ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΜΥΡΟΝ ΕΝ Τῌ ΟΡΘΟΔΟΞῼ ΑΝΑΤΟΛΙΚῌ ΕΚΚΛΗΣΙᾼ

Ὁ Καθαγιασμὸς Ἁγίου Μύρου ὑπὸ τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου Α´ - (1992).

Αἱ πρῶται περὶ τῶν συστατικῶν τῶν ἀποτελούντων τὴν σύνθεσιν τοῦ Ἁγίου Μύρου πληροφορίαι ἀπαντῶσιν ἐν τῇ Πεντατεύχῳ (Ἔξοδος 30,22-25). Τοῦτο ἀπετελεῖτο ἐκ πεντακοσίων σίκλων «ἄνθους σμύρνης ἐκλεκτῆς», διακοσίων πεντήκοντα σίκλων «κινναμώμου εὐώδους», ἴσης ποσότητος «καλάμου εὐώδους», πεντακοσίων σίκλων «ἴρεως» καὶ ἑνὸς ἲν «ἐλαίου». Ἡ κατασκευὴ τούτου ἐγίνετο ὑπὸ εἰδικοῦ «μυρεψοῦ», «τέχνῃ μυρεψοῦ». Δι᾽ αὐτοῦ ἐχρίοντο οἱ ἱερεῖς, ἡ Σκηνὴ καὶ τὰ σκεύη αὐτῆς κατὰ τὸν καθαγιασμὸν αὐτῶν.
Π
ροφανῶς τὸ Ἅγιον Μύρον εἰσήχθη εἰς τὴν λειτουργικὴν καὶ λατρευτικὴν χρῆσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἀντικαταστῆσαν τὴν δι᾽ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν μετάδοσιν τῆς δυνάμεως καὶ τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πρὸς τοὺς βαπτιζομένους, ἐν ἀναλογίᾳ πρὸς τὴν Ἰουδαϊκὴν ταύτην πρᾶξιν.
Ἐν τούτοις οὐδεμία ἄμεσος ἱστορικὴ εἴδησις ἢ ἄλλη πληροφορία διασῴζεται ἄχρις ἡμῶν περὶ τῆς συνθέσεως τοῦ Ἁγίου Μύρου κατὰ τοὺς πρώτους αἰῶνας τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἀπετελεῖτο ἆρά γε τοῦτο ἐκ τῶν αὐτῶν συστατικῶν, τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται ἐν τῇ Πεντατεύχῳ, ἢ ἦτο ἁπλοῦν ἔλαιον, ἐφ᾽ οὗ ἀνεγινώσκοντο καθαγιαστικαί τινες εὐχαί; Ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου σιωπῶσιν οἱ πρῶτοι ἐκκλησιαστικοὶ συγγραφεῖς. Κατὰ τὸ β´ ἥμισυ τοῦ β´ αἰῶνος, Θεόφιλος ὁ Ἀντιοχείας, ἐξηγῶν τὸν λόγον δι᾽ ὃν «καλούμεθα χριστιανοί» παρατηρεῖ «ὅτι χριόμεθα ἔλαιον Θεοῦ». Περὶ ἐλαίου ποιοῦνται λόγον ἐπίσης ἡ Ἀποστολικὴ Παράδοσις τοῦ Ἱππολύτου, οἱ ἐπ᾽ ὀνόματι τούτου φερόμενοι Κανόνες, ἡ Διαθήκη τοῦ Κυρίου, καὶ ὁ Α´ Κανὼν τῆς ἐν Καρχηδόνι Τοπικῆς Συνόδου.
Παρὰ τὰς μαρτυρίας ταύτας, αἱ ὁποῖαι ὁμιλοῦσι περὶ «ἐλαίου» καὶ οὐδεμίαν ἑτέραν ποιοῦται νύξιν περὶ βαλσάμου καὶ ἄλλων ἀρωματωδῶν ὑλῶν, αἱ ὁποῖαι προστίθενται εἰς τὸ εὐλογούμενον καὶ καθαγιαζόμενον ἔλαιον, ἅπασαι αἱ σῳζόμεναι ἄλλαι πληροφορίαι συγκλίνουσι πρὸς τὴν ἄποψιν ὅτι ἡ καθηγιασμένη ὕλη, ἡ ἀντικαταστήσασα τὴν ἐπίθεσιν τῶν χειρῶν, καὶ χρησιμοποιουμένη πρὸς μετάδοσιν τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πρὸς τοὺς βαπτιζομένους, ἀπετελεῖτο ἐξ ἐλαίου καὶ ἄλλων τινῶν εὐόσμων εἰδῶν, αἱ ὁποῖαι ἐδικαιολόγουν τὴν ὀνομασίαν τοῦ ἐλαίου τούτου ὡς μύρου.
Οὕτω κατὰ τὸ β´ ἥμισυ τοῦ β´ αἰῶνος ὁ Εἰρηναῖος ἀναφερόμενος εἰς τὴν Γνωστικὴν τελετουργίαν τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, λέγει : «ἔπειτα μυρίζουσι τὸν τετελεσμένον τῷ ὀπῷ τῷ ἀπὸ βάλσαμου ...». Αἱ Ἀποστολικαὶ Διαταγαὶ ἀναφέρουσιν ὅτι «ὁ βαπτίσας» τὸν νεοφώτιστον, ἀπηύθυνεν εὐχήν, ἐν ᾗ αἱ ἐκφράσεις, « ... ὁ τὴν ὀσμὴν τῆς γνώσεως τοῦ Εὐαγγελίου ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν εὔοσμον παρασχόμενος ...» καὶ «... ὥστε βεβαίαν καὶ πάγιον ἐν αὐτῷ τὴν εὐωδίαν μεῖναι ...», τοῦθ᾽ ὅπερ ἀποτελεῖ ὑπαινιγμόν τινα καὶ προϋπόθεσιν τῆς παρασκευῆς τοῦ Ἁγίου Μύρου οὐχὶ ἐξ ἁπλοῦ ἐλαίου, ἄλλα καὶ ἐξ ἄλλων εὐωδῶν οὐσιῶν. Εἰς τὸ ἔργον Ἀποκρίσεις πρὸς τοὺς ὀρθοδόξους περί τινων ἀναγκαίων ζητημάτων, τὸ ὁποῖον φέρεται ἐπ᾽ ὀνόματι τοῦ Ἰουστίνου, τοῦ «φιλοσόφου καὶ μάρτυρος», ἀναφέρεται ὅτι σφραγιζόμεθα «τῷ μύρῳ». Προϊόντος δὲ τοῦ χρόνου αἱ περὶ χρήσεως «μύρου» ἐν τῇ μεταδόσει τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰδήσεις πληθύνονται.
ν τούτοις, ὅσον καὶ ἐὰν ἐν τῇ ἐννοίᾳ τῆς λέξεως «μύρον» περιλαμβάνεται ἡ πραγματικότης τῆς ὑπάρξεως «μυρισμάτων» τινῶν, αἱ λειτουργικαὶ καὶ ἱστορικαὶ πηγαὶ τῶν πρώτων αἰώνων σιωπῶσι τελείως ὡς πρὸς τὴν σύνθεσιν καὶ τὴν παρασκευὴν τοῦ Ἁγίου Μύρου. Περὶ τῆς συνθέσεως τοῦ Ἁγίου Μύρου δὲν ἀναφέρουσιν οὔτε αἱ Κατηχήσεις Κυρίλλου τοῦ Ἱεροσολύμων, οὔτε τὸ Εὐχολόγιον τοῦ Σεραπίωνος, οὔτε καὶ τὰ λοιπὰ λειτουργικὰ μνημεῖα τῶν πρώτων αἰώνων, ὡς αἱ Ἀποστολικαὶ Διαταγαί, ἡ Ἀποστολικὴ Παράδοσις τοῦ Ἱππολύτου, οἱ ἐπ᾽ ὀνόματι τούτου Κανόνες, ἡ Διαθήκη τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα διασώζουσιν ἡμῖν ἕτερον λίαν πολύτιμον λειτουργικὸν ὑλικόν.

Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος κατὰ τὴν ἔγχυσιν οἴνουεἰς τοὺς λέβητας.

Πρῶτος Ψευδοδιονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης κατὰ τόν ε´ αἰῶνα ἐν τῷ ἔργῳ αὐτοῦ Περὶ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας μνείαν ποιεῖται περὶ τῆς συνθέσεως τοῦ Ἁγίου Μύρου. «Λέγωμεν τοίνυν, ὡς ἡ τοῦ μύρου σύνθεσις, συναγωγή τίς ἐστιν εὐνόων ὑλῶν ἐν ἑαυτῇ πλουσίως ἔχουσα ποιότητας εὐόσμους, ἧς οἱ μετασχόντες εὐωδιάζονται, κατὰ τὴν ἀναλογίαν τοῦ ποσοῦ τῆς ἐγγενομένης αὐτοῖς τοῦ εὐώδους μεθέξεως. Πεπείσμεθα δὲ εἶναι τὸν θεαρχικώτατον Ἰησοῦν ὑπερουσίως εὐώδη, νοηταῖς διαδόσεσι τὸ νοερὸν ἡμῶν ἀποπληροῦντα θείας ἡδονῆς». Ἐπιχειρεῖ δὲ ὅπως δώσῃ συμβολικήν τινα ἐξήγησιν εἰς τὴν τοιαύτην σύνθεσιν τοῦ Ἁγίου Μύρου: «Ἡ τοῦ μύρου συμβολικὴ σύνθεσις, ὡς ἐν μορφώσει τῶν ἀμορφώτων, αὐτὸν ἡμῖν ὑπογράφει τὸν Ἰησοῦν πηγαῖον ὄντα τῶν θείων εὐωδῶν ἀντιλήψεων ὄλβον, ἀναλογίαις θεαρχικαῖς εἰς τὰ θεοειδέστατα τῶν νοερῶν ἀναδιδόντα τοὺς θειοτάτους ἀτμούς, ἐφ᾽ οἷς οἱ νόες εὐπαθῶς ἡδόμενοι, καὶ τῶν ἱερῶν ἀντιλήψεων ἀποπληρούμενοι, τροφὴ νοητὴ χρῶνται, τῇ πρὸς τὸ νοερὸν αὐτῶν εἰσδύσει τῶν κατὰ τὴν θείαν μέθεξιν εὐωδῶν διαδόσεων». Οὐδὲν ὅμως ἀναφέρει περὶ τῶν συστατικῶν ἅτινα ἀποτελοῦσι τὴν σύνθεσιν τοῦ Ἁγίου Μύρου, ἤτοι ποῖαι εἶναι αἱ «εὔπνοοι ὗλαι» αἱ ὁποῖαι ἔχουσι τὰς «εὐόσμους ποιότητας».
Πάντως καθολικὴ τυγχάνει ἡ παράδοσις τῆς παρασκευῆς τοῦ Ἁγίου Μύρου ἐξ ἐλαίου καὶ ἄλλων ἀρωματωδῶν ὑλῶν, εἰς ὅλας τὰς ἀρχαίας χριστιανικὰς Ἐκκλησίας. Πλὴν τῶν Νεστοριανῶν, οἱ ὁποῖοι χρησιμοποιοῦν μόνον ἔλαιον, καὶ τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας, τῆς χρησιμοποιούσης ἔλαιον μετὰ βαλσάμου, πᾶσαι αἱ λοιπαὶ Ἐκκλησίαι τῆς Ἀνατολῆς, ἤτοι Ἀρμενική, Κοπτική, Αἰθιοπική, Συριακή, καὶ τοῦ Μαλαμπάρ, μιγνύουσιν εἰς τὸ ἔλαιον μέγαν ἀριθμὸν ἀρωματικῶν οὐσιῶν πρὸς παρασκευὴν καὶ ἐν συνεχείᾳ καθαγιασμὸν τοῦ Ἁγίου Μύρου.
ἐν τῇ παρασκευῇ τοῦ Ἁγίου Μύρου χρῆσις τοῦ ἐλαίου, συμβολίζει κατὰ τὸν Συμεὼν Θεσσαλονίκης, τὸ θεῖον ἔλεος. «Τύπον θείου ἐλέους ἔχει τὸ ἔλαιον». Διότι «ἐν τῷ μύρῳ τὴν σωτηρίαν ἡμῖν καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ θανάτου λύτρωσιν, καὶ τοῦ ζωοποιοῦντος καὶ ἱλαροῦ Πνεύματος τὴν σφραγῖδα σημαίνει, δι᾽ οὗ καὶ τοῦ κατακλυσμοῦ τῆς ἁμαρτίας ἐρρύσθημεν. Διὸ καὶ ἐν τῷ ἐπὶ τοῦ Νῶε κατακλυσμῷ περιστερὰ εἰς τύπον τοῦ Πνεύματος, κάρφος ἐλαίας ἐν τῷ στόματι φέρουσα, τὴν σωτηρίαν ἐδήλου. Καὶ ἐν τῷ κατακλυσμῷ δὲ τῆς ἁμαρτίας τῷ τοῦ Κυρίου βαπτίσματι ἐν εἴδει περιστερᾶς τὸ Πνεῦμα κατήρχετο, τὸν θεῖον ἔλεον καὶ τὴν χάριν μαρτυροῦν». Τὰ δὲ χρησιμοποιούμενα «πλεῖστα ἄλλα εὔοσμα εἴδη» παριστάνουσι «καὶ ἐν συμβόλοις τὸ πολυδύναμον καὶ τὸ  τῶν  ἐνεργειῶν ποικίλον τε καὶ πολυειδὲς τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος, καὶ τῆς αὐτοῦ ἁγιωσύνης τὸ εὔοσμον». Κατὰ δὲ Πέτρον τὸν Μογίλαν, τὸ «ἔλαιον», τὸ «βάλσαμον» καὶ «τὰ λοιπὰ μυρίσματα», τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦσι «τὴν πρεπουμένην ὕλην» πρὸς παρασκευὴν τοῦ Ἁγίου Μύρου, «σημαίνουσι τὰ πολυειδὴ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθ᾽ ἃ οἱ μετέχοντες λέγουσι Χριστοῦ εὐωδία ἐσμέν. Τὰ ὁποῖα ὅλα, διατὶ ἡ Παλαιὰ Γραφὴ δὲν εἶχε, δὲν ἐγίνετο τὸ Μύρον τῆς χρίσεως τὸ βασιλικὸν καὶ ἀρχιερατικόν, παρὰ μὲ τέσσερα εἴδη ἀρωμάτων. Μὰ τῆς Ἐκκλησίας μας γίνεται μὲ πολλὰ ἀρώματα. Διατὶ εἰς τοὺς υἱούς της δὲν λέγεται μόνον πῶς νὰ ἐδόθηκε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἀλλά πῶς νὰ ἐχύθηκεν εἰς αὐτήν, καθὼς λέγει εἰς τὸν Ἰωήλ : ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ Πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα». Συνελόντι εἰπεῖν, ἡ χρῆσις, τῶν διαφόρων εὐόσμων καὶ ἀρωματικῶν οὐσιῶν, ἐν τῇ παρασκευῇ καὶ τῇ συνθέσει τοῦ Ἁγίου Μύρου, συμβολίζει τὰ ποικίλα χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὧν δέκτης καθίσταται ὁ χριόμενος χριστιανός, ἀνήκων πλέον εἰς τὸ «γένος ἐκλεκτόν,  βασίλειον  ἱεράτευμα,  ἔθνος  ἅγιον».
παλαιοτέρα συγκεκριμένη εἴδησις «περὶ τῆς ὕλης τοῦ μύρου», καὶ ὁ ἀρχαιότερος κατάλογος τῶν πρὸς παρασκευὴν καὶ ἕψησιν τούτου χρησιμοποιουμένων συστατικῶν, ὅστις διασῴζεται μέχρις ἡμῶν, ἀνάγεται εἰς τὸν η´ αἰῶνα. Ὁ κατάλογος οὗτος περιλαμβάνεται εἰς περγαμηνὸν καὶ μεγαλογράμματον κώδικα, ἀποκείμενον ἐν τῇ Βιβλιοθήκῃ τοῦ Βατικανοῦ, ὅστις εἶναι γνωστὸς ὡς Βαρβερινὸς κῶδιξ ἑλληνικὸς ὑπ' ἀριθμ. 336.
Ἐν τῷ καταλόγῳ τούτῳ τῶν συστατικῶν, ἅτινα χρησιμοποιοῦνται πρὸς παρασκευὴν καὶ ἕψησιν τοῦ Ἁγίου Μύρου, ἀναφέρονται 12 συστατικά, τὰ ὁποῖα προστίθενται εἰς τὸ ἔλαιον, τὸ ἀποτελοῦν τὸ βασικὸν στοιχεῖον ἐν τῇ παρασκευῇ τοῦ Ἁγίου Μύρου.
Ὁ κατάλογος οὗτος «περὶ τῆς ὕλης τοῦ μύρου» ἔχει οὕτως :
«Εἰς τὰς δέκα λίτρας τοῦ ἐλαίου κυπέριν λίτραν μίαν· ἔριν λίτραν μίαν· ῥάσδον λίτραν μέσην· ἀσπαλαθᾶ λίτραν μίαν. Χρὴ δὲ ταῦτα κόπτεσθαι λεπτὰ ὡς ἐπὶ ψηφίου μέτρου· καὶ ἀποβρέχειν εἰς ὕδωρ ὁμοῦ ἡμέρας δύο, εἰς κάκαβον γανωτὸν καὶ μετὰ τοῦτο εἰσέρχεσθαι τὸ ἔλαιον εἰς τὸ αὐτὸ ἀποβρέχεσθαι καὶ ἡψεῖσθαι δι᾽   ὅλης τῆς ἡμέρας.

Ἡ ψῆσις δευτέρα ἀμῶμιν λίτραν μίαν, ξυλοκαρεόφυλλον ὀγγίας ὀκτώ, μυροβάλανον ὀγγίας ἕξ, κάσσαμον ὀγγίας ἕξ, κασσίαν ὀγγίας ἕξ, τερεμηνθὴν ὀγγίας δύο, σμύρναν ὀγγίαν μίαν· βάλσαμον καλὸν ὀγγίας δύο. Ταῦτα ὁμοίως τοῖς ἄνω ἀπόβρεχε καὶ ἥψησον ἔξω τῆς τερεμήνθης καὶ τῆς σμύρνης καὶ τοῦ βαλσάμου. Ταῦτα γὰρ προηγοῦνται
».

Οἱ κοσμήτορες μυρεψοὶ μὲ τοὺς χρυσοὺς Σταυρούς, μετὰ τοῦ Ἄρχοντος Μυρεψοῦ κ. Πρ. Θανάσογλου.

ν τῷ Εὐχολογίῳ τοῦ Γκόαρ περιλαμβάνεται καὶ ἕτερος μεταγενέστερος κατάλογος ἐκ 32 συστατικῶν, τὰ ὁποῖα προστιθέμενα εἰς τὸ ἔλαιον, καὶ καταλλήλως παρασκευαζόμενα ἀποτελοῦσι τὸ Ἅγιον Μύρον. Καίτοι δεν καθορίζεται ὑπὸ τοῦ Γκόαρ ἡ ἡλικία τοῦ χειρογράφου, ἐξ οὗ μεταγράφει οὗτος τὸν κατάλογον τοῦτον, πρόκειται προφανῶς περὶ χειρογράφου συγχρόνου τῷ Γκόαρ καὶ τῷ ἀποστείλαντι εἰς αὐτὸν τοῦτο Γεωργίῳ Κορεσίῳ, ἤτοι τοῦ ιζ᾽ αἰῶνος. Ὁ περὶ οὗ ὁ λόγος κατάλογος ἔχει  ὡς  ἀκολούθως:
Τὰ εἴδη τοῦ μύρου εἰσὶ ταῦτα:
Καρυόφυλλα, σχοινάνθη, κιννάμωμον, ἄνθος κινναμώμου, πέπερι, μακροπέπερι, φύλλον ἰνδικόν, μάκερ, ζιντζίβερ, γαλακάς, στάχος, κρόκος, κάγχρεον μικρόν, κάγχρεον μέγα, λευκοπέπερι, ἄσαρ, ξυλαλόη, μοσχοκάρυα, μαστίχη, λίβανον, λάδανον, πατίτης, στίραξ, μόσχος, ἄμπαρ, βαλσαμέλαιον, μυρσίνη, δάφνη, σάμψυχον, δενδρολίβανον, κόστος καὶ βάλσαμος.
ν τῇ «Ἀκολουθίᾳ τοῦ Ἁγίου Μύρου» ἡ ὁποία περιλαμβάνεται στερεοτύπως ἐν ἁπάσαις ταῖς ἐκδόσεσι τοῦ ἐν χρήσει σήμερον Μεγάλου Εὐχολογίου, «ἡ ὕλη τοῦ Μύρου ἔχει οὕτως» :
«Εἰς ματλαῖα Ἐλαίου ιβ´, καὶ Οἴνου, ὅσα μέτρα ἱκανά εἰσι ἐπὶ τὸ βράζεσθαι μετὰ τοῦ Ἐλαίου, ὥστε εἶναι ὑποκάτω τοῦ Ἐλαίου τὸν Οἶνον πάντοτε, καὶ μὴ ἐκκαίεσθαι τὸ Ἔλαιον. Κόρου, λίτρας β´. Ξυλοβαλσάμου, λίτρας γ´. Ἐχινάνθης, λίτρας β´. Πεπέρεως, λίτρας ε´. Σμύρνης, λίτρας δ´. Στύρακος, λίτραν α'. Πεπέρεως μακροῦ, λίτρας β´. Ξυλοκασσίας, λίτρας γ'. Φύλλου Ἰνδικοῦ, λίτρας γ'. Καρποβαλσάμου, λίτρας β´. Κυπέρεως, λίτρας ε´. Μητζόκοκκα, λίτρας γ´. Κελτικοῦ, λίτραν α´. Κασσίας μελαίνης, λίτρας β´. Καρυοφύλλων, λίτρας γ´. Καγχρέων, λίτρας β´. Κινναμώμου, λίτρας ς´. Ἀσσἀρου, λίτρας β´. Μάκαρος, λίτραν α´. Τερεβύνθης, λίτρας ς´. Πετίτου, λίτρας ς´. Μυροβαλάνου, λίτρας β'. Σαμψύχου, λίτραν α'. Λαδάνου, λίτρας ε'. Λιβάνου, λίτρας ε'. Στάχου, λίτραν α´. Τσιντζιβέρεως, λίτρας δ´. Ζουτωμπᾶ, λίτρας β´. Βοτάνης ξενονικῆς ταύτης ἀκέρου, λίτρας β´. Ἑλενίου, λίτρας β´. Ἀριστολοχίας, λίτραν α´. Ἴρεως, λίτραν α´. Βόχου, λίτραν α´. Ξυλαλόης, λίτραν α´. Βαλσαμελαίου, ὅσον δίδωσιν ἡ εὐπορία· ἐν ᾧ καὶ Μόσχου ἑξάγια β´».
Κατὰ ταῦτα, τὸ Ἅγιον Μύρον συντίθεται καὶ παρασκευάζεται ἐκ 38 συστατικῶν, περιλαμβανομένου καὶ τοῦ ἐλαίου.
Εἰς τοὺς ἀναφερθέντας ἀνωτέρω καταλόγους τῶν συστατικῶν τὰ ὁποῖα συνθέτουσι τὸ Ἅγιον Μύρον, προσθέτομεν καὶ ἕτερον, ὁ ὁποῖος περιλαμβάνεται εἰς παλαιὰν Τυπικὴν Διάταξιν περὶ τοῦ ἁγίου Μύρου, γραφεῖσαν κατὰ τὴν ιζ´ ἑκατονταετηρίδα, εὑρισκομένην εἰς χειρόγραφον (ὑπ᾽ ἀριθμ. 328) τῆς Συνοδικῆς ἐν Μόσχα Βιβλιοθήκης. Κατὰ τὴν διάταξιν ταύτην εἰς τὸ ἔλαιον, πλὴν τοῦ οἴνου, προστίθενται 49 εἴδη πρὸς ἕψησιν καὶ παρασκευὴν τοῦ Ἁγίου Μύρου. Ἀξιοσημείωτος τυγχάνει ἡ παρατηρούμενη ἐν τῇ παρόδῳ τοῦ χρόνου αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν διαφόρων συστατικῶν, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦνται ἐν τῇ παρασκευῇ τοῦ Ἁγίου Μύρου. Ἡ αὔξησις αὔτη τοῦ ἀριθμοῦ τῶν συστατικῶν καὶ ἡ ποικιλία αὐτῶν καθιστᾷ ἀσφαλῶς δυσχερῆ τὴν ἐξεύρεσιν καὶ ἐξασφάλισίν τινων ἐξ αὐτῶν, τοῦθ᾽ ὅπερ λαμβάνεται ὑπ᾽ ὄψιν καὶ ἐν τῇ περὶ ἧς ὁ λόγος ἀνωτέρω Διατάξει, ἐν τῷ τέλει τῆς ὁποίας ἀναφέρεται ὅτι, «ἐὰν δὲν εὑρίσκωνται ὅλα τὰ εἰρημένα εἴδη, ἀπὸ τὰ εὑρισκόμενα εἴδη βαίνοντα περισσότερα ἀπὸ τὸ καθέν, ὅπου εὑρίσκεται, μετὰ διακρίσεως, διὰ νὰ πληρῶσι τὰ ἐλλείποντα εἰς τὸ μέτρος καὶ σταθμόν, ὥστε νὰ γένῃ  τὸ ἔργον καλὸν καὶ τέλειον».
Ὁ Κατάλογος οὗτος ἔχει ὡς ἀκολούθως :
«Τὰ δὲ εἴδη εἰσι ταῦτα· τῆς α´ ἐμψησεως· φύλλα λίτραν α´, δαφνόφυλλα α', κόρος, ἤτοι κόστος λίτραν α', κάχρεον ἤτοι δενδρολίβανον, ἤγουν ῥοσμανὴν λίτραν α', σάμψυχον ἤγουν μαϊουράναν λίτραν α', βάλσαμου φύλλα ὅσα τύχουν ἢ ἡδύοσμον καλὸν τὸ ἀρκοῦν· ξηρὰ ῥόδα λίτραν μίαν, ἤγουν τριαντάφυλλα ξηρά.
Τῆς δευτέρας ἐμψήσεως εἰσὶ ταῦτα· σάλαθον ἤγουν σπαλάνθου ὅσον τύχη, ἑλένιον λίτραν α´, ἴρις λίτραν μισήν, ἀριστολόχην λίτραν μισήν, ξυλοκασσίαν, ἤγουν φλοῦδα μαύρη ἀπό τι δένδρον, ὅπου θυμιάζουσι μὲ ταύτην καὶ εὐωδιάζει, λίτραν μίαν καὶ μισήν,  ναρδοστάχυν λίτραν μισήν, καρδάμωμον λίτραν α´, σχοίνου ἄνθος λίτραν α´, ἐὰν οὐκ ἔστιν ἄνθος, βάνεται καὶ ἀπὸ ξύλον καὶ φύλλα μερικόν, φύλλα ἰνδικοῦ λίτραν μίαν καὶ μισήν, καρυόφυλλα ἤτοι κόστου, λίτραν μίαν, καὶ ἁγιόξυλον   ὅσον   τύχῃ   τὸ   ἀρκοῦν.
Τῆς τρίτης ἐμψησεως εἰσι ταῦτα· ξυροκαρυόφυλλα, ἤγουν γαρόφαλλα, λίτραν μίαν καὶ μισήν, μυροβάλανον ἤγουν μοσχοκάρυδον λίτραν μίαν καὶ μισήν, πέπερι ἄσπρο λίτραν α´ καὶ μισήν, κινάμωμον ἤγουν κανέλλαν λίτρας γ´, ἴριν κελτικὴν λίτραν α´, μακροπέπεριν λίτραν α´, ξηροτζητζήβερον λίτραν μίαν καὶ μισήν, ἄσαρον λίτραν α´, κύπεριν λίτρας β´, ζουμπὰν λίτραν μίαν, τάλακαν ὅσον εὑρεθῇ, καὶ ἄκορον λίτραν α´.
Τῆς τετάρτης ἐμψησεώς εἰσὶ ταῦτα· λίβανον λίτρας β´ καὶ μισήν, λάδανον λίτραν α´ καὶ μισήν, μαστίχιον λίτραν α´, πετίτην λίτραν μίαν, στύρακα λίτραν μίαν καὶ μισήν, σμύρναν ἤτοι μετσουβὶν καὶ μπουρπουτάραχον λίτρας δύο καὶ μισήν, ταρίτην ὅσον εὑρεθῇ, βόχον λίτραν μισήν, κασσίαν λίτραν α´ καὶ μισήν, κάλαμος εὐώδης μισὴν λίτραν, μάκαιρος ἤγουν ἄνθος καρύου ἀρωματικοῦ μίαν λίτραν, ἀλόην α´ λίτραν καὶ μισήν, μιτζόκοκκα λίτραν μίαν καὶ μισήν, μέλι ἄσπρον λίτρας δέκα ἢ καὶ ιε´, εἰς τὸ τέλος τῆς ἐμψήσεως ξυλαλόην μισὴν λίτραν ἢ καὶ περισσότερον, ἐὰν εὑρίσκεται, βαλσαμέλαιον μισὴν λίτραν ἢ καὶ περισσότερον, ἐὰν εὐρίσκεται, εἰ δὲ οὐκ ἔστι τόσον, ἕνα κάρτον ἢ μοσχοκαρύδου λάδι, ὅσον τύχῃ, καὶ μόσχου ἀξάγια δέκα ἢ καὶ πλεῖον, ἢ ὅσον εὑρίσκεται τὸ κατὰ δύναμιν μετὰ χοινάνθης τὸ ἀρκοῦν, προαλλοιωθέντα ἤγουν μὲ ῥοδόσταμα μερικὸν ἀναλυμένα. Ἐμβάζει αὐτὰ εἰς τὸ τέλος τῆς ἐμψήσεως ὡς  ὁ τύπος  δηλοῖ.
Αὐτὰ τὰ εἴδη πάντα προετοιμάζονται καὶ συναθροίζονται πρότερον, καὶ τῇ μεγάλῃ Τεσσαρακοστῇ εὐτρεπίζονται. Τῇ δὲ ς´ ἑβδομαδι, τῶν βαΐων, κοπανίζονται, καὶ τῇ μεγάλῃ ἑβδομαδι, δευτέρᾳ, τρίτῃ, καὶ τετάρτῃ ἐμψηνονται, ὡς ἄνωθεν δὲ καὶ δεδήλωται, μετὰ ἐλαίου μέτρα ς' καὶ οἴνου καλοῦ καὶ εὐώδους μέτρα ς´ καὶ περισσότερον, ὡς ὁ μαΐστωρ ἐπικρίνει, τὸ δὲ χλιαρὸν ὕδωρ ὁ μαΐστωρ μετὰ διακρίσεως ἐμβάλλει. Χρὴ δὲ εἰδέναι ὅτι, ἐὰν βάλλῃ ἔλαιον περισσότερον, βάνει καὶ ἀπὸ τὰ εἴδη πάντα περισσότερα· εἰ δὲ ὀλιγώτερον, καὶ ἀπὸ τὰ εἴδη ὀλιγώτερα, κατὰ   τὸ   ποσὸν   καὶ  ποιόν
».
κ τῶν ἀνωτέρω παρουσιασθέντων Καταλόγων ἐμφαίνεται σαφῶς ὅτι τὰ διάφορα συστατικὰ τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦνται πρὸς παρασκευὴν τοῦ Ἁγίου Μύρου ποικίλλουσι κατὰ διαφόρους ἐποχάς, μετὰ τῆς τάσεως ὅπως αὐξηθῇ ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν, δὲν ἔχουσι δὲ κωδικοποιηθῆ οὔτε ὡς πρὸς τὰ εἴδη οὔτε ὡς πρὸς τὴν χρησιμοποιουμένην ἑκάστοτε ποσότητα καὶ   ἀναλογίαν   ἑκάστου   εἴδους.
κατάστασις αὔτη συνεχίζει μέχρι τοῦ ιθ´ αἰῶνος, ὁπότε ἐν τῷ Οἰκουμενικῷ Πατριαρχείῳ καταβάλλονται συστηματικαὶ προσπάθειαι πρὸς ἀνασύνταξιν τῆς Ἀκολουθίας καὶ τῆς Τάξεως τῆς παρασκευῆς καὶ τοῦ καθαγιασμοῦ τοῦ Ἁγίου Μύρου, καὶ πρὸς κωδικοποίησιν τῶν χρησιμοποιουμένων διαφόρων συστατικῶν κατὰ τὴν ποίησιν τοῦ ἁγίου Μύρου.
κ τῆς χρονικῆς περιόδου ταύτης διασῴζεται ἐν τῷ Πατριαρχικῷ Ἀρχειοφυλακίῳ ἐν ἰδιαιτέροις ἐνσφραγίστοις φακέλλοις:
α) Τοῦ ἔτους 1856. «Κατάλογος τῶν εἰδῶν τῶν ἀρωμάτων, ἐξ ὧν συντίθεται τὸ Ἅγιον Μύρον», καὶ
β) Τοῦ ἔτους 1865. «Κατάλογος τῶν εἰδῶν τῶν ἀρωμάτων, ἐξ ὧν συντίθεται τὸ Ἅγιον Μύρον», ἐπικεκυρωμένος ἰδιοχείρως ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου Σωφρονίου τοῦ Γ´.
Οἱ Κατάλογοι οὗτοι εἰς οὐδὲν σχεδὸν διαφέρουσι τοῦ Καταλόγου «τῆς Ὕλης, ἐξ ἧς κατασκευάζεται τὸ Ἅγιον Μύρον», τοῦ περιληφθέντος ἐν τῇ «Διατάξει περὶ τοῦ Ἁγίου Μύρου» τοῦ ἔτους 1890. Συμφώνως πρὸς τοὺς Καταλόγους τούτους, τὰ συστατικὰ τοῦ Ἁγίου Μύρου, ἀνέρχονται, περιλαμβανομένου καὶ τοῦ ἐλαίου εἰς 57. Τὸν Κατάλογον τοῦτον ἀναδημοσιεύομεν ἐνταῦθα : 

ΕΛΕΝΙΟΝΑ) Ὕλη  ἑψομένη :

Ἔλαιον καθαρόν
Οἶνος στίφων μέλας
Ἀνθόνερον ἀρίστης ποιότητος
Ροδόσταμον ἀρίστης ποιότητος 
Μαστίχη καθαρὰ      
Μετζουβὶ ἢ κόμμι εὐῶδες (ἀσιλμπέντ μπαντεμί)
Ἄμωμον (γενὶ μπαχάρ)
Ξυλαλόη μαβέρτη (μαβερτὶ ἢ ὄντ - ἀγατζί)
Πέπερι μακρὸν (νταρὶ φιλφίλ)
Κάρυα ἀρωματικὰ (τζεβὶζ πεβὰ ἢ χηντιστάν)
Φύλλος ἰνδικὸς (σαδὲτζ χηντὶ ἢ χήντ γιαπραγί)
Ξυλοκασία ἤτοι ἀγγελικὰ Βοεμίας (σελιχὶ καπουγιοῦ ἢ ἀντζελὶκ κιοκιοῦ ἢ μελὲκ κιοκιοῦ)
Στύραξ ὑγρὰ (μεχαΐ σαϊλὲ ἢ καρὰ κισενλοὺκ γιαγί)
Σμύρνα καθαρὰ (μουροῦ σαφί)
Πέπερις (καρὰ μπιμπέρ, ἢ φουλφοῦλι ἀσβέστι)
Ἐχινάνθη (ἰτχίρι μεκαΐ ἢ κιαπὲ σαμανί)
Ξυλοβάλσαμον (οὐδ - παλασάν)
Ἄκορος ἢ κάλαμος εὐώδης (ἀζὰκ ἐγιρὶ ἢ βέτζ)
Ἴρις φλωρεντινὴ (ἰρισὰ ἢ μενεξὲ κιοκιοῦ)
Βάκχαρις ἢ ἀντ᾽ αὐτῆς ἐμπερατόρια (σαφρέντ μπαχαρὶ ἢ κρὰτ κιοκιοῦ)
Ἀριστολοχία βέρα (τζεραβέντι ταβίλ)
Καρποβάλσαμον ἢ κουβέβι (χάμπουλ παλασὰν ἢ κεπαπέ)
Κύπερις (τοπαλὰκ κιοκιοῦ ἢ σάδ)
Μυρισινόκοκκα (μέρσιν τοχουμοῦ)
Νάρδος κελτικὴ (σουμπούλι φρεγκὶ ἢ σουμπούλι ρουμί)
Κασσία μέλαινα ἢ ἀντ᾽ αὐτῆς κασκαρίλια ὅπερ ἐστὶ φλοιὸς ἀμπάρεως (καρεμφὶλ καπουγιοῦ ἢ ἄμπερκα πουγιοῦ)
Βάλανος μυριψικὴ (χάμπουλ μπάν)
Καρδάμωμον μικρὸν (κακουλέγι σαγήρ)
Καρυόφυλλα (καρεμφίλ)
Κινάμωμον (ταρτσίν)
Ἀσσαρον βέρον (ἐσαρούν)
Μάκερος Ὁλλάνδας (μπεσπάσεγι χηντί)
Τερέβινθος βενετικὴ (τιρεμεντίνη βενεδίκ)
Ρετσίνη λευκὴ καθαρὰ (τσὰμ σακὶζ ἐμπιάζ)
Μυροβάλανον καθαρὸν (χελιλέγι χηντί)
Σάμψυχος ἢ μαντζουράνα (μερτζαντζοῦ)
Λάδανος καθαρὰ (λαδένι κιριντί)
Στάχυς νάρδου ἰνδικοῦ (σουμπούλι χηντί)
Λίβανος λευκὸς (κισινλοὺκ ἐμπιάζ)
Ζιγγίβερις λευκὴ (ζεντζεπὶλ ἐμπιάζ)
Ζαρνάβας (ζουρουμπάτ)
Τύλλις (χαλαμπὲ τοπόϊ τοχουμοῦ)
Ἑλένιον (ἀτζὶ κιοκιοῦ)

Β) Ὕλη  μετὰ τὴν ἕψησιν τῶν ἀνωτέρω τῷ Μύρῳ ἐκχεομένη:

Ἔλαιον κινναμώμου σεϊλάνικον (ταρτζὶν γιαγί)
Ἔλαιον καρυοφύλλων
Μοσχοκαρυοέλαιον Ὁλλάνδας πηκτὸν (χηντιστὰν τζεβιζὶ γιαγί)
Βάλσαμον Μέκκας ἤτοι βαλσαμέλαιον (κιαμπὲ πελεσανὶ ἢ πελεσέγκ γιαγί)
Ροδέλαιον ἢ ἔλαιον τριαντάφυλλου (γκιοὺλ ἀγατζὶ γιαγί)
Ἔλαιον μάκερις (πεσπασέϊ χηντὶ γιαγί)
Ἔλαιον κύτρου
Ἔλαιον καρποβαλσάμου
Ἔλαιον σαμψύχου
Ἔλαιον δάφνης
Ἔλαιον δενδρολιβάνου
Ἔλαιον νάρδου ἢ λεβάντας
Μόσχος ἰνδικὸς (μίσκι χηντί)
Ἀμπάρι (ἀμπὲρ ἐμπιάζ)
 
Καίτοι, ἐν τοῖς μετέπειτα χρόνοις, διαπιστοῦται ἡ ἀνάγκη, ἔτι δὲ καὶ ἐπισήμως, ὅπως ἐπενεχθῶσιν ἀλλαγαί τινες εἰς τὸν ὡς ἄνω Κατάλογον τῶν συστατικῶν τοῦ Ἁγίου Μύρου, γίγνεται δὲ πλειστάκις σκέψις περὶ συντάξεως νέου «συνταγολογίου» συμφώνως πρὸς τὰ νεώτερα ἐπιστημονικὰ δεδομένα, ἐνίοτε δὲ ἐν τῇ πράξει οἱ κατὰ καιροὺς ὑπεύθυνοι διὰ τὴν ἕψησιν τοῦ Ἁγίου Μύρου μυρεψοὶ ἐπιφέρουσιν ἐλαφράς τινας ἀλλαγάς, εἴτε ὡς πρὸς τὰ χρησιμοποιούμενα εἴδη, εἴτε ὡς πρὸς τὰς ἀναλογίας αὐτῶν, οὐχ ἧττον αἱ τροποποιήσεις αὗται μὴ περιβληθεῖσαι τὸ ἐκκλησιαστικὸν κῦρος, παρέμειναν, ὡς τόσαι ἀνεπίσημοι, ὑπὸ τὴν προσωπικὴν αὐτῶν εὐθύνην πρωτοβουλίαι τῶν ἑκάστοτε μυρεψῶν, τοῦ ὡς ἄνω δημοσιευθέντος Καταλόγου ἀποτελοῦντος εἰσέτι τὸν ἐπίσημον «Κατάλογον τῶν συστατικῶν τοῦ Ἁγίου Μύρου» ἐν τῷ Οἰκουμενικῷ Πατριαρχείῳ. 
 
Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σουηδίας
ΠΑΥΛΟΣ

Αρχική Σελίς Ὄπισθεν
Πίσω
Περιεχόμενα