ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΜΥΡΟΝ ΕΝ Τῌ ΟΡΘΟΔΟΞῼ ΑΝΑΤΟΛΙΚῌ ΕΚΚΛΗΣΙᾼ

Ὁ Καθαγιασμὸς Ἁγίου Μύρου ὑπὸ τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου Δημητρίου Α´ - (1973).

γιον Μύρον εἶναι ἡ μυστηριακὴ ὕλη, ἡ ὁποία ἑτοιμαζομένη καταλλήλως ἐξ ἐλαίου καὶ ἄλλων εὐωδῶν οὐσιῶν καὶ καθαγιαζομένη κατὰ τὰς σχετικὰς διατάξεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, καθίσταται φορεὺς τῆς ἐπισκοπικῆς εὐλογίας, καὶ ὡς τοιαύτη ἀποτελοῦσα ἄλλην μορφὴν καὶ τύπον τῆς «ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν» χρησιμοποιεῖται ἐν τῇ τελέσει τοῦ μυστηρίου τοῦ Χρίσματος, ὡς ὁρατὸν σημεῖον τῆς μεταδόσεως τῆς δυνάμεως καὶ τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πρὸς τοὺς βαπτιζομένους. Τὸ Ἅγιον Μύρον χρησιμοποιεῖται ἐπίσης διὰ τὴν χρίσιν τῶν ἑτεροδόξων καὶ πεπτωκότων, προσερχομένων εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, τὴν καθιέρωσιν τῶν ἱερῶν Ναῶν, τῶν ἁγίων Τραπεζῶν, διαφόρων ἱερῶν ἀντικειμένων καὶ σκευῶν, καὶ δι᾽ ἑτέρας τινὰς Ἱεροτελεστικὰς περιπτώσεις. Ἄλλοτε ἐχρησιμοποιεῖτο καὶ διὰ τὴν χρίσιν τῶν ὀρθοδόξων βασιλέων κατὰ τὴν στέψιν αὐτῶν.
ν τῇ διαδρομῇ τῶν αἰώνων ἀπαντῶσι καὶ αἱ ὀνομασίαι «ἔλαιον», «ἔλαιον εὐχαριστίας», «ἔλαιον χρίσεως», «χρῖσμα», «χρῖσμα εὐχαριστίας», «χρῖσμα ἐπουράνιον», «μυστικὸν χρῖσμα», «μύρον», «θεῖον μύρον», «μύρον μυστικόν», «μέγα μύρον», «ἅγιον καὶ μέγα μύρον».  Σήμερον, γενικῶς, χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος Ἅγιον Μύρον.
Τὸ Ἅγιον Μύρον εἶναι θεσμὸς καθαρῶς χριστιανικός. Ἐν τούτοις, ἐν τῇ Παλαιᾷ Διαθήκῃ, ἀπαντῶσι προδιατυπώματα τοῦ Ἁγίου Μύρου, καὶ συγκεκριμένως ἐν τῇ Πεντατεύχῳ καθορίζεται ὁ τρόπος τῆς παρασκευῆς, τὰ ὑλικὰ τῆς συνθέσεως καὶ ἡ χρῆσις «μύρου» παρασκευαζομένου ὑπὸ εἰδικοῦ «μυρεψοῦ», «τέχνη μυρεψοῦ». «Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωυσὴν λέγων· καὶ σὺ λάβε ἡδύσματα, τὸ ἄνθος σμύρνης ἐκλεκτῆς πεντακοσίους σίκλους καὶ κινναμώμου εὐώδους τὸ ἥμισυ τούτου διακοσίους πεντήκοντα καὶ καλάμου εὐώδους διακοσίους πεντήκοντα καὶ ἴρεως πεντακοσίους σίκλους τοῦ ἁγίου καὶ ἔλαιον ἐξ ἐλαιῶν ἲν καὶ ποιήσεις αὐτὸ ἔλαιον χρῖσμα ἅγιον, μύρον μυρεψικὸν τέχνη μυρεψοῦ· ἔλαιον χρῖσμα ἅγιον ἔσται. Καὶ χρίσεις ἐξ αὐτοῦ τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου καὶ τὴν κιβωτὸν τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου καὶ πάντα τὰ σκεύη αὐτῆς καὶ τὴν λυχνίαν καὶ πάντα τὰ σκεύη αὐτῆς καὶ τὸ θυσιαστήριον τοῦ θυμιάματος καὶ τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ πάντα αὐτοῦ τὰ σκεύη καὶ τὴν τράπεζαν καὶ πάντα τὰ σκεύη αὐτῆς καὶ τὸν λουτῆρα καὶ τὴν βάσιν αὐτοῦ καὶ ἁγιάσεις αὐτά, καὶ ἔσται ἅγια τῶν ἁγίων· πᾶς ὁ ἁπτόμενος αὐτῶν ἁγιασθήσεται. Καὶ Ἀαρὼν καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ χρίσεις καὶ ἁγιάσεις αὐτοὺς ἱερατεύειν μοι. Καὶ τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ λαλήσεις λέγων· ἔλαιον ἄλειμμα χρίσεως ἅγιον ἔσται τοῦτο ὑμῖν εἰς τὰς γενεὰς ὑμῶν. Ἐπὶ σάρκα, ἀνθρώπου οὐ χρισθήσεται, καὶ κατὰ τὴν σύνθεσιν ταύτην οὐ ποιήσετε ὑμῖν ἑαυτοῖς ὡσαύτως· ἅγιόν ἐστι καὶ ἁγίασμα ἔσται ὑμῖν. Ὃς ἂν ποιήσῃ ὡσαύτως, καὶ ὃς ἂν δῷ ἀπ᾽ αὐτοῦ ἀλλογενεῖ, ἐξολοθρευθήσεται ἔσω τοῦ λαοῦ αὐτοῦ».(Ἔξοδος 30, 22-33) Διὰ τοῦ μύρου τούτου ἐχρίοντο ἐπίσης καὶ  οἱ  βασιλεῖς.
κ τῶν ἀνωτέρω, νομίζομεν ὅτι ἀβιάστως δύναται νὰ ἐξαχθῇ τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ χρῆσις τοῦ Ἁγίου Μύρου ἐν τῷ Χριστιανισμῷ εἰσήχθη κατὰ μίμησιν σχετικῆς πράξεως ἐν τῇ Παλαιᾷ Διαθήκῃ, ἀπαντώσης κατ᾽ ἐπανάληψιν ἐν αὐτῇ. «Καὶ τὸ χρῖσμα δέ, ὅπερ ἐχρίσθησαν Ἀαρών τε ὑπὸ Μωυσέως, ἔτι μὴν καὶ πάντες οἱ ἀπὸ τοῦ ἱερατικοῦ κέρατος, οἱ ἐπικληθέντες ἀπὸ τοῦ χρίσματος χριστοί, τύπον ἔφερε τοῦ ἡγιασμένου χρίσματος, οὐ λαμβάνομεν ἡμεῖς». Ἐντεῦθεν, «ταῦτα μὲν ἐκείνοις συνέβαινε τυπικῶς, ἡμῖν δὲ οὐ τυπικῶς, ἀλλ᾽ ἀληθῶς, ἐπειδὴ ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος χριόμεθα ἀληθῶς». Καὶ ὁ Εὐσέβιος Καισαρείας, ἐν τῷ συγγράμματι αὐτοῦ Εὐαγγελικὴ Ἀπόδειξις, ἑρμηνεύων τὸ χωρίον τοῦ Ἠσαΐου «ποιήσει Κύριος Σαβαὼθ πᾶσι τοῖς ἔθνεσι πίονται εὐφροσύνην, πίονται οἶνον, χρίσονται μύρον. Παράδος ταῦτα πάντα τοῖς ἔθνεσιν· ἡ γὰρ βουλὴ αὔτη ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη» παρατηρεῖ ὅτι «εὐωδία ἀγαθὴ καὶ μύρου χρίσις, οὐ τῷ Ἰσραήλ, ἀλλὰ πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ἐπαγγέλλονται· ὅθεν εἰκότως παρὰ τὴν τοῦ μύρου χρίσιν καὶ τῆς χριστιανῶν ἠξιώθησαν   προσηγορίας».
εἰσαγωγὴ τοῦ Ἁγίου Μύρου εἰς τὴν λατρευτικὴν χρῆσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἐπεβλήθη ἐκ λόγων πρακτικῶν, καὶ ἐγένετο πρὸς ἀντικατάστασιν τοῦ ἀρχικοῦ τρόπου μεταδόσεως τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πρὸς τοὺς βαπτιζομένους, ἤτοι τῆς «ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν», ἥτις πολλαχῶς μαρτυρεῖται ὑπὸ τῆς Καινῆς Διαθήκης. «Ἀκούσαντες δὲ οἱ ἐν Ἱεροσολύμοις Ἀπόστολοι ὅτι δέδεκται ἡ Σαμάρεια τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀπέστειλαν πρὸς αὐτοὺς τὸν Πέτρον καὶ Ἰωάννην οἵτινες καταβάντες προσηύξαντο περὶ αὐτῶν ὅπως λάβωσι Πνεῦμα Ἅγιον· οὔπω γὰρ ἦν ἐπ᾽ οὐδενὶ αὐτῶν ἐπιπεπτωκός, μόνον δὲ βεβαπτισμένοι ὑπῆρχον εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Τότε ἐπετίθουν τὰς χεῖρας ἐπ᾽ αὐτούς, καί ἐλάμβανον Πνεῦμα Ἅγιον».(Πράξεις 8,14-17) «Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν Ἀπολλὼ εἶναι ἐν Κορίνθῳ Παῦλον διελθόντα τὰ ἀνωτερικὰ μέρη ἐλθεῖν εἰς Ἔφεσον· καὶ εὑρὼν μαθητάς τινας εἶπε πρὸς αὐτούς· εἰ Πνεῦμα Ἅγιον ἐλάβετε πιστεύσαντες; Οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτὸν· ἀλλ᾽ οὐδὲ εἰ Πνεῦμα Ἅγιόν ἐστιν ἠκούσαμεν. Εἶπέ τε πρὸς αὐτούς· εἰς τί οὖν ἐβαπτίσθητε; Οἱ δὲ εἶπον εἰς τὸ Ἰωάννου βάπτισμα. Εἶπε δὲ Παῦλος· Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισε βάπτισμα μετανοίας, τῷ λαῷ λέγων εἰς τὸν ἐρχόμενον μετ᾽ αὐτὸν ἵνα πιστεύσωσι, τούτ᾽ ἔστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἀκούσαντες δὲ ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Καὶ ἐπιθέντος αὐτοῖς τοῦ Παύλου τὰς χεῖρας ἦλθε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐπ᾽ αὐτούς». (Πράξεις 19,1-6)

Οἱ ἀρχιερεῖς κατὰ τὴν παραλαβὴν τῶν ἀργυρῶν ληκύθων.

χρόνος καθ᾽ ὃν συνετελέσθη ἡ ἀντικατάστασις αὕτη τῆς διὰ τῆς «ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν» μεταδόσεως τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὑπὸ πράξεως λειτουργικῆς, ἤτοι ὑπὸ τῆς χρίσεως δι᾽ Ἁγίου Μύρου, δεν τυγχάνει ἐπακριβῶς γνωστός. Παρὰ τὴν παρουσιαζομένην τελείαν ἔλλειψιν ἱστορικῶν μαρτυριῶν καὶ δεδομένων ἐν προκειμένῳ, δὲν ἀποκλείεται τὸ ἐνδεχόμενον, ἡ ἀντικαταστάσης αὕτη νὰ ἐπραγματοποιήθῃ κατ᾽ αὐτὴν ταύτην τὴν ἀποστολικὴν ἐποχήν, καὶ μάλιστα ὑπ᾽ αὐτῶν τῶν Ἀποστόλων.
τελεία αὕτη ἔλλειψις ἱστορικῶν μαρτυριῶν καὶ δεδομένων διασκεδάζεταί πως ἐκ τῶν ἑπομένων συλλογισμῶν καὶ ὑποθέσεων, πρὸς ἃς συγκλίνουσι πλεῖστοι τῶν νεωτέρων ὀρθοδόξων θεολόγων, οἱ ἀναφερόμενοι εἰς τὸ θέμα τῆς ἀντικαταστάσεως τῆς «ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν» ὑπὸ  τῆς  χρίσεως   δι᾽   Ἁγίου   Μύρου.
ὅτι ἡ μετάδοσις τῆς δυνάμεως καὶ τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἀγίου Πνεύματος πρὸς τοὺς βαπτιζομένους, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ περιεχόμενον καὶ τὴν οὐσίαν τοῦ μυστηρίου τοῦ Χρίσματος, συντελουμένη κατ᾽ ἀρχὰς δι᾽ «ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν», ὡρίσθη ἢ ἐπεκράτησεν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀργότερον νὰ τελῆται διὰ χρίσεως δι᾽ Ἁγίου Μύρου, ἤ, ὅτι, αὐτοὶ οἱ Ἀπόστολοι, μεταδιδόντες κατ᾽ ἀρχὰς τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πρὸς τοὺς βαπτιζομένους διὰ τῆς «ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν», κατὰ τὰ ὑπὸ τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων σχετικῶς μαρτυρούμενα, ἀντικατέστησαν εἶτα τὴν «ἐπίθεσιν τῶν χειρῶν» διὰ τῆς χρίσεως τοῦ Ἁγίου Μύρου.
κ τῶν δύο τούτων ὑποθέσεων, ἡ μὲν πρώτη εἶναι ἀπίθανος, διότι ἡ μεταβολὴ αὔτη δὲν θὰ ἐκράτει εὐχερῶς ἐν τῇ συνόλῳ Ἐκκλησία, πάντως δὲ θὰ διεσῴζοντο ἄχρις ἡμῶν μαρτυρίαι τινὲς περὶ τοῦ χρόνου ἢ τῆς ἐποχῆς καθ᾽ ἢν συνετελέσθη αὕτη, ὅπερ ὅμως οὐδόλως συμβαίνει. Ἐπομένως ἀπομένει ὡς ἡ μονὴ πιθανὴ ἢ δευτέρα ὑπόθεσις, ὅτι ἡ μετάδοσις τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πρὸς τοὺς βαπτιζομένους, πραγματοποιουμένη κατ᾽ ἀρχὰς ἐν τῇ εὐαρίθμῳ Ἐκκλησίᾳ ὑπὸ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων δι᾽ «ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν», προϊόντος τοῦ χρόνου, καθ᾽ ὅσον διεδίδετο ὁ Χριστιανισμὸς εὐρύτερον, ἀντικατεστάθη ὑπ᾽ αὐτῶν τῶν Ἀποστόλων διὰ τῆς διὰ καθηγιασμένου Μύρου χρίσεως τῶν βαπτιζομένων, καὶ δὴ ὑπὸ παντὸς Πρεσβυτέρου καὶ ἐν προφανεῖ ἀναλογίᾳ πρὸς τὰς ἐν τῇ Παλαιᾷ Διαθήκῃ ἀπαντώσας χρίσεις.
λλωστε δὲν θὰ ἧτο δυνατὸν ἵνα γένηται δεκτὸς καθ᾽ ἅπασαν τὴν Ἐκκλησίαν ἀναντιρρήτως καὶ ὁμοιομόρφως ὁ θεσμὸς τῆς διὰ Ἁγίου Μύρου χρίσεως τῶν βαπτιζομένων, καὶ νὰ συγκεντρωθῇ μάλιστα περὶ αὐτὸν ἡ βαρύτης καὶ ἡ σημασία τοῦ ὅλου μυστηρίου τοῦ Χρίσματος, ἐὰν δὲν συνίστατο καὶ καθιεροῦτο οὗτος ὑπὸ ἀνωτέρου τινὸς κύρους, οἵου τοῦ ἀποστολικοῦ. Ἐὰν ληφθῇ ὑπ᾽ ὄψιν πόσον οἱ ἀρχαῖοι ποιμένες ἐπεμελοῦντο καὶ ἠγρύπνουν περὶ τὴν τήρησιν τῶν ἀποστολικῶν παραδόσεων κατὰ συμμόρφωσιν πρὸς τὰς παραγγελίας αὐτῶν τῶν Ἀποστόλων, καὶ εἰς ποίους κόπους ταξιδίου ὑπεβλήθη ὁ μαθητὴς τῶν ἁγίων Ἀποστόλων Πολύκαρπος πρὸς διακρίβωσιν τῆς ἀποστολικῆς παραδόσεως ἐν τῷ θέματι τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, καθίσταται σαφὲς ὅτι ἦτο μᾶλλον ἀπίθανος ἡ συντέλεσις τοιαύτης καινοτομίας, οἵα ἡ εἰσαγωγὴ τῆς χρίσεως δι᾽ Ἁγίου Μύρου, ἥτις ἐπεκράτησε καὶ αὐτῆς τῆς μεμαρτυρημένης ὑπὸ τῆς Καινῆς Διαθήκης «ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν».
Καὶ ἐὰν ἔτι εἷς ἐκ τῶν ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας προέβαινεν εἰς τὴν καινοτομίαν ταύτην, δὲν ἐξηγεῖται πῶς καὶ οἱ λοιποὶ ἐπίσκοποι κατὰ τόπους ἐδέχθησαν αὐτὴν ἀναντιρρήτως, ὥστε νὰ κρατήσῃ ἐν τῇ χριστιανικῇ Ἐκκλησίᾳ ἐνωρίτατα καὶ ὁμοφώνως τὸ αὐτὸ ὁμοιόμορφον καθεστώς.

Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος κατὰ τὴν ἔγχυσιν ἐλαίου εἰς τοὺς λέβητας.

θεν, κατὰ τοὺς ἀνωτέρω συλλογισμοὺς καὶ ὑποθέσεις, πρὸς ἃς συγκλίνουσιν, ὡς προελέχθη, πλεῖστοι τῶν νεωτέρων ὀρθοδόξων θεολόγων, ἀπομένει μόνη εὐαπόδεικτος ἡ ἐκδοχή, καθ᾽ ἣν αὐτοὶ οἱ Ἀπόστολοι, ὅταν αἱ ἀνὰ τὴν οἰκουμένην Ἐκκλησίαι ἐπληθύνθησαν καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν βαπτιζομένων ηὐξήθη σοβαρῶς, ὥστε νὰ καθίσταται ἀδύνατος παρόμοια πρὸς τὴν εἰς Σαμάρειαν γενομένην ἀποστολήν, εἰσήγαγον τὴν χρῖσιν δι᾽ ἡγιασμένου Μύρου, ὅπερ καθαγιαζόμενον ὑπὸ τῶν ἁγίων Αποστόλων καὶ τῶν συναπτομένων αὐτοῖς διὰ τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς ἐπισκόπων, ἀντικαθίστα πλήρως τὴν δι᾽ «ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν» μετάδοσιν τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πρὸς τοὺς βαπτιζομένους.
Τὸ συμπέρασμα τοῦτο, ὅπερ ἐξάγεται ἐκ τῶν ἀνωτέρω συλλογισμῶν καὶ ὑποθέσεων, στηρίζεταί πως καὶ ἐκ τῶν ὑποδηλώσεων, αἵτινες ἀπαντῶσιν ἐν τῇ Καινῇ Διαθήκῃ, ὡς ἡ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, «ὁ δὲ βεβαιῶν ἡμᾶς σὺν ὑμῖν εἰς Χριστὸν καὶ χρίσας ἡμᾶς Θεός, ὁ καὶ σφραγισάμενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν» (Β´ Κορ. 1,22) καὶ ἡ τοῦ Ἀποστόλου Ἰωάννου, «καὶ ὑμεῖς, τὸ χρῖσμα ὁ ἐλάβετε ἀπ᾽ αὐτοῦ ἐν ὑμῖν μένει, καὶ οὐ χρείαν ἔχετε, ἵνα τις διδάσκῃ ὑμᾶς, ἀλλ᾽ ὡς τὸ αὐτὸ χρῖσμα διδάσκει ὑμᾶς περὶ πάντων, καὶ ἀληθές ἐστι καὶ οὐκ ἔστι ψεῦδος, καὶ καθὼς ἐδίδαξεν ὑμᾶς μενεῖτε ἐν αὐτῷ»(Α´ Ἰωάννου 2,27) αἵτινες, ὅσον καὶ ἐὰν ἀναφέρονται πιθανῶς εἰς τὴν ἐσωτερικὴν ἐπενέργειαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐν τούτοις προϋποθέτουσι καὶ ὑπαινίσσονται, διὰ τῆς χρήσεως τῶν ὅρων «βεβαίωσις» καὶ «χρῖσις» καὶ ἐξωτερικὴν τίνα χρῖσιν, συνοδεύουσαν τὴν ἐσωτερικὴν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σφραγῖδα.
Καίτοι διὰ τῆς οὕτω ἀποστολικῶς ἐνεργηθείσης ἀντικαταστάσεως τῆς «ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν» ὑπὸ τῆς χρίσεως δι᾽  Ἁγίου  Μύρου ἐξέλιπεν ἡ ἀνάγκη καὶ ὁ τύπος τῆς «ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν», «καὶ τότε μὲν ἐπίθεσις τῶν χειρῶν, νῦν δὲ ἀντὶ τῶν χειρῶν αὐτό ἐστι τὸ ἡγιασμένον καὶ λεγόμενον μέγα μύρον», ἐν τούτοις ὑπάρχουσι καὶ οἱ διακρίνοντες ἐν τῇ ὑπὸ τῆς δεξιᾶς τοῦ λειτουργοῦ χορηγήσει τοῦ μυστηρίου τοῦ Χρίσματος, διατηρουμένην μέχρις ἡμῶν ὑποτυπωδῶς καὶ τὴν χειροθεσίαν. Πάντως ἀνάγκη ὅπως ὑπογραμμισθῇ ἐνταῦθα ὅτι τόσον Κύριλλος ὁ Ἱεροσολύμων ἐν ταῖς Κατηχήσεσιν αὐτοῦ, καὶ ἰδιαιτέρως ἐν τῇ περὶ Χρίσματος Μυσταγωγικῇ αὐτοῦ Κατηχήσει, ὅσον καὶ οἱ σχετικοὶ ἱεροὶ κανόνες τῶν ἁγίων Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων οὐδὲν ἀναφέρουσι περὶ «ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν». Ἄλλαις λέξεσιν, αἱ ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου πρὸς καθαγιασμὸν τοῦ Ἁγίου Μύρου ἀναπεμπόμεναι εὐχαί, καθιστῶσι τὸ Ἅγιον Μύρον φορέα τῆς ἐπισκοπικῆς εὐλογίας, κατ᾽ ἀκολουθίαν καὶ συνέπειαν δέ, ἀποτελεῖ τοῦτο ἄλλην μορφὴν καὶ τύπον τῆς «ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν», δι᾽ ἧς μεταδίδεται τοῖς βαπτιζομένοις τὸ Πνεῦμα  τὸ  Ἅγιον.
Εἶναι ἀληθὲς ὅτι οἱ πρῶτοι Ἐκκλησιαστικοὶ συγγραφεῖς δὲν ποιοῦνται μνείαν τοῦ μυστηρίου τοῦ Χρίσματος γενικώτερον καὶ τοῦ Ἁγίου Μύρου εἰδικώτερον. Ἡ ἐν προκειμένῳ ἀρχαιότερα συγκεκριμένη μαρτυρία περὶ χρήσεως ἐλαίου τίνος ἢ μύρου ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, εἶναι ἡ τοῦ Θεοφίλου Ἀντιοχείας (β᾽ ἥμισυ τοῦ β᾽ αἰῶνος), ὅστις ἐξηγῶν τὸν λόγον διὰ τὸν ὁποῖον «καλούμεθα χριστιανοί» παρατηρεῖ ὅτι «χριόμεθα ἔλαιον Θεοῦ».
ὰν ληφθῇ ὅμως ὑπ᾽ ὄψιν, πρῶτον, ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀρχαίων Ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων ἀπεσκόπει εἰς τὴν συστηματικὴν συγγραφικὴν δρᾶσιν καὶ μόνον ὅταν πρακτικὰ ἐλατήρια ἐπέβαλλον τοῦτο κατέφευγον αἱ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ κορυφαὶ εἰς γραπτὴν ὑπόμνησιν τῶν περὶ εἰρήνης καὶ εὐσεβείας ὑποθηκῶν αὐτῶν, τῆς ζώσης παραδόσεως συμπληρούσης εὐρέως τὰ κενὰ τῆς γραπτῆς παραδόσεως, καὶ δεύτερον, ὅτι τὸ Ἅγιον Μύρον σπανιώτατα ἀπετέλεσεν ἀντικείμενον ἰδιαιτέρας μελέτης ἢ ἐρεύνης ὑπὸ τῶν ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων καθ᾽ ὅλας τὰς περιόδους τῆς Χριστιανικῆς Γραμματολογίας, ἡ τοιαύτη σιωπὴ τῶν πρώτων ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων, τυγχάνει εὐεξήγητος καὶ λίαν φυσική.
Τὴν περὶ Ἁγίου Μύρου ἔλλειψιν μαρτυριῶν τῶν πρώτων αἰώνων δικαιολογεῖ πως ὁ Μ. Βασίλειος (330 - 379), ὅστις ἐν τῷ Περὶ τὸν Ἁγίου Πνεύματος συγγράμματι αὐτοῦ, ἀναλύων  τὰς   σκέψεις αὐτοῦ «περὶ τῶν ἀγράφων τῆς Ἐκκλησίας νομίμων» καὶ «τῆς τῶν ἀποστόλων παραδόσεως», παρατηρεῖ ὅτι «εὐλογοῦμεν ... τὸ ἔλαιον τῆς χρίσεως» διδαχθέντες τοῦτο «ἀπὸ τῆς σιωπωμένης καὶ μυστικῆς παραδόσεως».
Πάντως ἐν κατακλείδι συμπερασματικὸς δέον ὅπως σημειωθῇ ἐνταῦθα, ὅτι οὐδὲν τὸ ἀγιογραφικῶς καὶ ἱστορικῶς τετεκμηριωμένον παραδίδεται ἡμῖν ὡς πρὸς τὸν χρόνον καθ᾽ ὃν συνετελέσθη ἡ ἀντικατάστασις τῆς «ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν» ὑπὸ πράξεως λειτουργικῆς, ἤτοι ὑπὸ  τῆς  χρίσεως  δι᾽  Ἁγίου  Μύρου. 

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σουηδίας
ΠΑΥΛΟΣ