[Greek] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Icons
Byzantine music
Contact details

Home page
Home page

Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Προύσης Ἐλπιδοφόρου κατὰ τὴν εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονίαν αὐτοῦ
(Κωνσταντινούπολις, 20 Μαρτίου 2011).

Back
Back

Παναγιώτατε Δέσποτα,
Μακαριώτατε,
Σεβασμιώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἐκπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων, Μόσχας, Γεωργίας καὶ Κύπρου καὶ τοῦ Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ,
Σεβασμία τῶν Ἱεραρχῶν χορεία,
Ἐξοχώτατοι κύριοι Ὑπουργοί,
Ἐξοχώτατοι κύριοι Πρέσβεις,
Ἐντιμότατα μέλη τοῦ Διπλωματικοῦ Σώματος,
Ἐλλογιμώτατε κύριε Πρύτανη τοῦ Α. Π. Θ.,
Ἐλλογιμώτατε κύριε Κοσμήτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσ/νίκης,
Δήμαρχοι, Βουλευταί, Καθηγηταί,
Ἀγαπητοὶ πατέρες, κυρίες καὶ κύριοι,

Τῇ ἀφάτῳ θείᾳ οἰκονομίᾳ καὶ ἐλέει, εὐμενεῖ προτάσει τῆς Ὑμετέρας Σεπτῆς Κορυφῆς, Παναγιώτατε Δέσποτα, ψήφῳ δὲ καὶ δοκιμασίᾳ τῆς ἣν ἐπὶ ἔτη διηκόνησα Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου ἐκλεγεὶς παμψηφεὶ Μητροπολίτης Προύσης, ἐδέχθην σήμερον τὸν τρίτον βαθμὸν τῆς ἱερωσύνης διὰ χειρῶν τοῦ Δεσπότου μου Σεπτοῦ Προκαθημένου τῆς Ὀρθοδοξίας, συλλειτουργούντων Αὐτῷ ἀποστολικοῦ τὸν ἀριθμὸν σεβασμίων ἱεραρχῶν.

Εὑρεθεὶς ἐν ἀμηχανίᾳ καὶ θάμβει καὶ ἀπορίᾳ ἐκφράσεως σκέψεων καὶ συναισθημάτων διὰ τὴν ὅλως αἰφνιδίαν καὶ ἄκρως τιμητικὴν ταύτην περὶ τὴν ἐλαχιστότητά μου πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος, ἐνεθυμήθην τὴν συνήθη ρῆσιν τῶν ἀειμνήστων φαναριωτῶν ἱεραρχῶν, ὅτι τὸ Φανάριον, ἡ Πατριαρχικὴ Αὐλὴ γενικώτερον καὶ τὰ Συνοδικὰ Σέκρετα εἰδικώτερον ἀποτελοῦν μίαν Ἀκαδημίαν, μίαν Σχολὴν, ἓν Πανεπιστήμιον, ἐν ᾧ μορφοῦνται καὶ διδάσκονται οἱ νέοι κληρικοὶ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, τὰ μελλοντικὰ στελέχη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐφ’ ὅσον ἡ θεσμικῶς καὶ φυσικῶς ἁρμοδία πρὸς τοῦτο Ἱερὰ κατὰ Χάλκην Θεολογικὴ Σχολὴ παραμένει δυστυχῶς εἰσέτι κεκλεισμένη.

Ἡ ἔξοδος ἑνὸς κληρικοῦ ἐκ τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς διὰ τῆς προαγωγῆς ἰσοδυναμεῖ, κατὰ ταῦτα, μέ «ἀποφοίτησιν» ἐκ τῆς Σχολῆς ταύτης μὲ βαθμὸν προαγώγιμον, ἐνίοτε δὲ καὶ ἄριστον. Ἵσταμαι, ἑπομένως, ἐνώπιόν Σας, Παναγιώτατε Δέσποτα, ὡς «τελειόφοιτος» ὑφιστάμενος τὴν ἐσχάτην δοκιμασίαν καὶ οἱονεὶ ὡς λογοδοτῶν περὶ ὧν ἔμαθον καὶ ἐπιστώθην .

Ἐπειδή, ὅμως, εἰς τὴν Πατριαρχικὴν ταύτην Ἀκαδημίαν εἷς ὁ πρύτανις καὶ διδάσκαλος καὶ καθηγητής, ἐφ’ ὅσον εἷς ὁ πατὴρ καὶ προϊστάμενος καὶ ἡγούμενος, πᾶσα διδασκαλία πηγάζει ἐξ Αὐτοῦ καὶ πᾶσα μαθητεία ἔχει Αὐτὸν ὡς σημεῖον ἀναφορᾶς πάντων τῶν νεοσσῶν τῆς φαναριωτικῆς παιδείας. Εἶναι ὁ Πατριάρχης! Ὁ πνευματικός μας πατήρ, ὁ προϊστάμενος καὶ διδάσκαλος. Ἡ διδασκαλία Του δὲ ἀκολουθεῖ τὴν ἀποτελεσματικωτέραν παιδαγωγικὴν μέθοδον, ἤτοι τὸ προσωπικὸν παράδειγμα. Μαθητεία παρὰ τῷ Πατριάρχῃ σημαίνει παρατήρησις τῆς καθ’ ἡμέραν θυσιαστικῆς διακονίας Αὐτοῦ, σημαίνει ἐκ τοῦ σύνεγγυς βίωσιν τῆς ἀγωνίας Αὐτοῦ ἐν τῇ μερίμνῃ πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν, σημαίνει κηρυναϊκὴν σύναρσιν τοῦ βάρους τοῦ καθ’ ἡμέραν καὶ νύκτα φόρτου Αὐτοῦ.

Εἰδὼς δὲ παρὰ τίνος ἔμαθον , τολμῶ νὰ ἀπαριθμήσω ὅσα παρ’ Αὐτοῦ ἐδιδάχθην κατὰ τὰ ἔτη τῆς ἐν τῇ Πατριαρχικῇ Αὐλῇ θητείας μου, ἐκκινῶν ἐκ τῶν βασικῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα συνιστοῦν τὴν στοιχειώδη ἀγωγὴν τοῦ νέου, διότι ὁ κληρικὸς δὲν ὀφείλει νὰ εἶναι μόνον καλὸς Χριστιανὸς καὶ πιστὸν μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ νὰ κοσμῆται ἀπὸ τὰς λεγομένας φυσικὰς ἀρετάς, ὡς ἡ τιμὴ πρὸς τοὺς γονεῖς, τοὺς διδασκάλους καὶ πρὸς πάντα ἀνώτερον καὶ πρεσβύτερον τῇ ἡλικίᾳ, ἡ ἐργατικότης καὶ ἡ φιλοπονία, ἡ εὐγνωμοσύνη πρὸς τοὺς καθ’ οἱονδήποτε τρόπον εὐεργετήσαντας αὐτόν, ἡ εὐγένεια καὶ τὸ εὐπροσήγορον τοῦ χαρακτῆρος, ἡ φιλόξενος πάντοτε διάθεσις πρὸς πάντα ἐπισκέπτην καὶ προσκυνητήν.

Ὁ διδάσκαλος ἡμῶν εἰς τὸ Πατριαρχεῖον διακρίνεται διὰ τὸ σέβας Αὐτοῦ καὶ τὴν τιμήν, τὴν ὁποίαν ἀποδίδει πρὸς τοὺς κεκοιμημένους, εἴτε εἶναι οὗτοι προκάτοχοι Αὐτοῦ εἰς τὸν Θρόνον, εἴτε ἱεράρχαι, εἴτε ἱερεῖς, εἴτε γονεῖς, εἴτε διδάσκαλοι, εἴτε φίλοι, εἴτε ἀκόμη καὶ διακονήσαντες Αὐτὸν εὐόρκως κλητῆρες. Εἰς οἱονδήτινα τόπον καὶ ἐὰν μεταβαίνῃ, ὡς ἐπισκέπτεται καὶ φέρει δῶρα πρὸς τοὺς ζῶντας, οὕτω δὲν παραλείπει νὰ τρισαγίζῃ τοὺς κεκοιμημένους, μεριμνῶν κάποτε καὶ διὰ τὸν ἐπαναπατρισμὸν τῶν ἱερῶν λειψάνων καὶ τοῦ τιμίου σκήνους προκατόχων αὐτοῦ ἁγίων καὶ ἐν ἐξορίᾳ τελειωθέντων Πατριαρχῶν.

Φιλακόλουθος καὶ φιλομόναχος ὢν ὁ ἴδιος, τηρεῖ μὲ εὐλάβειαν τὸ τυπικὸν καὶ τὴν πατριαρχικὴν τάξιν, ὑπομιμνήσκων ἅμα εἰς ἡμᾶς ὅτι προέχει ἡ οὐσία τῶν πραγμάτων καὶ οὐχὶ ὁ τύπος, καθ’ ὅσον «τὸ Σάββατον διὰ τὸν ἄνθρωπον ἐγένετο καὶ οὐχ ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ Σάββατον» .

Ὁ σοφὸς καθηγητὴς μου μὲ ἐδίδαξε τὴν ἀγάπην πρὸς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, πρὸς τὴν μελέτην, πρὸς τὰς σπουδάς, πρὸς τὴν γλωσσομάθειαν, ἐνθαρρύνων πάντας ἡμᾶς νὰ καταρτιζώμεθα διαρκῶς, νὰ πραγματοποιῶμεν ἀνωτέρας σπουδάς, ἐξασφαλίζων ὑποτροφίας καὶ ἄλλας δυνατότητας μεταβάσεως εἰς ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα ἑώας τε καὶ ἑσπερίας, ταῦτα δὲ πάντα παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τοῦτο ἐσήμαινε διὰ τὸν ἴδιον στέρησιν ἀπαραιτήτων διὰ τὴν λειτουργίαν τοῦ Φαναρίου κληρικῶν.

Ὡς καλὸς ποιμὴν καὶ Ἐπίσκοπος τῆς Ἁγιωτάτης Ἀρχιεπισκοπῆς Κωνσταντινουπόλεως, γνωρίζει τὰ λογικὰ αὐτοῦ πρόβατα κατ’ ὄνομα, συσκεπτόμενος ἀκαταπαύστως μετὰ στελεχῶν τῆς ὁμογενείας καὶ ἱεραρχῶν τῆς Πόλεως διὰ τὰς ἀνάγκας των, διὰ τὴν προαγωγὴν τῆς ὁμογενειακῆς παιδείας, διὰ τὴν ὁμαλὴν λειτουργίαν τῆς κοινοτικῆς διοικήσεως, διὰ τὴν ἐξασφάλισιν καὶ διεκδίκησιν τῆς περιουσίας τὴν ὁποίαν ἐνεπιστεύθησαν εἰς ἡμᾶς οἱ πατέρες ἡμῶν καὶ ἐθνικοὶ εὐεργέται. Προνοεῖ δὲ διὰ τὴν ἀνακαίνισιν καὶ τὸν εὐτρεπισμὸν οὐχὶ μόνον τοῦ Πατριαρχικοῦ Οἴκου καὶ τοῦ Πανσέπτου Πατριαρχικοῦ Ναοῦ, ἀλλὰ καὶ ὅλων σχεδὸν τῶν Ἱερῶν Ναῶν, Ἁγιασμάτων καὶ σεβασμάτων τοῦ Γένους ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὰ ὅρια τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς καὶ τῶν λοιπῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων τῆς χώρας.

Ὡς Πατριάρχης, φροντίζει διὰ τὴν στελέχωσιν διὰ προσώπων δυναμένων νὰ ἀνταποκριθοῦν εἰς τὰς συγχρόνους ἀπαιτήσεις οὐχὶ μόνον τοῦ Σεπτοῦ Κέντρου, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀνὰ τὴν οἰκουμένην Ἐπαρχιῶν τοῦ Θρόνου, ἱδρύων νέας ἱεραποστολιὰς καὶ μὴ Μητροπόλεις καὶ καθιστῶν εἰς αὐτὰς ἐκλεκτοὺς ποιμενάρχας, μὴ στερῶν ἐκ τῶν Ἱδρυμάτων τοῦ Ἐξωτερικοῦ τὴν αὐτὴν προσοχήν.

Ὡς Πρῶτος τῆς Ὀρθοδοξίας, Παναγιώτατε, ἀποτελεῖτε ὑπόδειγμα σεβασμοῦ τῆς συνοδικότητος, τὴν ὁποίαν ἐφροντίσατε ὅπως ἀναβαθμίσητε καὶ ἐνισχύσητε οὐχὶ μόνον ἐν Φαναρίῳ ἀρχικῶς διὰ τῆς συγκλήσεως Συνάξεων τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου καὶ τελικῶς διὰ τῆς ἐπαναφορᾶς τῆς ἐκ περιτροπῆς προσκλήσεως εἰς τὴν Ἁγίαν καὶ Ἱερὰν Σύνοδον πάντων τῶν ἐν ἐνεργείᾳ Μητροπολιτῶν καὶ Ἀρχιεπισκόπων ἀνεξαρτήτως ὑπηκοότητος, ἀλλὰ καὶ πανορθοδόξως διὰ τῆς εἰσαγωγῆς καὶ καθιερώσεως τοῦ θεσμοῦ τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὁ ὁποῖος ἀπεδείχθη λυσιτελέστατος εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν πανορθοδόξου φύσεως ζητημάτων. Ἡ τόλμη αὕτη τοῦ Πρώτου διὰ τὰς ἀναληφθεῖσας ἐν λόγῳ πρωτοβουλίας ἐπεβραβεύθη διὰ τῆς παροχῆς καὶ τῆς τουρκικῆς ὑπηκοότητος εἰς ἀρκετούς ἱεράρχας τοῦ Θρόνου. Ἐντὸς δὲ τοῦ Συνοδικοῦ τοῦ Φαναρίου ἐβίωσα προσωπικῶς ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὴν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τελεσιουργίαν τῆς συνοδικῆς διαγνώμης.

«Τὸν ἐρχόμενον πρός με οὐ μὴ ἐκβάλω ἔξω»  συνηθίζει ὁ διδάσκων με νὰ λέγῃ, ἀλγῶν διὰ τὴν διαίρεσιν τῶν Χριστιανῶν καὶ προάγων οὐχὶ μόνον τοὺς ἐπισήμους θεολογικοὺς διαλόγους, ἀλλὰ καὶ καλλιεργῶν προσωπικὰς σχέσεις τόσον μὲ τοὺς ἀρχηγούς, ὅσον καὶ μὲ στελέχη ὅλων τῶν βαθμῶν τῶν μὴ ὀρθοδόξων δογμάτων καὶ ἐκκλησιῶν. Ὁ αὐτὸς διδάσκαλος καὶ πατὴρ τοῦ Γένους πασχίζει διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς εἰρηνικῆς συμβιώσεως καὶ τῶν ἀδελφικῶν σχέσεων μεταξὺ τῶν πιστῶν πασῶν τῶν θρησκειῶν, ἐξαιρέτως δὲ μεταξὺ τοῦ ἰουδαϊσμοῦ, τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ ἰσλάμ.

Παναγιώτατε Δέσποτα,
ἐν γνώσει μου ὅτι προσκρούω εἰς τὴν περίσεμνον μετριοφροσύνην τῆς Ὑμετέρας προσκυνητῆς Κορυφῆς, ἐπιτραπήτω μοι, ὡς κατεχομένῳ εἰσέτι ἐκ τοῦ βιαίᾳ πνοῇ πνεύσαντος Πνεύματος, ἔτι μικρὸν νὰ συνεχίσω ἐγκαυχώμενος διὰ τὸν διδάσκαλόν μου.

Ἡ κορωνὶς τῆς κυριαρχούσης εἰς τὸν Πατριαρχικὸν νοῦν σκέψεως καὶ μερίμνης εἶναι ὁ Οἰκουμενικὸς Θρόνος, τὸ πολύπαθον Φανάριον, ἡ Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία τῶν τοῦ Χριστοῦ Πενήτων. Ἡ ὕπαρξίς Του, ἡ σκέψις Του πᾶσα καὶ προσπάθεια ἔχουν ὡς σκοπὸν τὸ ὄφελος τοῦ Πατριαρχείου μας. Πᾶσα ἀπόφασίς Του ἐπὶ τιθεμένου ἐνίοτε διλήμματος ἢ ζητήματος ἔχει ὡς πρώτιστον καὶ ἀποκλειστικὸν κριτήριον τί συμφέρει τῇ Μητρὶ Ἐκκλησίᾳ. Ὑπεράνω ὅλων εἶναι τὸ καλὸν τοῦ Φαναρίου, ἡ προβολὴ τῆς οἰκουμενικότητος τοῦ Θρόνου. Ἡ ἰσχυροτάτη αὕτη αἴσθησις τοῦ καθήκοντος καὶ τοῦ χρέους πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Θρόνον τοῦ Πατριάρχου μου, ἡ ἐξικνουμένη μέχρι περιφρονήσεως τῆς προσωπικῆς Του ὑγείας καὶ σωματικῆς ἐξαντλήσεως, ἀποτελεῖ διὰ τὴν ἐλαχιστότητά μου μίαν ἐκ τῶν πολυτιμοτέρων παρακαταθηκῶν, τὴν ὁποίαν ἀποκομίζω ἐκ τῆς θητείας μου εἰς τὴν Πατριαρχικὴν Αὐλήν.

Ταῦτα καὶ ἄλλα πολλὰ ἦσαν τὰ μαθήματα, τὰ ὁποῖα ἐδιδάχθην, Παναγιώτατε, εἰς τὴν μεγάλην Ἀκαδημίαν τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς. Κατέβαλα πᾶσαν προσπάθειαν νὰ ἐκμάθω καὶ ἀφομοιώσω ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερα ἐξ αὐτῶν, καὶ προσφεύγω εἰς τὴν ἐπιείκειαν καὶ εἰς τὴν πατρικήν Σας ἀνοχὴν δι’ ὅσα ὑστέρησα, ὑποσχόμενος ὅτι, εἰ καὶ ἐκτὸς πλέον Πατριαρχικῆς Αὐλῆς, πλὴν ὅμως πάντοτε ἐντὸς τοῦ σωτηριώδους ἱεροῦ περιβόλου τοῦ Φαναρίου, θὰ ἐξακολουθῶ νὰ ὑπηρετῶ τὸν Πατριάρχην μου καὶ τὸν ἅγιον Ἀποστολικὸν καὶ Οἰκουμενικὸν Θρόνον τῆς Κωνσταντιονουπόλεως ὅση μοι δύναμις μὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα μαθητείας.

Παρὰ τὰς ἐλλείψεις μου, προήχθην εἰς Μητροπολίτην τῆς χηρευούσης Ἐπαρχίας Προύσης, μιᾶς ἐκ τῶν ἱστορικῶν πόλεων-δορυφόρων τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ ἀσιατικοῦ ἀντίποδος τῆς Ἀδριανουπόλεως. Ἡ εἰς τὰς ὑπωρείας τοῦ χιονοσκεποῦς Ὀλύμπου τῆς Βιθυνίας ἐκτισμένη Προῦσα ἀποτελεῖ ἱερὰν πόλιν τόσον διὰ τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανούς, λόγῳ τῆς κατασπάρτου παρουσίας ἱερῶν ἀσκητηρίων καὶ μονῶν ἐπὶ τοῦ Ὀλύμπου, ὅσον καὶ διὰ τοὺς μουσουλμάνους, λόγῳ τῶν ἐκεῖ κειμένων τάφων τῶν γεναρχῶν τῆς ὀθωμανικῆς δυναστείας Σουλτάνων Osman καὶ Orhan. Πολλοὶ ἐκ τῶν προκατόχων μου Ἐπισκόπων Προύσης κοσμοῦν τὴν Θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν ὡς Ἅγιοι, εἴτε Ἱερομάρτυρες, εἴτε Ὅσιοι, εἴτε Θεοφόροι Πατέρες Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἐπικαλοῦμαι τὰς πρὸς Κύριον πρεσβείας τῶν ἐν Ἁγίοις Ἀλεξάνδρου, Πατρικίου, Γεωργίου, Τιμοθέου καὶ Θεοκτίστου Ἐπισκόπων Προύσης, καθὼς καὶ ἐκείνας τῶν Προυσαέων Μαρτύρων Ἀκακίου, Μενάνδρου καὶ Πολυαίνου, τόσον ὑπὲρ ἐμοῦ, ὅσον  καὶ ὑπὲρ τῶν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς διεσπαρμένων τέκνων τῆς Μητροπόλεως Προύσης.

Ὁ ἀκμάζων πνευματικῶς, ἐκκλησιαστικῶς καὶ ὑλικῶς ὀρθόδοξος χριστιανικὸς πληθυσμὸς τῆς πόλεως ἐνεποίησεν ἰδιαιτέραν ἐντύπωσιν καὶ εἰς τὸν σήμερον ἑορταζόμενον ἅγιον Γρηγόριον τὸν Παλαμᾶν , οἱ δὲ ἐθνικοὶ εὐεργέται Ζαρίφης καὶ Εὐστάθιος Εὐγενίδης ἀντηγωνίζοντο διὰ τὴν ἵδρυσιν καὶ τὴν συντήρησιν ἐν τῇ περιοχῇ ἐκπαιδευτηρίων τοῦ Γένους. Κρίμασιν οἷς Κύριος μόνος οἶδεν, ἡ Προῦσα, τὸ ἐπίνειον αὐτῆς τὰ Μουδανιά, ἡ Τρίγλια, ἡ Συγὴ καὶ οἱ Ἐλεγμοί, αἱ κύριαι περιοχαὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιφερείας Προύσης, ἐξεκενώθησαν βιαίως, οἱ δὲ ἐπιζήσαντες ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἔνθα ἀνεγεννήθησαν ἐκ τῆς τέφρας τῇ χάριτι καὶ βοηθείᾳ τῆς ἐκ Τριγλίας ἱερᾶς θαυματουργοῦ εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς Ἐπισκέψεως. Προσκυνῶν τὴν περίπυστον αὐτὴν εἰκόνα τῆς Θεομήτορος καὶ ἐκζητῶν τὴν βοήθειάν της εἰς τὴν ἐν τοῖς ἐφεξῆς πορείαν μου, ὑποκλίνομαι ἐνώπιον τῶν ψυχῶν πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος θεοφιλῶς ἐν Προύσῃ ἀρχιερατευσάντων καὶ πάντων τῶν κατὰ τὰς πονηρὰς συστροφὰς τῆς ἱστορίας ὀδυνηρῶς ἐκριζωθέντων ἐκ τῆς γενεθλίου γῆς τέκνων τῆς λαχούσης μοι Μητροπόλεως.

Καὶ νῦν, Παναγιώτατε, ἀναλαμβάνων τὴν εὐθύνην τῆς περιπύστου ταύτης Ἐπαρχίας τοῦ Θρόνου, ἐν δοξολογίαις πρὸς τὸν οὑτωσὶ ἐλεήσαντά με Κύριον, στρέφω τὸν νοῦν μου, τὴν σκέψιν καὶ τοὺς ὀφθαλμούς μου πρὸς τὴν Ὑμετέραν Σεπτὴν Κορυφήν, εἰς ἥν μετὰ Θεὸν ὀφείλω τὰ πάντα, ἵνα ἐν συγκινήσει βαθείᾳ καὶ κατανύξει καρδίας ἐκφράσω τὰς πολλὰς υἱκάς μου εὐχαριστίας καὶ κατασπασθῶ ἐν εὐγνωμοσύνῃ τὴν τιμίαν Ὑμῶν δεξιάν.

Εἶτα, εὐχαριστῶ τὸν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμον, τὸν ὅλως τιμητικῶς διὰ τὴν ἐλαχιστότητά μου ἀναλαβόντα τοιαύτην ἔκτακτον ἀποδημίαν, ἵνα διὰ τῆς ὑψηλῆς Αὐτοῦ παρουσίας καὶ πατρικῆς προσευχῆς ἐνισχύσῃ με κατὰ τὴν ἀνάληψιν τῆς προκειμένης μοι ἱερᾶς διακονίας, ὁμοῦ μετὰ τῆς τιμίας συνοδείας Αὐτοῦ.

Μετὰ ταῦτα, στρέφομαι μετὰ σεβασμοῦ πρὸς τὰ μέλη τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου, τὰ τιμήσαντά με διὰ τῆς ὁμοφώνου ψήφου αὐτῶν, ὑποκλινόμενος ἐν εὐγνωμοσύνῃ καὶ ἐν εὐχαριστίαις διὰ τὴν ἐπιδειχθεῖσαν πρὸς τὸ πρόσωπόν μου τοιαύτην εὐμένειαν καὶ ἐπιείκειαν. Ἐπίσης εὐχαριστῶ καὶ πάντας τοὺς ἁγίους Ἀρχιερεῖς τοὺς παρεδρεύσαντας εἰς τὴν Ἁγίαν καὶ Ἱερὰν Σύνοδον καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς ἐν τῇ Ἀρχιγραμματείᾳ διακονίας μου διὰ τὴν φιλοστοργίαν, τὴν ὁποίαν μοῦ ἐπέδειξαν, διὰ τὰς καλὰς συμβουλάς των καὶ τὴν πολύτιμον βοήθειάν των εἰς τὸ ἔργον τῆς εὐθύνης μου.
Εὐχαριστῶ ἀκόμη διὰ τὴν ὅλως τιμητικήν των παρουσίαν

Τὸν Ἐκπρόσωπον καὶ λοιπὰ μέλη τῆς ἐντίμου Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως.
Τὸν Ἐκπρόσωπον τῆς Ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως
Τὰς ἐντίμους διπλωματικὰς ἀρχάς.
Τοὺς ἐκπροσώπους τῶν Ἐκκλησιῶν Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων, Ρωσσίας, Σερβίας, Ρουμανίας, Γεωργίας καὶ Κύπρου,
Τοὺς προσελθόντας καὶ συλλειτουργήσαντας ἢ συμπροσευχηθέντας ἁγίους Ἀρχιερεῖς,
Τὰς Πρυτανικὰς Ἀρχὰς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Τὸν Ἐκπρόσωπον τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας
Τὸν Ἐκπρόσωπον τῆς Συροϊακωβιτικῆς Ἐκκλησίας
Τὸν Ἐκπρόσωπον τῆς Ἀρμενικῆς Ἐκκλησίας
Τὴν Πατριαρχικὴ Αὐλὴν ἐν τῷ συνόλῳ της, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Σεβ. Μητροπολίτην Καλλιουπόλεως καὶ Μαδύτου κ. Στέφανον,
Τοὺς ἐκπροσώπους τῶν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους Μεγίστης Λαύρας, Βατοπαιδίου, Διονυσίου, Παντοκράτορος, Ἁγίου Παύλου, Ξενοφῶντος καὶ Γρηγορίου, καθὼς καὶ τῶν Ἱερῶν Πατριαρχικῶν καὶ Σταυροπηγιακῶν Μονῶν Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Πάτμου, Ἁγίου Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ, Χρυσοπηγῆς Χανίων καὶ Τιμίου Προδρόμου Ἀκριτοχωρίου
Τοὺς ἀγαπημένους γονεῖς μου Βασίλειον καὶ Νάντιαν
Τὰ ἀδέλφια μου Ἐδουάρδον, Παῦλον καὶ Ξενοφώντα μετὰ τῶν οἰκογενειῶν αὐτῶν
Τοὺς συγγενεῖς μου πρόσφυγας ἐκ τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης καὶ ἐξ Ἀντιοχείας
Τοὺς συναδέλφους μου Κοσμήτορα καὶ Καθηγητὰς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης, τοὺς φοιτητὰς καὶ τὰς φοιτητρίας μου,
Τοὺς ἀγαπητοὺς ἐκπροσώπους τῶν ἁπανταχοῦ Προυσαέων, Τριγλιανῶν καὶ Μουδανιωτῶν
Πάντας τοὺς πατέρας, ἀγαπημένους φίλους καὶ φίλες, ἐκλεκτοὺς συνεργάτας εἰς τὰ Πατριαρχεῖα, ἐκπαιδευτικούς, κοινοτικοὺς παράγοντας καὶ πάντα συμπολίτην καὶ συμπολίτισσαν.

Παναγιώτατε, ἐπὶ τῇ «ἀποφοιτήσει» μου ἐκ τῆς Σχολῆς τοῦ Φαναρίου, κατακλείων τοὺς εὐχαριστηρίους μου τούτους λόγους, ἐπιθυμῶ νὰ ἐκφράσω τὴν ὁλοκάρδιον εὐχὴν ὅπως συντόμως ἀξιωθῶμεν νὰ καθοσιώσωμεν νέους εὐέλπιδας τῆς Ἐκκλησίας ἀποφοίτους τῆς Θεολογίας εἰς τὴν Ἱερὰν ἡμῶν Θεολογικὴν Χαλκίτιδα Σχολήν, τῆς ὁποίας τὴν ἐπαναλειτουργίαν ἐλπίζομεν καὶ ἀναμένομεν ὡς ἐπιστέγασμα τῶν ἀόκνων προσπαθειῶν τῆς Ὑμετέρας Σεπτῆς Κορυφῆς.

Τέλος, ὡς ταπεινὸς ποιμενάρχης μιᾶς ἐν ἐρειπίοις κειμένης Ἐπαρχίας τοῦ Θρόνου ἐν Βιθυνίᾳ, ἐπιτρέψατέ μοι νὰ ἀποστείλω ἐγκάρδιον χαιρετισμὸν καὶ ταπεινὴν ἀρχιερατικὴν εὐχὴν καὶ εὐλογίαν πρὸς πάντας τοὺς ὅπου γῆς Προυσαεῖς, Τριγλιανοὺς καὶ Μουδιανιώτας, καί, εἰς ἐπίλογον, νὰ παραθέσω ἐλπιδοφόρους τινὰς στίχους τοῦ ποιητοῦ Γεωργίου Σεφέρη, ποιηθέντας ἐξ ἀφορμῆς τῆς παραμονῆς αὐτοῦ ἐν Προύσῃ:

        «Χτυπώντας μέρα νύχτα τὴν ἁρμύρα
κανεὶς δὲν ἄλλαξε τὴ μοίρα·
χτυπώντας τὸ σκοτάδι καὶ τὸ φῶς
κανεὶς δὲν ἄλλαξε τὸ φονικό.
Ἀλλὰ τὸ φῶς μπορεῖ νὰ ξαναγίνει·
ἀπάνω στὶς βαριὲς παλάμες
μπορεῖ νὰ ξαναπέσουν οἱ καρποί.
Μπορεῖ ν’ ἀνθίσει πάλι τὸ αἷμα» .