ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΜΥΡΟΝ ΕΝ Τῌ ΟΡΘΟΔΟΞῼ ΑΝΑΤΟΛΙΚῌ ΕΚΚΛΗΣΙᾼ

Ὁ Καθαγιασμὸς Ἁγίου Μύρου ὑπὸ τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου Βασιλείου - (1928).

Αἱ σῳζόμεναι μαρτυρίαι περὶ τῆς λειτουργικῆς πράξεως τῶν πέντε  πρώτων  αἰώνων. 

Τὴν ἐπὶ τοὺς βαπτιζομένους ὑπό τῶν ἁγίων Ἀποστόλων «ἐπίθεσιν τῶν χειρῶν» πρὸς μετάδοσιν τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀντικατέστησεν ἐνωρίτατα, ἡ ὑπὸ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων ἢ τῶν συναπτομένων αὐτοῖς διὰ τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς ἐπισκόπων, παρασκευὴ καὶ εὐλογία τοῦ Ἁγίου Μύρου, καὶ ἡ δι᾽ αὐτοῦ χρῖσις τῶν βαπτιζομένων. «Ὡς βαπτισθῆναι ἀναγκαῖον, καὶ τῷ μύρῳ χρισθῆναι ἐστὶν ἀνάγκη. Καὶ τούτου χάριν τοῖς βεβαπτισμένοις ὑπὸ Φιλίππου, ὡς μόνον τὸ βάπτισμα δεξαμένοις, Πέτρος καὶ Ἰωάννης ἐπετίθουν τὰς χεῖρας, καὶ ἐλάμβανον Πνεῦμα Ἅγιον. Ὃ δὴ τὸ μύρον ἐστίν. Ἡ γὰρ ἐπίθεσις τῶν χειρῶν τὸ μύρον παρεῖχεν... Καὶ τότε μὲν ἐπίθεσις τῶν χειρῶν, νῦν δὲ ἀντὶ τῶν χειρῶν αὐτό ἐστι τὸ ἡγιασμένον καὶ λεγόμενον μέγα μύρον, ἁγιαζόμενον οὐ παρὰ πρεσβυτέρων, ἀλλὰ παρὰ πατριαρχῶν καὶ ἀρχιερέων ἱεραῖς εὐχαῖς τε καὶ εὐλογίαις τὴν τοῦ Πέτρου καὶ Ἰωάννου πλουτούντων δύναμιν. Ὃ δὴ καὶ ἀποστελλόμενον εἰς τὰ πέρατα, δύναμιν ἔχει τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν ... Μύρον δὲ οὐκ ἔλαιον ἁπλῶς, ἀλλὰ τὸ ἡγιασμένον εὐχαῖς ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ παρὰ τῶν ἀρχιερέων Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων, μᾶλλον δὲ αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ πλουτούντων τὴν δύναμιν ... Καὶ οὐχ ἁπλῶς ἐνεργεῖται, ἀλλ᾽ ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἱερουργίας τιθέμενον, κατὰ τὴν ἁγίαν τε καὶ μεγάλην Πέμπτην, ἐν τῷ τέλει τῆς ἱερουργίας εὐχαῖς ἱερολογούμενον, καὶ σφραγῖδι θείᾳ σταυροῦ τελεσιουργούμενον, καθὰ καὶ τὰ θεῖα μυστήρια. Καὶ ὥσπερ οὐκ ἔσται σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ ὁ μὴ ἱερουργηθεὶς ἄρτος καὶ τὸ ποτήριον διὰ τῶν εὐχῶν τοῦ ἱερέως, οὐδὲ μέγα μύρον τὸ μὴ ἱερουργηθὲν διὰ τῶν ἱερωτάτων εὐχῶν τῶν θειοτάτων ἀρχιερέων».(Συμεὼν Θεσ/νίκης, Περὶ τῶν ἱερῶν Τελετῶν)
ν τούτοις, ἐλλείπουσι παντελῶς πληροφορίαι περὶ τοῦ τρόπου τῆς παρασκευῆς καὶ τῆς τάξεως καθαγιασμοῦ τοῦ Ἁγίου Μύρου, κατὰ τοὺς ἀποστολικοὺς καὶ τοὺς εὐθὺς μεταποστολικοὺς χρόνους. Ἡ παλαιοτέρα περὶ τοῦ καθαγιασμοῦ τοῦ Ἁγίου Μύρου πληροφορία ἀναφέρεται ἐν τῇ Ἀποστολικῇ  Παραδόσει τοῦ Ἱππολύτου, καθ᾽ ἣν ὁ ἐπίσκοπος κατὰ τὴν ὥραν τοῦ βαπτίσματος ἀναπέμπει εὐχὰς πρὸς καθαγιασμὸν τοῦ ἐλαίου, τὸ ὁποῖον ὀνομάζεται ἔλαιον εὐχαριστίας. «Κατὰ τὴν ὥραν τοῦ βαπτίσματος, ὁ ἐπίσκοπος ἂς εὐχαριστῇ ἐπὶ τὸ ἔλαιον, καὶ θέτων αὐτὸ ἐν σκεύει, ἔλαιον εὐχαριστίας ἂς ὀνομάζῃ». Ἐν τῇ φράσει ταύτῃ εὑρίσκομεν, ἐν γενικαῖς γραμμαῖς, τὸ σύνολον τῆς ἀρχαίας τάξεως καὶ πράξεως,  ἐν  τῇ   ἱεροτελεστίᾳ τοῦ  Ἁγίου  Μύρου.
α) Τὸν χρόνον, καθ᾽ ὃν καθηγιάζετο τὸ Ἅγιον Μύρον. «Κατὰ τὴν ὥραν τοῦ βαπτίσματος». Ἐπομένως ἡ τέλεσις τοῦ βαπτίσματος, ὁ καθαγιασμὸς τοῦ Ἁγίου Μύρου, καὶ ἡ δι᾽ αὐτοῦ χρῖσις τῶν νεοφωτίστων, ἐγίνοντο κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν.
β) Τὸν τακτικὸν τελεσιουργὸν τοῦ καθαγιασμοῦ τοῦ Ἁγίου Μύρου. «Ὁ Ἐπίσκοπος»,
γ) Τὴν ὕλην, τὴν ἀποτελοῦσαν τὸ κύριον συστατικὸν τοῦ Ἁγίου Μύρου. «Ἔλαιον».
δ) Τὸν καθαγιασμὸν καὶ τὴν εὐλογίαν τοῦ Ἁγίου Μύρου, διὰ τῆς ἀναφορᾶς ἐπὶ τούτῳ εὐχῶν. «Ὁ Ἐπίσκοπος ἂς εὐχαριστῇ ἐπὶ τὸ ἔλαιον».
ε) Τὴν ὀνομασίαν τοῦ Ἁγίου Μύρου, ὡς «ἐλαίου εὐχαριστίας», ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸ ἐπορκιστὸν ἔλαιον, τὸ ὁποῖον ὀνομάζεται «ἔλαιον ἐξορκισμοῦ».

Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἐνῷ ἀνακατεύουν τὸ Ἅγιον Μύρον τὸ ὁποῖον βρίσκεται
εἰς κατάστασιν βρασμοῦ, κατὰ τὸ ἔθιμον.

Αἱ αὐταί που πληροφορίαι περιλαμβάνονται καὶ εἰς τοὺς ἐπ᾽ ὀνόματι τοῦ Ἱππολύτου φερομένους Κανόνας. «Ὁ Ἐπίσκοπος . . . δέεται ὑπὲρ τὸ ἔλαιον τοῦ χρίσματος, τὸ ὁποῖον εἶναι ἔλαιον εὐχαριστίας . . » (Κανὼν 19ος, παραγρ. 117). Παρεμφερεὶς τυγχάνουσι καὶ αἱ πληροφορίαι αἱ διαλαμβανόμεναι ἐν τῇ Διαθήκῃ τοῦ Κυρίου. «Ὅταν πρόκειται νὰ σφραγισθῶσιν, οἱ βαπτιζόμενοι, δι᾽ ἐλαίου εἰς τὴν χρίσιν, ὁ Ἐπίσκοπος δέεται ὑπὲρ τὸ ἔλαιον, καὶ εὐχαριστεῖ».
Τὰ ἀρχαιότερα ταῦτα, ὡς ἄνω, στοιχεῖα ἀποτελοῦσιν ἀσφαλῶς τὸ παραδεδομένον λειτουργικὸν πλαίσιον, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἐκινεῖτο ἕκαστος λειτουργὸς πρὸς καθαγιασμὸν τοῦ Ἁγίου Μύρου καὶ χρῖσιν δι᾽ αὐτοῦ τῶν πρὸς τὸ Ἅγιον Βάπτισμα προσερχομένων. Ἄλλωστε, καὶ γενικώτερον, ὑπαρχουσιν ἐνδείξεις πείθουσαι ὅτι κατὰ τοὺς τρεῖς πρώτους αἰῶνας ἐκράτει ἑνότης λειτουργικὴ καθ᾽ ἅπασαν τὴν Ἐκκλησίαν. Ὑπὸ τῆς πράξεως καὶ παραδόσεως, ἥτις ἐξεκίνησεν ἀπ᾽ αὐτῆς τῆς ἀποστολικῆς γενεᾶς, εἶχον καθορισθῆ σημεῖά τινα κεντρικὰ τῆς λατρείας, ἅτινα παρέμενον πανταχοῦ σταθερὰ καὶ ἀμετάβλητα, καὶ ἐδημιούργουν τὸ ἑνιαῖον λειτουργικὸν πλαίσιον, ἐντὸς τοῦ ὁποίου διεμορφοῦτο ἡ χριστιανικὴ λατρεία καὶ ἐξησφαλίζετο ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἐν τῇ λατρείᾳ. Καίτοι δὲ ἀπὸ τοῦ δ´ αἰῶνος καθίσταται ἐμφανεστέρα ἡ ἐξέλιξις ἐν τῇ διαμορφώσει τῆς λατρείας καὶ ἡ διαφοροποίησις ταύτης, ἐν τούτοις εἰς πάντας τοὺς λειτουργικοὺς τύπους διετηρήθη πιστῶς ὁ ἀρχικὸς πυρήν, ὅστις ἀποτελεῖ τὴν βάσιν τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας ἐν τῇ λατρείᾳ. Σημαντικὸν φῶς εἰς τὴν περαιτέρω μελέτην τοῦ τρόπου εὐλογίας καὶ καθαγιασμοῦ τοῦ Ἁγίου Μύρου, κατὰ τοὺς πρώτους αἰῶνας ἐπιχέει τὸ Εὐχολόγιον τοῦ Σεραπίωνος, ἐν τῷ ὁποίῳ περιλαμβάνεται «εὐχὴ εἰς τὸ χρῖσμα, ἐν ᾧ χρίονται οἱ βαπτισθέντες». Ἡ εὐχὴ αὕτη, ἥτις εἶναι ἡ ἀρχαιότερα σῳζομένη μέχρις ἡμῶν καθαγιαστικὴ τοῦ Ἁγίου Μύρου εὐχή, ἔχει οὕτως: «Ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, ὁ βοηθὸς πάσης ψυχῆς ἐπιστρεφούσης ἐπί σε καὶ γινομένης ὑπὸ τὴν κραταιάν σου χεῖρα τοῦ μονογενούς, ἐπικαλούμεθά σε, ὥστε διὰ τῆς θείας καὶ ἀοράτου σου δυνάμεως, τοῦ Κυρίου καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐνεργῆσαι ἐν τῷ χρίσματι τούτῳ ἐνέργειαν θείαν καὶ οὐράνιον, ἵνα οἱ βαπτισθέντες καὶ χριόμενοι ἐν αὐτῷ τὸ ἐκτύπωμα τοῦ σημείου τοῦ σωτηριώδους σταυροῦ τοῦ μονογενοῦς, δι᾽ οὗ σταυροῦ διετράπη καὶ ἐθριαμβεύθη ὁ Σατανᾶς καὶ πᾶσα δύναμις ἀντικειμένη, ὡς ἀναγεννηθέντες καὶ ἀνανεωθέντες διὰ τοῦ λουτροῦ τῆς παλιγγενεσίας καὶ οὗτοι μέτοχοι γένωνται τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἀσφαλισθέντες τῇ σφραγῖδι ταύτῃ, διαμείνωσιν ἑδραῖοι καὶ ἀμετακίνητοι, ἀβλαβεῖς καὶ ἄσυλοι, ἀνεπηρέαστοι καὶ ἀνεπιβούλευτοι, ἐμπολιτευόμενοι ἐν τῇ πίστει καὶ ἐπιγνώσει τῆς ἀληθείας μέχρι τέλους, ἀναμένοντες τὰς οὐρανίους τῆς ζωῆς ἐλπίδας καὶ αἰωνίους ἐπαγγελίας τοῦ Κυρίου καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾽ οὗ σοι ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ νῦν καὶ εἰς τοὺς σύμπαντας αἰῶνας   τῶν   αἰώνων.   Ἀμήν».
εὐχὴ αὕτη τοῦ Εὐχολογίου τοῦ Σεραπίωνος ἀποτελεῖ στοιχεῖον λίαν πολύτιμον ἐν τῇ μελέτῃ τῆς ἱστορίας τοῦ καθαγιασμοῦ καὶ τῆς εὐλογίας τοῦ Ἁγίου Μύρου, διότι ὁ Σεραπίων, ὡς φαίνεται, δὲν συνέταξεν ἐξ ὁλοκλήρου τὰς ἀποτελούσας τὴν συλλογὴν αὐτοῦ εὐχάς, ἀλλ᾽ εἰργάσθη ἐπὶ προϋπάρχοντος ἐν χρήσει λειτουργικοῦ ὑλικοῦ, τὸ ὁποῖον ἀνεθεώρησε καὶ προσέδωκεν εἰς αὐτὸ νέαν μορφὴν καὶ περιεχόμενον.

Ἱερόν Κουβούκλιον - Οἱ λέβητες ἑψήσεως.

εὐχὴ αὕτη τοῦ Εὐχολογίου τοῦ Σεραπίωνος, ἀποτελεῖ ἀναμφιβόλως τὴν καθαγιαστικὴν εὐχὴν τοῦ Ἁγίου Μύρου, «χρίσματος».
Τοῦτο καταδεικνύεται:
α) Ἐξ αὐτῆς ταύτης τῆς ἐπιγραφῆς τῆς εὐχῆς : «Εὐχὴ ἐπὶ τὸ χρῖσμα, ἐν ᾧ χρίονται οἱ βαπτισθέντες».
β) Ἐκ τῆς ὑπάρξεως εἰδικῆς τινος ἐπικλήσεως : «ὥστε ... ἐνεργῆσαι ἐν τῷ χρίσματι τούτῳ ἐνέργειαν θείαν καὶ οὐράνιον».
γ) Ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ εὐχὴ αὕτη, ὡς καὶ ἡ εὐχὴ τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν ὑδάτων, ἀφορᾷ εἰς πολλούς, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὰς ἄλλας βαπτισματικὰς εὐχάς, αἱ ὁποῖαι ἀναφέρονται εἰς ἓν πρόσωπον,
δ) Ἐκ τοῦ περιεχομένου τῆς εὐχῆς, ἡ ὁποία ἀναφέρεται οὐχὶ εἰς τὴν πρᾶξιν τοῦ χρίσματος, ἀλλὰ εἰς τὴν ὕλην τοῦ χρίσματος, «ἐνεργῆσαι ἐν τῷ χρίσματι τούτῳ ἐνέργειαν θείαν καὶ οὐράνιον, ἵνα...», καὶ
ε) Ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ εὐχὴ αὕτη, ὡς καὶ ἡ «εὐχὴ εἰς τὸ ἄλειμμα τῶν βαπτιζομένων» (15η καὶ 16η εὐχή), δὲν συναριθμοῦνται μετὰ τῶν λοιπῶν εὐχῶν, τῶν ἀναφερομένων εἰς τὸ βάπτισμα καὶ τὰς προβαπτισματικὰς τελετάς, ἀλλὰ ἀποτελοῦσι ἰδιαιτέραν ἑνότητα καθαγιαστικῶν εὐχῶν τῶν εἰς χρῖσιν ἐλαίων, ἤτοι τοῦ ἐπορκιστοῦ ἐλαίου καὶ τοῦ Ἁγίου Μύρου.
Περὶ τοῦ χρόνου τοῦ καθαγιασμοῦ τοῦ Ἁγίου Μύρου οὐδὲν ἀναφέρουσιν αἱ Ἀποστολικαὶ Διαταγαί, αἱ Κατηχήσεις Κυρίλλου τοῦ Ἱεροσολύμων καὶ αἱ Κατηχήσεις Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.
ὰν ὅμως ἀχθῶμεν εἰς συμπεράσματα ἐπὶ τῇ βάσει τῆς τάξεως καὶ πράξεως τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὸν γ´ αἰῶνα ἐν σχέσει πρὸς τὸ ἐπορκιστὸν ἔλαιον καὶ τὸ Ἅγιον Μύρον, δυνάμεθα ὅπως συναγάγωμεν ὅτι ὁ καθαγιασμὸς τοῦ Ἁγίου Μύρου ἐγένετο κατὰ τὴν ὥραν τῆς τελέσεως τοῦ βαπτίσματος, ὅτε καθηγιάζετο  καὶ τὸ  ὕδωρ.
κ τοῦ Ψευδοδιονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου ὅμως, κατὰ τὸν ε´ πιθανώτατα αἰῶνα, ὑφίστανται ἐνδείξεις ὅτι ἐπὶ τῆς ἐποχῆς αὐτοῦ ὁ καθαγιασμὸς τοῦ Ἁγίου Μύρου ἐγίνετο καθ᾽ ὡρισμένον χρόνον καὶ ἐν ἰδίᾳ τελετῇ, ἀπολυομένων προηγουμένως τῶν Κατηχουμένων. Ἄλλωστε παρ᾽ αὐτῷ ἀπαντᾷ καὶ ἡ παλαιοτέρα τάξις καθαγιασμοῦ τοῦ Ἁγίου Μύρου.
«Κατὰ τὸν αὐτὸν τῆς συνάξεως τρόπον, αἱ τῶν ἀτελείωτων ἀπολύονται τάξεις, προηγησαμένων δηλαδὴ τῆς τε ἱεραρχικῆς ἐπὶ πᾶν τὸ Ἱερὸν εὐόσμου περιαγωγῆς, καὶ τῆς ψαλμικῆς ἱερολογίας, καὶ τῆς τῶν θειοτάτων Λογίων ἀναγνώσεως. Εἶτα τὸ Μύρον ὁ Ἱεράρχης λαβών, ἐπιτίθησι τῷ θείῳ θυσιαστηρίῳ, περικεκαλυμμένον ὑπὸ δυοκαίδεκα πτέρυξιν ἱεραῖς, ἀναβοώντων ἁπάντων ἀγιοτάτῃ φωνῇ τὸ ἱερὸν τῆς τῶν θεολήπτων προφητῶν ἐπιπνοίας μελώδημα· καὶ τὴν ἐπ' αὐτῷ τελουμένην εὐχὴν ἀποπληρώσας, ἐν ταῖς ἁγιωτάταις τῶν ἀφιερουμένων τελεταῖς αὐτῷ  χρῆται πρὸς πᾶσαν  ἱεραρχικὴν τελεσιουργίαν».
ν ἄλλαις λέξεσι τὸ πρὸς καθαγιασμὸν μύρον ἐλιτανεύετο· συνεδυάζετο δὲ πρὸς τὴν λιτανευτικὴν ταύτην περιφορὰν ψαλμῳδία καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τῶν Γραφῶν, εἶτα δὲ ἐπετίθετο ἐπὶ τῆς Ἁγίας Τραπέζης, καλυπτόμενον ὑπὸ τεσσάρων ἑξαπτερύγων, πάντων ἀναβοώντων τὸ ἀλληλούϊα. Καὶ ἐπηκολούθει ἡ καθαγιαστικὴ εὐχή. Δεν ἀναφέρει ὅμως τὸ  περιεχόμενον  τῆς  καθαγιαστικῆς  ταύτης  εὐχῆς.
ν τῇ τάξει ταύτῃ τοῦ καθαγιασμοῦ τοῦ Ἁγίου Μύρου, ὑφίστανται αἱ γενικαὶ γραμμαὶ τῆς τάξεως τοῦ καθαγιασμοῦ τοῦ Ἁγίου Μύρου, ἡ ὀποία τηρεῖται μέχρι σήμερον· ἡ λιτάνευσις τοῦ Ἁγίου Μύρου, ἡ ἐπίθεσις τούτου ἐπὶ τῆς Ἁγίας Τραπέζης, καὶ ἡ ἀνάγνωσις ἐπ᾽ αὐτοῦ τῆς καθαγιαστικῆς εὐχῆς.
ὑπὸ τοῦ Ψευδοδιονυσίου σῳζομένη ἄχρις ἡμῶν ἀρχαία αὕτη τάξις τοῦ καθαγιασμοῦ τοῦ Ἁγίου Μύρου, ἡ τελουμένη δημοσίως καὶ ἐν ἐπὶ τούτῳ ἱεροτελεστίᾳ, συμπίπτει πρὸς τὴν πληροφορίαν ἥτις ἀναφέρεται ἐν τοῖς συγγράμμασιν αὐτῶν ὑπὸ Θεοδώρου Ἀναγνώστου  καὶ Νικηφόρου Καλλίστου τοῦ Ξανθοπούλου, ὅτι ἡ τελετὴ τοῦ Ἁγίου Μύρου ἤρξατο ἵνα τελῆται δημοσία ἐνώπιον τοῦ λαοῦ πρῶτον ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου Ἀντιοχείας Πέτρου τοῦ Κναφέως κατὰ τόν ε´ αἰῶνα (465 -475). «Πέτρον, φησί, τὸν Κναφέα ἐπινοῆσαι τὸ μυστήριον, ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ,  ἐπὶ παντὸς τοῦ λαοῦ  ἁγιάζεσθαι».

Λήκυθοι φυλάξεως Ἁγίου Μύρου εἰς τὸ Ἱερὸν Κουβούκλιον.

Ψευδοδιονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, τὴν τελετὴν ταύτην τοῦ καθαγιασμοῦ τοῦ ἁγίου Μύρου, ὀνομάζει «μυστήριον τελετῆς μύρου». Καὶ ἀλλαχοῦ: «Ἔστι δή, ἡ νῦν ὑμνουμένη παρ᾽ ἡμῶν ἱερὰ τελετουργία τῆς τελειωτικῆς τῶν ἱεραρχικῶν τάξεως καὶ δυνάμεως, διὸ καὶ ταύτην οἱ θεῖοι καθηγεμόνες ἡμῶν, ὡς ὁμοταγῆ καὶ ταυτουργὸν τῷ τῆς συνάξεως ἱερῷ τελεστηρίῳ, ταῖς αὐταῖς εἰκόσιν ὡς τὰ πολλὰ καὶ μυστικαῖς διακοσμήσεσι καὶ ἱερολογίαις διατάξαντο. Καὶ τὸν μὲν ἱεράρχην ὡσαύτως ὄψῃ τὴν ἀπὸ τοῦ θειοτέρου τόπου καλὴν εὐωδίαν εἰς τὰ ἑξῆς ἱερὰ προσφέροντα, καὶ τῇ πρὸς τὸ ταὐτὸν ἀναλύσει διδάσκοντα, τῶν θείων τὴν μετουσίαν ἐν ἅπασι μὲν γίγνεσθαι κατ᾽ ἀξίαν τοῖς ἱεροῖς, ἀμείωτον δὲ εἶναι καὶ ἀκίνητον πάντη, καὶ εἴσω τῆς κατὰ θείαν ἵδρυσιν ἰδιότητος ἀπαραλλάκτως ἑστηκυῖαν». Ὁ δὲ Παχυμέρης παραφράζει:
«Ἔστὶν οὖν καὶ ἡ τοιαύτη ἱερὰ τελετή, μία τῶν Ἱεραρχικῶν τάξεων καὶ δυνάμεων, διὸ καὶ ὁμοταγής ἐστι τῇ τῆς συνάξεως τελετῇ. Καὶ ὄψει κἀνταῦθα τὸν ἀρχιερέα ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου ἀρχόμενον θυμιάν, καὶ περιερχόμενον, καὶ εἰς αὐτὸ πάλιν καταλήγοντα, καὶ διδάσκοντα ἐντεῦθεν, τὴν θείαν μετουσίαν ἐπὶ πάντας προερχομένην, καθ᾽ ἑαυτὴν ἀμείωτον μένειν καὶ μηδὲν τῆς οἰκείας ταυτότητος ἐξίστασθαι».
Αὗται, ἐν ὀλίγοις, αἱ σῳζόμεναι μαρτυρίαι περὶ τῆς λειτουργικῆς πράξεως τῶν πέντε πρώτων αἰώνων, ἐν σχέσει πρὸς τὸν καθαγιασμὸν τοῦ Ἁγίου Μύρου. Ἀναμφιβόλως ἡ λειτουργικὴ αὕτη πρᾶξις τῶν αἰώνων τούτων, ἀποτελεῖ τὸν πυρῆνα τῆς ὀλίγον ἀργότερον διαμορφωθείσης αὐτοτελοῦς Ἀκολουθίας καθαγιασμοῦ τοῦ Ἁγίου Μύρου.

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σουηδίας
ΠΑΥΛΟΣ

Αρχική Σελίς Ὄπισθεν
Πίσω
Περιεχόμενα