" διαιτώμενοι καί ἱεραπόστολοι,  δραστηριοποιοῦνται εἰς τήν φιλανθρωπίαν ὑπό στενήν καί εὐρυτέραν ἔννοιαν. Αὐτό εἶναι ἕν ἐπίτευγμα, τό ὁποῖον χρῄζει ὑποστηρίξεως καί διευρύνσεως.

Πιστεύομεν καί διακηρύσσομεν ὅτι κεφαλαιώδης στόχος καί σκοπός τῆς ὑπάρξεως τῶν κρατῶν εἶναι ἡ συμβολή των εἰς τό νά ζήσουν οἱ πολῖται αὐτῶν ἠρέμως καί ἡσύχως καί ἀξιοπρεπῶς, ἐλεύθεροι ἀπό τόν φόβον, τήν στέρησιν καί τάς νόσους.

Σεῖς, οἱ Ὀρθόδοξοι Βουλευταί, καλεῖσθε νά ἐργασθῆτε διά τήν δημοσίαν προβολήν τῆς ὡραιότητος, τῆς ὠφελιμότητος διά τούς πάντας τῶν ἀρχῶν καί τῶν κατευθύνσεων τούτων, τάς ὁποίας ἀνεπτύξαμεν μόλις πρό ὀλίγου. Προφανῶς δέ καί διά τήν πραγματοποίησιν αὐτῶν, καθότι ἡ βία κατά τούς συγχρόνους καιρούς ἀτυχῶς ἐπικρατεῖ καί ὑπερισχύει ἡ ἀπανθρωπία τῆς φιλανθρωπίας, ὁ πόλεμος τῆς εἰρήνης, τό πάθος τῆς ἀπαθείας, τό μῖσος τῆς ἀγάπης, ἡ ὑποκρισία τῆς εὐθύτητος, τό ψεῦδος τῆς ἀληθείας, μέ ἀποτέλεσμα, πέραν τῆς σωρείας τῶν ἄλλων κακῶν, οἱ ἄνεργοι καί οἱ ζῶντες ἐν στερήσει, κάτω ἀπό τό ὅριον τῆς πτωχείας, νά αὐξάνωνται ἀντί νά ἐλαττώνωνται. Ἰδού λοιπόν τό χρέος καί ἡ εὐθύνη, τό στάδιον καί ἡ πρόκλησις δι᾿ ὅλους ἡμᾶς ἐκκλησιαστικούς καί θρησκευτικούς ἡγέτας, βουλευτάς, κληρικούς καί λαϊκούς.

Τό κοινωνικόν πρόσωπον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι πρότυπον  καί ἔρχεται εἰς ἀντίθεσιν μέ τό σκληρόν ἀτομιστικόν ἰδεῶδες μερικῶν ἴνα μή εἴπωμεν πολλῶν ἤ ἀκόμη καί τῶν πλείστων, συνανθρώπων μας. Ὀφείλομεν νά συνεργαζώμεθα διά τήν προβολήν τοῦ  προτύπου  τούτου ἐπ᾿ ἀγαθῷ τῆς ἀνθρωπότητος. Ὀφείλομεν ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι νά συνεργαζώμεθα διά τήν προβολήν αὐτοῦ τοῦ ἰδεώδους διεθνῶς, ἐνῷ παραλλήλως ὀφείλομεν βεβαίως νά ἐργαζώμεθα  πρός τήν κατεύθυνσιν ὅπως ἡ νομοθεσία τῶν κρατῶν μας ἐμπνέηται ἀπό τήν φιλανθρωπίαν, τήν ἀλληλεγγύην, τήν πρόνοιαν καί τό ἐνδιαφέρον ὑπέρ τῶν ἀσθενεστέρων, τόν σεβασμόν τῆς ἐλευθερίας τῆς συνειδήσεως καί τῆς ἰσότητος τοῦ ἀνθρώπου. Τοῦτο θά εἶναι ἔκφρασις τοῦ θεολογικοῦ θεμελίου τῆς πίστεώς μας. Τότε μόνον θά εἴμεθα συνεπεῖς πρός τάς ἀρχάς μας, ὅταν βιώνωμεν τήν ἀδελφωσύνην ὅλων τῶν ἀνθρώπων ὡς αἴτημα τῆς πίστεώς μας εἰς τήν Τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ. Αὐτή συνεπάγεται τήν πίστιν μας εἰς τήν πολλαπλότητα, ἀλλά ταὐτοχρόνως καί εἰς τήν ἑνότητα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Μία τοιαύτη τοποθέτησις ἀπορρίπτει διαρρήδην τόσον τόν ἀτομικόν, ὅσον καί τόν ὁμαδικόν ἤ ἐθνικόν ἀτομισμόν.

Ὁ ἀτομισμός προκαλεῖ συγκρούσεις καί καταστροφάς. Ἐάν μέρος μόνον τῶν ποσῶν, τά ὁποῖα δαπανῶνται διά πρόκλησιν καταστροφῶν εἰς ἀντιπάλους ὁμάδας ἀνθρώπων, διετίθετο διά τό κοινόν καλόν, δέν θά ὑπῆρχον πτωχοί εἰς τόν πλανήτην μας.

Διά τοῦτο καί ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν Ἐκκλησία, ἀκολουθοῦσα τά ἴχνη τοῦ Διδασκάλου αὐτῆς Κυρίου Ἰησοῦ, τῆς αὐτοαγάπης, τοῦ Θεοῦ καί ἀνθρώπου, τοῦ ὑπερ-ἀτόμου, ἀγωνίζεται πάντοτε διά τήν ὑποβοήθησιν τῶν πασχόντων καί ἐνδεῶν συνανθρώπων ἡμῶν, διά τήν ἐπικράτησιν τῆς κοινωνικῆς ἰσότητος καί δικαιοσύνης, διά τήν προώθησιν τῆς εἰρήνης, τοῦ διαλόγου καί τῆς συνεργασίας, ἀλλά δέν ἔχει ὡς αὐτοσκοπόν ταῦτα, οὔτε εὑρίσκει τήν ἐκπλήρωσιν τῆς ὑπάρξεως αὐτῆς ἁπλῶς εἰς τήν βελτίωσιν τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας. Καί τοῦτο ἔδει ποιῆσαι, κἀκεῖνο μή ἀφιέναι. Ὁ σκοπός καί ὁ στόχος τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν εἶναι, καί ἦτο πάντοτε, ἡ θέωσις  τοῦ ἀνθρώπου, ἡ  ἕνωσίς  του μέ τόν Θεόν μέσῳ τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν Του καί τῆς ἀπαθείας, καί ἡ αὔξησις τῶν θείων ἀρετῶν, τῆς εὐαγγελικῆς ἀγάπης, τῆς εὐαγγελικῆς ὑπομονῆς, τῆς εὐαγγελικῆς  δικαιοσύνης: "εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθώς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγώ δίδωμι ὑμῖν" (Ἰωάν. ιδ΄ ,27) εἶπε -καί λέγει- ὁ Κύριος. Καί ἀναμφιβόλως, ὁ ἀγών διά τήν ἐπίτευξιν τοῦ συγκεκριμένου στόχου ἐπιφέρει βελτίωσιν τῆς κοινωνίας, καί ἐπιδεικνύει, ἐν τῇ πράξει, τό κοινωνικόν πρόσωπον τῆς πίστεώς μας.

Διά τοῦτο ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν περιφρονεῖ τάς ἀνθρωπίνους ἀνάγκας, ἀλλά καί δέν εἶναι δέσμιος τῆς καλύψεως αὐτῶν. Ὁ Θεός ἠδύνατο νά ποιήσῃ ὅλους τούς πτωχούς ἐν  μιᾷ στιγμῇ πλουσίους καί ὅλους τούς ἀσθενεῖς ὑγιεῖς. Ὅμως, δέν εἶναι αὐτή ἡ  ὁδός  Του. Ἡ ὁδός Του εἶναι ὁ σταυρός, ἡ ἀποδοχή τοῦ πόνου καί τῆς θλίψεως ὡς μέσων ἁγιασμοῦ, ἡ ἐπιδίωξις τοῦ κόπου καί τοῦ μόχθου. Ἡ κατά Χριστόν τελείωσις ἐπιτυγχάνεται διά μέσου τοῦ πάθους, τῆς ἀπαρνήσεως τοῦ "ἐ γ ώ", διά μέσου τῆς ἀγάπης. Καί τότε ὅλα τά προβλήματα, κοινωνικά, προσωπικά, ἀνθρωπιστικά ἐπιλύονται καί διευθετοῦνται.

Διά τοῦτο καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος πατάξῃ τόν ἀτομισμόν του, τό "ἐγώ" του, πρῶτον εἰς τόν ἑαυτόν του καί ἔπειτα εἰς τό εὐρύτερον κοινωνικόν σύνολον, πατάσσει τό κοινωνικόν κακόν. Ἀτυχῶς, ἐνίοτε παρατηρεῖται σήμερον σύγχυσις εἰς τόν κόσμον μεταξύ τῆς πραγματικῆς ἀγάπης καί τῆς ἀποδοχῆς τοῦ ἑτέρου προσώπου, καί τῆς ἀποδοχῆς τοῦ ἀτόμου ὡς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἐκκλησία μας δίδει τό μέτρον. Ἀποδέχεται καί οὐδέποτε ἀπορρίπτει τόν συνάνθρωπον: "οὐ μή σε ἀνῶ, οὐδ᾿ οὐ μή σε ἐγκαταλίπω", λέγει ὁ Κύριος διά τοῦ Ἀποστόλου Παύλου (Ἑβρ. ιγ΄,5-6).

Μέ τάς σκέψεις ταύτας, χαιρετίζομεν τήν ἔναρξιν τῶν ἐργασιῶν τῆς ἡμερίδος ταύτης καί δεόμεθα  ὅπως Κύριος ὁ Θεός εὐλογήσῃ αὐτήν καί πάντας τούς ἐπ᾿ ἀγαθῷ μόχθους ἐκείνων τῶν ἀνθρώπων, οἵτινες εἶναι διάκονοι τῆς εἰρήνης καί δι᾿ αὐτῆς ἐκφρασταί τοῦ "κοινωνικοῦ προσώπου" τῆς πίστεώς μας, ὥστε ἐν συνεργασίᾳ πάντων τῶν δυναμένων ἡ "εἰρήνη φίλη, τό γλυκύ καί πρᾶγμα καί ὄνομα... τό ἐμόν μελέτημα καί ἐγκαλλώπισμα... τό παρά πάντων μέν ἐπαινούμενον ἀγαθόν, ὑπ᾿ ὀλίγων δέ φυλασσόμενον", τήν ὁποίαν "καί παροῦσαν περιέπω καί ἀποῦσαν ἀνακαλοῦμαι πολλοῖς θρήνοις καί δάκρυσι",  κατά τόν  Ἅγιον Γρηγόριον τόν Θεολόγον, Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως, νά βασιλεύσῃ εἰς τόν κόσμον καί νά ἐπικρατήσῃ εἰς τήν ἀνθρωπίνην κοινωνίαν.
Ἡ "βία" εἰς τάς κοινωνίας θά παύσῃ, ὅταν καλλιεργήσωμεν, ἕκαστος ἐξ ἡμῶν, μίαν ἁγίαν καί εὐλογημένην βίαν πρός τόν ἑαυτόν μας καί τά πάθη μας, τήν ὁποίαν εὐχόμεθα ἐξ ὅλης τῆς καρδίας.

Σᾶς εὐχόμεθα τήν παρά Θεοῦ ἐμπνευσιν καί τόν φωτισμόν κατά τήν πραγματοποίησιν τῆς ἡμερίδος σας καί τήν λῆψιν τῶν ἀποφάσεων, τῶν ἐνδεδειγμένων διά τάς παρούσας συνθήκας τοῦ κόσμου.

"Δόξα δέ καί τιμή καί εἰρήνη παντί τῷ ἐργαζομένῳ τό ἀγαθόν, Ἰουδαίῳ τε πρῶτον καί Ἕλληνι∙ οὐ γάρ ἔστι προσωποληψία παρά τῷ Θεῷ" (Ρωμ. β΄, 10-11). "Αὐτός δέ ὁ Κύριος τῆς εἰρήνης δῴη ὑμῖν τήν εἰρήνην διά παντός ἐν παντί τρόπῳ. Ὁ Κύριος μετά πάντων ὑμῶν". (Β´  Θεσ. γ΄, 16). Ἀμήν.