[Greek] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Icons
Byzantine music
Contact details

Home page
Home page

Προσφώνησις τοῦ Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης κ. Εἰρηναίου, Ἀρχηγοῦ τῆς Ἀντιπροσωπείας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, πρός τόν Μακ. Πατριάρχην Μόσχας καί πάσης Ρωσσίας κ.κ. Κύριλλον ἐπί τῇ ἐνθρονίσει αὐτοῦ (1 Φεβρουαρίου 2009).

Back
Back



Μακαριώτατε καί Ἁγιώτατε Πατριάρχα Μόσχας καί πάσης Ρωσίας κ. Κύριλλε,

Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἔρχεται σήμερον, ἐν εὐφροσύνῃ καί ἀγαλλιάσει, εἰς τήν καθέδραν τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας ἵνα μετάσχῃ εἰς τήν ἱστορικήν στιγμήν τῆς ἐνθρονίσεως τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος, δι᾽ ἡμῶν τῶν ἐκπροσώπων αὐτοῦ, ἐν Ἐκκλησίᾳ πληθούσῃ, τῇ παρουσίᾳ τῆς Σεβασμίας Ἱεραρχίας «τῆς ἐκ Θεοῦ ὁδηγηθείσης», τῶν ἐξοχωτάτων καί ἐντιμοτάτων ἀρχόντων, τοῦ εὐαγοῦς κλήρου καί τοῦ εὐσεβοῦς ρωσσικοῦ λαοῦ. Ἔρχεται τῇ σεπτῇ ἑντολῇ τοῦ Παναγιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου καί τῆς περί Αὐτόν Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, ἵνα κομίσῃ τόν ἐγκάρδιον ἀσπασμόν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πρός Ὑμᾶς, τόν ἄξιον Πατριάρχην Μόσχας καί πάσης Ρωσσίας, ὅστις ἀνῆλθεν ἤδη τάς βαθμίδας τοῦ ἱστορικοῦ Θρόνου αὐτοῦ, εἰς διαδοχήν τοῦ ἀλήστου μνήμης Πατριάρχου Ἀλεξίου τοῦ Β´, τοῦ θεαρέστως ποιμάναντος τήν Ρωσσικήν Ἐκκλησίαν ἐπί δεκαοκταετίαν ὅλην.

Μετ᾽ ἐγκαυχήσεως καί ὑπευθυνότητος ἀπεδέχθημεν τό βάρος τῆς τιμῆς τῆς ὑψηλῆς ἐκπροσωπήσεως ταύτης ἐκ τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, ἀναγνωρίζοντες τό μέγιστον προνόμιον ἵνα ἐκπροσωπῶμεν οὐχί ἁπλῶς τόν πρῶτον Θρόνον τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν τοῦ Ρωσσικοῦ λαοῦ. Μητέρα ὑπερήφανον, διά τήν παγκοίνως ἀνεγνωρισμένην παρουσίαν τῆς Ὀρθοδόξου θυγατρός Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας ἔν τε τῷ διαχριστιανικῷ καί ἐν τῷ διορθοδόξῳ κόσμῳ, ἀλλά καί γενικώτερον διά τήν παρουσίαν καί ἀρωγήν τῆς θυγατρός καί ἀδελφῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας ἐν τῷ πολιτισμικῷ γίγνεσθαι καί ἐν τῇ μεγίστῃ συμβολῇ αὐτῆς εἰς τόν ὀρθόδοξον μοναχισμόν, τήν ἁγιολογίαν, τήν ὑμνολογίαν, τήν τέχνην καί ἐν γένει τήν ὀρθόδοξον θεολογικήν ἐπιστήμην.

Εἶναι ἄξιον καί δίκαιον ἵνα ἀναμιμνησκώμεθα τῆς ἱστορίας καί προασπιζώμεθα τάς ἀληθείας ταύτας. Ἰδιαιτέρως κατά τούς δυσχειμέρους καιρούς οὕς διανύομεν, κατά τούς ὁποίους ἐπιχειρεῖται μία τρόπον τινά παραχάραξις τῆς ἱστορίας καί ἰσοπέδοσις τῶν ἀξιῶν, σήμερον ὅτε διεξάγεται ἀγών τις ἀνίερος καί κενόδοξος διά τήν κατάκτηστιν τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας, εἶναι ἄξιον καί δίκαιον ἵνα ἐνθυμώμεθα τάς μεγάλας προσφοράς τῆς Ἐκκλησίας ἐν τῇ κοινωνίᾳ, τήν συμβολήν αὐτῆς εἰς τήν κατά Θεόν πορείαν τοῦ λαοῦ, τόν μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν ἄρρηκτον καί ἀγαπητικόν σύνδεσμον, ἀλλά καί τάς εὐεργεσίας τῆς μιᾶς πρός τήν ἄλλην Ἐκκλησίας. Ἐξ ἀφορμῆς, τῷ ὄντι, τοῦ μεγάλου τούτου ἐκκλησιαστικοῦ καί ἱστορικοῦ γεγονότος, καί ἀτενίζοντες μετά δέους τήν «ἀστράπτουσαν καί λάμπουσαν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ», ἐν εὐγνωμοσύνῃ πρός τόν Θεόν, ἀναμιμνησκόμεθα τῶν ἱστορικῶν γεγονότων, τῶν ἀδιαμφησβιτήτως ἑνούντων καί συνδεόντων τήν ἡμετέραν Ἐκκλησίαν τῆς Βασιλίδος τῶν Πόλεων, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, μετά τῆς ἀδελφῆς, καί τό πάλαι ποτέ θυγατρός, Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας.

Καί κατ᾽ ἀρχάς μνημονεύομεν τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Φωτίου, τοῦ Μεγίστου τούτου ἐκκλησιαστικοῦ ἡγέτου, ὅστις ἐνέπνευσε διά τοῦ ἱεραποστολικοῦ ζήλου τούς ἡγεμόνας τοῦ Κιέβου ὅπως ἀσπασθοῦν τόν Χριστιανισμόν. Εἶναι δέ ἱστορικῶς ἀποδεδειγμένον ὅτι αἱ πρῶται βαπτίσεις ἐτελέσθησαν ἐν Κωνσταντινουπόλει καί μεταξύ τῶν βαπτισθέντων ἦτο καί ἡ ἠγεμονίς Ὄλγα, τῆς ὁποίας τό παράδειγμα ἐπέδρασε θετικῶς ἐπί τοῦ ἐγγονοῦ αὐτῆς Βλαδιμήρου, ὅστις κατέστησε τόν χριστιανισμόν ἐπίσημον θρησκείαν ἐν Ρωσσίᾳ.

Ἡ ἐν τῷ καιρῷ ἐκεῖνο, ἤτοι ἐν ἔτει ἐννεακοσιοστῷ ὀγδοηκοστῷ ὀγδόῳ, ἐπί Βλαδιμήρου ἡγεμόνος, νεοσύστατος αὕτη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, ὑπήχθη κανονικῶς εἰς τήν δικαιοδοσίαν τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, κατ᾽ ἐφαρμογήν τοῦ 28ου κανόνος τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου .

Μετά τήν κατάληψιν τοῦ Κιέβου ὑπό τῶν Μογγόλων καί τήν ἐξ αὐτοῦ τοῦ γεγονότος ἐξαφάνισιν τοῦ Μητροπολίτου Ρωσσίας Ἰωσήφ, πιθανόν ἐκ βιαίου θανάτου, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί πάλιν ἐστάθη ἀρωγός, συμπάσχον μετά τῆς Ρωσσικῆς δοκιμαζομένης Ἐκκλησίας. Ἀποδέχεται τόν νέον Μητροπολίτην Κύριλλον τόν Β´ (1243), ὅστις ἀπεστάλη εἰς τό κράτος τῆς Νικαίας διά νά λάβῃ τήν κανονικήν ἐπικύρωσιν ἐκ τοῦ ἐκεῖσε καταφυγόντος Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Καί ὁλίγα ἔτη ἀργότερον τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἐπευλογεῖ τάς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου ἐν τῇ πόλει Βλαδιμήρ καί μετά συνοδικῆς ἀποφάσεώς του μετατίθησι τήν ἕδραν τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας εἰς τήν εἰρημένην πόλιν .

Ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας ἀνεκηρύχθη κατ᾽ ἀρχάς αὐτοκέφαλος  καί κατόπιν ἀνυψώθῃ εἰς Πατριαρχεῖον  ἐπί Κωνσταντινουπόλεως Ἱερεμίου τοῦ Β´. Εἶναι δέ μεμαρτυρημένον τό γεγονός ὅτι ἐπισκεπτόμενος ὁ τότε Ἀντιοχείας Ἰωακείμ τήν Μόσχαν, ἐδέχθη σχετικόν αἴτημα ἀνυψώσεως τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας εἰς Πατριαρχεῖον παρά τοῦ τότε Τσάρου Θεοδώρου, ἀλλ᾽ ὅμως, γνωρίζων οὗτος τήν ἐκκλησιαστικήν τάξιν καί κανονικήν ὁδόν, ἐβεβαίωσεν ὅτι ἡ ἵδρυσις Πατριαρχείου Ρωσσίας προϋπέθετε τήν πρωτοβουλίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἡ ὁποία ὄντως ἐξησφαλίθῃ καί οὕτως εὐωδόθη ἡ ἐπιθυμία τοῦ ρωσσικοῦ λαοῦ καί τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας.

Ὡς γνωστόν, τό Πατριαρχεῖον Ρωσσίας, καταργηθέν ἐν ἔτει 1701, ἐβίωσε δυσκόλους στιγμάς. Ἀλλά καί τότε ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία ἐν στοργῇ καί ἐν ἀγάπῃ ἀνεγνώρισε συνοδικῶς τήν ἐμπερίστατον Σύνοδον τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας .

Τό Πατριαρχεῖον Ρωσσίας ἀνασυνεστήθη ἐν ἔτει 1917 καί ἀπό τότε ἕως καί σήμερον διέγραψε λαμπράν πορείαν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ μέ χαρακτηριστικόν ἱστορικόν ὁρόσημον τάς ἐντυπωσιακάς ἑορταστικάς ἐκδηλώσεις τῆς Χιλιετηρίδος τοῦ χριστιανικοῦ βίου τῆς Ρωσσίας (1988), μέ τήν ἐνεργόν συμμετοχήν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐπίσημον ἐκπροσώπησιν ὅλων σχεδόν τῶν χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν.

Ἐκ τῶν ὡς ἄνω λεχθέντων διαπιστοῦται ὅτι ἐν τῇ ἐλεύσει καί παρελεύσει τῶν καιρῶν, τό Πατριαρχεῖον Ρωσσίας ἠνδρώθη καί ἐκραταιώθη. Καί τά νῦν ἅπας ὁ Ὀρθόδοξος κόσμος, ἐγκαυχᾶται δι᾽ αὐτό, ὡς καί ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, διότι διά μέσου τῶν αἰῶνων καί διά ποικίλων περιπετειῶν, δοκιμασιῶν καί κλυδωνισμῶν κατώρθωσε ἵνα φανῇ ἀντάξιον τῶν περιστάσεων καί τῶν καιρῶν, ἔδωκε πολλούς Ἁγίους ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἔζησε καί ἐπέζησε καί ζῇ διαρκῶς ἀνιστάμενον καί ἀνθηφοροῦν. Αἱ προσδοκίαι τῆς Κωνσταντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας εἶναι πολλαί καί ἑστιάζονται κυρίως εἰς τήν ἐνότητα, τήν σύμπνοιαν, τήν ἀπό κοινοῦ πορείαν διά τήν ὀργάνωσιν καί σύγκλησιν τῆς ἀπό μακροῦ ἀναγγελθείσης Μεγάλης Συνόδου, τῆς ὁποίας ἡ προετοιμασία δέον νά ἐπιταχυνθῇ πρός διαφύλαξιν τῆς ἀξιοπιστίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τήν συνεργασίαν εἰς τήν διεξαγωγήν τῶν μετά τῶν ἄλλων Χριστιανῶν Θεολογικῶν διαλόγων καί τήν ἀπό κοινοῦ καί ἐν εἰρήνῃ ἐπίλυσιν τῶν κατά καιρούς ἀναφυομένων διμερῶν ζητημάτων ὡς καί τῶν λοιπῶν δυσκόλων διεκκλησιαστικῶν καί διορθοδόξων τοιούτων, ὅπως αὐτῶν τῆς Βιοηθικῆς καί τῆς μιᾶς καί αὐτῆς ἑνιαίας λατρευτικῆς τάξεως, ἀλλά καί τῶν κοινωνικῶν τοιούτων, ὡς τό μέγιστο ζήτημα τῆς παγκοσμίου οἰκονομικῆς καί ἠθικῆς κρίσεως ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ.

Οἱ ὁραματισμοί τῆς πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως διά κοινήν πορείαν καταστέφονται  ἐξ ἀγαθῶν καί χρηστῶν ἐλπίδων, διότι εἰς τόν ἱστορικόν τοῦτον Θρόνον ἀνῆλθε σήμερον ἐκκλησιαστικός ἀνήρ δημιουργικός καί δραστήριος, δεδοκιμασμένος διά τό ἐκκλησιαστικόν αὐτοῦ ἦθος, ἐγνωσμένος διά τό κανονικόν καί θεολογικόν αὐτοῦ φρόνημα, διά τόν ὑγιαίνοντα αὐτοῦ λόγον, διά τά φιλόχρηστα αὐτοῦ αἰσθήματα, διά τήν συμβολήν αὐτοῦ εἰς τήν ὑπόθεσιν τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος καί διά τήν ἐσωτερικήν πληρότητα ὡς ἀνθρώπου πρωτίστως καί κατόπιν ὡς ἐπισκόπου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.     
Μακαριώτατε,

Τό παλαίφατον καί πολύπαθον Ἀποστολικόν καί Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως καί ὁ διορατικός καί συνετός οἱακοστρόφος αὐτοῦ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος μετέχουν σήμερον, δι᾽ ἡμῶν, εἰς τήν εὐλογητήν ταύτην στιγμήν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας καί εἰς τήν χαράν ταύτην τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας, χαίροντες καί συγχαίροντες, διαπλατύνουν δέ μετά πολλῆς ἀγάπης τήν περίπτυξιν τῆς ἐκ τοῦ Βοσπόρου καί τῶν ἑπτά λόφων Βασιλίδος τῶν Πόλεων πρός ὅλην τήν καθ᾽ ὑμᾶς Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσσίας καί πρός Ὑμᾶς προσωπικῶς.

Εἰς ἔνδειξιν δέ τῆς ἀνεκλαλήτου ταύτης χαρᾶς καί εἰς λήθης ἐμπόδιον, χαιρετίζοντες τήν σεβασμίαν Ἱεραρχίαν, τόν Ἱερόν Κλῆρον, τόν Ἐξοχώτατον Πρόεδρον τῆς Ρωσσίας κύριον Ντιμίτρι Μεντβέντεφ, τόν Ἐξοχώτατον Πρωθυπουργόν αὐτῆς κύριον Βλαντιμήρ Πούτιν, τούς ἐντιμοτάτους ἄρχοντας, τόν κλῆρον, τάς μοναστικάς ἀδεφλότητας καί ἅπαν τό πλήρωμα τῆς Ρωσσικῆς Γῆς, κομίζομεν ἐκ μέρους τοῦ Παναγιωτάτου Πατριάρχου ἡμῶν κ. κ. Βαρθολομαίου τόν ἀδελφικόν καί συμβολικόν χαιρετισμόν αὐτοῦ, τήν ποιμαντορικήν ταύτην ράβδον, «ἵνα ποιμάνῃς τό ἐμπιστευθέν σοι  Ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ» καί εὐχόμεθα ὁλοθύμως εἰς τήν Ὑμετέραν Ἁγιωτάτην Μακαριότητα ὑγιείαν, μακροημέρευσιν, ἔνδοξον καί καρποφόρον Πατριαρχίαν, ἀναφωνοῦντες: Κυρίλλου τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας καί πάσης Ρωσσίας πολλά τά ἔτη!

Ἄξιος!!!